Ts 265/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 23 lipca 2025 r. Pozycja 21 5 POSTANOWIENIE z dnia 18 kwietnia 2025 r. Sygn. akt Ts 265/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak – przewodniczący Zbigniew Jędrzejewski – sprawozdawca Krystyna Pawłowicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na punkt 2 sentencji postanowienia Try- bunału Konstytucyjnego z 6 marca 2024 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze kon- stytucyjnej T . K . w pozostałym zakresie, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 listopada 2021 r. (data nadania) T . K . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności: 1) art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ; dalej: p.p.s.a. ) „w zakresie, w jakim pomija jako podstawę wyłą- czenia sędziego od udziału w orzekaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się po wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, jego wcześniejszy udział w orzekaniu w sprawie zakończonej wydaniem tegoż wyroku jest nie- zgodny” z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności spo- rządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284); 2) art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodaro- wania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) „w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalności doręcze- nia decyzji wraz z załącznikami (o który mi mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia)” z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji . OTK ZU B/2025 Ts 265/21 poz. 21 5 2 Jako ostateczne orzeczenie, w związku z którym wniesiona została skarga konstytu- cyjna, skarżący wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt […] ) . 2. Postanowieniem z 6 marca 2024 r. , na podstawie art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 30 li- stopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), Trybunał Konstytucyjny nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej w sprawie zgodności art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) „w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalności doręczenia decyzji wraz z załącznikami (o których mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia)” z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 78 w zwią - zku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny , na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie , uznawszy , że zaskarżone prze- pisy : art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. nie były podstawą prawną osta- tecznego orzeczenia wydanego w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga kon- stytucyjna. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt […] ) , będący ostatecznym rozstrzygnięciem o prawach skarżącego , nie został oparty na art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a., ani przepisy te nie zostały powołane w uzasad- nieniu tego wyroku. S karżący nieprawidłowo określił przedmiot kontroli w niniejszym postę- powaniu. W związku z tym Trybunał Konstytucyjny uznał, że rozpoznawana s karga konsty- tucyjna w zakresie art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. nie spełniła warun- ku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Odnośnie do art. 179a p.p.s.a. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że rozpatrywana skarga nie spełni ła przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, ponieważ w uza- sadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący nie skonfrontował treści kwestionowanego art. 179a p.p.s.a. ze wskazanymi w petitum skargi wzorcami kontroli. Przedstawił jedynie argumenty uzasadniające zarzut dotyczący treści art. 18 i art. 19 p.p.s.a., przepisów regulujących wyłą- czenie sędziego od orzekania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. 3. W piśmie z 2 kwietnia 2024 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na punkt 2 postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2024 r. , tj. w części, w jakiej Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w sprawie zgodności art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 178 ust. 1 Konstytu- cji , art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wol- ności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), zarzucając naruszenie przepisów postępowania: „ naruszenie art. 79 ust. 1 Konstytucji, art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK po- przez jego niezastosowanie i brak nadania skardze konstytucyjnej biegu w całości, a zastoso- wanie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK i wydanie przez Trybunał Konstytucyjny postanowienia z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt Ts 265/21 w którym w pkt 2 odm ówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie czym naruszył art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK, art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK poprzez jego zastosowanie i błędne przy- jęcie, że skarga nie spełnia wymogów formalnych oraz że usunięcie braków nie jest możliwe a w konsekwencji odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej pomimo nie we- zwania do usunięcia braków formalnych skargi” (s. 1 i 2 zażalenia). Skarżący wniósł o uchy- lenie zaskarżonego postanowienia w punkcie 2 i nadanie dalszego biegu skardze konstytucyj- OTK ZU B/2025 Ts 265/21 poz. 21 5 3 nej w sprawie zgodności art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. ze wskaza- nymi wzorcami kontroli konstytucyjności. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytu- cyjny bada przede wszystkim , czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnie- nie przesłanek odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał analizuje także zarzuty zażalenia, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę za- skarżonego rozstrzygnięcia. 2 . Trybunał Konstytucyjny stwierdz a , że postanowienie z 6 marca 2024 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie (punkt 2 sentencji po- stanowienia) jest prawidłowe, a stanowisko skarżącego wyrażone w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż nie przedstawiono argumentów, które podałyby w wątpliwość prze- słankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej przedstawioną w postanowie- niu. 3. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolno- ści i praw, którego merytoryczne rozpoznanie uwarunkowane zostało spełnieniem przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być tylko przepisy usta- wy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji pu- blicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego okre- ślonych w Konstytucji. Doprecyzowanie art. 79 ust. 1 Konstytucji następuje w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, który zobowiązuje skarżącego do określenia kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, będącego podstawą ostatecznego orzeczenia w spra- wie skarżącego, w stosunku do którego domaga się on stwierdzenia niezgodności z Konstytu- cją. Zgodnie z powyższym przedmiotem skargi konstytucyjnej może być tylko zarzut niekon- stytucyjności przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego ostatecz- nie rozstrzygnięto o wolnościach lub prawach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu. O rzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny w pełni podziela pogląd wy- rażony w zaskarżonym postanowieniu z 6 marca 2024 r. , zgodnie z którym w rozpatrywanej skardze konstytucyjnej nie został y spełnion e podstawowe przesłank i wniesienia skargi kon- stytucyjnej określon e w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK . W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny sprawy Trybunał Konsty- tucyjny trafnie stwierdził, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt […] ) , wskazany przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie o jego konstytucyjnych wolnościach i prawach, nie został oparty na zaskarżonych przepisach: art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) , ani przepisy te nie zostały powołane w uzasadnieniu tego wyroku, co oznacza, że przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej ostateczne go orzeczeni a w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. OTK ZU B/2025 Ts 265/21 poz. 21 5 4 Zgodnie z powyższym Trybunał Konstytucyjny zasadnie odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w e wskazanym wyżej zakresie uznawszy, że rozpoznawana skarga konstytucyjna nie spełniała warunku określon ego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w zwią - zku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK , tj. podstawow ej przesłank i dopuszczalności merytorycz- nego rozpoznania skargi konstytucyjnej . Trybunał słusznie zwrócił uwagę, że rozpatrywana skarga konstytucyjn a nie spełniała także przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, ponieważ w uzasadnieniu skargi skarżący nie skonfrontował treści kwestionowa- nego art. 179a p.p.s.a. ze wskazanymi w petitum skargi wzorcami kontroli. Rozpoznając zażalenie o rzekający w obecnym składzie Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2024 r. Zarzutami sformułowanymi w uzasadnieniu zażalenia skarżący nie zakwestionował przyczyny, z powodu której skarga konstytucyjna, odnośnie do kwestionowanych art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania . Skarżący nie dostarczył argumentów podważających przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytu- cyjnej, wskazaną w punkcie 2 sentencji postanowienia z 6 marca 2024 r. Podstawy odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej nie podważa także podany w zażaleniu zarzut zaniechania przez Trybunał wezwania skarżącego do usunięcia brak u formaln ego skargi. Skarżący niewłaściwie przyjmuje, że wstępna kontrola skargi konstytucyjnej każdorazowo wymaga wezwania skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi . Z przepisów ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie da się bowiem wyprowadzić takiego wniosku . Brak formalny skargi konstytucyjnej to nieistnienie jednego z jej elementów, którego uzupełnienie pozwala na merytoryczne rozpoznanie tego środka prawnego. Zasadniczą przesłanką odmowy nadania dalszego biegu niniejszej skardze konsty- tucyjnej było niespełnienie przez skarżącego wymogu wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytu- cji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, przesądzającego o niedopuszczalności nadania skardze dalszego biegu odnośnie do art. 179a w związku z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 p.p.s.a. Mając na uwadze charakter skargi konstytucyjnej jako nadzwyczajnego , a zarazem sformali- zowanego środka ochrony konstytucyjnych wolności i praw, Trybunał słusznie zatem przyjął, że w sprawie skarżącego nie było konieczne usunięcie braku formalnego skargi konstytucyj- nej poprzez uzasadnienie zarzutu niezgodności art. 179a p.p.s.a. ze wskazanym konstytucyj- nym prawem . Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił, jak w sentencji.