Ts 41/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 27 lutego 2020 r. Pozycja 72 POSTANOWIENIE z dnia 31 grudnia 2019 r. Sygn. akt Ts 41/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska  przewodniczący i sprawozdawca Jarosław Wyrembak Zbigniew Jędrzejewski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zaż alenia na postan owienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 31 maja 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej K.G., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Tryb unału Konstytucyjnego 5 marca 2018 r. (data nadania), K.G. (dalej: skarżąc y) zarzucił niezgodność art. 398 9 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) w zakresie, w jakim: 1) uzależnia p rzy jęcie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy do rozpoznania od speł- nienia arbitralnych przesłanek, niepoddających się obiektywnej kontroli, a ponadto nie prze- widuje środków odwoławczych od postanowienia odma wiającego przyjęcia skargi kas acyjnej do rozpoznania; 2) decyzję o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania uza- leżnia od niezaskarżalnego postanowienia wydanego przez Sąd Najwyższy w składzie jedno- osobowym, z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 78 zdanie pierwsze, art. 175 ust. 1, art. 176 ust. 1 oraz art. 183 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 31 maja 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdzając że , po pierwsze, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, albowiem ni e udokumentował daty otrzymania postanowienia Sądu Naj- wyższego z 19 października 2017 r. (sygn. ak t [ … ]; dalej: postanowienie SN), po drugie, skarga został a wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2 016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.). OTK ZU B/2020 Ts 41/18 poz. 72 2 W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąc y wni ósł o nadanie skardze dalszego biegu. Jego zdaniem brak udokumentowania d aty doręczenia postanowienia SN było niezawinione, ponieważ wynika ło z przyczyn z ewnętrznych, niezależnych od niego (protest pracowników sądu) , a więc nie powinien on z tego powodu ponosić negatywnych konsekwencji w postaci za mknięcia mu drogi do „poszukiwania sprawiedliwości”. P onadto, zdaniem skarżącego data, doręczenia odpisu powyższego orzeczenia została uprawdo- podobniona, co wynika z załączonych do skargi pism oraz orzeczeń. Niezależnie od powyższego skarżący zarzucił, że Trybunał błędnie uznał, iż skarga została wniesion a po terminie. Wskaz uje on, że osobiście wniósł „pismo – skargę” 24 sty- cznia 2018 r. Jak twierdzi skarżący: „p is mem z 6 lutego 2018 r. Biuro Służby Prawnej Trybunału Konstytucyjnego Wydział do Spraw Wstępnej Weryfikacji Pism Inicjujących Postępowanie przed Tr ybunał em […] potraktował [o] [jego] pismo jako skargę konstytucyjną i wezwał [o] go do uzupełnienia jej braków formalnych. Pismo to było jednak nadane listem zwykł ym. Trybu- nał Konstytucyjny pismem z 19 lu tego 2018 r. […] ponownie przy słał odpis pisma z 6 lutego 20 18 r., pouczając [go], ż e wskazany 7- dniowy termin do usunięcia braków formalny ch będzie liczony od dnia doręczenia pisma z 19 lutego 2018 r. ”. Jako datę doręczenia skarżący wskazuje 27 lutego 2018 r. Skarga natomiast została wniesiona 5 marca 2018 r., co oznacza, że termin do jej wniesienia został dochowany. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stę powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (D z. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w skład zie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie n a posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywanej skardze kon- stytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie zasługu- ją na uwzględnienie. 3. Trybunał Konstytucyjny ponownie stwierdza , że wskazanie terminu doręczenia ostatecznego orzeczenia w jednym z pism kierow anych do Sądu Najwyższego nie może być uznane za sp ełnienie wymogu udokumentowania tej daty. Art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK nie określa wprawdzie formy dokumentu, jaki powinien być przedstawiony przez skarżącego , ale niewątpliwie musi być to dokument wiarogodny, z którego jednoznacznie wy nika data otrzymania przez skarżącego ostatecznego orzeczenia. Takim dokumentem jest w szczególności z wrotne potwierdzenie odbioru , które w świetle utrwalonego orzecznictwa jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania zgodności z prawdą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2011 r., sygn. akt V CZ 123/10, Lex nr 785895). Powyższego domniemania pozbawione są dokumenty prywat- ne, które stanowią dowód wyłączn ie tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie w nich zawarte. Dokumenty te mają zatem słabszą moc dowodową niż dokumenty urzędowe. Załączone do skargi pisma są dokumentami prywatnymi, których wiarygodność osła- bia fakt, że ich wystawcą jest sam skarżący. Oznacza to , że skarżący n ie u dokumentował prawidłowo daty doręczeni a mu ostatecznego orzeczenia i w konsekwencji nie uzupełnił pra- OTK ZU B/2020 Ts 41/18 poz. 72 3 widłowo braków formalnych, do czego został wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału z 15 listopada 2018 r. Przyczyny tego uchybienia nie podlegają ocen ie T rybunału. Mogłyby być one ewen- tualnie uwzględnione, gdyby skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnie- nia braków skargi, czego jednak nie zrobił. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego uznania w zaskar- żonym posta nowieniu, że skarga została wniesiona po terminie, Trybunał stwierdza, że jest on bezzasadny. Skarżący wnosząc skargę nie wskazał, że została ona wniesiona w związku z wezwaniem go do uzupełnienia braków formalnych pisma złożonego w Trybunale 24 sty- cznia 2 018 r. W związku z powyższym została o na zarejestrowana jako nowa skarga i to data jej wysłania, a nie poprzedniego pisma skarżącego , jest brana pod uwagę przy badaniu, czy dochowano termin u, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK. Mając powyższe na w zględzie, Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.