Ts 52/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 12 marca 2026 r. Pozycja 35 POSTANOWIENIE z dnia 18 grudnia 2025 r. Sygn. akt Ts 52/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący Justyn Piskorski – sprawozdawca Bartłomiej Sochański, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 28 maja 2024 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej A . B . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 3 kwietnia 2022 r . (data nadania) A . B . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił o zbadanie zgodności art. 306 § 1 w związku z art. 325a § 2, art. 426 § 1 oraz art. 465 § 1 i 2 w związku z art. 459 § 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim nie przewidują „środka odwoławczego umożliwiającego zaskarżenie orzeczenia w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia i utrzymania w mocy po- stanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia zatwierdzonego przez Prokuratora Rejono- wego”, z art. 176 ust. 1 w związku z art. 78, art. 45, art. 77 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji. Postanowieniem z 28 maja 2024 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 6 czerw- ca 202 4 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u.o.t.p.TK ). Trybunał stwierdził, że kwestionowane regulacje nie były podstawą orzeczenia wskazanego przez skarżącego jako ostateczne, a dodatkowo stawiane przez niego zarzuty są oczywiście bezzasadne (skarżący zrealizował swoje prawa gwarantowane przez art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 w związku z art. 2 Konstytucji, a art. 176 ust. 1 Konstytucji nie jest ade- kwatnym wzorcem kontroli). W zażaleniu z 12 czerwca 202 4 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego zaskarżył w całości powyższe postanowienie, zarzucając mu : OTK ZU B/2026 Ts 52/22 poz. 35 2 1) naruszenie art. 79 ust. 1 Konstytucji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa do zaskarżenia postanowienia sądu wymaga dysponowan i a przez skarżącego orzeczeni em stwierdzając ym brak możliwości zaskarżenia, podczas gdy przesłanką wniesienia skargi konstytucyjnej jest posiadanie przez skarżącego ostatecznego orzeczenia (a skarżący ten warunek spełnia) ; 2) niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 skutkujące odmową nadania skardze dalszego biegu, pomimo że spełnia ona wymogi okre- ślone w ustawie; 3) naruszenie art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1 i art. 78 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie miał prawa do kontroli sądowej postanowienia kończącego postępowanie przygotowawcze; 4) niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK skutkujące odmową nada- nia skardze dalszego biegu , pomimo że jest ona oczywiście zasadna (s. 2 zażalenia) . Zdaniem skarżącego „z art. 79 ust. [1] Konstytucji nie wynika, by treść ostatecznego orzeczenia miała przesądzać o braku możliwości jego zaskarżenia”. Ponadto w skardze pra- widłowo przyjęto, że orzeczenie wskazane jako ostateczne „stwierdza o braku możliwości zaskarżenia tegoż orzeczenia” , ponieważ wynika to z załączonego do skargi protokołu posie- dzenia oraz zarządzenia o doręczeniu (s. 4 zażalenia). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada prze- de wszystkim, czy w wydanym postanowieniu trafnie ustalił istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie o odmowie nadania rozpatry- wanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w za- żaleniu n ie zasługują na uwzględnienie. 3 . Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w posta- nowieniu o odmowie nadania skardze dalszego biegu, że określone w skardze przepisy w kwestionowanym zakresie nie były podstawą orzeczenia , wskazanego przez skarżącego jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji . Wbrew twierdzeniom skarżącego, przesłank ą wniesienia skargi konstytucyjnej nie jest posiadanie przez skarżącego dowolnego ostatecznego orzeczenia – orzeczenie to musi bo- wiem nie tylko mieć charakter ostateczny, ale powinno także być wydane na podstawie kwe- stionowanych w skardze regulacji oraz naruszać w ymienione w skardze wolności lub prawa konstytucyjne (por. art. 79 ust. 1 Konstytucji). W analizowanej sprawie warunek ten nie zo- stał spełniony – przedmiotem wskazanego przez skarżącego orzeczenia była kontrola posta- nowienia prokuratora w sprawie odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego, pod- czas gdy stawiane w skardze zarzuty dotyczyły brak u zażalenia na postanowienie sądu w tym przedmiocie. Zastosowana w skardze wykładnia art. 79 ust. 1 Konstytucji nie tylko nie była więc nieprawidłowa, lecz należy ją uznać za utrwalony pogląd prawny (por. postanowienie pełnego składu TK z 10 marca 2015 r., sygn. SK 65/13 , OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35). OTK ZU B/2026 Ts 52/22 poz. 35 3 Skarżący w zażaleniu nie wskazał powodów uzasadniających odstąpienie od dotych- czasowego stanowiska Trybunału w omawianej materii. Powodem tym nie może być w szczególności pouczenie skarżącego o braku prawa do zażalenia (odnotowane w protokole posiedzenia i zarządzeniu o doręczeniu orzeczenia skarżącemu). Nie stanowi ono bowiem ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, lecz informację o obowiązu- jących przepisach prawa. 4 . Trybunał Konstytucyjny ponownie przypomniał, że sygnalizowany w skardze pro- blem są dowej kontroli postanowień prokuratora był już wielokrotnie przedmiotem jego oceny (por. np. wyrok z 12 maja 2003 r., sygn. SK 38/02 , OTK ZU nr 5/A/2003, poz. 38). W ślad za dotychczasowym orzecznictwem, także w zaskarżonym postanowieniu Trybunał przyjął, że na etapie postępowania przygotowawczego prawo potencjalnego pokrzywdzonego wynikają- ce z art. 45 ust. 1 Konstytucji realizuje się przez możliwość poddania postanowień prokurato- ra o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego kontroli sądowej. Konstytucja nie wymaga jednak, aby kontrola ta była dwuinstancyjna. Także w tym wypadku skarżący nie zawarł w zażaleniu wystarczających kontrargu- mentów dla tego poglądu prawnego Trybunału. Zawarta w nim propozycja zmiany obecnego modelu kontroli postanowień prokuratora przez sąd ma charakter postulatu legislacyjnego , który powinien być skierowany do ustawodawcy. Mając powyższe na względzie , Trybunał postanowił jak w sentencji.