Ts 81/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 28 lipca 2017 r. Pozycja 140 POSTANOWIENIE z dnia 5 lipca 2017 r. Sygn. akt Ts 81/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Fundacji Badań Nad Prawem w sprawie zgodności: 1) art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 814), 2) art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami a dministracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 184 zdanie 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać skardze konstytucyjnej dalszy bi eg. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału K onstytucyjnego 13 kwietnia 2017 r. (data nadania) Fundacja Badań Nad Prawem (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgod- ność art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 814; dalej: ustawa o samorządzie ) i art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed są dami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim w pojęciu „sprawy z zakresu administracji pu- bli cznej” nie mieści się dokonywan e prze z zarząd powiatu rozstrzygnięcie otwartego konkur- su i wybór organizacji pozarządowej, której powierzone zostanie zadanie publiczne prowa- dzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 184 zdanie 2 Konsty- tucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skar żąca Fundacja złożyła ofertę w ogłoszonym przez Powiat Wrocławski otwartym konkursie na po- wierzenie organizacjom pozarządowym prowadzenia na terenie powiatu wrocławskiego w 2016 r. punktów nieodpłatnej pomocy prawnej. Zarząd Powiatu Wrocławskiego w uchwa le z 2 grudnia 2015 r. (nr 159/2015) rozstrzygnął konkurs. Oferta skarżącej nie została wybrana. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skierowała na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sąd ten, w postanowieniu z 22 września 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wr 116/16) , powołując się na OTK ZU B/2017 Ts 81/17 poz. 140 2 dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, uznał, że rozstrzygnięcie w przed- miocie otwartego konkursu ofert nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Stanowisko sądu pierwszej instancji podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 11 stycznia 2017 r. (sygn. akt I OSK 2805/16) oddalił skargę kasacyjną skarżącej od postanowienia sądu pierwszej instancji. Zarządzeniem sędzieg o Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2017 r. skarżąca zosta- ła wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, tj. : wykazania, że art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia o jej prawach, precyzyjnego wskazania, w jaki sposób kwestionowane przepisy naruszają prawa podmiotow e skarżącej wynikające z wzorców kontroli przywołanych w skardze, a także do wykazania, że w odniesieniu do przepisów objętych zarzutami skargi istnieje utrwalona linia orzecznicza sądów administra- cyjnych. W piśmie procesowym z 1 czerwca 20 17 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwa- nie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej jest ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orze- kły ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i try- bie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymaganiom, a także czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o TK. 2. W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna spełnia wymagania formal- ne wynikające z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 53 i art. 77 ust. 1 ustawy o TK. 2.1. Skargę konstytucyjną sporządził i wniósł radca prawny , który załączył do skargi stosowne pełnomocnictwo. 2.2. Skarżąca wyczerpał a przysługującą jej drogę prawną, ponieważ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2017 r. jest prawomocne i nie przy- sługują od niego żadne zwyczajne środki zaskarżenia. 2.3. Trybunał stwierdza też, że skarżąc a dochował a trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi, zastrzeżonego w art. 77 ust. 1 ustawy o TK. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2017 r. zostało doręczone skarżącej 31 stycznia 2017 r., a s kargę wniesiono 13 kwietnia 2017 r. 2.4. Przedmiotem zarzutu skarżąca uczyniła art. art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w zakresie, w jakim w pojęciu „sprawy z zakresu administracji pu- bli cznej” nie mieści się dok onywan e przez zarząd powiatu rozstrzygnięcie otwartego konkur- su i wybór organizacji pozarządowej, której powierzone zostanie zadanie publiczne prowa- dzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej. Skarżąca zarzuciła tym przepisom naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 184 zd. 2 Konstytucji. Jej zdaniem kwestionowane przepisy bezpod- stawnie wyłączają prawo do sądu w sprawach, w których organ samorządu rozstrzygnął w uchwale otwarty konkurs ofert na powierzenie zadania publicznego, tj. prowadzenia punktu nieodpłatne j pomocy prawnej. OTK ZU B/2017 Ts 81/17 poz. 140 3 2.5. W ocenie Trybunału skarżąca prawidłowo określiła przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK), wskazała, które przysługujące jej konstytucyjne prawa i w jaki sposób zostały – jej zdaniem – naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK), a także należycie uzasadniła sformuł owane w skardze zarzuty (art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK). 2.6. Skoro złożona skarga spełnia wyma gania przewidziane w ustawie o TK, a nie za- chodzą okoliczności określone w art. 61 ust. 4 pkt 3 ustawy o TK, to – na podstawie art. 61 ust. 2 tej ustawy – zasadne było nadanie jej dalszego biegu.