Ts 84/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 4 maja 2023 r. Pozycja 140 POSTANOWIENIE z dnia 19 września 201 7 r. Sygn. akt Ts 84/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.J. w sprawie zgodności: art . 332 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania kar- nego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm. ) z art . 2 i art . 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENI E W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 ma ja 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżąc y ) wystąpił o stwierdzenie, że art. 332 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm. ; dalej: k . p . k . ) w zakresie, w jakim nie nakłada na oskarżyciela publicznego, przy formułowa- niu i wnoszeniu aktu oskarżenia do sądu, wymogu dokładnego określenia zarzucanego oskar- żonemu czynu, tj. ustalenia miejsca i czasu popełnienia zarzucanego przestępstwa, ustalenia osoby pokrzywdzonego i wysokości wyrządzonej szkody jest niezgodny z art. 2 i art. 42 ust. 2 Kons tytucji. Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem Są- du Okrę gowego w W. z dnia 3 kwietnia 2014 r. ( sygn. akt […] ) skarżący został skazany na karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę grzywny. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy wyroki em Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 18 listopada 2015 r. ( sygn. akt […] ). Zdaniem skarżące go wykładnia art. 332 § 1 pkt 2 k . p . k . w zakresie, w jakim nie wy- maga od oskarżyciela publicznego, przy formułowaniu i wnoszeniu aktu oskarżenia do sądu, wskazania konkretnych okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu, prowadzi do naruszenia jego praw obowiązujących w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Kon- stytucji) oraz w zakresie przysługującego mu praw a do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji). Opis czynów zarzuconych w akcie oskarżenia, jak podnosi skarżący, winien określać w spo- sób precyzyjny i kategoryczny j ego prawną jedność, a także nie może stwarzać jakichkolwiek wątpliwości, co do tożsamości zdarze nia, będącego przedmiotem zarzucanego działania. OTK ZU B/2023 Ts 84/16 poz. 140 2 Wraz ze skargą konstytucyjną skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania wy- roku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 kwietnia 2014 r. (sygn. akt […] ). Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 czerwca 2016 r. pełno- mocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków w niesionej skargi konstytucyjnej ( m.in. ) przez dokładne określenie sposobu n aruszenia konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego określonych w art. 2 i art. 42 ust. 2 Konstytucj i przez zaskarżony art. 332 § 1 pkt 2 k . p . k . oraz nadesłanie pełnomocnictwa szczególnego. Do pisma z 27 czerwca 2016 r. (da ta nadania) pełnomocnik dołączył wymagane pełnomocnictwo szczególne. Nie uzupełnił nato- miast podstawowego braku formalnego , tj. nie określił sposobu naruszenia konsty tucyjnych praw lub wolności pr zez zaskarżony przepis. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Try- bunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listo- pada 2016 r. o org anizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowa- ne rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej ska rgi określają przepisy u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpo- znaniu na posiedzeniu niejawnym. Sł uży ono wyeliminowaniu – j uż w początkowej fazie po- stępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. T rybu- nał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadn a, a t akże gdy zachodzą prze- słanki, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 - 4 u.o.t.p. TK . Skarżący , kwestionując zgodność art. 332 § 1 pkt 2 k . p . k . w zakresie, w jakim nie na- kłada na oskarżyciela publicznego, przy formułowaniu i wnoszeniu aktu oskarżenia do sądu, wymogu dokładnego określenia zarzucanego oskarżonemu czynu, tj. ustalenia miejsca i czasu popełnienia zarzucanego przestępstwa, u stalenia osoby pokrzywdzonego i wysokości wyr zą- dzonej szkody , z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji, nie wyjaśnił sposobu naruszenia wska- zanych praw i wolności. W skardze konstytucyjnej skarżący ogranicz ył się jedynie do przy- pomnienia obowiązującej wykładni zaskarżonego przepisu. Nie przedstawił p rzy tym żadnych argumentów wyjaśniających, w jaki s posób zakw estionowany przepis prowadzi do naru szenia wskazanych pr zez niego konstytucyjnych praw lub wolności. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.o.t.p. TK w skardze należy wskazać, która konstytucyjna wolność lub prawo, i w jak i sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2) , a także sformułować uzasadnienie zarzutu niezgodności przedmiotu kontroli z konstytucyjnymi wzorcami kontroli (pkt 3 ). Biorąc powyższe pod uwagę, sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2016 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków f ormalnych skargi konstytucyjnej ( m.in. ) właśnie przez dokładne określenie sposobu n aruszenia konstytu- cyjnych praw lub wolności s karżącego. W piśmie nadesła nym do Trybunału pełnomocnik ograniczył się do jednozdaniowego wyjaśnienia, zgodnie z którym „poprzez zaskarżony prze- pis art. 332 § 1 pkt 1 k.p.k. naruszone zostało prawo do obrony skar żącego M . J . (art. 42 ust. 2 Ko nstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.) , albowiem skarżący , nie ma- jąc pełnej wiedzy odnośnie okoliczności przedstawionych mu zarzutów , nie jest w stanie pod- jąć skutecznej obrony”. Pomijając brak staranności pełnomocnika przy konstruo waniu pisma OTK ZU B/2023 Ts 84/16 poz. 140 3 pro cesowego, Trybunał – co oczywiste – nie może uznać powyższych wyjaśnień za prawi- dłowe uzupełnienie braków fo rmalnych skargi konstytucyjnej. Niewywiązanie się przez pełnomocnika skarżącego z o bowiązku dokładnego określe- nia sposobu naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego stanowi, zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK, samodzielną podstawę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Ponadto w skardze konstytucyjnej skarżąc y jako wzor ze c kont ro li art. 332 § 1 pkt 2 k . p . k . wskazał art. 2 Kon stytucji. Trybunał po raz kolejny przypomina, ż e art. 2, Konstytucji nie mo że stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postę powaniu inicjowanym wniesie- niem skargi konstytucyjnej (zob. posta nowienia TK z dnia : 24 październi ka 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225; 20 lutego 2008 r., SK 27/07, OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 22 i wyroki TK z dnia : 13 stycznia 2004 r., SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2; 23 listopada 1998 r., SK 7/98, OTK ZU nr 7/1998, poz. 114; 10 lipca 2000 r., SK 21/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 144). W orzeczeniach tych Trybunał wyjaśnił , że art. 2 Konstytucji mo że być powołan y jako wzor zec kontroli w postępowaniu skargowym tylko wówczas, gdy zosta- n ie odniesion y do treści innych norm konstytucyjnych chro niących poszczególne wolności i prawa naruszone kwestionowaną w skardze ko nstytucyjnej regulacją (zob. także postano- wienie TK z dnia 3 marca 2002 r., Ts 108/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz. 138 i cytowane tam orzecznictwo). Skoro Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego bie- gu, to nie uwzględnił również wnios k u skarżącego o wstrzymanie wykonania wy roku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 kwietnia 2014 r. ( sygn. akt […] ). W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powy ższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.