Ts 91/23

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 października 2025 r. Pozycja 278 POSTANOWIENIE z dnia 10 lipca 2025 r. Sygn. akt Ts 91/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Rafał Wojciechowski – przewodniczący Bartłomiej Sochański – sprawozdawca Justyn Piskorski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 2 0 czerwca 202 4 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej W . R . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 maja 202 3 r. (data nadania) W . R . (dalej: skarżący), reprezentowan y przez pełnomocnika z wyboru, wystąpi ł o stwierdzenie, że: 1) art. 50a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.; da lej: prawo budowlane) , dodany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz uchylony ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471, ze zm.), w związku z art. 48 ust. 2 w związku z art. 52 oraz w związku z art. 50a pkt 2 ( a contrario ) tej ustawy, „przez to, że w przypadku naruszenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 przewiduje bezwzględny nakaz rozbiórki całego obiektu budowlanego lub jego części (w zależności od zakresu prowadzonego postępowania a nie w zależności od stopnia naruszenia nałożonego zakazu)”, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 oraz w związku z art. 2 Konstytucji ; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 42 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji; 2) art. 48 ust. 2 prawa budowlanego, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 paździer - nika 2008 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 206, poz. 1287), obowiązujący z niewielką zmianą do 31 grudnia 2016 r., „przez to, że nie przewidywał możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych”, jest niezgodny OTK ZU B/2025 Ts 91/23 poz. 278 2 z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji; art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji; 3) art. 48 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36a ust. 5 ( a contrario ) prawa budowlanego, w stanie prawnym obowiązujący m od 1 stycznia 2017 r., „przez jego stosowanie do spraw, w których w czasie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych in- westor posiadał ostateczną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwole- nia na budowę, ale prowadził budowę w sposób odbiegający od warunków tego pozwolenia w zakresie tzw. charakterystycznych parametrów obiektu, o których mowa w art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji gdy w takich przypadkach ustawodawca wprost przewi- dział stosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane”, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Ko nstytucji; art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji; art. 42 ust. 1 Konstytucji; 4) art. 15zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.), w brzmie- niu nadanym ustawą z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywil- nego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), obowiązujący do 14 kwietnia 2023 r., przez to, że: a) „nie uwzględnia aktualnej sytuacji epidemicznej ani sprzeciwu stron przy możliwości rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, a w praktyce Naczelnego Sądu Administracyjnego stosowany jest jako reguła , a nie wyjątek, nawet w sprawach ze skarg ka- sacyjnych dotyczącej sądowej kontroli stosowania przez organy administracyjne sankcji re- presyjnej”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji, b) „nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejaw- nym, w sytuacji gdy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wydania takiego zarządze- nia”, jest niezgo dny z art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji . Skarżący wni ósł ponadto o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspekto- ra Nadzoru Budowlanego w K . (nr […] ) z 20 czerwca 2018 r. (znak: […] ; dalej: nakaz roz- biórki ) nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego na działce, której w dniu wydania decyzji użytkownikiem wieczystym była córka skarżącego ( skarżący w 2004 r. za- warł z córką umowę, na podstawie której przekazał jej prawo użytkowania wieczystego nie- ruchomości gruntowej w K . i zagwarantował sobie prawo nieodpłatnego użytkowania tej nie- ruchomości. Córka skarżącego na mocy umowy darowizny z 2 marca 2023 r. przeniosła przy- sługujące jej prawo do nieruchomości do majątku odrębnego swojego męża, z zachowaniem dotychczasowego prawa jej użytkowania przez skarżącego). W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący podkreślił, że wprawdzie nie jest adre- satem nakazu rozbiórki, jednak od 2004 r. jest użytkownikiem nieruchomości, był inwestorem robót budowlanych (roboty te organizował i finansował) oraz stroną wszystkich prowadzo- nych postępowań administracyjnych i sądowych dotyczących samowoli budowlanej. Nakaz rozbiórki prowadzi do naruszenia (a wręcz zniweczenia) jego konstytucyjnie chronionych praw majątkowych, a postępowanie w tej sprawie godziło również w jego prawo do jawnego, sprawiedliwego i dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy. Ponadto przeciwko skarżącemu mogą zostać skierowane roszczenia regresowe związane z ewentualnym wykonaniem decyzji. Z tego względu ma on „interes prawny we wniesieniu i popieraniu skargi”. Skarżący podkreślił, że kwestionowane przez niego przepisy w zaskarżonym brzmie- niu już nie obowiązują. Kontrola ich zgodności z Konstytucją jest jednak konieczna, ponie- waż są one nadal stosowane do niektórych stanów faktycznych na podstawie przepisów intertemporalnych. Ponadto wszystkie te unormowania „stanowiły podstawę prawną rozstrzy- gnięcia o nakazie rozbiórki całego obiektu budowlanego wydanego w sprawie skarżącego, OTK ZU B/2025 Ts 91/23 poz. 278 3 a zatem zbadanie zgodności tych przepisów z Konstytucją jest również konieczne dla ochrony konstytucyjnych wolności i praw skarżącego”. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w punkcie 1 petitum skargi, skarżący stwier- dził, że art. 50a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.; d alej: prawo budowlane) „przewiduje sankcję stricte represyjną, która nakłada na jednostkę ciężary nieproporcjonalne do stopnia naruszenia prawa oraz celu wpro- wadzonej regulacji” (obowiązek dokonania rozbiórki całego obiektu budowlanego zamiast nakazu rozbiórki tylko tych robót budowlanych, które zostały wykonane po doręczeniu posta- nowienia o wstrzymaniu budowy). Zaskarżony przepis zakłada odpowiedzialność obiektyw- ną, niezależną od indywidualnych okoliczności dokonania deliktu (np. stopnia naruszenia prawa). Narusza w ten sposób art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarżący zauważył, że ochrona praw inwestorów, którym doręczono postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych (podmioty podobne), jest różnicowana w zależności od rodzaju prowadzonego postępowania. Te same roboty budowlane mogą być zakwalifikowane do trybu naprawczego określonego zarówno w art. 48, jak i w art. 50 - 51 prawa budowlanego. W tym pierwszym wypadku stosowana jest sankcja rozbiórki, która ma cel czysto represyjny i uniemożliwia prowadzenie postępowania legalizacyjnego, a w tym drugim – sankcja o cha- rakterze restytucyjnym, która nie zamyka drogi do legalizacji robót budowlanych. Z tych względów art. 50a pkt 1 prawa budowlanego jest niezgodny również z art. 64 ust. 2 w związ- ku z art. 32 ust. 1 i w związku z art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego represyjna sankcja przewidziana w art. 50a pkt 1 prawa budow- lanego jest wymierzana „bez przyznania stosownych praw i gwarancji charakterystycznych dla odpowiedzialności karnej”, co narusza nie tylko art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, lecz tak- że art. 42 ust. 2 Konstytucji. Dodatkowo może ona być stosowana równocześnie z odpowie- dzialnością wykroczeniową w oparciu o art. 93 pkt 13 prawa budowlanego (poprzednio: art. 90 prawa budowlanego), co godzi w konstytucyjną zasadę ne bis in idem , wynikającą z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji. Uzasadniając zarzuty sformułowane w punkcie 2 petitum skargi, skarżący podniósł, że art. 48 ust. 2 prawa budowlanego zawierał „pominięcie prawodawcze”, ponieważ do 1 stycz- nia 2017 r. nie przewidywał możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzyma- niu robót budowlanych. Rozwiązanie to nie spełniało testu proporcjonalności i prowadziło do nieuzasadnionego różnicowania praw podmiotów podobnych z uwagi na tryb postępowania naprawczego. Świadczy to o jego niezgodności z art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarżący zwrócił również uwagę, że wstrzymanie robót budowlanych stanowi istotną ingerencję w sferę praw majątkowych i może wywoływać dla inwestora (czy właściciela nie- ruchomości) poważne, niekorzystne, a niekiedy nieodwracalne skutki. Inwestor pozbawiony prawa do ukończenia budowy nie może w pełny sposób korzystać z przysługującego mu pra- wa własności (czy innych praw majątkowych – np. prawa użytkowania). Ingerencja ta jest tym większa, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych jest niezaskarżalne i bez- terminowe. Rozwiązanie to jest nieproporcjonalne i prowadzi do różnicowania praw inwesto- rów w zależności od trybu prowadzonego postępowania. Powoduje to naruszenie art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W kontekście zarzutów podniesionych w punkcie 3 petitum skargi, skarżący podkre- ślił, że w sprawach, w których inwestor odstąpił od warunków pozwolenia na budowę, ukształtowały się dwie linie orzecznicze: „radykalna” i „konstytucyjna”. W rezultacie, w ta- kich samych (lub bardzo zbliżonych) stanach faktycznych organy administracyjne i sądy w sposób arbitralny decydują, czy wprowadzone zmiany są „istotne” (i podlegają procedurze naprawczej określonej w art. 50 - 51 prawa budowlanego), czy „więcej niż istotne” (i stosuje się do nich art. 48 prawa budowlanego). Narusza to zasadę równego traktowania podmiotów OTK ZU B/2025 Ts 91/23 poz. 278 4 podobnych i stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności, godząc w art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Równoległe stosowanie dwóch linii orzeczniczych do tożsamych stanów faktycznych narusza konstytucyjne prawo do sądu, a zwłaszcza prawo do przewidywalności rozstrzygnięć sądowych, wbrew zasadom wynikającym z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i w związ- ku z art. 2 Konstytucji. Nakładanie się sankcji administracyjnych i wykroczeniowych prowadzi dodatkowo do złamania art. 42 ust. 1 Konstytucji. Uzasadniając postawione w punkcie 4 petitum skargi zarzuty niekonstytucyjności art. 15zzs 4 ustawy o COVID - 19, skarżący wskazał, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wbrew jego sprzeciwowi spowodowało niedopuszczenie go do udziału w czynno- ściach procesowych, pozbawienie prawa do przedstawienia argumentów i wniosków (w tym wniosków dowodowych) bezpośrednio przed sądem, pozbawienie prawa do poznania stano- wiska pozostałych uczestników i nierozpoznanie uprzednio złożonych wniosków dowodo- wych. Narusza to zarówno zasadę jawności wewnętrznej postępowania sądowego, jak i zasa- dę wysłuchania strony przez sąd (stanowiącą także składnik materialnego prawa do obrony). Efekty tego rozwiązania w zakresie przeciwdziałania epidemii są zdecydowanie niepropor- cjonalne do wprowadzonych ograniczeń. Jego rezultatem jest naruszenie art. 45 ust. 1 w zwią - zku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 oraz w związku z art. 42 ust. 1 Konstytucji. Natomiast niezaskarżalność zarządzenia w sprawie rozpoznania sprawy na posiedze- niu niejawnym powoduje brak możliwości weryfikacji tego orzeczenia w postępowaniu dwu- instancyjnym. Ograniczenie to jest pominięciem prawodawczym, które nie spełnia przesłanek proporcjonalności, ponieważ nie przyspiesza postępowania (zażalenie mogłoby zostać rozpo- znane na tym samym posiedzeniu, co sprawa główna) i daje nieskrępowaną możliwość nadu- żywania prawa do niejawnego rozpoznawania sprawy, z pogwałceniem art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Postanowieniami z 20 czerwca 2024 r. (doręczonym i pełnomocnikowi skarżącego 4 li - pca 2024 r.) Trybunał Konstytucyjny oddalił sformułowany w skardze wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego oraz odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowego warunku formalnego wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji – nie dotyczy osobistego naruszenia praw skarżącego , lecz praw jego córki . Trybunał zwrócił uwagę na to, że skarżący nie jest adresatem nakaz u rozbiórki . W związku z tym p owyższe rozstrzygnięcie nie przyznaje mu żadnych praw, ani nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Podobna sytuacja występuje również w odniesieniu do wyroku Na- czelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2022 r. (sygn. akt […] ) , który rozstrzygnął o zgodności z prawem nakazu rozbiórki adresowanego do córki skarżącego. Niezależnie od powyższego Trybunał wskazał także inne przyczyny odmowy nadania skardze dalszego biegu. Przede wszystkim zwrócił uwagę na to, ż e przed wniesieniem skargi konstytucyjnej skarżący nie wykorzystał wszystkich możliwości samodzielnego poprawienia swojej sytuacji prawnej. W ciągu kilkunastu lat od rozpoczęcia budowy , jak zauważył Trybu- nał, miał on co najmniej kilka szans na doprowadzenie inwestycji do stanu zgodności z pra- wem (albo przynajmniej zmniejszenie zakresu orzeczonej rozbiórki) przez podjęcie określo- nych działań faktycznych lub prawnych. Tymczasem, pomimo oczywistego naruszenia wymogów pozwolenia na budowę, nie wystąpił o zmianę tej decyzji ani nie złożył odpowied- niego projektu zamiennego. Nie zaskarżył również postanowienia o wstrzymaniu robót bu- dowlanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. To zatem wskazane okolicz- ności, a nie treść zakwestionowanych w skardze przepisów , doprowadziły do wydania nakazu rozbiórki samowoli budowlanej w stosunku do jego córki. Z powyższych powodów Trybunał uznał złożoną skargę za oczywiście bezzasadną. OTK ZU B/2025 Ts 91/23 poz. 278 5 Trybunał zauważył także , że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z którym skarżący wniósł skargę (ani żadne poprzedzające go orzeczenie) nie zawiera osta- tecznego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji o prawie do wniesienia zaża- lenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych i zarządzenie przewodniczącego o skierowaniu sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzenie niejawne. Wyrok ten nie przesądził również o reżimie prawnym odpowiedzialności za samo- wolę budowlaną, tj. zastosowaniu procedury wskazanej w art. 48 prawa budowlane go zamiast – właściwego zdaniem skarżącego – trybu z art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Nastąpiło to na wcześniejszym etapie postępowania – w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyj- nego w K . z 31 stycznia 2014 r. (sygn. akt […] ), od którego skarżący nie wniósł skargi kasa- cyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle powyższych okoliczności, skarga konstytucyjna w zakresie zarzutów sformułowanych w punkcie 2, 3 i 4b petitum skargi nie spełnia wymogów formalnych dotyczących związku między ostatecznym orzeczeniem, jego podstawą prawną oraz naruszeniem praw skarżącego , wymaganego przez art. 79 ust. 1 Kon- stytucji i doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o or- ganizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) . Zaskarżone przepisy (w zakresie kwestionowanym w skardze) nie były podstawą orzeczenia wskazanego jako ostateczne i również z tego powodu nie mogły doprowadzić do naruszenia praw skarżącego w sposób wskazany w skardze. Ponadto, zda- niem Trybunału, znaczna część zarzutów sformułowanych w skardze odnosi się do kwestii stosowania prawa. Skarga konstytucyjna nie spełnia więc także wymogów dotyczących przedmiotu kontroli, wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji i doprecyzowanych w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. W zażaleniu złożonym 8 lipca 2024 r. (data nadania) skarżący zakwestionowa ł posta- nowienie Trybunału w całości. W skaza ł w nim, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjne- go z 15 grudnia 2022 r. (sygn. akt […] ) odbiera mu „prawo do legalizacji budowy, której był inwestorem”. Orzeczenie to „ostatecznie kończy procedurę legalizacyjną skierowaną i adre- sowaną bezpośrednio do skarżącego” (wszczętą postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K . Powiat G . z 4 sierpnia 2014 r., znak: […] ) , tym samym narusz a przysługujące mu prawo do ochrony praw majątkowych. W związku z tym, wbrew temu co Trybunał przyjął w kwestionowanym postanowieniu, wyrok Naczelnego Sądu Administracyj- nego jest ostatecznym orzeczeniem o prawach skarżącego, a więc legitymuje go do wystąpie- nia ze skargą konstytucyjną. W złożonym środku odwoławczym skarżący krytycznie odniósł się także do pozosta- łych argumentów uzasadniających podstawy odmowy przekazania skargi do merytorycznej oceny. W zażaleniu skarżący ponowi ł wniosek o wydanie przez Trybunał postanowienia tym- czasowego o wstrzymaniu wykonania nakazu rozbiórki. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada prze- de wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. OTK ZU B/2025 Ts 91/23 poz. 278 6 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie o odmowie nadania rozpatry- wanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w za- żaleniu nie zasługują na uwzględnienie. 3 . Zasadniczym powodem odmowy przekazania skargi do merytorycznej oceny jest brak legitymacji skarżąc ego do jej wniesienia. W zarzutach sformułowanych w złożonym środku odwoławczym skarżący błędnie przyjął, że orzeczenie w związku z którym wniósł skargę konstytucyjną (tj. wyrok Naczelne- go Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt […] ) w sposób ostateczny w ro- zumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, kończy procedurę legalizacyjną wszczętą , skierowanym m.in. do niego , postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K . Powiat G . z 4 sierpnia 2014 r. (znak: […] ) , wstrzymującym roboty bu- dowlane . Skarżący nie wziął pod uwagę tego, że wskutek działań inwestorów , którymi w sprawie był on i jego córka , poprzez wydanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K . ostatecznej decyzji z 20 czerwca 2018 r., znak: […] ) , na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (ówcześnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm. ; dalej: prawo budowlane ) , doszło do zniesienia procedury legalizacyjnej opartej o treść art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy. Ostateczna d ecyzja nakazująca rozbiórkę całego obiektu , na podstawie której doszło do zakończenia postępowania opartego na art. 48 - 49 prawa budowlanego nie był a adresowan a już jednak do skarżącego , a jedynie do jego córk i – inwestor a posiadając ego prawo do dyspo- nowania nieruchomością na cele budowlane , użytkownik a wieczyst ego działki, na której po- łożony jest budowany obiekt. Sądy administracyjne , badając zgodność decyzji z obowiązują- cym prawem, nie orzekały więc o prawach skarżącego (inwestora) lecz jedynie o prawach jego córki (inwestora będącego użytkownik iem wieczyst ym gruntu) . W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że w postanowieniu z 20 czer wca 2024 r. zasadnie przyjął, że wniesiona skarga nie spełnia podstawowego warun- ku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji , dlatego prawidłowo odmówił nadania jej dalsze- go biegu. 4. Niespełnienie konstytucyjnego warunku wniesienia skargi jest samoistną przesłanką o dmowy nadania jej dalszego biegu , dlatego ocena pozostałych zarzutów sformułowanych w zażaleniu jest zbędna . 5. Nieuwzględnienie zażalenia kończy postępowanie przed Trybunałem Konstytucyj- nym, co tym samym czyni bezprzedmiotowym wydanie postanowienia tymczasowego. Posta- nowienie to może być wydane wyłącznie w czasie trwania postępowania zainicjowanego złożeniem skargi konstytucyjnej. Wziąwszy powyższe pod uwagę Trybunał postanowił jak w sentencji.