Tw 7/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 maja 2018 r. Pozycja 104 POSTANOWIEN IE z dnia 6 marca 201 8 r. Sygn. akt Tw 7/17 Trybuna ł Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Ogólnopolskiej Izby Gospodar- czej Reklamy Wielkoformatowej w sprawie zgodności: 1) art. 37a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu prze- strzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 , ze zm. ) z art. 2 1 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ; 2) art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o plan owaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 , ze zm. ) z art. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu wnioskowi . UZASADNIENIE 3 lipca 2017 r. do Trybunału Konstytucyjnego wp łynął , nadany 29 czerwca 2017 r., wniosek Ogólno polskiej Izby Gospodarczej Reklamy Wielkoformatowej (dalej: Izba) o zbada- nie zgodności art. 37a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu prze- strzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 , ze zm. ; dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ) z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji , a także o zba- danie zgodności art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowa- niu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 , ze zm. ) z art. 2 Konstytucji . Zdaniem wnioskodawcy art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzen- nym jest niezg odny z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim daje uprawnienie radom gmin do uchwalania przepisów prawa miejscowego w formie uchwał określających zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tabl ic rekla- mowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz ro- dzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Ponadto wnioskodawca utrzy- muje, że przepisy te będą w poważnym stopniu ograniczać prawo własności, a og raniczenia te nie są konieczne dla ochrony wartości wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji , i ponadto będą naruszały istotę prawa własności, co zdaniem wnioskodawcy jest niezgodne z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji. Wnioskodawca twierdzi, że us tawodawca , przyznając radom gmin w art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnienie do uchwalania przepisów prawa OTK ZU B/2018 Tw 7/17 poz. 104 2 miejscowego w formie uchwał określających zasady i warunki sytuowania obiektów małej ar- chitektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, dopuścił moż- liwość wprowadzenia daleko idącego ograniczenia w wykonaniu prawa własności zarówno dla właścicieli nieru chomości, na których znajdują się, czy mogą znajdować się tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Ograniczenie to, zdaniem wnioskodawcy może objąć również właści- cieli samych tablic reklamowych i urządzeń, w przypadku kiedy stanowią one odrębny przed- miot własności. Wnioskodawca twierdzi zatem, że właściciele nieruchomości zostaną poważ- nie ograniczeni w prawie decydowania o przeznaczeniu stanowiących ich własność nierucho- mości, korzystania z nich i pobierania z nich pożytków na drodze odpłatnego udostępnian ia nieruchomości na cele reklamowe. Zdaniem wnioskodawcy, analogiczne ograniczenie w wy- konywaniu uprawnień w stosunku do tablic reklamowych i urządzeń reklamow ych dotknie ich właścicieli nie będących właścicielami nieruchomości , na których one się znajdują. Utrzymuje on, że ingerencja ustawodawcy w prawo własności poprzez kwestionowany przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znajduje uzasadnienia koniecznością ochrony, w tym wypadku takich wartości, jak bezpieczeństwo lub porządek pu bliczny, zdrowie i moralność publiczna albo wolności i praw a innych osób. W przypadku zaś ochrony środowi- ska, zdaniem wnioskodawcy, nie został spełniony warunek, aby zastosowane środki były nie- zbędne dla ochrony interesu , z którym są one powiązane. Ponadto , wnioskodawca argumentuje, że efekty regulacji nie pozostają w proporcji do ciężarów nałożonych na obywatela. Oprócz tego wnioskodawca zaskarżył zgodność ustęp u dziewiątego art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z art. 2 Konstytucji w zakresie zasady ochrony praw nabytych oraz niedziałania prawa wstecz. Wnioskodawca twierdzi, że naruszenie ochrony praw nabytych ma miejsce przez zanegowanie praw podmiotowych wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych oraz skutecznie dokonany ch zgłoszeń robót budow- lanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 , ze zm.). Wnioskodawca utrzymuje, że z akaz retroaktywności doznaje na- ruszenia przez nakaz dostosowania tablic reklamowych i urz ądzeń reklamowych do nowych przepisów zawartych w uchwałach krajobrazowych, w tym również tych tablic i urządzeń, które zostały usytuowane przed datą wejścia w życie wspomnianych uchwał, podjętych zgodnie z przepisami p rawa obowiązującymi w dniu sytuowania wspomnianych tablic i urządzeń oraz na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych i skutecznie dokonanych zgłoszeń na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.) . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) wniosek przedstawiony przez ogólnokrajową władzę związku zawodoweg o, organizacji praco- dawców i organizacji zawodowej podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W postępowaniu tym , Trybunał Konstytucyjny w składzie jednego sędziego bada, czy wniosek odpowiada wymogom formalnym (art. 47 ust. 1 i 2 oraz 48 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p. TK), czy nie jest oczywiście bezzasadny (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK), a w szczegól- ności, czy poc hodzi od uprawnionego podmiotu (art. 191 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 191 ust. 2 Konstytucji). 2. Warunkiem uznania czynnej legitymacji Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Reklamy Wielkoformatowej (dalej też Izba) do wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie abstrakcyjnej kontroli norm jest stwierdzenie, że wnioskodawca należy do jednej OTK ZU B/2018 Tw 7/17 poz. 104 3 z kategorii po dmiotów wymienionych w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji, czyli do ogólnokra- jowych organów związków zawodowych albo ogólnokrajowych władz organizacji pracodaw- ców lub organizacji zawodowych. Trybunał Konstytucyjny , w utrwalonej linii orzeczniczej, wielokrot nie podkreślił, że użycie w tym przepisie trzech różnych terminów dowodzi, iż pozo- stają one ze sobą w ścisłej relacji , albowiem związki zawodowe i organizacje pracodawców należą do podmiotów zrzeszających osoby stanowiące jedną ze stron stosunku pracy. Do orga- nizacji zawodowych przynależą z kolei osoby wykonujące wyodrębniony zawód stale i w ce- lach zarobkowych, a zatem osoby, które świadczą pracę , nie pozostając jednakże w stosunku podporządkowania (zob. postan owienia TK z: 8 stycznia 2002 r., T 64/01, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 58 i 9 lipca 2014 r., Tw 15/14, OTK ZU nr 5/B/2014, poz. 377). 2.1. Właściwym przepisem dla zdefiniowania Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Re- klamy Wielkoformatowej jest art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodar- czych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1218). Zgodnie z tym przepisem, w nioskodawca jest izbą gospo- darczą, zrzeszającą przedsiębiorców, w tym ich związki oraz inne organizacje i jednostki orga- nizacyjne o statusie przedsiębiorcy, przy czym chodzi tu o przedsiębiorców zwi ązanych z pro- wadzeniem usług reklamowych za pomocą reklamy wielkoformatowej. Zgodnie z § 1 ust. 1 Statutu Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Reklamy Wielkoformatowej (dalej: statutu), Izba jest organizacją samorządu gospodarczego reprezentującą interesy gosp odarcze zrzeszonych w niej przedsiębiorców w zakresie ich działalności gospodarczej wobec organów państwo- wych, organów samorządu terytorialnego oraz wobec innych instytucji, których funkcjonowa- nie wywiera wpływ na warunki działalności zrzeszonych w Izbie podmiotów gospodarczych. 2.2. W pierwszej kolejności Trybunał rozważył, czy Izba może być uznana za organi- zację zawodową. W postanowieniu z 30 maja 2000 r. (U 5/99, OTK ZU nr 4/2000, poz. 114) Trybunał Konstytucyjny wskazał przesłanki, które musi spełniać organizacja zawodowa w ro- zumieniu art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że organizacja zawodowa po- winna spełniać „kryterium podmiotowe (zrzeszać osoby fizyczne), kryterium przedmiotowe (członkowie danej organizacji winni stale i w celach zarobkowych wykonywać jedno lub kilka wyodrębnionych zajęć, które mogą być uznane za zawód) oraz kryterium funkcjonalne (pod- stawowym celem i funkcją takiej organizacji powinno być reprezentowanie całego środowiska, całej grupy zawodowej)”. W cytowanym orzeczeniu Trybunał nie wykluczył, że – wyjątkowo – izba może zostać uznana za organizację zawodową. Mimo użycia nazwy „izba” w nazwie organizacji możliwe jest posiadanie przez taki podmiot statusu organizacji zawodowej, pod warunkiem spełnienia wskazanych wyżej kryteriów. Biorąc pod uwagę powyższe, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że sam statut Izby uniemożliwia uznanie jej za organizację zawodową. Stosownie bowiem do § 7 pkt 1 statutu, jej członkiem może być każdy po dmiot gospodarczy, a pkt 2 tego samego paragrafu wskazuje, że osoba prawna może być reprezentowana przez swój organ lub pełnomocnika. § 7 s tatutu wy- raźnie wskazuje na możliwość członkostwa w Izbie osób prawnych. Nie zostało zatem speł- nione kryterium podmiotowe – Izba nie jest zrzeszeniem wyłącznie osób fizycznych. Wynika stąd również brak dwóch pozostałych wymaganych cech: Izba zrzesza nie tylko osoby wyko- nujące określony zawód, a jej celem nie jest repre zentowanie przedstawicieli tego zawodu. Jej członkiem może być bowiem de facto każdy podmiot prowadzący działalność związaną w ja- kikolwiek sposób z zewnętrzną reklamą wielkoformatową. W związku z tym Trybunał uznaje, że nadrzędnym celem działania Izby jest dbałość o interesy podmiotów gospodarczych funk- cjonujących na rynku reklamy wielkoformatowej (zob. postanowienia TK z: 7 lipca 2014 r., Tw 14/14, OTK ZU nr 5/B/2014, poz. 375 i 9 lipca 2014 r., Tw 15/14, OTK ZU nr 5/B/2014, poz. 377). OTK ZU B/2018 Tw 7/17 poz. 104 4 2.3. Trybunał Konstytucyjny nie uznał także, że Izba jest organizacją pracodawców . Wnioskodawca twierdzi, iż członkowie Izby są pracodawcami, zatrudniającymi pracowników. Jego zdaniem, odpowiadają tym samym definicji pracodawcy zawartej w art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 108, ze zm.). Wnioskodawca przyj- muje zatem rozszerza jącą interpretację pojęcia „organizacja pracodawców” użyte go w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji, rozumiejąc je jako podmiot zrz eszający pracodawców. Trybunał stoi na stanowisku , że pojęcie „organizacja pracodawców” powinno być defi- niowane w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o organizacjach pracodawców (Dz. U. z 2015 r. poz. 2029) . Interpretacja językowa pojęcia „pracodawca” poparta treścią de- finicji legalnych zawartych w obowiązujących ustawach nakazuje przyjąć, że pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego okoliczność wska- zania przesłanki „zatrudnienia pracowników” jako jedynej cechy konstytuującej pojęcie praco- dawcy w aspekcie formalnym musi być uwzględniona przy badaniu legitymacji procesowej podmiotów, o których mowa w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji. Na tej podstawie należy uznać, że organizacje pracodawców to tworzone przez pracodawców zrzeszenia, których członkostwo jest w zasadzie ograniczone tylko do osób mających status pracodawcy. W konsekwencji, prawo występowania z wnioskami do Trybunału Konstytucyjnego mają w sposób bezpośredni związki pracodawców w rozumieniu ustawy o organizacjach pracodawców (zob. postanowie- nia TK:Tw 74/02 i Tw 15/14). Przeciwko uznaniu Izby za organizację pracodawców przemawia również katalog jej zadań, opisany w § 5 ust. 1 s tatutu, w którym dominują zadania ściśle zwią- zane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Równocześ nie, w katalogu tym brakuje ja- kichkolwiek zadań związanych z ochroną stosunku pracy . B iorąc pod uwagę powyższe , Try- bunał stwierdza, że wnioskodawca nie jest organizacją pracodawców, o której mowa w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji. Podsumowując, Trybunał nie dostrzegł przesłanek do uznania legitymacji Ogólnopol- skiej Izby Gospodarczej Reklamy Wielkoformatowej do złożenia wniosku o zbadanie zgodno- ści przepisów z Konstytucją. 3. Oprócz opisanych wyżej okoliczności, które stanowią samodzielną przesłankę od- mowy nadania dalszego biegu wnioskowi, istnieje także inna okoliczność uniemożliwiająca nadanie biegu w badanej sprawie. Jak podkreślał Trybunał w utrwalonej już linii orzeczniczej, dla spełnienia przesłanki ogólnokrajowości wnioskodawcy, niezbędne jest funk cjonowanie jego jednostek terenowych (postanowienia TK z: 7 stycznia 2013 r., Tw 36/12, OTK ZU nr 1/B/2013, poz. 3 i 19 kwietnia 2013 r., Tw 13/12, OTK nr 5/B/2014, poz. 365). Odpis z Kra- jowego Rejestru Sądowego wskazuje zaś jednoznacznie, że Ogólnopolska Izba Gospodarcza Reklamy Wielkoformatowej nie posiada oddz iałów ani jednostek terenowych. 4. W konsekwencji, Trybunał stwierdza, że wniosek pochodzi od nieuprawnionego pod- miotu . Okoliczność ta, stosownie do treści art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i 3 u.o.t.p. TK , stanowi podstawę odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu w wyznaczonym wyżej zakresie. W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak w sentencji .