DDF-35/2002

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, 16.05.2002 r. DDF1-507/2/01/MP DECYZJA nr DDF- 35 /02 Na podstawie art. 11 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu przeciwko: - Mazowiecko - Kujawskiej Spółce Cukrowej S.A. w Toruniu i jej spółkom zaleŜnym: Cukrowni "Borowiczki" S.A. w Płocku, Cukrowni "Brześć Kujawski" S.A. w Brześciu Kujawskim, Cukrowni "Dobrzelin" S.A. w Dobrzelinie, Cukrowni "Leśmierz" S.A. w Leśmierzu, Cukrowni "Malbork" S.A. w Malborku, Cukrowni "Mała Wieś" S.A. w Małej Wsi, Cukrowni "Nowy Staw" S.A. w Nowym Stawie, Cukrowni "Ostrowy" S.A. w Ostrowach, - Poznańsko - Pomorskiej Spółce Cukrowej S.A. w Poznaniu i jej spółkom zaleŜnym: Cukrowni "Gniezno" S.A. w Gnieźnie, Cukrowni "Gosławice" S.A. w Koninie, Cukrowni "Gryfice" S.A. w Gryficach, Cukrowni "Janikowo" S.A. w Janikowie, Cukrowni " Kluczewo" S.A. w Stargardzie Szczecińskim, Cukrowni "Kruszwica" S.A. w Kruszwicy, Cukrowni "Nakło" S.A. w Nakle, Cukrowni "Pruszcz" S.A. w Pruszczu Gdańskim, Fabryce Cukru w Tucznie S.A. w Tucznie, Cukrowni i Rafinerii "Witaszyce" S.A. w Witaszycach, Cukrowni "Zbiersk" S.A. w Zbiersku, Cukrowni "Zduny" S.A. w Zdunach, Cukrowni "śnin" S.A. w śninie, - Lubelsko - Małopolskiej Spółce Cukrowej S.A. w Zamościu i jej spółkom zaleŜnym: Cukrowni "Częstocice" S.A. w Ostrowcu Świętokrzyskim, Cukrowni "Klemensów" S.A. w Szczebrzeszynie, Cukrowni "Krasnystaw" S.A. w 2 Krasnymstawie, Cukrowni "Lublin" S.A. w Lublinie, Cukrowni "Łapy" S.A. w Łapach, Cukrowni "Opole" S.A. w Opolu Lubelskim, Cukrowni "Przeworsk" S.A. w Przeworsku, Cukrowni "Rejowiec" S.A. w Rejowcu, Cukrowni "Sokołów" S.A. w Sokołowie Podlaskim, Cukrowni "Werbkowice" S.A. w Werbkowicach, Cukrowni "WoŜuczyn" S.A. w WoŜuczynie , - Śląskiej Spółce Cukrowej S.A. w Łosiowie i jej spółkom zaleŜnym: Cukrowni „Baborów” S.A. w Baborowie, Cukrowni „Cerekiew” S.A. w CięŜkowicach, Cukrowni i Rafinerii „Chybie” S.A. w Chybiu, Cukrowni „Jawor” S.A. w Jaworze, Cukrowni „Łagiewniki” S.A. w Łagiewnikach, Cukrowni „Małoszyn” S.A. w Malczycach, Cukrowni „Otmuchów” S.A. w Otmuchowie, Fabryce Cukru „Pastuchów” S.A. w Pastuchowie, Cukrowni „Pustków” S.A. w Pustkowie, Cukrowni „Racibórz” S.A. w Raciborzu, Cukrowni „Strzelin” S.A. w Strzelinie, Cukrowni „Świdnica” S.A. w Pszennie, Cukrowni „Wieluń” S.A. w Wieluniu, Cukrowni „Wrocław” S.A. we Wrocławiu, Cukrowni „Wróblin” S.A. w Lewinie Brzeskim, Cukrowni „Ziębice” S.A. w Ziębicach nie stwierdza się stosowania przez ww. przedsiębiorców praktyki ograniczającej konkurencję przez zawarcie porozumienia, polegającego na kontrolowaniu rynku zbytu cukru. UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej organem antymonopolowym lub Prezesem Urzędu, powziął wiadomość, Ŝe w siedzibie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zwanego dalej Ministerstwem Rolnictwa, doszło do spotkania prezesów czterech holdingów cukrowych, zwanych dalej Spółkami Cukrowymi, tj.: Mazowiecko - Kujawskiej Spółki Cukrowej S.A. w Toruniu, zwanej dalej MKSC, Poznańsko - Pomorskiej Spółki Cukrowej S.A. w Poznaniu, zwanej dalej PPSC, Śląskiej Spółki Cukrowej S.A. w Łosiowie, zwanej dalej ŚSC, i Lubelsko - Małopolskiej Spółki Cukrowej S.A. w Zamościu zwanej dalej LMSC, na którym omawiana była między innymi sprawa kontrolowania sprzedaŜy cukru. Jednocześnie prasa poinformowała (por. „Gazeta Wyborcza” z dnia 22 maja 2001 r.), Ŝe w związku z sytuacją na rynku cukru („ceny spadają, gdyŜ na rynku jest 3 nadmiar ok. 150-170 tys. ton cukru, i zbliŜają się do poziomu kosztów produkcji”) prezesi "zawarli porozumienie" dotyczące ograniczenia sprzedaŜy cukru odbiorcom w celu spowodowania wzrostu cen tego produktu. W związku z powyŜszym organ antymonopolowy wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające celem wstępnego ustalenia, czy nastąpiło naruszenie przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów, polegające na zawarciu w dniu 16 maja 2001 r. przez Spółki Cukrowe zakazanego ustawą porozumienia. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego Spółki Cukrowe (pismo -LMSC z dnia 6 czerwca 2001 r. L.dz. 639/01, MKSC z dnia 5 czerwca 2001 r. Nr ZO-rw-02/VI/2001, PPSC z dnia 5 czerwca 2001 r. L.dz. P/344/2001, ŚSC z dnia 4 czerwca 2001 r. Nr DN/1557-V/2001) potwierdziły fakt spotkania w Ministerstwie Rolnictwa, jednakŜe zaprzeczyły jakoby na spotkaniu tym doszło do zawarcia jakiegokolwiek porozumienia. W ww. pismach LMSC, MKSC, PPSC i ŚSC podkreśliły, Ŝe omawiana była jedynie aktualna sytuacja na rynku cukru i dodały, Ŝe od dnia 15 kwietnia 2001 r. nie miały miejsca inne spotkania przedstawicieli Spółek Cukrowych. Natomiast w poszczególnych Spółkach Cukrowych odbyły się spotkania - narady z prezesami (przedstawicielami zarządów) podległych cukrowni, na których omawiana była aktualna sytuacja ekonomiczna cukrowni, bieŜące sprawy organizacyjno-techniczne związane z gospodarką remontową oraz z przedsięwzięciami inwestycyjnymi w zakresie remontów i modernizacji itp. Przeprowadzona przez organ antymonopolowy analiza nadesłanych przez Spółki Cukrowe danych dotyczących wielkości dziennej sprzedaŜy cukru przez poszczególne cukrownie w okresie od 14 maja do 30 czerwca 2001 r. (okres badawczy obejmował 2 dni przed spotkaniem w Ministerstwie Rolnictwa i 45 dni po tym spotkaniu) wskazała, Ŝe mogło dojść do naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w aspekcie kontrolowania lub ograniczania zbytu cukru. Wobec powyŜszego organ antymonopolowy wszczął z urzędu postępowanie antymonopolowe przeciwko Spółkom Cukrowym i zgrupowanym w nich cukrowniom 4 pod zarzutem stosowania praktyki ograniczającej konkurencję przez zawarcie zakazanego ustawą porozumienia, polegającego na ograniczaniu lub kontrolowaniu zbytu cukru, co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, o czym wszystkie strony postępowania, tj. 52 przedsiębiorców, zostały zawiadomione pismem z dnia 2 sierpnia 2001 r. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania antymonopolowego cukrownie zaprzeczyły zawarciu porozumienia, podkreślając, Ŝe decyzje o wielkości sprzedaŜy cukru i poziomie cen zbytu podejmowały samodzielnie, zgodnie z prowadzoną własną polityką handlową, uwarunkowaną ograniczeniami prawnymi, wynikającymi z ustawy z dnia 24 sierpnia 1994 r. o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym (Dz. U. Nr 98, poz. 473 z późn. zm), zwanej dalej ustawą cukrową, dotyczącymi limitowania sprzedaŜy cukru oraz jego ceny minimalnej. Ponadto polityka ta uwzględnia zachowanie innych przedsiębiorców wprowadzających cukier do obrotu na rynek krajowy oraz aktualną sytuację rynkową, w tym popyt na cukier i jego podaŜ. Podporządkowana jest takŜe realizacji planu finansowego cukrowni. Polityka handlowa w kampanii 1999/2000 i 2000/2001 prowadzona była na podobnych zasadach. Cukrownie zaprzeczyły równieŜ, Ŝe w okresie od 14 maja do 30 czerwca 2001 r. miały miejsce przypadki odmowy sprzedaŜy cukru. Faktu zawarcia porozumienia nie potwierdziły równieŜ Spółki Cukrowe, które podkreśliły, Ŝe podległe im cukrownie prowadzą niezaleŜną i samodzielną politykę handlową. Ponadto wskazały, iŜ ich działalność w stosunku do zaleŜnych cukrowni ogranicza się jedynie do przydziału im przyznanych przez Ministerstwo Rolnictwa limitów produkcyjnych cukru oraz do bieŜącej oceny realizacji sprzedaŜy cukru w poszczególnych kwartałach i stosowania cen jego zbytu. Spółki Cukrowe zwróciły takŜe uwagę, Ŝe zgodnie z nadanym statutem prowadzą działalność gospodarczą: – usługową, głównie w zakresie zarządzania, marketingu i usług finansowych, – handlową, w tym eksportową i importową, na rzecz spółek, których są współwłaścicielami oraz konfekcjonowanie towarów i obrót prawami majątkowymi, 5 – inwestycyjną, w szczególności związaną z postępem technicznym, rozwojem bazy surowcowej i ochroną środowiska. Jednocześnie PPSC i LMSC poinformowały, iŜ w 2001 r. dokonały zakupu cukru od podległych im cukrowni. W toku przeprowadzonego postępowania antymonopolowego Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Działalność przemysłu cukrowniczego jest regulowana przepisami ustawy cukrowej, która powołała do Ŝycia cztery Spółki Cukrowe skupiające 48 cukrowni, czyli 76% wszystkich cukrowni w Polsce. Pozostałe 17 cukrowni prowadzi działalność poza Spółkami Cukrowymi. Cukrownie w swojej działalności oraz prowadzonej polityce handlowej zobligowane są ustawą cukrową, która określa zasady ustalania wielkości produkcji i sprzedaŜy cukru na zaopatrzenie rynku krajowego oraz na eksport. Ustawa cukrowa wprowadziła limitowanie krajowej produkcji cukru, polegające na ustalaniu corocznie przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia, na wniosek Ministra Rolnictwa, kwot produkcji cukru (kwota A i kwota B). Kwota A stanowi maksymalną ilość cukru, jaka moŜe być wyprodukowana w czasie kampanii cukrowniczej danego roku i przeznaczona do zaopatrzenia rynku krajowego, zaś kwota B stanowi maksymalną ilość cukru, jaka moŜe być wyprodukowana w czasie kampanii cukrowniczej danego roku i przeznaczona na eksport w postaci cukru lub wyrobów przetworzonych z zastosowaniem dopłat. NadwyŜka produkcji cukru ponad ustalone kwoty A i B stanowi kwotę C, która moŜe być przeznaczona wyłącznie na eksport bez zastosowania dopłat. Zasady przydziału poszczególnym cukrowniom przyznanych limitów produkcyjnych ustalane są przez Spółki Cukrowe, natomiast wielkość sprzedaŜy cukru na rynek krajowy przez cukrownie w poszczególnych kwartałach roku obrachunkowego ustalana jest decyzją Ministra Rolnictwa. W kampanii 1999/2000 i 2000/2001 podział ten został ustanowiony w następujących proporcjach: • od 1 października do 31 grudnia - 22,5%, • od 1 stycznia do 31 marca - 25%, 6 • od 1 kwietnia do 31 czerwca - 25%, • od 1 lipca do 30 września - 27,5%. PowyŜsze kwoty mogą być przesuwane pomiędzy kwartałami w następujący sposób: - do wysokości 25% z następnego kwartału oraz - do wysokości 50% z poprzedniego kwartału. Oznacza to, Ŝe przyznany limit sprzedaŜy cukru moŜe być powiększony o 25% limitu sprzedaŜy z następnego kwartału, a 50% limitu, który nie został wykorzystany w danym kwartale moŜe być sprzedane w następnym kwartale. Ustawa cukrowa wprowadza takŜe cenę minimalną cukru, która ustanawiana jest co roku w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie ustalenia dla producentów minimalnej ceny zbytu cukru na rynku krajowym. W przypadku wprowadzenia na rynek krajowy cukru po cenie niŜszej niŜ minimalna producenci zobowiązani są do wnoszenia opłat sankcyjnych w wysokości 100% wartości sprzedanego cukru, liczonych według ceny minimalnej. W badanym okresie cena minimalna cukru wynosiła 1,92 zł/kg netto. PowyŜsze zasady są obowiązujące dla wszystkich cukrowni bez względu na formę własności, w tym dla cukrowni objętych postępowaniem. Z analizy materiału dowodowego wynika, iŜ w kaŜdej cukrowni ok. 30% sprzedaŜy stanowi cukier w opakowaniach 1 kg, a ok. 70% cukier w workach 50 kg. Niewielki procent sprzedaŜy dotyczy tak zwanej „galanterii cukrowniczej”, tj.: cukru pudru, kostki rafinowanej, cukru Ŝelującego itp. Cukrownie wchodzące w skład Spółek Cukrowych posiadają zbliŜoną strukturę odbiorców we wszystkich segmentach rynku, tj.: odbiorców przemysłowych, hurtowników, sieci handlowe i detalistów. Z nadesłanych przez strony informacji i dokumentów wynika, Ŝe decyzje cenowe podejmowane są w cukrowniach samodzielnie, z zachowaniem ceny minimalnej. Ponadto jak wynika z analizy materiału dowodowego, przy podejmowaniu decyzji o wielkości i cenie sprzedaŜy poszczególne cukrownie uwzględniają róŜne czynniki, m.in. takie jak: – płynność finansowa - 27 cukrowni, – wielkość spłat kredytów skupowych - 11 cukrowni, 7 – wielkość zakupów cukru, terminy oraz formy płatności, w tym udzielone kredyty kupieckie - 14 cukrowni, – aktualna sytuacja na rynku cukru, w tym zachowania rynkowe konkurentów oraz wielkość i intensywność popytu - 32 cukrownie, – zdolność magazynowa - 3 cukrownie, – współpraca z odbiorcą, w tym jego rodzaj - 27 cukrowni. Produkcja cukru w Polsce ma charakter sezonowy ze względu na warunki klimatyczne i technologiczne i trwa dwa - trzy miesiące w roku. Sezonowością charakteryzuje się równieŜ sprzedaŜ cukru realizowana w oparciu o zasadę zmniejszonej sprzedaŜy w I kwartale roku, stopniowego zwiększania w II i III kwartale i maksymalnej sprzedaŜy w IV kwartale. PowyŜsza tendencja wynika ze zwiększonego zapotrzebowania na cukier w zakładach przetwórczych w miesiącach letnich (maj - wrzesień), zaś w IV kwartale wiąŜe się z koniecznością pozyskania środków na prowadzenie kampanii cukrowniczej. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ antymonopolowy przeprowadził analizę wielkości dziennej sprzedaŜy cukru w okresie od 14 maja do 30 czerwca 2001 r., tj. w okresie obejmującym dwa dni przed spotkaniem Spółek Cukrowych w Ministerstwie Rolnictwa i 45 dni po tym spotkaniu. Analiza wykazała, Ŝe w dniach od 17 do 23 maja 2001 r. miał miejsce gwałtowny - o znacznej skali - wzrost sprzedaŜy cukru. Wzrost ten rozpoczął się w dniu 17 maja 2001 r. i następował dalej w kolejnych dniach, do dnia 22 maja 2001 r. włącznie. W dniu 17 maja sprzedaŜ wzrosła w 3 cukrowniach, w dniu 18 maja w 9 cukrowniach, w dniu 21 maja w 11 cukrowniach, zaś w dniu 22 maja w 5 cukrowniach. W dniu 23 maja sprzedaŜ cukru zmalała w 36 cukrowniach, osiągając w 32 przypadkach poziom niŜszy niŜ przed datą 17 maja 2001 r. SprzedaŜ na niŜszym poziomie utrzymywała się - w zaleŜności od cukrowni - przez okres od 4 do 22 dni. W pozostałych 11 cukrowniach sprzedaŜ w badanym okresie utrzymywała się na tym samym poziomie. Natomiast 2 cukrownie w badanym okresie nie prowadziły sprzedaŜy cukru. Jako przyczyny wzmoŜonej sprzedaŜy cukru cukrownie najczęściej wskazywały: – pojawiające się w mediach informacje o prognozowanej zwyŜce cen cukru (6 cukrowni), 8 – konieczność realizacji limitu kwartalnego (5 cukrowni), – zwiększone zapotrzebowanie na cukier ze strony odbiorców (16 cukrowni), – konieczność realizacji wcześniej zawartych umów (7 cukrowni), – potrzeby finansowe spółki (5 cukrowni). Jako przyczyny zmniejszonej sprzedaŜy, cukrownie najczęściej wymieniały: – zmniejszenie popytu na cukier (18 cukrowni), – wzrost cen zbytu (4 cukrownie), – wykonanie limitów sprzedaŜy (3 cukrownie). Ponadto cukrownie podnosiły, iŜ sprzedaŜ cukru w okresie maj-czerwiec 2001 r. kształtowała się na zbliŜonym poziomie, jak w analogicznym okresie roku 2000. Potwierdziła to analiza materiału dowodowego dotyczącego wielkości sprzedaŜy cukru w okresie od 14 maja do 30 czerwca 2000 r., z której wynika, Ŝe w przypadku 28 cukrowni odnotowano niewielki spadek sprzedaŜy, zaś w jednym przypadku sprzedaŜ była na tym samym poziomie. NiezaleŜnie od powyŜszego w toku postępowania Prezes Urzędu przeprowadził badanie rynkowe, którym objętych zostało 46 największych odbiorców cukru wskazanych przez cukrownie (pisma z dnia 17 października 2001 r. Nr DDF1- 507/2/01/MP i z dnia 19 listopada 2001 r. Nr DDF1-507/2/01/MP) pod kątem ustalenia, czy miała miejsce odmowa sprzedaŜy cukru ze strony jakiejkolwiek cukrowni. Wszyscy ankietowani nabywcy potwierdzili, Ŝe w badanym okresie nie miały miejsca przypadki odmowy sprzedaŜy cukru. Ponadto jako przyczyny wzmoŜonych zakupów cukru w dniach 18 - 22 maja 2001 r. wskazali zwiększony popyt na ten produkt oraz pojawiające się w mediach informacje o planowanych podwyŜkach cen. Natomiast na okoliczność zmniejszenia zakupów w okresie od dnia 23 maja do 22 czerwca 2001 r., ich zdaniem, miał wpływ zmniejszony popyt na rynku przez indywidualnych odbiorców, wysokie stany magazynowe oraz uzyskanie kontyngentu na zakup cukru z importu. W oparciu o ten materiał organ antymonopolowy nie stwierdził przypadków odmowy sprzedaŜy cukru przez cukrownie. Oprócz badania wielkości sprzedaŜy w toku postępowania przeprowadzona została równieŜ analiza cen cukru, stosowanych w okresie od dnia 14 maja do 9 29 czerwca 2001 r. Z analizy tej wynika, Ŝe w omawianym okresie miał miejsce wzrost cen zbytu cukru. Wzrost ten nie nastąpił jednocześnie we wszystkich cukrowniach i nie kształtował się na jednakowym poziomie. Jako pierwsze podniosły ceny cukrownie zrzeszone w PPSC, a następnie cukrownie z MKSC, LMSC i ŚSC. W badanym okresie ceny cukru były niŜsze niŜ w analogicznym okresie 2000 r. (w 2000 r. cena minimalna wynosiła 1,71 zł/kg) i w wyniku podwyŜki nie osiągnęły poziomu z tego roku. RównieŜ skala wzrostu cen w 2001 r. była znacznie niŜsza (średnio wzrost o ok. 14,6%) od skali wzrostu cen w 2000 r. (średnio wzrost o ok. 20,9%). W rezultacie podwyŜki, średnie ceny cukru ukształtowały się na poziomie 2,04 - 2,20 zł/kg, zaś w analogicznym okresie 2000 r. na poziomie 2,49 - 2,67 zł/kg. Organ antymonopolowy zwaŜył, co następuje: Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów za praktykę ograniczającą konkurencję uznaje się porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, polegające na ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji lub zbytu. W sprawie wszczętej z urzędu cięŜar dowodu spoczywa na organie antymonopolowym. Prowadzone postępowanie miało zatem na celu zbadanie, czy przedsiębiorcy, przeciwko którym je wszczęto, tj. wskazane Spółki Cukrowe i podległe im cukrownie, zawarli porozumienie polegające na kontrolowaniu zbytu cukru. Zakazane ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów porozumienie nie musi mieć sformalizowanej, pisemnej formy. Jest to kaŜde podjęte w jakiejkolwiek formie uzgodnienie przedsiębiorców skierowane przeciwko osobom trzecim, niebędącym stronami postępowania. Dla uznania działań przedsiębiorców, w określonym zakresie, za sprzeczne z ustawą wystarczy stwierdzenie, iŜ ograniczali oni swoją swobodę w stosunkach z osobami trzecimi na podstawie poczynionego wspólnie uzgodnienia. Zasadniczą kwestią jest udowodnienie przedsiębiorcom świadomej współpracy w celu osiągnięcia współdziałania i koordynacji ich postępowania, prowadzącej do wywarcia wpływu na sposób prowadzenia polityki handlowej kontrahentów oraz uniknięcia ryzyka konkurencji. Skutkiem więc takiego działania 10 jest ograniczenie gry sił rynkowych. Stwierdzenie praktyki ograniczającej konkurencję następuje wówczas przez stwierdzenie zaistnienia określonych, wspólnych dla tych przedsiębiorców, zachowań. Ocena, czy rzeczywiście istnieje uzgodnione działanie, musi zostać dokonana z uwzględnieniem całokształtu okoliczności charakteryzujących rynek i jego strukturę. W toku przeprowadzonego przez Prezesa Urzędu postępowania antymonopolowego nie znaleziono dowodów bezpośrednich wskazujących, Ŝe strony zawarły, na przykład w formie pisemnej, jakiekolwiek zabronione ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów porozumienie. Badania obejmujące analizę działań i zachowań Spółek Cukrowych i podległych im cukrowni równieŜ nie dostarczyły dowodów pośrednich na to, Ŝe zostało zawarte w jakiejkolwiek innej formie porozumienie o charakterze ograniczającym konkurencję. Nie ma więc podstaw do uznania w oparciu o zebrany materiał, Ŝe działania Spółek Cukrowych i cukrowni były uzgodnione i zmierzały do ograniczenia konkurencji na rynku cukru w postaci kontrolowania zbytu cukru. Całokształt okoliczności występujących na tym rynku w badanym okresie oraz w analogicznym okresie roku poprzedzającego wskazuje, Ŝe wzrost sprzedaŜy cukru w dniach od 14 maja do 30 czerwca 2001 r. wynikał ze zwiększającego się corocznie popytu w II kwartale roku. SprzedaŜ cukru odbywa się z uwzględnieniem rygorów ciąŜących na cukrowniach, tj. limitów sprzedaŜy oraz ceny minimalnej. Ustawowa regulacja rynku cukru sprawia, iŜ zarówno polityka handlowa jak i cenowa jest prowadzona we wszystkich cukrowniach w oparciu o podobne zasady, zaś występujące w cukrownictwie stałe tendencje w zakresie sprzedaŜy, zmienność wielkości sprzedaŜy oraz okresy jej zmian mogą powodować podobieństwo zachowań rynkowych. Wobec powyŜszego, wzrostu sprzedaŜy cukru oraz jej spadku w okresie od 14 maja do 30 czerwca 2001 r. organ antymonopolowy nie uznał za skutek porozumienia ograniczającego konkurencję. Co najwyŜej moŜna mówić tu o tzw. zachowaniach paralelnych, które wyraŜają się w świadomych, zindywidualizowanych działaniach dostosowawczych do sytuacji na rynku. Zachowania paralelne polegają na racjonalnym dopasowaniu się do istniejącej sytuacji rynkowej. Takie zdarzenia są więc róŜne od sytuacji, w których uczestnicy rynku świadomie i celowo uzgadniają 11 swoje zachowania. Utrwalona praktyka orzecznicza w tym zakresie (por. wyroki sądu antymonopolowego: z dnia 11 czerwca 1997 r., sygn. akt XVII Ama 17/97 oraz z dnia 1 marca 1993 r., sygn. akt XVII Amr 37/92) wyraźnie odróŜnia takie zachowania od zakazanych prawem porozumień ograniczających konkurencję. Wobec powyŜszego orzeczono jak w sentencji. Zgodnie z art. 78 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów od niniejszej decyzji przysługuje stronom odwołanie do sądu antymonopolowego - za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - w terminie dwutygodniowym od daty jej doręczenia. Z upowaŜnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Marek Wojtkiewicz Dyrektor Departamentu Instytucji Finansowych, Usług i Rolnictwa Otrzymują: 1. Mazowiecko - Kujawska Spółka Cukrowa S.A., ul. Kraszewskiego 40, 87-100 Toruń 2. Poznańsko - Pomorska Spółka Cukrowa S.A., ul. Mickiewicza 35, 60-959 Poznań 3. Lubelsko - Małopolska Spółka Cukrowa S.A., ul. Rynek Wielki 6, 24-400 Zamość 4. Śląska Spółka Cukrowa S.A., ul. Główna 1, 49-330 Łosiów 5. Cukrownia "Borowiczki" S.A., Plac Witosa 1, 09-408 Płock 6. Cukrownia "Brześć Kujawski" S.A., ul. Traugutta 1, 87-880 Brześć Kujawski 7. Cukrownia "Dobrzelin" S.A., 99-319 Dobrzelin 8. Cukrownia "Leśmierz" S.A., 95-044 Leśmierz 9. Cukrownia "Malbork" S.A., ul.. Sikorskiego 13, 82-200 Malbork 10. Cukrownia "Mała Wieś" S.A., 09-460 Mała Wieś 11. Cukrownia "Nowy Staw" S.A., ul. Mickiewicza 16, 82-230 Nowy Staw 12. Cukrownia "Ostrowy" S.A., 99-350 Ostrowy 13. Cukrownia "Gniezno" S.A., ul. Wrzesińska 28, 62-200 Gniezno 14. Cukrownia "Gosławice" S.A., ul. 150-lecia Cukrownictwa 1, 62-506 Konin 15. Cukrownia "Gryfice" S.A., ul. Fabryczna 2, 72-300 Gryfice 16. Cukrownia "Janikowo" S.A., ul. Topolowa 1, 88-160 Janikowo 17. Cukrownia " Kluczewo" S.A., ul. Broniewskiego 23, 73-102 Stargard Szczeciński 18. Cukrownia "Kruszwica" S.A., ul. Niepodległości 38/40, 88-150 Kruszwica 19. Cukrownia "Nakło" S.A., ul. Cukrowników 1, 69-100 Nakło n.Notecią 20. Cukrownia "Pruszcz" S.A., ul. Chopina 17, 83-000 Pruszcz Gdański 12 21. Fabryka Cukru w Tucznie S.A., 88-126 Tuczno 22. Cukrownia i Rafineria "Witaszyce" S.A., ul. Kolejowa 19,63-230 Witaszyce 23. Cukrownia "Zbiersk" S.A., 62-830 Zbiersk 24. Cukrownia "Zduny" S.A., ul. 3 Maja 3, 63-760 Zduny 25. Cukrownia "śnin" S.A., ul. Janickiego 1, 88-400 śnin 26. Cukrownia "Częstocice" S.A., ul. Świętokrzyska 27, 27-400 Ostrowiec Świętokrzyski 27. Cukrownia "Klemensów" S.A., ul. Słodka 3, 22-460 Szczebrzeszyn 28. Cukrownia "Krasnystaw" S.A., 22-300 Krasnystaw 29. Cukrownia "Lublin" S.A., ul. Krochmalna 13, 20-954 Lublin 30. Cukrownia "Łapy" S.A., 18-100 Łapy 31. Cukrownia "Opole" S.A., ul. Fabryczna 23, 24-300 Opole Lubelskie 32. Cukrownia "Przeworsk" S.A., ul. Lubomirskich 1 b, 37-200 Przeworsk 33. Cukrownia "Rejowiec" S.A., ul. Fabryczna 16, 22-100 Rejowiec 34. Cukrownia "Sokołów" S.A., ul. Fabryczna 1, 08-300 Sokołów Podlaski 35. Cukrownia "Werbkowice" S.A., 22-550 Werbkowice 36. Cukrownia "WoŜuczyn" S.A., 22-642 WoŜuczyn 37. Cukrownia „Baborów” S.A., ul. Powstańców 83, 48-120 Baborów 38. Cukrownia „Cerekiew” S.A., ul. Fabryczna 13, 47-260 Polska Cerekiew 39. Cukrownia i Rafineria „Chybie” S.A., 43-422 Chybie 40. Cukrownia „Jawor” S.A., 59-400 Jawor 41. Cukrownia „Łagiewniki” S.A., ul. Przemysłowa 2, 55-061 Łagiewniki 42. Cukrownia „Małoszyn” S.A., ul. Sienkiewicza 26, 59-130 Malczyce 43. Cukrownia „Otmuchów” S.A., 49-250 Otmuchów 44. Fabryka Cukru „Pastuchów” S.A., 58-115 Pastuchów 45. Cukrownia „Pustków” S.A., ul. Parkowa 1, 55-040 Kobierzyce 2 46. Cukrownia „Racibórz” S.A., ul. 1 Maja 4, 47-400 Racibórz 47. Cukrownia „Strzelin” S.A., ul. Ząbkowicka 53, 57-100 Strzelin 48. Cukrownia „Świdnica” S.A., 58-125 Pszenno 49. Cukrownia „Wieluń” S.A., ul. Długosza 5, 98-300 Wieluń 50. Cukrownia „Wrocław” S.A., Al. Poprzeczna 37, 50-961 Wrocław 51. Cukrownia „Wróblin” S.A., ul. Powstańców Śl. 30, 49-340 Lewin Brzeski 52. Cukrownia „Ziębice” S.A., ul. Przemysłowe 34, 57-220 Ziębice.