DDI-29/2001

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DDI-I-53-02/329/2001/RK Warszawa, dn. 21 czerwca 2001 r. DECYZJA nr DDI 29/2001 Na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 31 grudnia 2000 r. nr 122 poz. 1319), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odmawia wszczęcia postępowania z wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego Wilan Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie przeciwko PKP S.A. w Warszawie w sprawie nakazania PKP S.A. zaniechania stosowania praktyki monopolistycznej określonej w art. 8 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku poprzez stwarzanie Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowemu Wilan Sp. z o.o. uciąŜliwych warunków dochodzenia swoich praw. UZASADNIENIE Dnia 22 marca 2001 r. do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego Wilan Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (zwanego dalej równieŜ Wilan lub wnioskodawcą) o wszczęcie postępowania antymonopolowego przeciwko PKP S.A. w Warszawie (zwanego dalej równieŜ PKP). Zdaniem wnioskodawcy PKP odmawia indywidualnego ustalania warunków umów przewozu, przez co jednocześnie skazuje na przyjęcie dyktowanych przez siebie ustalanych jednostronnie warunków umów. Wnioskodawca kwestionował w szczególności działania PKP polegające na pobieraniu opłat za sam wjazd pociągu na określona trasę w tej samej wysokości bez względu na to na jakim faktycznie odcinku danej trasy miało miejsce wykonywanie umowy przewozu. Ponadto – jak twierdzi wnioskodawca - taryfy za przewóz towarowy ustalane są na zasadach zupełnej dowolności, przy czym nie ma moŜliwości ustalenia jednej opłaty za przewóz na całej dłuŜszej trasie. W związku z tym, iŜ złoŜony przez Wilan wniosek nie był kompletny – m.in. wnioskodawca nie podał jakie przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122 poz. 1319) naruszają kwestionowane działania PKP, organ antymonopolowy zwrócił się w dniu 17 kwietnia 2001 r. o uzupełnienie wniosku. W odpowiedzi, wnioskodawca stwierdził, iŜ przedstawione we 2 wniosku działania PKP naruszają m.in. art. 8 ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów tj. PKP naduŜywa pozycji dominującej na rynku poprzez stwarzanie Wilanowi uciąŜliwych warunków w dochodzeniu swoich praw. Biorąc pod uwagę fakt, iŜ art. 8 ust. 2 pkt 7 ustawy antymonopolowej – jak wynika z jego brzmienia - odnosi się wyłącznie do konsumentów, organ antymonopolowy wskazał w piśmie z dnia 29 maja 2001 r., iŜ w niniejszej sprawie nie moŜna PKP zarzucić naruszenia tego przepisu. W odpowiedzi na ww. pismo wnioskodawca podtrzymał jednak zarzut naruszania przez PKP art. 8 ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . W oparciu o przedstawiony stan faktyczny organ antymonopolowy zwaŜył, co następuje. Praktyka monopolistyczna z art. 8 ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polega na naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku poprzez stwarzanie konsumentom uciąŜliwych warunków w dochodzeniu swoich praw. A zatem z praktyką tą mamy do czynienia w razie spełnienia następujących przesłanek: 1) posiadania przez przedsiębiorcę, którego zachowania są kwestionowane, pozycji co najmniej dominującej, 2) stwarzanie przez ww. przedsiębiorcę uciąŜliwych warunków w dochodzeniu praw, 3) podmiotami, którym stwarza się uciąŜliwe warunki w dochodzeniu praw są konsumenci, przy czym podkreślić naleŜy, iŜ powyŜsze przesłanki muszą wystąpić łącznie. A zatem brak którejkolwiek sprawia, iŜ art. 8 ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie zostaje naruszony. W myśl art. 4 pkt 11 ww. ustawy antymonopolowej konsumentem jest wyłącznie osoba, która zawiera umowę z przedsiębiorcą w celu bezpośrednio nie związanym z działalnością gospodarczą . W ocenie organu antymonopolowego, w niniejszej sprawie stwarzanie przez PKP uciąŜliwych warunków w dochodzeniu swoich praw – zakładając, Ŝe taka sytuacja miała miejsce – z całą pewnością nie odnosi się do konsumentów. Jak wynika z nadesłanego wniosku Wilan zajmuje się przede wszystkim obrotem węglem. Nabywa węgiel na Śląsku u jego producentów, a następnie sprzedaje go swoim odbiorcom. Przy prowadzeniu swojej działalności korzysta z usług przewozowych PKP. Umowy zawierane przez Wilan z PKP – których to warunki i sposób wykonania są kwestionowane - wiąŜą się ściśle z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą. Wobec powyŜszego podmiot ten nie moŜe więc być uznany za konsumenta w rozumieniu przytoczonej definicji, a tym samym nie ma do niego zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . 3 W myśl art. 85 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu, moŜe w drodze decyzji, odmówić wszczęcia postępowania antymonopolowego, jeŜeli w sposób oczywisty z zawartych we wniosku oraz posiadanych przez Prezesa Urzędu informacji wynika, Ŝe nie naruszono m.in. zakazu określonego w art. 8 tej ustawy. W związku z tym, iŜ w niniejszej sprawie nie zachodzi naduŜywanie pozycji dominującej na rynku poprzez stwarzanie konsumentom uciąŜliwych warunków w dochodzeniu swoich praw - wnioskodawcy nie moŜna uznać za „konsumenta” w rozumieniu art. 4 pkt 11 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - organ antymonopolowy uwaŜa za niezasadne wszczęcie postępowania w sprawie naruszenia art. 8 ust 2 pkt 7 ustawy. Biorąc pod uwagę powyŜsze orzeka się jak w sentencji. Od niniejszej decyzji słuŜy stronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego, w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z upowaŜnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów p.o. Dyrektora Infrastruktury Andrzej Graduszyński Otrzymuje: Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowe WILAN Sp. z o.o. ul. Fort Wola 22 00-961 Warszawa