DNR-157/2020

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY DNR - 4. 73 0 . 2 3 1 .201 9 . KS Warszawa, 4.08.2020 r. DECYZJA DNR-2/157/2020 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, p o przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wprowadzonej do obrotu przez Jolantę Guczkowską prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą SUPERLED POLAND w Żołędowie lampy ogrodowej LED model SLP-122016-6925, kod EAN 5900000692500, zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR-2/96/2020 z 25 maja 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowa nia administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695) oraz art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2019 r. poz. 544 oraz z 2020 r. poz. 1086), utrzymuje w mocy zaskarżo ny pkt 2 decyzji. UZASADNIENIE Pismem z 15 czerwca 2020 r. (wpłynęło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 23 czerwca 2020 r.) przedsiębiorca Jolanta Guczkowska prowadząc a działalność gospodarczą pod firmą SUPERLED POLAND Jolanta Guczkowska w Żołę dowie ( dalej jako „strona postępowania” ) złożył a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”) nr DNR-2/96/2020 z 25 maja 2020 r. w zakresie pkt 2 decyzji. Strona 2 post ępowania wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 poprzez uchylenie nałożonej na nią administracyjnej kary pieniężnej, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej obniżenie. Pismem z 1 lipca 2020 r. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o wynikającym z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695), (dalej jako „Kodeks postępowania administracyjnego”) prawie do czynnego udział w każdym stadium postępowania, w s zczególności wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, a także przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postępowanie administracyjne w sprawie lampy ogrodowej LED model SLP-122016- 6925, kod EAN 5900000692500 , dalej jako „ lampa ogrodowa ” zostało wszczęte przez Prezesa UOKiK w związku z przekazanymi przez Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej aktami kontroli. W wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Zakłady Badań i Atestacji „ZETOM” im. Prof. F. Stauba sp. z o.o. z siedzibą w Katowicach stwierdz ono , że lampa ogrodowa nie spełnia wymagań normy PN - EN 60598 - 1:2015 - 04+AC:2016 - 02 Oprawy oświetleniowe – Część 1: Wymagania ogólne i badania oraz normy PN - IEC 598 - 2 - 1:1994/Apl:2000 Oprawy oświetleniowe – Wymagania szczegółowe – Oprawy oświetleniowe stałe ogólnego przez naczenia , określonych w: a) pkt 4.3 i pkt 5.3.2, ze względu na ostre krawędzie wspornika oprawki, które mogą powodować ścieranie się izolacji oprzewodowania, b) pkt 4.11.3, ze względu na niezabezpieczenie przed obluzowaniem wkrętów utrzymujących oprawkę GU10 (np . za pomocą podkładki sprężynującej), co przy wymianie lampy może skutkować obracaniem się oprawki, c) pkt 4.12.4, ze względu zamocowanie oprawki GU10 za pomocą jednego wkrętu (w jednym z egzemplarzy wyrobu), co stwarza możliwość jej obracania podczas wymiany lampy, d) pkt 4.7.2, ze względu na niezapewnienie ochrony przed kontaktem części czynnych i części metalowych, w sytuacji gdy z zacisku wysunie się jeden drut przewodu 3 wielodrutowego oraz niezachowanie odstępów izolacyjnych powietrznych i powierzchniowych, e) p kt 9.2.5, ze względu na niezachowanie ochrony przed wnikaniem wody – po badaniu szczelności woda znajdowała się na elementach czynnych. Producent nie wyposażył oprawy oświetleniowej w złączkę zaciskową (kostkę zasilającą) i nie określił w instrukcji obsłu gi rodzaju kostki, którą należy zastosować w celu podłączenia oprawy oświetleniowej do instalacji elektrycznej, jak również nie wskazał sposobu jej zamocowania, w związku z czym na potrzeby badania laboratoryjnego, zgodnie z pkt 4.6 ww. normy, zastosowano kostkę zaciskową o wymiarach 10mm x 20 mm x 25 mm. Opierając się o ustalenia kontroli, Prezes UOKiK uznał za zasadne wszczęcie postępowania administracyjnego i pismem z 2 października 2019 r. zawiadomił Jolan tę Guczkowską prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą SUPERLED POLAND Jolanta Guczkowska w Żołędowie o jego wszczęciu z urzędu . Następnie, p ostanowieniem z 24 października 2019 r. Prezes UOKiK wyznaczył stronie postępowania termin 30 dni na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie niezgodn ości wyrobu z wymaganiami lub wycofanie wyroby z obrotu oraz powiadomienie konsumentów i wskazał, jakie dowody strona powinna przedłożyć. W toku postępowania administracyjnego jego strona początkowo zakwestionowała sposób przeprowadzenia badania laborator yjnego oraz opinię wydaną przez Zakłady Badań i Atestacji „ZETOM” im. Prof. F. Stauba sp. z o.o. z siedzibą w Katowicach . Jednak po uzyskaniu wyjaśnień udzielonych przez to laboratorium, przystąpiła do wycofania wyrobów z obrotu, a także powiadomiła konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach. Po przeprowadze niu postępowania administracyjnego, decyzją nr DNR -2/96/2020 z 25 maja 2020 r. Prezes UOKiK umorzył postępowanie administracyjne w sprawie lampy ogrodowej LED model SLP-122016-6925, kod EAN 5900000692500, niezgodnej z wymaganiami określonymi w § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla sprzętu elektrycznego (Dz. U. poz. 806), dalej: „rozporządzenie”, w związku z wycofaniem wyrobu z o brotu oraz powiadomieniem użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami (pkt 1 sentencji decyzji) oraz nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, za wprowadzenie do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami (pkt 2 sentencji decyzji). 4 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził: Istotą ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego , jest zapewnienie stronom postępowa nia prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, realizowanego poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi , że przez „ministra” należy rozumieć również Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcje ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonymi działami administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższego, od rozstrzygnięć wydanych przez Prezesa UOKi K – będącego centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów, nad którego działalnością nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów – przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który stosownie do art. 129 § 2 w związku z art. 127 Kodeksu postępowania administracyjnego wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie postępowania. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR-2/96/2020 z 25 maja 2020 r. został złożony przez stronę postępowania w terminie. Konstrukcja prawna odwołania jest oparta na zasadzie skargowości co oznacza, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez czynność procesową legitymowanego podmiotu - strony lub uczestnika na prawach strony. Wniesienie odwołania prowadzi do ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyjn ej (tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) oraz rozstrzygnięcie jej decyzją administracyjną przez organ drugiej instancji. Granice postępowania dowodowego generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwsze j instancji. 5 Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie zaś jedynie kontrola decyzji organu I instancji czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017). Organ jest zatem zobowiązany do ponownego rozważenia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, jeżeli w przypadku rozstr zygnięcia złożonego z kilku odrębnych punktów strona wskazuje w odwołaniu, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną tylko w określonej części, którą uważa za niekorzystną, to organ II instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji orga nu odwoławczego i obejmować rozpoznaniem i rozstrzygnięciem całą sprawę administracyjną . W takiej sytuacji ta część decyzji, którą strona nie objęła odwołaniem zyskuje przymiot ostateczności z upływem terminu do odwołania. W związku z tym, organ II instanc ji nie może poddać kontroli niezaskarżoną część decyzji organu I instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia ( vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 556/06). Z uwagi na fakt, że strona postępowania zaskarżyła rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 decyzji nr DNR-2/96/2020 , rozstrzygnięci a zawarte w pkt 1 tej decyzji jest ostateczne i prawomocne w trybie postępowania administracyjnego. We wniosku o pon owne rozpatrzenie sprawy z 15 czerwca 2020 r. strona postępowania wniosła o zmianę pkt 2 zaskarżonej decyzji i uchylenie nałożonej kary pieniężnej , ewentualnie jej obniżenie. W związku z powyższym, Prezes UOKiK w toku postępowania w II instancji ponownie d okonał analizy zgromadzonego materiału w zakresie objętym zaskarżeniem, a więc pkt 2, w którym nałożył na stronę postępowania administracyjną karę pieniężną . Rozpatrując sprawę ponownie, Prezes UOKiK w pierwszej kolejności zbadał , czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej. Jolanta Guczkowska prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą SUPERLED POLAND Jolanta Guczkowska w Żołędowie jest producentem lampy ogrodowej w rozumieniu art. 4 pkt 20 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, co wynika 6 z oznakowania tego wyrobu i deklaracji zgodności . Zgodnie ze wskazanym przepisem, przez producenta należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która wytwarza wyrób albo dla której ten wyrób zaprojektowano lub wytworzono, w celu wprowadzenia go do obrotu lub oddania do użytku pod własną nazwą lub znakiem towarowym . Zgodnie z art. 5 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, w yroby wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku muszą spełniać wymagania. Wyroby, dla których określono wymagania w bezpośrednio stosowanym unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym lub przepisach wdrażających unijne prawodawstwo harmonizacyjne, w tym przep isach wydawanych na podstawie art. 12 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku podlegają obowiązkowej ocenie zgodności przed wprowadzeniem do obrotu lub oddaniem do użytku (art. 7 ust. 1 ustawy). Jedną z takich grup wyrobów jest sprzęt elektryczny, w tym oprawy oświetleniowe . Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, sprzęt elektryczny musi być zaprojektowany i wytworzony w sposób zapewniający jego zgodność z zasadami ochrony przed zagrożeniami, o których mowa w § 7, pod warunkiem, że jest on użytkowa ny zgodnie z przeznaczeniem i utrzymywany we właściwym stanie technicznym. Przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi natomiast, że w celu ochrony przed zagrożeniami stwarzanymi przez sprzęt elektryczny, w procesie jego projektowania i wytwarzania należy przewidzieć i zastosować w nim odpowiednie środki techniczne zapewniające: ochronę ludzi i zwierząt domowych przed niebezpieczeństwem urazu lub innej szkody, mogących powstać w wyniku bezpośredniego lub pośredniego kontaktu z elektrycznością (pkt 1) oraz odpowiednią do dających się przewidzieć warunków izolację (pkt 4). Zgodnie z ustawą o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, ocen a spełniania wymagań przez wyroby wprowadzone do obrotu należy do zadań organów nadzoru rynku , m.in. do Inspekcji Handlowej. W tym celu, organy te mogą poddać badaniom wyrób lub zlecić ich przeprowadzenie (art. 72 ustawy). W świetle badań laboratoryjnych, przeprowadzonych na zlecenie Inspekcji Handlowej, w ocenie Prezesa UOKiK nie ma wątpliwości, że wyroby będące przedmiotem postępowania nie spełniały wymagań. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego strona postępowania początkowo kwestionowała wyniki badań laboratoryjnych lampy ogrodowej , jednak po uzyskaniu stanowiska laboratorium które przeprowadzało badania przystąpiła do wykonywania obowiązków wskazanych przez Prezesa UOKiK w postanowieniu z 24 października 2019 r., co w ocenie Prezesa UOKiK 7 oznacza, że przyznała, że wyrób ten nie spełnia wymagań . Również w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ponosiła żadnych z astrzeżeń w tym zakresie. Wprowadzenie do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami stanowi naruszenie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku i - zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy – uprawnia Prezesa UOKiK do nałożenia na producenta, importera albo instalatora który wprowadził taki wyrób do obrotu kary pieniężnej w wysokości do 100 000 zł. W związku z tym, Prezes UOKiK był uprawniony do nałożenia na stronę postępowania administracyjnej kary pieniężnej. Istotą administracyjnych kar pieniężnych jest ich sankcyjny charakter, dzięki któremu stanowią one instrument urzeczywistnienia nakazów i zakazów publicznoprawnych. Administracyjna kara pieniężna to określona w ustawie sankcja o charakterze pieniężnym, nakładana przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ( art. 189b Kodeksu postępowania administracyjnego). Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej sprowadza się zatem do wydania przez organ administracji publicznej nakazu uiszczeni a określonej w akcie stosowania prawa kwoty przez podmiot, który nie wykonywał lub wykonywał nienależycie ciążący na nim obowiązek administracyjny (L. Staniszewska, Materialne i proceduralne zasady, s. 29). Nakładanie kar pieniężnych w ramach uznania administracyjnego oznacza możliwość dokonania przez organ wyboru spośród kilku możliwych rozstrzygnięć, z których każde będzie formalnie zgodne z prawem. W przypadku ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku ustawodawca określił maksymalną wysokość kary za dany delikt, a wybór wysokości kary jest pozostawiony uznaniu Prezesa UOKiK. W sytuacji gdy przepisy prawa regulują kary, które mogą być wymierzane w ramach uznania administracyjnego, organ administracji publicznej ma obowiązek, biorąc pod uwagę prz ede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, jak również zasadę przekonywania, rozważyć całokształt okoliczności sprawy z uwzględnieniem wymienionych w ustawie przesłanek miarkowania administracyjnej kary pieniężnej, pamiętając, że zebrane w sprawie dowody mog ą mieć wpływ nie tylko na złagodzenie wymiaru kary, ale także jej zaostrzenie. Wynik tych działań organu powinien zaś znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji nakładającej karę, bowiem to uzasadnienie w przypadku decyzji opartych na uznaniu „wymaga (...) od organu nie tylko wykazania legalności rozwiązania, lecz również jego celowości. Spełnia też istotną rolę z punktu widzenia kontroli, ponieważ wykazuje motywy, 8 jakimi kierował się organ, realizując powierzone mu upoważnienie” (M. Jaśkowska , Uznanie administracyjne a inne formy władzy dyskrecjonalnej administracji publicznej, w: System Prawa Administracyjnego, t. 1, 2015, s. 285). W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona postępowania zarzuciła Prezesowi UOKiK w pierwszej kolejnoś ci rażące naruszenie przepisów postę powania: - art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez niewyczerpujące przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy, - art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez naruszenie zasad bezstronności i równego traktowania , - art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez niewyczerpujące i niekompletne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, - art. 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie . Analizując złożony wniosek należy zauważyć, że podniesionym zarzutom nie towarzyszy uzasadnienie, które pozwoliłoby organowi w pełni zrozumi eć, na czym w opinii strony polega naruszenie wskazanych przepisów. Uzasadnienie złożonego wniosku w tym zakresie co do zasady sprowadza się do wskazania, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, gdyż jak wielokrotni e podkreślała strona postępowania w toku postępowania pierwszoinstan c yjnego, od początku prowadzenia działalności gospodarczej regularnie opłaca należności podatkowe i wypłaca pracownikom wynagrodzenie. Strona postępowania podkreśliła także, że kontrole urzędu Skarbowego i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie wykazały żadnych nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu. Odnosząc się do stanowiska strony postępowania Prezes UOKiK zauważa, że argumenty te nie mają znaczenia ani przy ocenie zasadności nałożenia na stronę postę powania administracyjnej kary pieniężnej na podstawie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku , ani jej wysokości. N ie stanowią także przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary p ieniężnej . W związku z tym, zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Prezes UOKiK stoi więc na stanowisku, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przez stronę postępowania przepisów postępowania . W toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją Prezes UOKiK zebrał i rozpatrzył 9 cały materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w tej decyzji. Kierował się przy tym zasadą praworządności i prawdy obiektywnej – ustalony stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością. W toku postępowania jego strona był informowana o wszy stkich okolicznościach faktycznych i prawnych, a w szczególności o przysługujących jej prawach i ciążących na niej obowiązkach. Zapadłe rozstrzygnięcie jest analogiczne do innych, wydawanych w przypadku podobnego stanu faktycznego, co oznacza, że nie została naruszona zasada bezstronności i równego traktowania. Strona postępowania podniosła także zarzuty w zakresie naruszenia prawa materialnego. W jej ocenie, Prezes UOKiK naruszył następujące przepisy prawa materialnego: - art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, gdyż nałożona kara jest rażąco wygórowana , - art. 97 ust. 3 tej ustawy poprzez niedostateczne uwzględnienie przesłanek przemawiających na jej korzyść, - art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o systemach o ceny zgodności i nadzoru rynku poprzez wadliwe przyjęcie, że waga i okoliczności naruszenia prawa uzasadniają wymierzenie kary w wysokości 10 000 zł, - art. 97 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku poprzez jego niezastosowanie, po dczas gdy waga naruszenia prawa przez stronę postępowania była znikoma, - art. 97 ust. 3 pkt 5 w zw. z pkt 8 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku poprzez wa dliwe przyjęcie, że strona postępowania miała wystarczającą ilość czasu na przekazani e dokumentów potwierdzających wycofanie wadliwych wyrobów, podczas gdy toczyło się wobec niej równolegle inne postępowanie prowadzone przez Prezesa UOKiK, - art. 97 ust. 3 pkt 5 w zw. z pkt 8 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku poprzez pomi nięcie okoliczności, że sprzedaż wadliwych wyrobów dotyczyła w głównej mierze roku 2017, co z uwagi na upływ czasu znacznie utrudniło kontakt z kontrahentami, - art. 97 ust. 3 pkt 6 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku poprzez wadliwe przyjęcie, że strona postępowania osiągnęła korzyść ze sprzedaży wadliwych produktów w wysokości 29 142, 31 zł, podczas gdy kwota ta stanowi przychód, a nie zysk. Postawione zarzuty dotyczą więc wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej, jak również możliwości odstąpienia od jej nałożenia. 10 Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że określając wysokość administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UOKiK stosuje dyrektywy wymiaru kary, określone w art. 97 ust. 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. W związku z tym, rozpatrując sprawę ponownie, Prezes UOKiK ponownie przeanalizował ustawowe dyrektywy wymiaru kary, określone w tym przepisie, uwzględniając zarzuty podniesione przez strony postę powania. Prze dsiębiorca będący stroną postępowania jest producentem opraw oświetleniowych . Art. 13 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku nakłada na producenta obowiązek m.in. zapewnienia, żeby wyrób został zaprojektowany i wytworzony zgodnie z wymaganiami (pkt 1), niezwłocznego podjęcia działań w celu zapewnienia zgodności wyrobu, jego wycofania z obrotu lub odzyskania, w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że wyrób jest niezgodny z wymaganiami (pkt 1 3 ), na żądanie organu nadzoru rynku współpracowania w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób, wprowadzony przez niego do obrotu (pkt 16). Strona postępowania wprowadziła do obrotu 1 000 sztuk wyrobów, które stwarzają zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa użytkowników (możliwość porażenia prądem elektrycznym wskutek zastosowania nieodpowiedniej izolacji) . Wyroby te były wprowadzane do obrotu w okresie od kwietnia 2017 r. do sierpnia 2019 r., a więc przez okres 28 miesięcy , co stanowi dług i okres czasu. Słusznie Prezes UOKiK w zaskarżonej d ecyzji podniósł, że działalność strony postępowania ma charakter profesjonalny (zawodowy), co oznacza, że powinna ona ze szczególną rozwagą i starannością działać przy wprowadzaniu wyrobów do obrotu . Strona postępowania w deklaracji zgodnośc i zadeklarowała zgodność opraw oświetleniowych z właściwymi przepisami, jak jednak wykazał y badania laboratoryjne, wyroby te ich nie spełniał y . Oznacza to, że mimo świadomości obowiązanych wymagań, s trona postępowania nie dołożyła należytej staranności projektowaniu wyrobu, więc to na niej spoczywają ujemne skutki niedopełnienia obowiązków. W zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK wskazał także, że w stosunku do strony postępowania były już wcześniej prowadzone postępowania administracyjne na podstawie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, które również dotyczyło sprzętu elektrycznego. Nie ma więc wątpliwości, że okoliczność wcześniejszego naruszenia przepisów prawa w tym zakresie powinna dodatkowo wpłynąć na zwiększenie przez stronę postępowania staranności przy wprowadzaniu wyrobów do obrotu. Z drugiej strony natomiast – strona postępowania była świadoma jakie są procedury przewidziane przez wskazaną ustawę i jakie działania powinna podjąć w celu uniknięcia administracyjnej kary pieniężnej. 11 Stro na postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów z których by wynikało, że została już ukarana za to samo przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie administracyjne, nie są one także znane Prezesowi UOKIK, a więc słusznie przesłanka ta nie wpłynęła na wymiar kary pieniężnej. Zasadnie także w zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK uznał, że strona wprowadzając wyrób niezgodny z wymaganiami do obrotu nie działała z należytą starannością, a tym samym przyczyniła się w znacznym stopniu do powstania stanu naruszenia prawa. Prezes UOKiK uwzględnił natomiast przy wymiarze administracyjnej kary pieniężnej jako okoliczności łagodzące podjęte przez stronę postępowania działania w celu usunięcia skutków naruszenia prawa, polegające na wycofaniu wyrobów z obrotu i ostrzeżeniu konsumentów. Prawidłowo także w zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK określił wysokość korzyści majątkowej, osiągniętej przez stronę postępowania ze sprzedaży wyrobów będąc ych przedmiotem postępowania. Strona postępowania w złożonym wniosku zakwestionowała ten sposób wyliczenia osiągniętej przez nią korzyści majątkowej, podnosząc, że jej zysk stanowi o wiele niższą kwotę. Ponadto, w jej ocenie, Prezes UOKiK powinien także uwzględnić kwotę zakupu od wytwórcy, podatku dochodowego, cła, kosztów transportu, zatrudnienia pracowników, wysyłki towaru, jego utylizacji, itd. Podniesione przez stronę postępowania zarzuty w tym zakresie nie są zasadne. Zastosowany przez Prezesa UOKiK w zaskarżonej decyzji sposób obliczenia korzyści majątkowej jest stosowany we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku . Prezes UOKiK dla celów określenia korzyści majątkowej posłużył się jednostkową ceną sprzedaży podaną przez stronę postępowania (29,23 zł), a korzyść majątkowa jaką osiągnęła strona postępowania ze sprzedaży wyniosła 29 142,31 zł. Jest to definicja przyjęta i stosowana dla celów postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. W przypadk u osób fizycznych, Prezes UOKiK jedną z dyrektyw wymiaru kary są warunku osobiste strony postępowania. W złożonym wniosku strona postępowania podniosła, że jest niewielką firmą działającą na obrzeżach Bydgoszczy, a kara w wysokości 10 000 zł stanowi d la niej duży cios. Podniosła także, że w 2018 r. miał miejsce pożar, którego skutki nadal odczuwa. Stwierdziła także, że wprowadzenie wyroby niezgodnego z wymaganiami było przypadkowym niedopa trzeniem i wskazała, że istnieje wiele innych podmiotów wprowadz ających do obrotu wyroby niezgodnie z wymaganiami i nie płacących podatków. 12 Przez warunki osobiste osoby fizycznej należy rozumieć jej sytuację materialną, rodzinną, zdrowotną, zawodową (Nowe instytucje Gajewski 2017, Legalis). Okoliczności te ustala się na podstawie dowodów przedłożonych przez stronę postępowania (art. 97 ust. 3a ustawy). W zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK uwzględnił przekazane przez stronę informacje o jej trudnej sytuacji materialnej, wynikającej z epidemii COVID -19 (redukcja zatrudnie nia, obniżenie wynagrodzeń pracowników, spadek sprzedaży). Odnosząc się natomiast do przekazanych wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy informacji o pożarze nie można uznać, aby sama ta okoliczność dowodziła, że strona postępowania nie jest w stan ie uiścić nałożonej na nią administracyjnej kary pieniężnej. Strona postępowania załączyła do złożonego wniosku informację od swojego ubezpieczyciela o przyznaniu jej odszkodowania, co dowodzi, że uzyskała rekompensatę za to zdarzenie. Nie przedstawiła nat omiast żadnych dowodów, z których by wynikało, że w chwili obecnej nie jest w stanie uiścić nałożonej kary administracyjnej. Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny „ Nie jest prawidłowy wniosek, że w sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia organu administracji, a nie przedstawia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, na organie administracji spoczywa ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez ten organ ” (wyrok NSA OZ w Katowicach z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96). Z a okoliczność obciążającą Prezes UOKiK uznał w zaskarżonej decyzji niewystarczającą współpracę strony postępowania z organem nadzoru rynku w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wprowadzony przez nią do obrotu wyrób , co w płynęło na długość postę powania . Strona postępowania nie przedstawiła wszystkich dowodów potwierdzających wycofania z obrotu wyrobów niespełniających wymagań w wyznaczonym terminie, a tym samym nie przyczyniła się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia p ostępowania. Co więcej, zawiadomienia mailowe o niespełnianiu wymagań przez oprawy ogrodowe do swoich kontrahentów wysłała dopiero na dzień przed upływem wyznaczonego jej w postanowieniu 30 dniowego terminu – niewątpliwym jest więc, że jej działania nie by ły niezwłoczne. Poprzez tak późne podjęcie działań naprawczych strona sprawiła, że niemożliwe stało się wycofanie wyrobów z obrotu w wyznaczonym terminie. Co więcej, nie podejmując działań naprawczych niezwłocznie , naraziła konsumentów na stwarzane przez n ie zagrożenia. W ocenie Prezesa UOKiK, wszystkie powyższe okoliczności wskazują, że nałożona na stronę postępowania w zaskarżonej decyzji administracyjna kara pieniężna była adekwatna. Przy jej wymierzaniu Prezes UOKiK prawidłowo uwzględnił wszystkie przesłanki łagodzące, przemawiające na jej korzyść. 13 Strona postępowania podniosła także zarzut naruszenia art. 97 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy waga naruszenia przez nią prawa była z nikoma. Przywołany przez stronę postępowania art. 97 ust. 4 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku obliguje Prezesa UOKiK do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu w przypadku, gdy: 1) waga naruszen ia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wyk roczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona kara pieniężna, lub 3) strona przedstawiła w wyznaczonym terminie dowody potwierdzające wykon anie postanowienia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy. Art. 97 ust. 5 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku stanowi natomiast, że przypadkach innych niż wymienione w ust. 4, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona kara pieniężna, organ nadzoru rynku, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie skutków naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Strona postępowania podniosła, że waga naruszenia przez nią prawa była znikoma, nie wyjaśniła jednak, jakie przesłanki w jej ocenie przemawiają za tym stanowiskiem. Przesłanka przewidziana w art. 97 ust. 4 pkt 1 ustawy o system ach oceny zgodności i nadzoru rynku odwołuje się do dwóch warunków, które muszą być spełnione łącznie. Po pierwsze, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a po drugie, strona musi zaprzestać naruszenia prawa najpóźniej w toku postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (Kodeks postępowania administracyjnego. Nowe instytucje, Gajewski 2017). Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie . Zaprzestanie przez stronę naruszenia prawa, to przywrócenie przez stronę postępowania stanu zgodnego z prawem (art. 189f KPA Adamiak, 2017). Zgodnie z innym przedstawionym stanowiskiem (art. 189f KPA red. Wierzbowski, 2019) naruszeniem znikomym będzie naruszenie, które nie niesie za sobą społecznego niebezpieczeństwa. Uznać należy zatem, że wpływ na ocenę znikomości 14 naruszenia będą miały m.in. takie elementy przedmiotowe, jak waga dobra chronionego przez normę sankcjonowaną, czas trwania naruszenia, wpływ nar uszenia na poszanowanie prawa, zasięg naruszenia, liczba podmiotów, na które naruszenie ma wpływ, znaczenie następstw naruszenia, etc . Ocena w tym zakresie pozostawiona jest organowi administracji publicznej. W zaskarżonej decyzji słusznie Prezes UOKiK uznał, iż przesłanka znikomego naruszenia prawa nie występuje . Jak wynika z przekazanych przez stronę postępowania informacji, strona postępowania wprowadziła do obrotu wyrób, niespełniający wymagań w liczbie 1 000 sztuk w okresie od kwietnia 2017 r. do sierpnia 2019 r. – naruszenie to nie miało więc charakteru krótkotrwałego. Wprowadzony do obrotu przez stronę postępowania wyrób stwarza ł ryz yko porażenia prądem elektrycznym - t ym samym uznać należy, ż e dobro chronione jakim jest życie i zdrowie konsumentów zostało w znaczący sposób naruszone. W związku z tym, pomimo iż strona postępowania zaprzestała wprowadzania wyrobów niezgodnych do obrotu, Prezes UOKiK nie mógł odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na tej podstawie. Pomimo tego, że strona postę powania nie podniosła zarzutu naruszenia pozostałych przepisów o odstąpieni u od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UOKiK ponownie przeanalizował pozostałe przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w celu ustalenia, czy w niniejszej sprawie zachodziła konieczność ich zastosowania. W odniesieniu do możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 97 ust. 4 pkt 2 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, Prezes UOKiK nie dyspo nuje wiedzą w zakresie wskazanym w tym przepisie, takich informacji nie przekazała także strona postępowania, w związku z czym nie było możliwe zastosowanie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na tej podstawie . Aby możliwe było skorzystanie z odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, strona postępowania musi przedstawić w wyznaczonym przez Prezesa UOKiK terminie dowody potwierdzające wykonanie postanowienia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności i nadzoru rynku. W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, Prezes UOKiK w oparciu o wskazany przepis postanowieniem z 24 października 2019 r. zobowiązał stronę postęp owania do usunięcia niezgodności lub wycofania wyrobu z obrotu oraz powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach poprzez zamieszczenie ogłoszenia w jednym dzienniku (gazecie) o zasięgu ogólnopolskim oraz na stronie internetowej , wyznaczając te rmin 3 0 dni na przedstawienie dowodów potwierdzających 15 wykonanie postanowienia. W przypadku każdego z obowiązków Prezes UOKiK wskazał dowody, jakie strona postępowania powinna przedstawić, aby wykazać ich wykonanie, a w konsekwencji aby możliwe było odstąpienie od nałożenia na nią kary. Jednocześnie Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania, że odstąpi od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli przedstawi w wyznaczonym terminie wszystkie dowody potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona postępowania odebrała postanowienie Prezesa UOKiK 9 listopada 2019 r., a więc wyznaczony termin upłynął 9 grudnia 2019 r. Z uwagi na kwestionowanie wyników badań laboratoryjnych, Prezesa UOKiK uznał jednak, że termin ten rozpoczął bieg 10 grudnia 2019 r. i upłynął 9 styczni a 2020 r. W terminie tym strona postępowania przedstawiła jedynie dowody na okoliczność powiadomienia odbiorców o konieczności złożenia oświadczeń o stanie posiadania wyrob ów, fakturę korygującą potwierdzającą zwrot wyrobów przed wszczęciem postępowania or az screen komunikatu zamieszczonego na stronie internetowej. Pozostałe dowody były przekazywane aż do 3 marca 2020 r. Strona postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdziła, że w trakcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było równolegle prowadzone inne postępowanie przez Prezesa UOKiK, co doprowadziło do trudności w koordynowaniu tych dwóch postępowań jednocześnie. Trzeba jednak zauważyć, że wszczęcie tych postępowań było konsekwencją wprowadzenia przez stronę postępowania wyrobów niespełniających wymagań, które stwarzają zagrożenie dla użytkowników. Gdyby strona postępowania dołożyła większej staranności przed wprowadzeniem wyrobów do obrotu, nie byłoby konieczności ich wycofywania. Ponadto, trzeba podkreślić, że u stawowym obow iązkiem producenta jest współpraca z Prezesem UOKiK, w celu wyeliminowania zagrożeń stwarzanych przez te wyroby. Niewątpliwym jest, że przedsiębiorca – zarówno w interesie własnym, jak i konsumentów – powinien działania naprawcze prowadzić szybko i sprawnie. Wyznaczając termin na podjęcie wskazanych w postanowieniu z 24 października 2019 r. działań, Prezes UOKiK uwzględnił sytuację strony postępowania. Strona postępowania podniosła także, że większość opraw oświetleniowych została przez nią wprowadzona do obrotu w 2017 r. , co w jej ocenie miało wpływ na niewykonanie nałożonych w postanowieniu obowiązków w wyznaczonym terminie. Odmienne wnioski wynikają jednak z zestawienia sprzedaży przekazanego przez stronę postępowania – wynika z niego, że w 2017 r. strona postępowania sprzedała innych zaledwie 80 opraw, a pozostałe w latach 2018 - 2019. W ocenie prezesa UOKiK, podstawową przyczyną niewykonania nałożonych w postanowieniu obowiązków było zbyt późne przystąpienie do ich realizacji 16 przez stronę postępowania . W związku z tym, podniesiony argument nie może zostać uwzględniony. Jak już zostało wyżej wskazane, dla uniknięcia administracyjnej kary pieniężnej nie jest wystarczające samo podjęcie przez przedsiębiorcę działań. Ustawa o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku wymaga, aby strona postępowania przedstawiła Prezesowi UOKiK dowody w wyznaczonym przez niego terminie. Strona postępowania zostało o tym pouczona, a pomimo tego w wyznaczonym w postanowieniu z 24 października 2019 r. terminie 30 dni nie przekaz ała wszystkich dowodów. Nie wniosła także o przedłużenie tego terminu. W yznaczenie terminu na przedstawienie dowodów wykonania postanowienia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku , jest pozostawione do uznania Prezesa UOKiK. W niniejszej sprawie jednak, wyznaczony termin 30 dni był w ocenie Prezesa UOKiK wystarczający do zgromadzenia przez stronę postępowania dowodów potwierdzających wykonanie wskazanych działań. Strona postępowania sprzedała wyroby 40 kontrahentom – liczba ta nie jest na tyle duża, aby w ciągu wyznaczonego terminu strona postępowania nie była w stanie zgromadzić od nich dowodów i przekazać je organowi nadzoru. Strona postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, które by usprawiedliwiały nieprzekazanie dowodów wskazanych w postanowieniu w tym terminie ani też uzasadniały zwłokę jakiej się dopuściła w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o syst emach oceny zgodności i nadzoru rynku należy zauważyć, że ma on zastosowanie tylko w przypadkach innych niż wymienione w art. 97 ust. 4 ustawy co oznacza, że skoro Prezes UOKiK wydał postanowienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy, przepis ten nie mógł zostać zastosowany. Po ponownym przeanalizowaniu ustawowych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, Prezes UOKiK uznał, że w niniejszej sprawie żadna z nich nie zaistniała. Administracyjną karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu wyrobu nie zgodnego z wymaganiami należałoby uznać za niezasadną w sytuacji, gdyby Prezes UOKiK błędnie uznał, że wyrób nie spełnia wymagań albo gdyby istniały podstawy do odstąpienia od nakładania tej kary. W przypadku stwierdzenia przez organ prowadzący postępowani e naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 88 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz braku spełnienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary, wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej jest obligatoryjne. W niniejszej sprawie, Prezes UOKiK był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do nałożenia na stronę postępowania administracyjnej kary pieniężnej. 17 W świetle powyższego, nałożenie na stronę postępowania kar y pieniężn ej w wysokości 10 000 zł było w pełni uzasadnione. W ocenie Prezesa UOKiK, kara ta powinna skłonić stronę postępowania do zwiększenia w przyszłości nadzoru nad wprowadzanym do obrotu wyrobami, a przypadku, gdyby mimo to do obrotu zostały wprowadzone wyroby niezgodne z wymaganiami – do skutecznego i sprawn ego ich wycofania, a także do lepszej współpracy z organami nadzoru. Zgodnie z art. 80 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a to czy dana okoliczność została udowodniona ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W opinii organu II instancji w niniejszej sprawie prawidłowo oceniono zebrany w sprawie materiał dowodowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes U OKiK wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Strona postępowania w złożonym wniosku ograniczyła się do polemiki z zaskarżoną decyzją, nie przedstawiła jednak żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny „ Nie jest prawidłowy wniosek, że w sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia organu administracji, a nie przedstawia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, na organie administracji spoczywa ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez ten organ ” (wyrok NSA OZ w Katowicach z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96). Z uwagi na powyższe, Prezes UOKiK uznaje rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 zaskarżonej decyzji za prawidłowe. Zgodnie z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze . Na podstawie zeb ranego materiału dowodowego należy stwierdzić, że pkt 2 decyzji Prezesa UOKiK nr DNR-2/96/2020 z 25 maja 2020 r. jest prawidłowa. Wszystkie okoliczności istotne dla sprawy – w tym okoliczności podnoszone przez stronę – zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a wydana decyzja jest ich logiczną konsekwencją. 18 Mając na uwadze powyższe, organ II instancji orzekł jak w sentencji decyzji. Rozpatrując sprawę na skutek środka zaskarżenia wniesionego przez stronę postępowania z zachowaniem ustawowego terminu, p o przeprowadzeniu postępowania z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez stronę postępowania, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżon ego pkt 2 decyzji nr DNR-2/96/2020 z 25 maja 2020 r. W opinii Prezesa UOKiK, zaskarżon a decyzja spełnia wymagania formalne, określone w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zawarte w niej rozstrzygnięci a s ą p rawidłowe zarówno pod kątem zgodności z prawem, jak i z punktu widzenia jego celowości i słuszności. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji decyzji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Na decyzję, zgodnie z art. 52 § 1, w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 201 9 r. poz. 2167 z późn. zm.) przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administrac yjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji , za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z godnie z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępo waniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) strona postępowania zobowiązana jest uiścić wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia i wynosi odpowiednio: a) jeżeli ustalona przez Prezesa UOKiK nal eżność pieniężna wynosi do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 19 b) jeżeli ustalona przez Prezesa UOKiK należność pieniężna opiewa na kwotę ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; c) jeżeli ustalona przez Prezesa UOKiK należność pieniężna opiewa na kwotę ponad 50 000 zł do 100 000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1500 zł. Zgodnie z § 5 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegó łowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wpis uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sądu, wskazując tytuł wpłaty oraz rodzaj pisma, od którego wpis jes t uiszczany. Na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1, art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , stronie postępowania składającej skargę na decyzję Prezesa UOKiK do Wojewó dzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przysługuje możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego lub w jego toku, polegającego na zwo lnieniu od kosztów sądowych oraz ustanowieniu adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Wymogi formalne wniosku określone zostały w art. 252 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Mazurak Dyrektor Departamentu Nadzoru Rynku /podpisano elektronicznie/