DNR-181/2020

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY DNR - 5 . 73 0 . 14 .20 20 . K S Warszawa, 31 sierpnia 2020 r. DECYZJA NR DNR-2/181/2020 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695) oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668 i 2166 oraz z 2020 r. poz. 285 i 1336) po rozpatrzeniu odwołania Finike spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Darłowie z 17 lipca 2020 r. od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 6 lipca 2020 r. nr ZNP.8361.225.2019, wymierzającej temu przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 4 585,03 zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 lit. a rozporządz enia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiającego ramy etykietowania energetycznego i uchylające go dyrektywę 2010/30/UE (Dz. U. UE L 198/1 z 28.07.2017) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen tów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE Pismem z 24 lipca 2020 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej przekazał Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”) odwołanie Finike sp. z o.o. z siedzibą w Darłowie od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 6 lipca 2020 r. nr ZNP.8361.225.20219. W zaskarżonej decyzji organ I instancji uznał, że Finike sp. z o.o. z siedzibą w Darłowie w przypadku trzech partii opraw oświetl eniowych nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiającego ramy etykietowania energetycznego 2 i uchylającego dyrektywę 2010/30/UE (Dz. U. UE L 198/ 1 z 28.07.2017) dalej jako „rozporządzenie 2017/1369”, polegającego na wyeksponowaniu w miejscu sprzedaży w sposób widoczny etykiet energetycznych i wymierzył temu przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 4 585,03 zł . Do wydania zaskarżone j decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W toku kontroli przedsiębiorcy F inike sp. z o.o. z siedzibą w Darłowie przeprowadzonej przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej od 25 do 28 listopada oraz 4 grudnia 2019 r. w Słupsku , w ofercie handlowej stwierdzono m.in. trzy partie opraw oświetleniowych: - lampę podłogową DEREK Art. 4328, - lampę wiszącą Cupola range D30 pomarańczową Art. 4613, - lampę wiszącą Cupola range D32 różową Art. 1409. Inspe ktorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili, że w przypadku wszystkich trzech partii wyrobów znajdujących się w sali sprzedażowej sklepu bez opakowań nie wyeksponowano w sposób widoczny etykiet opraw oświetleniowych zdefiniowanych w art. 2 pkt 19 rozporządzenia 2017/1369. Pismem z 5 czerwca 2020 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił Finike sp. z o.o. z siedzibą w Darłowie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na niedopełnien ie obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/1369 . Decyzją nr ZNP.8361.225.2019 z 6 lipca 2020 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią (Dz. U. z 2020 r. poz. 378), dalej jako „ustawa o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią” wymierzył Finike sp. z o.o. z siedzibą w Darłowie karę pieniężną w wysokości 4 585,03 zł. W dniu 22 lipca 2020 r. do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej wpłynęło odwołanie Finike sp. z o.o. z siedzibą w Darłowie z 16 lipca 2020 r. od wskazanej wyżej decyzji. W złożonym odwołaniu strona postępowania wniosł a o umorzenie kary (w odwołaniu błędnie wskazano, że kara została nałożona przez Państwową Inspekcję Pracy). 3 S trona postępowania przyznała, że nie wykonała ciążącego na niej obowiązku i uznaje decyzję w stwierdzonym stanie prawnym i faktycznym za zasadną . Podniosła natomiast, że przez wzgląd na wyjątkową sytuację spowodowaną ogłoszeniem pandemii w związku z COVID- 19 boryka się z wieloma problemami. Stwierdziła także, że kara pieniężna jest bardzo wysoka w stosunku do wartości wyrobów, których dotyczy. Prz ekazując odwołanie Prezesowi UOKiK, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i ustosunkował się do postawionych przez stronę postępowania zarzutów. W związku z przekazanym przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej odwołaniem, Prezes UOKiK pismem z 3 sierpnia 2020 r. poinformował stronę postępowania o wynikającym z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego prawie do czynnego udział w każdym stadium postępowania, w szczególności wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, a także przeglądania akta sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Strona postępowania w rozmowie telefonicznej z pracownikiem UOKiK podtr zymała swoje stanowisko zawarte w odwołaniu. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdza, co następuje . Istotą ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego jest zapewnienie stronom prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, realizowanego poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668 i 2166), w postępowani ach administracyjnych w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, a organem wyższego stopnia – Prezes UOKiK. W związku z powyższym, od rozstrzygnięć wydanych przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej w formie decyzji przysługuje odwołanie do Prezesa UOKiK. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Strona postępowania wniosła odwołanie w ustawowym terminie. Konstrukcja prawna odwołania jest oparta na zasadzie skargowości co oznacza, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez czynność procesową legitymowanego 4 podmiotu - strony lub uczestnika na prawach strony. Wniesienie odwołania prowadzi do ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyjnej (tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) oraz rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną przez organ drugiej instancji. Granice postępowania dowodowego generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej i zasada dwuinstancyjności. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kodek su postępowania administracyjnego) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Zachodniop omorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 6 lipca 2020 r. było prawidłowe zarówno pod względem zgodności z prawem, jak i z punktu widzenia celowości i słuszności. Podstawą do wy dania przez Zachodniop omorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej zaskarżonej decyzji był art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią. Zgodnie z nim, karze pieniężnej podlega m.in. ten, kto nie dopeł nia obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2017/1369. Art. 5 ust. 1 lit. a wskazanego rozporządzenia nakłada na sprzedawcę obowiązek eksponowania w sposób widoczny, w tym w sprzedaży na odległość przez internet, etykiety dostarczonej przez do stawcę lub udostępnionej zgodnie z ust. 2 w odniesieniu do egzemplarzy modelu objętego odpowiednim aktem delegowanym. Zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią, kary pieniężne wymierza w drodze decyzji org an kontrolujący . Do organów tych zalicza się wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 2 pkt 13 rozporządzenia 2017/1369, za sprzedawcę uzna j e się sprzedawcę detalicznego lub inną osobę fizyczną lub prawną, która oferuje na sprzedaż, w ynajmuje lub oferuje w sprzedaży ratalnej lub wystawia produkty klientom lub instalatorom w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie. Z akt organu I instancji wynika, że strona postępowania jest sprzedawcą opraw oświetleniowych w rozumieniu wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że strona postępowania nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku. W złożonym odwołaniu strona postępowania nie kwestionuje dokonanych przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej ustaleń 5 i przyznaje, że naruszyła określony w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/1369 obowiązek. Naruszenie tego obowiązku obliguje organ I instancji do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Rozpatrując sprawę ponownie, Prezes UOKiK w pierwszej kolejności rozważył podniesione we wniesionym przez stronę postępowania odwołaniu zarzuty. Wnosząc o umorzenie nałożonej na nią administracyjnej kary pieniężnej, strona postępowania podnios ła argumenty natury finansowej, a mianowicie problemy jakie wynikły wskutek pandemii COVID-19. Strona postępowania oświadczyła także, że nie miała możliwości skorzystania z Tarczy Antykryzysowej ani zwolnienia ze składek ZUS i nie zwolniła ani jednej z zatrudnionych osób. Podniesione przez stronę postępowania w złożonym odwołaniu argumenty nie mogą spowodować uchylenia nałożonej na nią administracyjnej kary pieniężnej, czego domaga się w złożonym odwołaniu . Jak już to zostało wcześniej wyjaśnione, w przypadku ustalenia, że przedsiębiorca naruszył jeden z ustawowych obowiązków, określonych w art. 17 ust. 1 ustawy o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią, co do zasady organ jest zobligowany do nałożenia kary pieniężnej. Odstąpienie od niej jest możliwe jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek do odstąpienia. Z uwagi na brak uregulowania w ustawie o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy stosuje się zasady odstąpienia od kar pieniężnych określone w art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego , zawarte w dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te mają bowiem zastosowanie , o ile w przepisach odrębnych nie uregulowano poszczególnych aspektów materii dotyczącej kar administracyjnych. Zgodnie § 1 art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouc zeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej l ub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. 6 Zgodnie z § 2 tego przepisu, w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przeds tawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją organ I instancji nie wydał postanowienia wyznaczającego stronie termin na przedstawienie dowodów, o którym mowa w art. 189f § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym odstąpienie na tej podstawie nie było możliwe . Aby możliwe było odstąpienie zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki. Po pierwsze, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a po drugie, strona musi zaprzestać naruszenia prawa najpóźniej w toku postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej ( Kodeks postępowania administracyjnego. Nowe instytucje, Gajewski 2017). Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Zaprzestanie przez stronę naruszenia prawa, to przywrócenie przez stronę postępowania stanu zgodnego z prawem (art. 189f KPA Adamiak 2017). Ocena w tym zakresie pozostawiona jest organowi administracji publicznej. Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ I ins tancji rozważył, czy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 1 Kodeksu postępowania adm inistracyjnego . Organ ten stwierdził w zaskarżonej decyzji, że strona postępowania co prawda zaprzesta ła naruszenia prawa i usunęła stwierdzone niezgodności, jednak naruszenia prawa nie można w tym przypadku uznać za znikomego. Prezes UOKiK przychyla się do oceny dokonanej przez organ I instancji, że strona postępowania naruszyła interes konsumentów w zakr esie jednego z podstaw ow ych praw, tj. prawa do informacji. W rozporządzeniu 2017/1369 bardzo wyraźnie podkreślono znaczenie etykiet zarówno dla konsumentów , jak i dla gospodarki Unii Europejskiej. W motywie 12 tego rozporządzenia stwierdza się m.in., że uw idoczniona etykieta po winna być wyraźnie widoczna i rozpoznawalna jako etykieta towarzysząca danemu produktowi bez konieczności odczytywania marki i numeru modelu na etykiecie przez konsumenta o raz powinna przyciągnąć uwagę klienta przeglądającego uwidoczn iony produkt. Ze względu na powyższe, 7 Prezes UOKiK podziela stanowisko organu I instancji i uznaje, że w niniejszej sprawie nie można mówić o znikomości naruszenia prawa. Organ I instancji ustalił także i stwierdził w zaskarżonej decyzji, że nie zaistniał a podstawa do odstąpienia od nałożenia administracyjn ej kary pieniężn ej ze względu na uprzednie ukaranie s trony postę powania za ten sam czyn. Reasumując, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Określając wysokość administracyjnej kary pieniężnej, organ I instancji powinien – zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią - uwzględnić w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków. Prezes UOKiK zweryfikował również prawidłowość zaskarżonej decyzji pod tym kątem. W ocenie Prezesa UOKiK, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej prawidłowo uznał, że brak wyeksponowania etykiety energetycznej stanowi istotne naruszen ie obowiązków i pozbawia konsumentów istotnych informacji, takich jak nazwa dostawcy, oznaczenie modelu czy zakres klasy efektywności energetycznej. Informacje te niewątpliwie mają wpływ na dokonanie przez kupujące go wyboru oprawy oświetleniowej. Prezes UOKiK w pełni podziela także rozważania organu I instancji dotyczące roli, jaką pełnią etykiety energetyczne przy dokonywaniu wyboru wyrobów i ich wpływu na dokonywanie świadomych wyborów, przyczyniających się do oszczędności po stronie konsumentów i mających jednocześnie pozytywny wpływ na gospodarkę Unii Europejskiej. Zasadnie również organ I instancji podkreślił profesjonalny charakter prowadzonej przez stronę postępowania działalności gospodarczej i wynikający z tego obowiązek znajomości przepisów prawa. Prezes UOKiK uznaje także, że organ I instancji prawidłowo uwzględnił okoliczności przemawiające na korzyść strony postępowania, mające wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Przede wszystkim, strona postępowania już w toku kontroli wyeksponowała p rawidłowe etykiety, dołączając jej do sprzedawanych wyrobów. Na jej korzyść została także uwzględniona ilość opraw (trzy partie). Jak podkreślił Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, z uwagi na powyższe nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w najniższej przewidzianej przez przepisy prawa wysokości , tj. jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, 8 ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Podniesione przez stronę postępowania argumenty o jej sytuacji finansowej ani też o nieadekwatności kary w stosunku do wartości wyrobów nie mogą w tej sytuacji wpłynąć na wysokość nałożonej administracyjnej kary pieniężnej. Zmniejszenie tej kary – nawet pomimo argumentów strony postępowania - nie jest więc możliwe. Zgodnie z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, o rgan odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całośc i albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Zgodnie z art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy może także uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instan cji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Rozpatrując sprawę na skutek środka zaskarżenia wniesionego przez stronę postępowania z zachowaniem ustawowego terminu, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez stronę postępowania, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji . W opinii Prezesa UOKiK zaskarżona decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej spełnia wymagania formalne, określone w art. 107 Kodeksu postępowania administra cyjnego, a zawarte w niej rozstrzygnięcie jest prawidłowe zarówno pod kątem zgodności z prawem, jak i z punktu widzenia jego celowości i słuszności. W opinii Prezesa UOKiK, w świetle wskazanych wyżej przepisów, organ I instancji był uprawiony do poddania k ontrol i opraw oświetleniowych, a dokonane w jej trakcie ustalenia nie budzą wątpliwości. Strona postępowania przyznała, że naruszyła obowiązek określony w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/1369, a wię c organ I instancji 9 był uprawniony do nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią. W związku z tym, iż organ I instancji po rozpatrzeniu ustawowych przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu nie dopatrzył się podstaw do zastosowania tej instytucji, nałożenie na stronę postępowania kary pienięż n ej było obligatoryjne. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji decyzji. Decyzja jest ostateczna w trybie przepisów postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 17 ust. 6 i 7 ustawy o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią , Finike sp. z o.o. z siedzibą w Darłowie z obowiązan a jest uiścić kwotę 4 585,03 zł , w terminie 30 dni od dnia , w którym decyzja stała się ostateczna , na numer rachunku Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, wskazany w zaskarżonej decyzji. Pouczenie Na decyzję, zgodnie z art. 52 § 1, w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 201 9 r. poz. 2325 z późn. zm.) przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z godnie z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi , strona postępowania zobowiązana jest uiścić wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia i wynosi odpowiednio: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 10 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wpis uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyj nego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sądu, wskazując tytuł wpłaty oraz rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany. Ponadto, zgodnie z art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1, 245 § 1 i art. 246 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronie postępowania składającej skargę na decyzję Prezesa UOKiK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne go w Warszawie przysługuje możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, na jej wniosek złożon y p rzed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego lub w jego toku, polegającego na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz ustanowieniu adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Wymogi formalne wniosku określone zostały z art. 252 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Zastępca dyrektora Departamentu Nadzoru Rynku Jadwiga Gunerka /podpisano elektronicznie/