DNR-51/2017

P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW MAREK NIECHCIAŁ DNR - 7 2 0 - 15 (22 ) / 1 7(AK) / (KBO) Warszawa, 04 października 201 7 r. DECYZJA DNR - 1/ 51 /2 01 7 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 1 27 § 3 ustawy z dni 14 czerwca 1960 r . - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 201 7 r. poz. 1 2 57 ) oraz art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b , art. 24 ust. 4 pkt 2 lit. b, art. 24 ust. 12, art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 , art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047) , po przeprowad zeniu postępowania administracyjnego wszczętego na skutek wniosk u „AMTRA” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sosnowcu w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 8 si erpnia 2016 r. , DNR - 1/45/2017 , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy ww. decyzję . Uzasadnienie D ecyzją z 8 sierpnia 2017 r. , DNR - 1/45/2017 , Prezes Urzęd u Ochrony Konkurencji i Konsumentów po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w sprawie ogólnego bezpieczeństwa taśmy do mocowania ładunku 5 m z hakami, KTM 93:007 , stwierdz ił, że produkt t en, ze względu na niewyposażenie go w etykietę informacyjną umieszczoną bezpośrednio na produkcie oraz nieumieszczenie w instrukcji użytkowania istotnych informacji mających wpływ na bezpieczeństwo korzystania z produktu , nie jest bezpieczny , w związku z czym, zakazał „ AMTRA” spółka z ogranic zoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sosnowcu (dalej: „strona postępowania”) wprowadzania ww. produktu na rynek oraz nakazał jej podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu i nakazał natychmiastowe wycofanie przedmiotowego pr oduktu z rynku , a także zobowiązał stronę postępowania do przekazania dowodów podjęcia ww. działań w terminie 30 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpie czeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047 , dalej: „ OBP ” ) , za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań 2 bezpieczeństwa Prezes UOKiK nałożył na stronę postępowa nia karę pieniężną w wysokości 2 0 00 (dwa tysiące) zł otych . Ww. decyzja zosta ła doręczona stronie postępowania 16 sierpnia 2017 r. P i s me m z 30 sierpnia 201 7 r. (wpłynęło do UOKiK 4 września 2017 r.) strona postępowania zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Ko nsumentów z 8 sierpnia 2017 r. , DNR - 1/45/2017 . Strona postępowania zaskarżyła ww. decyzję w całości oraz złożyła wniosek o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W ww. wniosku strona postępowania oświadczyła, iż nie zgadza się z nałożonym zakazem wprowa dzania przedmiotowego produktu do obrotu , t ym bardziej, iż w jej przekonaniu podjęła działania naprawcze polegające na prawidłowym oznaczeniu produktów. Zdaniem strony postępowania , organ I instancji nie wskazał w zaskarżonej decyzji przesłanek wydania dec yzji, co pozostaje w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do organów oraz przejrzystości postępowania i wyjaśniania przesłanek. Strona postępowania utrzymuje, iż podjęła działania mające na celu wyeliminowanie przedmiotowego produktu z rynku oraz jego prawidłowe oznaczeni e . Ponadto, zwróciła się do wszystkich swoich dystrybutorów z prośbą o przesłanie informacji zwrotnej o posiadanych produktach, a także wystawiła faktury korygujące dla 12 z 70 odbiorców produktu. Strona postępowania uznaje to za wykon anie obowiązku wycofania produktu w całości, bowiem nie ma możliwości prawnych ani faktycznych, aby wycofać produkt od dystrybutorów, którzy nie udzielają w ogóle informacj i o tym , czy posiadają produkty na stanie magazynowym lub też nie chcą udokumentować zwrotu produktu. Strona postępowania kwestionuje również uznanie jej działań naprawczych w stosunku do produktu za niewystarczające. W ocenie s tron y postępowania przedmiotowe postępowanie powinno zostać umorzone w całości przez organ I instancji, który p owinien również odstąpić od wymierzenia kary. Zdaniem strony postępowania nie wzięto pod uwagę t ego , ż e było to jej pierwsze postępowanie przed Prezesem UOKiK, na przedmiotowy produk t nie było reklamacji ani skarg, a strona postępowania podejmowała współpr ac ę z organem . Strona postępowania oświadczyła także, iż zwróci się po raz kolejny do dystrybutorów o przekazanie informacji w zakresie ewentualnej ilości posiadanych produktów wraz z prośbą o ich zwrot , po czym przekaże zebrane dowody Prezesowi UOKiK. P ismem z 8 września 201 7 r. (doręczonym stronie postępowania 13 września 2017 r.) Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o przysługującym jej prawie do 3 zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodó w i materiałów. Powołując się na ww. uprawnienia, w raz z pismem z 19 września 2017 r. (wpłynęło do UOKiK 25 września 2017 r.) strona postępowania przesłała wydruki 10 e - maili, wśród których były oświadczenia 8 odbiorców o braku wyrobu na stanie magazynowym , oświadczenie jednego odbiorcy o posiadaniu 1 szt. wyrobu ; jeden z odbiorców poinformował, iż posiada wyroby zakupione od strony postępowania po 23 czerwca 2017 r., tj. po usunięciu przez stronę postępowania zagrożenia bezpieczeństwa stwarzanego przez pro dukt . Jednocześnie strona postępowania oświadczyła, iż wszystkie produkty objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały wyprzedane i nie ma możliwości uzyskania ich zwrotu. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził: Istotą ogólnej zasady dwuinstancyjno ści postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 , dalej: „KPA”) , jest zapewnienie stronom prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy a dministracyjnej, realizowanego poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Stosownie do treści art. 127 § 3 KPA od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona n iezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie spr awy, przy czym art. 5 § 2 pkt 4 KPA określa, że przez „ministra” należy rozumieć również Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcje ministra kierujące go określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonymi działami administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podporządkowanych lub nad zorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i pkt 4 KPA. W świetle powyższego, od rozstrzygnięć wydanych przez Prezesa Ur zędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – będącego centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów, nad którego działalnością nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów – przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który stosownie do art. 129 § 2 KPA w związku z art. 127 KPA wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. 4 Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją został złożony w terminie. Zadaniem organu II ins tancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy i ocena materiału dowodowego, przy uwzględnieniu stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak i zmian stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a wydaniem decyzji przez organ odwoławczy . W postępowaniu w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy organ powinien zatem rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie, nie ograniczając się jedynie do rozpatrzenia zarzutów strony podni esionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, badając zarówno jej zgodność z prawem, jak również celowość i słuszność rozstrzygnięcia. Decyzją z 8 sierpnia 2017 r., DNR - 1/45/2017 Prezes UOKiK m.in. nakazał stronie postępowania natychmiastowe wycofani e wprowadzonych na rynek taśm do mocowania ładunku 5 m z hakami, KTM 93:007. W związku z tym, iż w toku prowadzonego postępowania strona postępowania przekazała dowody wycofania produktu jedynie od 12 z ogólnej liczby 70 odbiorców, należy uznać, iż zasadn ym było na ówczesną chwilę nakazanie stronie postępowania natychmiastowego wycofania wyrobu. W toku postępowania wszczętego na skutek wniesienia przez stronę postępowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy , strona postępowania przesłała oświadczenia 9 odbiorców o braku zakwestionowanego wyrobu na stanie magazynowym. Wraz z przekazanymi w toku postępowania w I instancji dowodami stanowi to o wycofaniu wyrobu jedynie od 21 na 70 odbiorców. Nie sposób w takim stanie faktycznym uznać decyzję Prezesa UOKi K z 8 sierpnia 2017 r., DNR - 1/45/2017, za wykonaną w pkt 1b jej sentencji , a przedmiotow y produkt za wycofany. Zasadnym jest zatem utrzymanie zaskarżonej decyzji w aspekcie, w jakim nakazuje ona stronie postępowania wycofanie przedmiotowego produktu z r ynku. Strona postępowania w toku postępowania przed organem I instancji ponadto przekazał a wzór nowych etykiet informacyjnych dołączanych do produktu i nowej instrukcji obsługi uzupełnionej o informacje i ostrzeżenia zapewniające bezpieczne użytkowanie pr oduktu. Nie przekazała jednak dowodów usunięcia zagrożenia stwarzanego przez produkt , odnoszących się do wszystkich sztuk produktu wprowadzon ego na rynek . Stąd też , organ I instancji zasadnie na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 lit. b OBP nakazał natychmiast owe wycofanie z rynku produktów wprowadzonych na rynek. 5 Strona postępowania zaskarżyła decyzj ę Prezesa UOKiK z 8 sierpnia 2017 r., DNR - 1/45/2017, w całości, a więc również w pkt 3 sentencji ww. decyzji, nakładającej na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (dwa tysiące złotych) za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Zgodnie z art. 33a ust. 2 pkt 2 OBP organ nadzoru rynku może w drodze decyzji nałożyć na producenta karę pieniężną w wysokości do 100 0 00 (sto tysięcy) złotych za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Zgodnie natomiast z art. 33a ust. 4 OBP wysokość ww. kary pieniężnej ustala się uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązk ów. Oznacza to, iż organ nadzoru rynku nakłada kary pieniężne w ww. granicach ich wysokości, biorąc pod uwagę kryteria ustawowe, a także inne istotne elementy stanu faktycznego. Kary pieniężne na gruncie przepisów o bezpieczeństwie produktów mają charakte r fakultatywny, jednak ich cel i zasadność nakładania wynika z istoty regulacji odnoszących się do wprowadzania produktów na rynek. Prezes UOKiK pragnie w tym miejscu powtórzyć za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 czerwca 2015 r. ( VI SA/Wa 123/15 , LEX nr 1998385 ), iż „nakładanie kar pieniężnych stanowi istotny instrument, który ma na celu przyczynienie się do przestrzegania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów przez producentów. Kara pieniężna nakładana przez o rgan nadzoru ma charakter represyjno - wychowawczy i jest nakładana oraz wykonywana w celu zachowania oraz przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Ma zatem na celu zapobieganie w przyszłości tego rodzaju naruszeniom ustawy, jak również represję, czy li ma stanowić dolegliwość za jej naruszenie” . Z kolei w wyroku z 22 maja 2015 r. (VI SA/Wa 3597/14 , LEX nr 1785147 ) W ojewódzki S ąd A dministracyjny w Warszawie określił funkcje kar pieniężnych w ogólnym bezpieczeństwie produktów w sposób następujący: „kara pełni funkcję prewencyjną - jest wyraźnym ostrzeżeniem na przyszłość zapobiegającym powstawaniu nagannych praktyk rynkowych – oraz funkcję represyjną - stanowi dolegliwość dla przedsiębiorcy nie niosąc za sobą jednocześnie ryzyka wyeliminowania go z obrotu gospodarczego. Kary wymierzane w sprawach z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów, uwzględniając kryteria ich wymierzania przewidziane w ww. ustaw ie, nie mogą mieć charakteru symbolicznego” . Nałożona na stronę postępowania kara pieniężna nie może zostać uznana za nadmierną – stanowi 2% maksymalnej wysokości kary przewidzianej w OBP . W tym stanie rzeczy wymierzona kara pieniężna jest w opinii Prezes a UOKiK zasadna, zwłaszcza że wzięte 6 pod uwagę w zaskarżonej decyzji okoliczności przemawiające na niekorzyść strony postępowania, jak np. duża liczba produktów niespełniających wymagań bezpieczeństwa wprowadzonych na rynek. Decyzją z 8 sierpnia 2017 r., D NR - 1/45/2017 , Prezes UOKiK nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych , biorąc pod uwagę jako okoliczność obciążającą relatywnie dużą liczbę produktów wprowadzonych do obrotu, tj. 4 514 sztuk, potęgującą zagrożeni e stwarzane przez ww. produkt oraz długi czas obowiązywania normy PN - EN 12195 - 2:2003 Mocowanie ładunków. Bezpieczeństwo. Część 2: Pasy mocujące ładunki (dalej: „norma ”) . Mając na uwadze powyższe okoliczności ustalone w sposób prawidłowy przez organ I ins tancji, należy zgodzić się również z tym, że fakultatywna według OBP kara pieniężna była w niniejszej sprawie w pełni uzasadniona. Na jej wysokość wpływa ł a również wielkość korzyś ci majątkow ej uzyskan ej przez stronę postępowania ze sprzedaży przedmiotow ego produktu, obliczona przez organ I instancji na kwotę 16 495 złotych. Biorąc pod uwagę powyższe oraz to, iż maksymalna wysokość kary wynosi 100 000 złotych, należy uznać nałożoną karę pieniężną za łagodną. Okolicznością łagodzącą, wpływającą na wysoko ść ww. kary było dla organu I instancji również to, że strona postępowania naruszyła przepisy OBP po raz pierwszy, a na przedmiotowy produkt nie było dotychczas skarg i reklamacji. Organ II instancji odnosząc się do zasadności i wysokości kary pieniężnej stwierdza, iż jej nałożenie – choć fakultatywne na gruncie OBP – było w niniejszej sprawie w pełni uzasadnione . Strona postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wybiórczo podaje jedynie okoliczności łagodzące wpływające na wysokość kary, przywo łane przez organ I instancji w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, tj. brak wcześniejszych naruszeń OBP przez stronę postępowania oraz brak skarg i reklamacji na przedmiotowy produkt. Nie można jednak w przedmiotowej sprawie pominąć tego, co znalazło odz wierciedlenie w zaskarżonej decyzji, iż strona postępowania wprowadziła na rynek znaczną liczbę produktów, osiągając obliczoną przez organ I instancji prawidłowo, choć w pewnym przybliżeniu, istotną korzyść majątkową, a przy górnej granicy kary pieniężnej wynoszącej 100 000 złotych, nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna jest niewygórowana. 7 O rgan I instancji jako jedno z kryteriów pomocniczych przy określeniu wysokości kary ustalił pojęcie „korzyści majątkowej”, wprowadzone i obowiązujące we wszystkic h postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów OBP . Judykatura również kilkukrotnie wskazywała na zasadność stosowania ww. kryterium do ustalania wysokości kary pieniężne j . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. w wyroku z dnia 23 grudnia 2010 r. (VI SA/Wa 1967/10, LEX nr 1277146) stwierdził, że w sprawach z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów należy brać pod uwagę wysokość korzyści majątkowej. Do pojęcia „korzyści majątkowej” Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustosunkował s ię również w wyroku z dnia 15 lutego 2013 r. (VI SA/Wa 2374/12, LEX nr 1652217 ), w którym podkreślił, że należy odnieść do wartości uzyskanej przez wprowadzenie artykułów do obrotu, a podstawą jej ustalania powinna być cena sprzedaży lub cena, za którą mog ły być sprzedane zakwestionowane artykuły . Przy czym jednak, należy zaznaczyć, że kryterium to przy określaniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na stronę postępowania miało jedynie charakter pomocniczy, co wyraźnie zostało wskazane w zaskarżonej decyzj i. Pozostałymi kryteriami stanowiącymi o wysokości kary pieniężnej była duża liczba wyrobów i długi okres obowiązywania normy. Strona postępowania podnosi również zarzut „brak u wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się Organ wydając indywidualną dec yzję” . Konieczność wyjaśnienia stronom postępowania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, wynika z zasady przekonywania ustanowionej w art. 11 KPA . Z asada przekonywania, nakazująca wyjaśnianie stronom przesłane k, którymi organy administracji publicznej kierują się przy załatwianiu sprawy, nie tworzy jednak odrębnych instytucji proceduralnych , r eguła ta bowiem powinna prz enika ć całokształt działań organu w toku postępowania. W niniejszej sprawie organ dał jej wyr az właśnie w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji, wskazując m.in. dlaczego działania naprawcze strony postępowania uznaje za niewystarczające i nieprzystające do zagrożenia stwarzanego przez przedmiotowy produkt oraz na to, iż niezbędne jest podjęcie działań mających na celu odebranie produktów od odbiorców strony postępowania. Organ I instancji opisał też działania, jakie powinny zostać podjęte przez stronę postępowania. W opinii o rganu II instancji w zaskarżonej decyzji dostatecznie wyjaśniono wszystkie ww . kwestie , istotne w przedmiotowym postępowaniu . Nie sposób zgodzić się tym samym z innym zarzutem strony postępowania , dotyczącym naruszenia zasady zaufania obywateli do organów. 8 Zgodnie z art. 8 KPA, w brzmieniu obowiązując ym do 1 czerwca 2017 r. , o rga ny administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej . Jest to zasad a pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz umacniania gwarancji prawnych jednostki wobec władzy p ublicznej. W doktrynie podkreśla się, iż przedmiotowy przepis ustanawiał konieczność interpretacji przepisów prawa w kierunku pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, a także poszanowania reguł kultury administrowania. Z uwagi na to, że działani e organ u I instancji było całkowicie zgodne z prawem i uzasadnione w przedmiotowej sprawie, Prezes UOKiK nie widzi podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. Strona postępowania podnosi również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 30 sierpnia 2017 r. to , iż w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji wycofała przedmiotowy produkt od 12 z 70 odbiorcó w, według przedstawionej przez nią listy odbiorców , a ponadto strona postępowania nie ma możliwości uzyskania informacji od odb iorców czy posiadają jeszcze niebezpieczne produkty. Niemniej jednak wraz z pismem z 19 września 2017 r. (wpłynęło do UOKiK 25 września 2017 r.) strona postępowania przesłała wydruki wiadomości e - mail - oświadczenia 8 odbiorców o braku wyrobu na stanie magazynowym, oświadczenie jednego odbiorcy o posiadaniu 1 szt. wyrobu . Ponadto jeden z odbiorców poinformował, iż posiada wyroby zakupione od strony postępowania po 23 czerwca 2017 r., tj. po usunięciu przez stronę postępowania zagrożenia stwarzanego przez produkt . Razem więc z dowodami przesłanymi w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji, strona postępowania wycofała przedmiotowy produkt zaledwie od 21 z 70 odbiorców wyrobu. Zadaniem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy i ocena materiału dowodowego, przy uwzględnieniu stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, jak i zmian stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji a momentem zakończenia postępo wania prze d organ odwoławczy . Tak więc , nawet uwzględniając dowody wycofania wyrobu uzyskane później nie można zgodzić się z polemiką strony postępowania odnośnie całkowitego wypełnienia obowiązk u w zakresie wycofania produktu z rynku . Strona postępowania podnosi również, iż nie posiada prawnych i faktycznych możliwości wycofania produktu od odbiorców , którzy nie współpracują ze stroną postępowania w celu wycofania produktu z obrotu . 9 N ależy podkreślić, iż o rgany administracji publicznej nie ingerują w sp osób prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wprowadzaniu produktów na rynek , oferowania produktu do sprzedaży oraz samej jego sprzedaży odbiorcom hurtowym i detalicznym. Analogicznie, sposób wycofania produktu od przedsiębiorców leży w gesti i przedsiębiorcy, który dany produkt wprowadził na rynek . Organ I instancji w sposób prawidłowy i wystarczający w ocenie organu II instancji wskazał jedynie dowody jakie należy przedstawić w postępowaniu. Sposób , forma działań oraz działania faktyczne prze dsiębiorcy podejmowan e w celu uzyskania dowodów od kontrahentów nie jest regulowana w decyzji organu. Nie ma też podstawy prawnej do określenia sposobu wycofywania produktu , podobnie jak nie ma podstawy prawnej do określania i precyzowania działań faktyczn ych prowadzących do wprowadzenia produktu na rynek . Organ II instancji podkreśla jednak, iż to na przedsiębiorcy, który wprowadził na rynek produkt niebezpieczny ciąży obowiązek skutecznego wycofania go z rynku. Prezes UOKiK po dokonaniu pon ownej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez stronę w toku postępowania odwoławczego - zarówno pod kątem oceny legalności, jak i celowości wydanego rozstrzygnięcia - nie d opatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek, które przemawiałby za uchyleniem zaskarżonej decyzji. W całości należy podzielić uzasadnienie organu I instancji odnoszące się do powodów nałożenie na stronę postępowania kary pieniężnej oraz co do jej wysokość . W związku z powyższym, Prezes UOKiK stwierdził, że decyzja Prezesa UOKiK z 8 sierpnia 2017 r. , DNR - 1/45/2017 , była prawidłowa i nie znajduje podstaw do jej uchylenia. Na podstawie zebranego materiału dowodowego należy stwierdzić, iż postępowanie przed or ganem I instancji było właściwe, a decyzja Prezesa UOKiK DNR - 2/ 4 5/2017 z 8 sierpnia 2017 r. prawidłowa. W konsekwencji, organ I instancji miał podstawy do zakazania stronie postępowania wprowadzania przedmiotowego produktu na rynek, nakazania podjęcia czy nności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu . Ponadto, uzasadniony był nakaz natychmiastowego wycofania tych produktów z rynku, a także nałożenia na stronę postępowania kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu niespełniającego wym agań bezpieczeństwa. Tym samym, decyzja Prezesa UOKiK z 8 sierpnia 2017 r. , DNR - 2/45/2017 , powinna pozostać w obrocie prawnym. Mając powyższe na względzie, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. 10 Zgodnie z art. 138 § 1 KPA, organ odwoławczy wydaje decyzję , w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza pos tępowanie odwoławcze. Zgodnie natomiast z art. 33a ust. 5 OBP, karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa UOKiK na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000. Ponadto z godnie z pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK zobowiąz ał stronę postępowania do przekazania dowodów m.in. wycofania produktów z rynku w terminie 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna ; Niniejsza decyz ja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. P ouczenie: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 201 7 r. poz. 1 369, z późn. zm. ) od niniejszej decyzji przysługuje ska rga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ZASTĘPCA DYREKTORA Departamentu Nadzoru Rynku Jadwiga Gunerka Otrzymuje: - pełnomocnik „AMTRA” sp. z o. o. w Sosnowcu