DNR-61/2010

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, dnia 31 sierpnia 2010 r. DECYZJA nr DNR-1/61/2010 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976 oraz 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 20, poz. 106), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej wprowadzenia na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa, tj. fotela NEFRYT przez przedsiębiorcę Piotra Arkadiusza Marcińczaka, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą POH OŁER we Wrocławiu, zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DNR-1/31/2010 z dnia 2 czerwca 2010 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Uzasadnienie W piśmie z dnia 24 czerwca 2010 r. przedsiębiorca Piotr Arkadiusz Marcińczak, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą POH OŁER we Wrocławiu (strona postępowania) złoŜył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezesa UOKiK) nr DNR-1/31/2010 z dnia 2 czerwca 2010 r. W zaskarŜonej decyzji Prezes UOKiK uznał, iŜ przedsiębiorca Piotr Arkadiusz Marcińczak, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą POH OŁER we Wrocławiu naruszył art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976 DNR-70-201(51)/09/10/TN 2 oraz 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 20, poz. 106), zwanej dalej „ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów” i na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 13 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów nałoŜył na tego przedsiębiorcę karę pienięŜną w wysokości 8 000 zł. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, strona postępowania wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji i umorzenie postępowania albo zmniejszenie wysokości nałoŜonej kary. Strona postępowania podniosła, iŜ zaskarŜona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku ze złoŜonym wnioskiem oraz pismem nadesłanym do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) w dniu 21 lipca 2010 r., usuwającym braki formalne w powyŜszym wniosku, pismem z dnia 22 lipca 2009 r. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o przysługującym jej prawie do zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził, co następuje: Istotą postępowania odwoławczego, które w przypadku spraw rozpatrywanych przez Prezesa UOKiK ma charakter ponownego rozpatrzenia sprawy, jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie toŜsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych wyłącznie rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Strona postępowania w pierwszej kolejności zarzuciła Prezesowi UOKiK naruszenie art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dwukrotnie orzekanie w tej samej sprawie. W jej opinii, postępowanie zakończone decyzją nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r. jest toŜsame przedmiotowo z postępowaniem wszczętym w sprawie wprowadzenia na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa, tj. fotela NEFRYT i zakończonym decyzją nr DNR-1/31/2010 z dnia 2 czerwca 2010 r. Organ nadzoru nie był zatem uprawniony do ponownego wszczynania postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa fotela NEFRYT oraz uzupełniania ostatecznie zakończonego postępowania kolejnym rozstrzygnięciem (tj. nałoŜeniem kary pienięŜnej). W opinii Prezesa UOKiK powyŜszy zarzut jest bezzasadny. PowyŜsze decyzje zostały bowiem wydane w oparciu o 3 odrębne podstawy prawne i zawierają inne rozstrzygnięcia. Organ nadzoru wydał decyzję nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r. na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b), pkt 2 lit. b) i lit. c) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, tj. stwierdził w niej, Ŝe fotel NEFRYT nie jest bezpieczny i nałoŜył na stronę postępowania obowiązki mające na celu wyeliminowanie zagroŜeń stwarzanych przez egzemplarze tego produktu – zarówno niewprowadzone na rynek oraz znajdujące się na nim. Z kolei, decyzja nr DNR-1/31/2010 z dnia 2 czerwca 2010 r. została wydana na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i zawiera inne rozstrzygnięcie – obowiązek uiszczenia kary pienięŜnej za wprowadzenie na rynek produktu niebezpiecznego. W toku postępowania zakończonego zaskarŜoną decyzją Prezes UOKiK nie podejmował więc czynności mających na celu weryfikację dokonanych przez niego wcześniej ustaleń odnośnie bezpieczeństwa fotela NEFRYT, np. nie zlecał przeprowadzenia kolejnych badań laboratoryjnych przedmiotowego fotela oraz nie przeprowadzał dowodu z opinii biegłego. Strona postępowania podniosła, Ŝe kara pienięŜna mogła zostać nałoŜona tylko w decyzji nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r., kiedy organ nadzoru dysponował kompletem przesłanek, które pozwalałyby na nałoŜenie kary. Prezes UOKiK nie moŜe zgodzić się z tym argumentem. Jak zauwaŜył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 kwietnia 2010 r., „ kara pienięŜna jest odrębną od obowiązku natychmiastowego wycofania produktu z rynku przewidzianą w ustawie konsekwencją zaistnienia określonego stanu faktycznego” (sygn. VI SA/Wa 58/10). Warunkiem nałoŜenia kary pienięŜnej – określonej w art. 33a ust. 2 pkt w/w ustawy – jest więc stwierdzenie, Ŝe dany produkt nie jest bezpieczny. Natomiast, w gestii Prezesa UOKiK naleŜy uznanie, czy kara pienięŜna zostanie nałoŜona w decyzji kończącej postępowanie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa, czy w decyzji kończącej postępowanie w sprawie wprowadzenia na rynek produktu niespełniającego ogólnych wymagań bezpieczeństwa. W toku postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa fotela NEFRYT Prezes UOKiK – na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego – uznał, Ŝe produkt ten nie jest bezpieczny i konieczne jest niezwłoczne zobligowanie strony postępowania do wyeliminowania zagroŜenia stwarzanego przez w/w fotel dla zdrowia i Ŝycia konsumentów poprzez nałoŜenie na nią określonych obowiązków. W niniejszej sprawie Prezes UOKiK uznał, Ŝe zasadne jest nałoŜenie na stronę postępowania kary pienięŜnej i mając na względzie zasadę, Ŝe decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozwaŜenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (wyrok NSA OZ w Warszawie z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. II SA 2875/95), w toku postępowania w sprawie 4 wprowadzenia na rynek produktu niespełniającego ogólnych wymagań bezpieczeństwa, tj. fotela NEFRYT organ nadzoru ustalał szereg okoliczności uzasadniających określenie wysokości kary. Określał bowiem nieznane mu wcześniej okoliczności obciąŜające (np. opartą na dokumentach liczbę wprowadzonych na rynek produktów) oraz przemawiające za stroną postępowania, jak równieŜ gromadził dokumenty pozwalające określić korzyść majątkową osiągniętą ze sprzedaŜy fotela NEFRYT. W związku z tym, Prezes UOKiK – wbrew twierdzeniu strony postępowania – w toku postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa fotela NEFRYT nie dysponował wszystkimi przesłankami umoŜliwiającymi nałoŜenie kary pienięŜnej. Strona postępowania zarzuciła Prezesowi UOKiK naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdziła, Ŝe rezygnując ze złoŜenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r., wzięła pod uwagę m.in. fakt, Ŝe organ nadzoru nie skorzystał z nałoŜenia kary określonej w art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W opinii Prezesa UOKiK powyŜszy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Organ nadzoru wskazał, iŜ był uprawniony do przeprowadzenia odrębnego postępowania mającego na celu nałoŜenie kary, jak równieŜ uzasadnił, dlaczego skorzystał z tego uprawnienia. Strona postępowania była informowana, Ŝe w przypadku uznania produktu za niebezpieczny, organ nadzoru moŜe zastosować wobec niej środki przewidziane w ustawie o ogólnym bezpieczeństwie produktów, w tym nałoŜyć karę za wprowadzanie na rynek produktu niespełniającego ogólnych wymagań bezpieczeństwa. W związku z tym, strona postępowania była świadoma obowiązków, jakie mogły być na nią nałoŜone, a mimo to świadomie zrezygnowała z przysługującego jej prawa do złoŜenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strony postępowania stwierdziła, Ŝe nałoŜono na nią karę za działanie (tj. wprowadzenie na rynek fotela NEFRYT), które zakończyła juŜ we wrześniu 2009 r. Zwróciła równieŜ uwagę, iŜ niezwłocznie wykonała obowiązki nałoŜone na nią w decyzji nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r. Prezes UOKiK pragnie podkreślić, Ŝe przesłanką do nałoŜenia kary jest naruszenie przez producenta obowiązku określonego w art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, a zatem sam fakt wprowadzenia na rynek produktu niebezpiecznego. Zaprzestanie wprowadzania na rynek takiego produktu nie wyklucza zatem moŜliwości nałoŜenia na producenta kary. NaleŜy jednak zaznaczyć, Ŝe Prezes UOKiK dostrzegł podjęte przez stronę postępowania częściowe działania mające na celu wyeliminowanie zagroŜeń stwarzanych przez fotel NEFRYT i uwzględnił je jako okoliczność łagodzącą, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarŜonej decyzji. 5 Strona postępowania oświadczyła równieŜ, Ŝe organ nadzoru niesłusznie przyjął, iŜ złoŜono wiele reklamacji odnośnie fotela NEFRYT, w rzeczywistości liczba ta w odniesieniu do całej partii produkcyjnej w 2009 r. jest bowiem znikoma. W opinii Prezesa UOKiK argument ten jest bezzasadny. Z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa fotela NEFRYT wynika bowiem, iŜ tylko w 2009 roku było ponad 10 reklamacji. Jednocześnie, według oświadczenia strony postępowania zgłoszenia reklamacyjne dotyczące wcześniejszego okresu nie były przez nią archiwizowane, nie moŜna zatem wykluczyć, Ŝe złoŜonych przez konsumentów reklamacji było znacznie więcej. Doświadczenie wskazuje takŜe, Ŝe wielu konsumentów w przypadku produktów takich (do których naleŜy fotel będący przedmiotem postępowania) rezygnuje z reklamacji lub nie przechowuje dowodu zakupu, a tym samym złoŜenie reklamacji nie jest moŜliwe. NaleŜy równieŜ podkreślić, Ŝe zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, producent jest zobowiązany wprowadzać na rynek wyłącznie produkty bezpieczne. Strona postępowania nie tylko nie dopełniła ciąŜącego na niej obowiązku poprzez wprowadzenie na rynek w duŜych ilościach produktu niespełniającego ogólnych wymagań bezpieczeństwa, ale jednocześnie swoją deklaracją o znikomej ilości reklamacji bagatelizuje zagroŜenie, jakie fotel NEFRYT stwarza dla Ŝycia i zdrowia konsumentów. NiezaleŜnie od powyŜszego, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych „ brak skarg ze strony konsumentów nie świadczy o bezpieczeństwie produktu ” (wyrok WSA w Warszawie z 2 marca 2010 r., sygn. VI SA/Wa 1855/09), co więcej - w przypadku udokumentowanego, realnego zagroŜenia stwarzanego przez produkt niebezpieczny brak skarg konsumentów (zatem okoliczność uwzględniająca interes przedsiębiorcy) związanych z uŜytkowaniem tego produktu „ powinien w najmniejszym stopniu wpływać na wysokość kary ” (wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2010 r., sygn. VI SA/Wa 1855/09). W niniejszej sprawie, zgromadzony materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, Ŝe fotel NEFRYT nie spełnia ogólnych wymagań bezpieczeństwa, natomiast reklamacje złoŜone stronie postępowania (jak równieŜ skarga przedstawiona przez konsumenta) nie mogą być inaczej potraktowane jak okoliczność obciąŜająca. Pozostałe podniesione przez stronę postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumenty oraz złoŜone wnioski odnoszą się do prawomocnej decyzji nr DNR- 1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r., stwierdzającej, Ŝe w/w produkt nie spełnia ogólnych wymagań bezpieczeństwa, a nie do niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest nałoŜenie na stronę postępowania kary pienięŜnej. NiezaleŜnie od powyŜszego, kierując się wyraŜoną w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą pogłębiania zaufania 6 obywateli do organów Państwa, Prezes UOKiK postanowił jednak ustosunkować się równieŜ i do tych argumentów oraz wniosków strony postępowania. Strona postępowania podniosła zarzut, iŜ organ nadzoru dokonał bezpodstawnej oceny, Ŝe wszystkie egzemplarze wprowadzonego na rynek w latach 2006-2009 r. fotela NEFRYT nie spełniają ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Strona postępowania stwierdziła, iŜ w trakcie postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa fotela NEFRYT przedstawiła bowiem pozytywne wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez SGS Polska sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie oraz Instytut Technologii Drewna w Poznaniu. Zarzut ten w opinii Prezesa UOKiK jest bezzasadny. Organ nadzoru uznając bowiem, Ŝe wszystkie partie fotela NEFRYT z lat 2006-2009 nie są bezpieczne, oparł się na wynikach badań przeprowadzonych dwukrotnie przez Instytut Technologii Drewna w Poznaniu w 2009 r., które wykazały niespełnienie przez fotel NEFRYT wymagań w zakresie bezpieczeństwa zawartych w normie PN-EN 581-2:2009. Prezes UOKiK uwzględnił równieŜ skargę konsumencką dotyczącą wadliwej konstrukcji w/w fotela oraz wypadek konsumencki mający miejsce w związku z uŜywaniem przedmiotowego produktu. Ponadto, organ nadzoru szczegółowo uzasadnił, dlaczego odmówił wiarygodności przedstawionym przez stronę postępowania wynikom badań laboratoryjnych (przeprowadzonych w 2007 r. przez SGS Polska sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie oraz Instytut Technologii Drewna w Poznaniu, które miały wynik pozytywny) i oparł się na aktualnych wynikach badań laboratoryjnych produktu przeprowadzonych w 2009 r. Stwierdził bowiem, iŜ wyniki badań produktu z 2009 r. dotyczą egzemplarzy fotela NEFRYT aktualnie wprowadzanych przez stronę postępowania na rynek. Podkreślił takŜe, iŜ z uwagi na brak współpracy ze strony przedsiębiorcy będącego stroną niniejszego postępowania i nieprzedstawienie przez niego wnioskowanych przez Prezesa UOKiK w piśmie z dnia 31 sierpnia 2009 r. dokumentów (faktur zakupu ww. produktu lub dokumentów SAD), nie miał moŜliwości ustalenia, czy kwestionowany produkt pochodzi z tej samej partii, co poprzednio badane egzemplarze oraz, czy w konsekwencji jest to - pod względem składu surowcowego oraz konstrukcji - ten sam produkt. RównieŜ bezzasadny jest argument strony postępowania, Ŝe organ nadzoru powinien przebadać kilkanaście tysięcy egzemplarzy fotela NEFRYT, które zostały zakupione przez konsumentów. Przeprowadzenie bowiem badań laboratoryjnych kaŜdego z tych egzemplarzy nie jest technicznie moŜliwe. Ponadto, zgodnie z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym obowiązuje swobodna ocena dowodów co oznacza, Ŝe organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych „ ramy swobodnej 7 oceny dowodów (…) wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia Ŝyciowego oraz regułami logicznego myślenia, według których (organ) w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozwaŜa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – waŜąc ich moc oraz wiarygodność – odnosi je do pozostałego materiału dowodowego ” (wyrok SN z 10 czerwca 1999 r., sygn. II UKN 686/98). Kierując się wyraŜoną wyŜej zasadą, po dokonaniu analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyników dwukrotnych badań laboratoryjnych, zgłoszonej przez konsumenta skargi oraz wypadku konsumenckiego dotyczącego uŜytkowania w/w produktu, Prezes UOKiK uznał, Ŝe wszystkie partie fotela NEFRYT z lat 2006-2009 nie są bezpieczne. Istotne jest równieŜ, Ŝe powyŜsze ustalenia były zawarte w decyzji nr DNR- 1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r., a mimo tego strona postępowania po zapoznaniu się z nią nie podniosła Ŝadnych zastrzeŜeń poprzez złoŜenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona postępowania zarzuciła Prezesowi UOKiK, Ŝe nie uwzględnił faktu, iŜ wszystkie wadliwe fotele NEFRYT zostały wyprodukowane przed opublikowaniem w lipcu 2009 r. normy PN-EN 581-2:2009 Meble do uŜytkowania na zewnątrz -- Meble do siedzenia i stoły uŜytkowane na kempingu, na zewnątrz domu i w miejscach publicznych -- Część 2: Wymagania bezpieczeństwa oraz metody badań siedzisk , zaś po jej opublikowaniu produkt ten był wprowadzany tylko przez kilka tygodni. Zarzut strony postępowania naleŜy uznać za bezzasadny. Parametr badania w zakresie statycznego pionowego obciąŜenia podłokietników określony w normie PN-EN 581-2:2009 (F=700 N, n=10) jest mniej rygorystyczny niŜ w normie ENV 581-2:2000 (F=750 N, n=10) z uwagi na wymaganą mniejszą siłę obciąŜenia przy zachowaniu takiej samej ilości cykli. JeŜeli zatem badania fotela NEFRYT przeprowadzone w oparciu o (mniej rygorystyczną) normę PN-EN 581-2:2009 miały w tym zakresie wynik negatywny, tym samym nie spełniały wymagań normy ENV 581-2:2000. Na uwagę zasługuje równieŜ fakt, Ŝe w toku postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa fotela NEFRYT strona postępowania była poinformowana, iŜ badanie próbki rozjemczej w/w fotela zostanie przeprowadzone w oparciu o normę PN-EN 581-2:2009. Miała zatem moŜliwość zakwestionowania metodyki badań zarówno w momencie uzyskania tej informacji, jak równieŜ po zapoznaniu się z decyzją nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r., stwierdzającą, Ŝe wszystkie egzemplarze fotela NEFRYT nie spełniają ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Strona postępowania złoŜyła wnioski o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych w celu stwierdzenia, czy wady fotela NEFRYT mogły powstać na skutek wadliwości procesu produkcyjnego oraz czy obowiązująca od lipca 2009 r. norma PN-EN 581-2:2009 posiada 8 bardziej rygorystyczne wymagania bezpieczeństwa niŜ poprzednia norma. PowyŜsze wnioski nie mogą zostać przez organ nadzoru uwzględnione. Opinie biegłych, o które wnioskowała strona postępowania, odnoszą się do ustaleń zawartych w decyzji nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r., w której Prezes UOKiK uznał, Ŝe fotel NEFRYT nie spełnia ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Strona postępowania miała moŜliwość zakwestionowania ustaleń zawartych w powyŜszej decyzji oraz złoŜenia w/w wniosków we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona postępowania nie skorzystała jednak z przysługującego jej prawa, w związku z czym decyzja nr DNR-1/1/2010 z dnia 4 stycznia 2010 r. stała się prawomocna z dniem 1 lutego 2010 r. W zaskarŜonej decyzji Prezes UOKiK szczegółowo uzasadnił wysokość nałoŜonej kary, wskazał bowiem okoliczności przemawiające na korzyść strony postępowania, tj.: zaprzestanie wprowadzania na rynek fotela NEFRYT, zamieszczenie ogłoszenia w gazecie o zasięgu ogólnopolskim ostrzegające konsumentów o zagroŜeniu stwarzanym przez produkt, wycofanie wadliwych produktów od dwóch dystrybutorów, a następnie ich zutylizowane. Organ nadzoru uwzględnił równieŜ okoliczności działające na niekorzyść strony postępowania. Po pierwsze, działalność strony postępowania ma charakter profesjonalny. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika powinność obywateli co najmniej podstawowej orientacji w przepisach prawnych. Zakres wymaganej wiedzy jest zróŜnicowany – nie ulega wątpliwości, Ŝe lepsza znajomość prawa jest oczekiwana od osoby prowadzącej działalność gospodarczą w określonej dziedzinie – powinna ona być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tę działalność w stopniu wystarczającym do jej poprawnego prowadzenia (wyrok NSA OZ w Gdańsku z 29 listopada 2000 r., I SA/Gd 1185/98). Ponadto, Prezes UOKiK wziął pod uwagę następujące okoliczności obciąŜające stronę postępowania: skargę konsumencką, wypadek konsumencki, znaczną ilość reklamacji produktu, znaczną ilość wprowadzonych do obrotu produktów przez długi okres czasu oraz fakt, iŜ wobec strony postępowania niejednokrotnie juŜ toczyły się postępowania prowadzone na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, tym samym przedsiębiorca będący stroną niniejszego postępowania powinien być świadomy ciąŜących na nim obowiązków w zakresie bezpieczeństwa produktów. W związku z naruszeniem art. 10 ust 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK w decyzji nr DNR-1/31/2010 z dnia 2 czerwca 2010 r. nałoŜył na stronę postępowania karę w wysokości 8 000 zł. Wymierzając niniejszą karę, Prezes UOKiK uwzględnił powaŜne naruszenie przez stronę postępowania przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów, polegające na wprowadzeniu na rynek produktu niebezpiecznego 9 w duŜych ilościach. Na podkreślenie zasługuje fakt, iŜ organ nadzoru określił wysokość przedmiotowej kary na stosunkowo niskim poziomie, biorąc pod uwagę fakt, iŜ ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów ustaliła jej maksymalną wysokość jako 100 000 zł. Prezes UOKiK uznał, Ŝe kara określona w zaskarŜonej decyzji jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, spełni swój skutek prewencyjny i skłoni przedsiębiorcę do nienaruszania przepisów z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. Zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje zaskarŜoną decyzję w mocy, albo 2) uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Prezes UOKiK, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez stronę w toku postępowania odwoławczego, zarówno pod kątem oceny legalności, jak i celowości wydanego rozstrzygnięcia, uznał, Ŝe decyzja nr DNR-1/31/2010 z dnia 2 czerwca 2010 r. była prawidłowa, a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia. W związku z powyŜszym, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Pouczenie: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Otrzymuje: Wiceprezes Piotr Arkadiusz Marcińczak POH OŁER ul. Buforowa 91 52-131 Wrocław