DNR-74/2010

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, dn. 4 listopada 2010 r. D D ECYZJA nr DNR-1/74/2010 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) oraz art. 33a ust. 2 pkt 2), art. 26 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976 oraz 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 20, poz. 106) oraz § 40 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i znakowania produktów włókienniczych (Dz. U. Nr 81, poz. 743 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r., Prezes UOKiK utrzymuje zaskarŜoną decyzję w mocy. Uzasadnienie W piśmie z dnia 24 września 2010 r. przedsiębiorca Barline Zajączkowska, Chrobrowski spółka jawna z siedzibą w Szczecinie, zwany dalej „stroną postępowania”, złoŜył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r. Na mocy zaskarŜonej decyzji nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r. Prezes UOKiK stwierdził, iŜ strona postępowania wprowadziła na rynek produkt niespełniający wymagań bezpieczeństwa, tj. bluzkę chłopięcą z nadrukiem „Spider-Man”. W związku z tym nałoŜył na stronę postępowania obowiązki określone w art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b) oraz pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów”, karę pienięŜną w wysokości 500 zł określoną w art. 33a ust. 3 pkt 1) w/w ustawy oraz obowiązek uiszczenia kwoty 1459, 20 zł stanowiącej koszt badań przeprowadzonych przez Specjalistyczne Laboratorium Produktów DNR - 70 - 78 ( 21 ) / 10/ BZ 2 Włókienniczych i Analizy Instrumentalnej z siedzibą w Łodzi na podstawie art. 25a ust. 1 i 6 w/w aktu prawnego. Wnosząc o ponowne rozpatrzenie zaskarŜonej decyzji strona postępowania oświadczyła, iŜ od chwili otrzymania informacji o wadach produktu podjęła czynności zmierzające do wyeliminowania go z rynku. Podniosła, iŜ wycofała ze stanów sklepowych wszystkie kwestionowane bluzki, które następnie zostały poddane utylizacji. Na dowód powyŜszego przedstawiła kartę przekazania odpadu z dnia 24 września 2010 r. świadczącą o zniszczeniu 27 sztuk kwestionowanej bluzki. Ponadto, strona postępowania zaznaczyła, iŜ skontaktowała się ze wszystkimi nabywcami produktu celem poinformowania ich o obecności ołowiu w nadruku bluzek oraz wskazała, Ŝe przyjęła wszystkie zwroty od nabywców produktu, dokonując równocześnie zwrotu kosztów zakupu i wysyłki bluzek. Strona postępowania zwróciła uwagę, iŜ poinformowała inspektorów Inspekcji Handlowej o fakcie sprzedaŜy tych samych bluzek przez innego przedsiębiorcę. Ponadto, strona postępowania nie zgodziła się z zarzutem Prezesa UOKiK, jakoby nie podjęła współpracy z organem nadzoru. Podniosła, iŜ w trakcie całej kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej udostępniała niezbędne dokumenty i podjęła nieudaną próbę kontaktu telefonicznego z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów celem otrzymania informacji na temat przybycia kontroli. Strona zaznaczyła, Ŝe nie skorzystała z moŜliwości zapoznania się z aktami sprawy (pismo Prezesa UOKiK z dnia 22 lipca 2010 r.), poniewaŜ uznała to za zbędną czynność jako, Ŝe przebieg postępowania był jej znany. Dodatkowo, strona postępowania zakwestionowała wysokość nałoŜonej na nią kary pienięŜnej podnosząc, iŜ połowę bluz sprzedała po cenach hurtowych oraz iŜ poniosła koszty związane z wycofaniem produktu z rynku. Strona postępowania stanowczo podkreśliła, iŜ wprowadzając do obrotu kwestionowane bluzy była przekonana, Ŝe są bezpieczne. Zaznaczyła, iŜ wprowadzając na rynek produkt działała w dobrej wierze i zgodnie z przepisami prawa. W związku ze złoŜonym wnioskiem, Prezes UOKiK, w piśmie z dnia 6 października 2010 r., na podstawie art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poinformował stronę postępowania o wszczęciu postępowania w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r. Jednocześnie, Prezes UOKiK wezwał stronę postępowania do sprecyzowania zakresu zaskarŜenia decyzji oraz do wyjaśnienia przyczyny zaniechania przekazania stosownych informacji i dowodów świadczących o wyeliminowaniu zagroŜeń stwarzanych przez kwestionowany produkt, pomimo wcześniejszego zobowiązania się przez stronę do powiadomienia Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej o podjętych dalszych 3 działaniach naprawczych. W piśmie Prezes UOKiK poinformował równieŜ stronę postępowania o przysługującym jej prawie do zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz prawem do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. W odpowiedzi, pismem z dnia 18 października 2010 r. strona postępowania podniosła, iŜ kwestionuje sposób obliczenia nałoŜonej na nią kary pienięŜnej, jak równieŜ fakt niepodjęcia współpracy z Prezesem UOKiK. Ponadto zaznaczyła, iŜ nie zgadza się z tym, iŜ jest przedsiębiorcą nierzetelnym i działającym w złej wierze. Strona postępowania stwierdziła, iŜ nie przekazywała w toku postępowania Ŝądanych informacji i dowodów, poniewaŜ taka sytuacja spotkała ją pierwszy raz, nie miała w tym zakresie jakiegokolwiek doświadczenia i nie wiedziała, gdzie szukać kontaktu. Ponownie podniosła, iŜ próbowała się jednak skontaktować telefonicznie z organem nadzoru, jednakŜe próba ta się nie powiodła. Strona postępowania podkreśliła, Ŝe produkty które odzyskała zostały przez nią utylizowane. Dodatkowo, uzyskała informację, iŜ jej nabywcy takŜe prawdopodobnie dokonali zniszczenia produktów pozostających na ich stanie magazynowym. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził, co następuje: Zadaniem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy i ocena materiału dowodowego, dotyczącego stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktyczne, pominięte przez organ I instancji, jak i te okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ I instancji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają znaczenie prawne (wyrok NSA z 28 lipca 2000 r., V SA 102/00). Funkcją odwołania, które w przypadku spraw rozpatrywanych przez Prezesa UOKiK ma formę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest doprowadzenie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Z uwagi na fakt zaskarŜenia przez stronę postępowania rozstrzygnięcia decyzji nr DNR- 1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r., Prezes UOKiK w toku niniejszego postępowania dokonał ponownej analizy zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego w zakresie objętym zaskarŜeniem, a w szczególności wziął pod uwagę stanowisko strony postępowania oraz przywołane przez nią argumenty i nie dopatrzył się w prowadzonym wcześniej postępowaniu uchybień, które powinny skutkować uchyleniem zaskarŜonej decyzji i odstąpieniem od ukarania przedsiębiorcy Barline Zajączkowska, Chrobrowski spółka jawna z siedzibą w Szczecinie lub obniŜeniem wysokości nałoŜonej kary. 4 We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona postępowania podkreśliła, iŜ od momentu powzięcia wiadomości o zawartości niebezpiecznej substancji w produkcie, tj. juŜ w trakcie kontroli prowadzonej przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, podjęła działania mające na celu eliminację zagroŜeń stwarzanych przez kwestionowane bluzki poprzez wycofanie ich ze sprzedaŜy oraz zutylizowanie (jako dowód dołączono do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kartę przekazania odpadu z dnia 24 września 2010 r. świadczącą o zniszczeniu 27 sztuk kwestionowanej bluzki). Ponadto, strona postępowania zwróciła uwagę na fakt, iŜ skontaktowała się ze wszystkimi nabywcami produktu celem poinformowania ich o obecności ołowiu w nadruku bluzek oraz wskazała, Ŝe przyjęła wszystkie zwroty od nabywców produktu, dokonując równocześnie zwrotu kosztów zakupu i wysyłki bluzek (strona powołała się na dokumentację zawartą w protokole kontroli Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej). W opinii Prezesa UOKiK, powyŜsze argumenty nie mogą być uwzględnione. Podkreślić naleŜy, iŜ organ nadzoru w rozstrzygnięciu zaskarŜonej przez stronę postępowania decyzji wziął pod uwagę jako okoliczność łagodzącą i obniŜającą wymiar kary fakt dokonania częściowych działań mających na celu wyeliminowanie zagroŜeń stwarzanych przez bluzki. Prezes UOKiK uwzględnił wszystkie czynności, do których zobowiązała się strona w stosunku do swoich kontrahentów w skierowanym do nich piśmie z dnia 16 kwietnia 2010 r., stanowiącym załącznik do protokołu kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej. Powoływanie się zatem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na okoliczność kontaktu ze wszystkimi nabywcami produktu celem poinformowania ich o obecności ołowiu w nadruku bluzek oraz na przyjęcie bluzek od nabywców produktu, jak równieŜ na zwrot kosztów zakupu i wysyłki bluzek jest w tym miejscu bezzasadny, bowiem właśnie te wszystkie działania były uwzględnione jako okoliczności łagodzące w zaskarŜonej przez stronę decyzji i bezpośrednio rzutowały na niski wymiar kary pienięŜnej. Inną kwestią jest powoływanie się przez stronę postępowania na wycofanie produktów ze sprzedaŜy i dokonanie ich utylizacji. W pierwszej kolejności stwierdzić naleŜy, iŜ argument ten nie moŜe być wzięty pod uwagę, poniewaŜ strona postępowania nie przedstawiła w toku postępowania dowodów potwierdzających fakt wycofania kwestionowanych bluzek z rynku. Natomiast kartę przekazania odpadu z dnia 24 września 2010 r. świadczącą o zniszczeniu 27 sztuk kwestionowanej bluzki dołączyła dopiero do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W trakcie przeprowadzanej u strony postępowania kontroli, zobowiązała się ona jedynie do dalszych działań naprawczych i powiadomienia o nich Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, czego w rzeczywistości zaniechała. Nie poinformowała bowiem o podjętych działaniach wycofania z rynku i zniszczenia produktów ani Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej po 5 zakończeniu kontroli ani Prezesa UOKiK w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Ponadto, na uwagę zasługuje fakt, iŜ karta przekazania odpadu datowana jest na dzień 24 września 2010 r., co jednoznacznie wskazuje, iŜ strona postępowania dokonała zniszczenia niebezpiecznych produktów dopiero po doręczeniu jej zaskarŜonej decyzji (22 września 2010 r.). Strona postępowania utrzymuje, iŜ podjęła współpracę z organem nadzoru poprzez próbę kontaktu telefonicznego z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów celem otrzymania informacji na temat przybycia kontroli oraz fakt udostępnienia w trakcie kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej niezbędnych dokumentów. Wbrew twierdzeniom strony postępowania Prezes UOKiK stwierdza, iŜ nie podjęła ona współpracy z organem nadzoru w ramach toczącego się postępowania. Nie ulega wątpliwości, iŜ próba kontaktu telefonicznego z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów celem otrzymania informacji na temat przybycia kontroli oraz fakt przedstawiania części dokumentów w trakcie kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nie jest toŜsamy pojęciem współpracy w toku postępowania administracyjnego. W tym miejscu naleŜy zwrócić uwagę na zasadę pisemności postępowania administracyjnego wynikającą z art. 14 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiącą, iŜ sprawy naleŜy załatwiać w formie pisemnej, z wyjątkiem na rzecz ustności postępowania w momencie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Pisemna forma załatwienia spraw oznacza, iŜ wszelkie czynności procesowe powinny być dokonywane w formie pisemnej. Biorąc pod uwagę powyŜsze uregulowania zakreślone jednoznacznie przez ustawodawcę, na organie administracji, jakim jest Prezes UOKiK, ciąŜy obowiązek stosowania się do tych zasad i egzekwowania ich równieŜ od strony postępowania w jego toku. Warto podkreślić, iŜ wypełniając swoje ustawowe obowiązki Prezes UOKiK dwukrotnie wzywał stronę postępowania (pisma z dnia 7 maja i 22 lipca 2010 r.) do zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz z prawem do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z tej moŜliwości, zatem powoływanie się na utrudnioną (rzekomo przez UOKiK) próbę kontaktu telefonicznego jest bezpodstawne. Ponadto, w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. S.A. 1478/81), jeŜeli przepis prawa materialnego wymaga pisemnego oświadczenia strony, a zobowiązany ograniczył się do oświadczenia ustnego złoŜonego właściwemu urzędnikowi, który takie oświadczenie przyjął, nie pouczając strony o wymaganej formie oświadczenia ani nie zastosował formy przewidzianej w art. 63 i 67 k.p.a., to jest przyjęcia oświadczenia ustnego do protokołu, takie zaniedbanie urzędnika stanowi obrazę art. 67 k.p.a. i nie moŜe szkodzić interesom strony. Nie budzi wątpliwości, Ŝe za 6 zaniechanie strony postępowania w zakresie niepodjęcia współpracy z Prezesem UOKiK naleŜy równieŜ uznać niczym nieusprawiedliwione nieinformowanie organu nadzoru o podjętych działaniach naprawczych, do których strona postępowania zobowiązała się przed Zachodniopomorskim Wojewódzkim Inspektorem Inspekcji Handlowej (protokół kontroli nr WNB- 42-50/2010, odczytanym dnia 13 kwietnia 2010 r.). Takie działanie strony postępowania, jak równieŜ okoliczność nie odpowiadania na Ŝadne z pism Prezesa UOKiK skierowanych do strony w toku postępowania, wskazuje na brak naleŜytej staranności, która skutkowała uniemoŜliwieniem Prezesowi UOKiK uznania za wiarygodne podjętych działań naprawczych. Bierność strony postępowania w przekazywaniu dowodów podjętych działań nie moŜe skutkować przyznaniem za udowodnione tych faktów przez organ nadzoru. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, „ w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, Ŝe cięŜar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Oznacza to, Ŝe obowiązek poszukiwania dowodów ciąŜy nie tylko na organie administracji, ale obarcza on takŜe stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania” (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r., IV S.A./Wa 46/08). Strona postępowania podkreśliła, iŜ wprowadzając do obrotu kwestionowane bluzy była przekonana, iŜ są one bezpieczne dla konsumentów. Zaznaczyła, iŜ wprowadzając na rynek produkt działała w dobrej wierze i zgodnie z przepisami prawa. Ponadto stwierdziła, iŜ jest przedsiębiorcą dbającym o swój wizerunek, a co za tym idzie, prowadzącym działalność gospodarczą rzetelnie. Ponadto, zakwestionowała wysokość i sposób obliczenia nałoŜonej na nią kary pienięŜnej podnosząc, iŜ połowę bluz sprzedała nie po regularnych cenach, ale po hurtowych. Ponadto zaznaczyła, Ŝe poniosła koszty związane z wycofaniem produktu z rynku, a organ nadzoru obliczył wysokość kary biorąc pod uwagę kwoty brutto. Ustosunkowując się do powyŜszych twierdzeń Prezes UOKiK w pierwszej kolejności pragnie podkreślić, iŜ celem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezesa UOKiK nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r. było przeciwdziałanie wprowadzaniu przez stronę na rynek produktu stwarzającego realne zagroŜenie dla szczególnie chronionej kategorii konsumenta, jaką są dzieci. Wprowadzone na rynek przez stronę postępowania bluzki stwarzały ryzyko utraty zdrowia i Ŝycia tej kategorii konsumentów z uwagi na zawartość zakazanej w produktach włókienniczych substancji, tj. ołowiu. Z uwagi na to, iŜ strona nie podjęła współpracy z organem nadzoru rynku, niemoŜliwym stało się przeciwdziałanie zagroŜeniom stwarzanym przez bluzki znajdujące się na rynku. Głównym celem decyzji Prezesa UOKiK nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 7 września 2010 r. było zastosowanie wobec strony postępowania właściwych środków administracyjnych mających na celu szybkie zminimalizowanie potencjalnych zagroŜeń stwarzanych przez kwestionowane produkty. NaleŜy wskazać, iŜ strona postępowania nie zanegowała faktu wprowadzenia na rynek produktu niebezpiecznego, a jedynie powołała się na swoją nieświadomość w tym zakresie wskazując jednocześnie, iŜ nie jest producentem produktu. W tym miejscu wskazać jednak naleŜy, iŜ ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów (art. 11 ust. 1) nakłada właśnie na dystrybutorów obowiązek działania z naleŜytą starannością w celu zapewnienia bezpieczeństwa produktów, w szczególności przez niedostarczanie produktów, o których wiedzą lub o których, zgodnie z posiadanymi informacjami i doświadczeniem zawodowym, powinni wiedzieć, Ŝe nie spełniają one wymagań bezpieczeństwa. Ponadto, fakt poniesienia przez stronę postępowania kosztów wycofania wadliwych produktów z rynku nie moŜe być przesłanką obniŜenia wymiaru kary, bowiem strona działa jako profesjonalista w obrocie gospodarczym na swoje własne ryzyko, a zatem nie ulega wątpliwości, iŜ musi ponosić dolegliwości finansowe spowodowane jej zaniedbaniami w prowadzeniu tej działalności. NaleŜy takŜe podkreślić, Ŝe organ administracji publicznej w swoim działaniu związany jest zasadą legalizmu i moŜe podejmować jedynie działania, na które pozwalają obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie z art. 33a ust. 3 pkt 1 Prezes UOKiK moŜe, w drodze decyzji nałoŜyć na dystrybutora karę pienięŜną w wysokości do 100 000 zł za dostarczenie produktu, o którym wie lub o którym powinien wiedzieć, Ŝe nie spełnia on wymagań bezpieczeństwa. Przywołany przepis jako podstawę wydania decyzji nakładającej karę podaje nie tylko fakt świadomości dystrybutora co do zagroŜeń stwarzanych przez produkt, ale takŜe jego nieświadomość co do zagroŜeń, jeŜeli powinien mieć taką świadomość ze względu na posiadane informacje czy doświadczenie zawodowe. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iŜ mimo wskazywanej przez stronę postępowania nieświadomości wprowadzenia na rynek wadliwych bluzek jest ona przedsiębiorcą, który ze względy na swoje zawodowe doświadczenie powinien być zapoznany z regulacjami prawnymi dotyczącymi bezpieczeństwa dostarczanych przez niego produktów. Fakt, Ŝe strona postępowania w momencie dostarczania na rynek bluzek nie była świadoma – jak deklaruje - Ŝe w/w produkty nie są bezpieczne, nie moŜe stanowić podstawy do uchylenia zaskarŜonej decyzji czy zmniejszenia wymiaru i tak stosunkowo niskiej kary pienięŜnej. Świadczy to bowiem jedynie o tym, Ŝe nie dołoŜyła naleŜytej staranności, aby zapoznać się z obowiązującymi regulacjami prawnymi dotyczącymi bezpieczeństwa tego typu produktów. Z orzecznictwa NSA wynika powinność obywateli do co najmniej podstawowej orientacji w przepisach prawnych. Zakres wymaganej wiedzy jest zróŜnicowany – nie ulega wątpliwości, Ŝe lepsza znajomość prawa jest oczekiwana od osoby prowadzącej działalność gospodarczą w określonej dziedzinie – powinna ona być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tę działalność w stopniu wystarczającym do jej 8 poprawnego prowadzenia (wyrok NSA OZ w Gdańsku z 29 listopada 2000 r., I SA/Gd 1185/98). Strona postępowania spełniła te kryteria, a pomimo tego swoim zachowaniem polegającym na niedołoŜeniu naleŜytej staranności, aby zapoznać się z obowiązującymi regulacjami prawnymi dotyczącymi bezpieczeństwa tego typu produktów, wprowadziła na rynek produkt będący zagroŜeniem dla zdrowia i Ŝycia konsumentów. Prezes UOKiK pragnie podkreślić, iŜ zaskarŜona decyzja naleŜy do decyzji uznaniowych (swobodnych), opartych o uznanie administracyjne, co oznacza, Ŝe w określonym stanie faktycznym organ ma prawo wyboru jednego z dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięcia, a więc ma moŜliwość wyboru konsekwencji prawnych oraz zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego wywaŜenia w naleŜyty sposób interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Interesem społecznym w przypadku postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów jest zapewnienie konsumentom bezpieczeństwa poprzez eliminowanie z rynku produktów, które nie są bezpieczne. „ Uznanie natomiast interesu SkarŜącego za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z własnego przekonania SkarŜącego opartego na poczuciu krzywdy i nierówności” (wyrok NSA OZ w Katowicach z dnia 20 maja 1998 r. I S.A/Ka 1744/96). Skoro więc w niniejszej sprawie Prezes UOKiK był uprawnionym do nałoŜenia kary na stronę postępowania, a w podobnych sprawach nakładał na innych przedsiębiorców kary w zbliŜonej wysokości, stosując jako kryterium pomocnicze, uzyskaną ze sprzedaŜy produktów korzyść majątkową - nie moŜe uznać, iŜ w niniejszej sprawie nałoŜona kara zasługuje na obniŜenie bądź uchylenie. W związku z naruszeniem art. 11 ust 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK w decyzji nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r. nałoŜył na stronę postępowania karę w wysokości 500 zł. Na podkreślenie zasługuje fakt, iŜ Prezes UOKiK określił wysokość przedmiotowej kary na stosunkowo niskim poziomie, biorąc pod uwagę to, iŜ ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów ustaliła jej maksymalną wysokość jako 100 000 zł. Ponadto, nałoŜona kara ma oddziaływać nie tylko na stronę postępowania, która została ukarana - a więc sprawić, by w przyszłości przestrzegała ona przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów - ale jej zadaniem jest równieŜ prewencyjne oddziaływanie na inne podmioty prowadzące działalność gospodarczą. W zaskarŜonej decyzji Prezes UOKiK uzasadniając wysokość kary pienięŜnej wskazał całokształt okoliczności sprawy. W dalszej części uzasadnienia Prezes UOKiK rozwinął to ogólne stwierdzenie wskazując zarówno okoliczności przemawiające na korzyść strony postępowania (cześć działań naprawczych podjętych przez stronę, niewielka liczba wprowadzonych na rynek produktów), jak i na jej niekorzyść (profesjonalny charakter działalności, zagroŜenie dla Ŝycia i zdrowia dzieci stwarzane przez kwestionowany produkt, niepodjęcie współpracy z organem nadzoru w toku postępowania administracyjnego). Prezes UOKiK zwraca uwagę na to, iŜ wysokość 9 osiągniętej korzyści majątkowej stanowiła jedynie kryterium pomocnicze przy określaniu wysokości kary pienięŜnej. Decydującym zaś czynnikiem był sam fakt wprowadzenia na rynek kwestionowanych bluzek, a tym samym naraŜenie znaczącej liczby konsumentów na niebezpieczeństwo utraty Ŝycia i zdrowia. W opinii Prezesa UOKiK nałoŜenie na stronę postępowania kary za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa i groŜącego konsumentom utratą zdrowia lub Ŝycia, jest w tym przypadku jak najbardziej uzasadnione i właściwe. Słuszność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ nadzoru przy wymierzeniu kary jest zgodna z zasadami logiki, dostępnej wiedzy oraz doświadczenia Ŝyciowego. W świetle wszystkich przywołanych okoliczności niniejszej sprawy, nałoŜona na stronę postępowania kara pienięŜna jest jak najbardziej uzasadniona. Zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje zaskarŜoną decyzję w mocy, albo 2) uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Prezes UOKiK uznał, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego zarówno pod kątem oceny legalności, jak i celowości wydanego rozstrzygnięcia, Ŝe decyzja nr DNR-1/64/2010 z dnia 16 września 2010 r. była prawidłowa, a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia. W związku z powyŜszym, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Pouczenie: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Otrzymuje: Barline Zajączkowska, Chrobrowski Spółka Jawna Ul. Jagiellońska 67 70-382 Szczecin