DNR-82/2011

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, dn. 17 listopada 2011 r. DECYZJA DNR-1/82/2011 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy ogólnego bezpieczeństwa koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, wprowadzonych na polski rynek przez przedsiębiorcę LPP Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku, zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR- 1/61/2011 z dnia 23 września 2011 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję w zakresie pkt III dotyczącego nałoŜenia na tego przedsiębiorcę kary pienięŜnej 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Uzasadnienie W piśmie z dnia 10 października 2011 r. przedsiębiorca LPP Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku (strona postępowania) złoŜył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) nr DNR-1/61/2011 z dnia 23 września 2011 r. W zaskarŜonej decyzji Prezes UOKiK uznał, iŜ koszulki męskie z krótkim rękawem „Deluxe cropp” nie są bezpieczne, a przedsiębiorca LPP Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku, wprowadzając te produkty na polski rynek, naruszył art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976, z 2009 r. Nr 20, poz. 106 i Nr 18, poz. 97 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322 i Nr 102, poz. 586), zwanej dalej „ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów”. W związku z DNR-70-78(25)/11/KW 2 powyŜszym, nałoŜył na tego przedsiębiorcę obowiązek określony w art. 24 ust. 4 pkt 2 lit. b tej ustawy i w powyŜszym zakresie, na podstawie art. 24 ust. 11 w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Dodatkowo, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 13 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, Prezes UOKiK nałoŜył na przedsiębiorcę LPP Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku karę pienięŜną w wysokości 10 000 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona postępowania wniosła o uchylenie decyzji Prezesa UOKiK nr DNR-1/61/2011 z dnia 23 września 2011 r. w zakresie nałoŜonej kary pienięŜnej. W opinii strony, Prezes UOKiK błędnie ustalił stan faktyczny w zakresie jej roli w obrocie koszulkami męskimi z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, a w konsekwencji – nieprawidłowo zastosował art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Strona postępowania oświadczyła bowiem, Ŝe nie jest producentem powyŜszych produktów, a jedynie ich dystrybutorem i nie miała wpływu na proces produkcji, w tym dobór materiałów, z których uszyto przedmiotowe koszulki. Strona podkreśliła, Ŝe wytwórcą zakwestionowanych produktów jest przedsiębiorca z Bangladeszu, a jego dane były udostępnione na fakturze zakupu, która znajduje się w aktach sprawy. Ponadto, w opinii strony postępowania, wartość korzyści majątkowej, w oparciu o którą Prezes UOKiK ustalił wysokość nałoŜonej kary, jest arbitralna i wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego. Strona zauwaŜyła równieŜ, Ŝe wbrew treści uzasadnienia decyzji Prezesa UOKiK, korzyści majątkowej nie moŜna rozpatrywać w oderwaniu od kosztów działalności przedsiębiorcy. Zdaniem strony postępowania korzyścią majątkową moŜe być zysk netto, czyli rentowność produktu, która w przypadku koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp” kształtowała się w 2010 r. na poziomie 6,7 % przychodu. Konsekwencją przyjęcia przez organ nadzoru błędnych załoŜeń, jest nadmierna dotkliwość nałoŜonej kary. Strona podkreśliła równieŜ, Ŝe pismem z dnia 26 września 2011 r. przekazała brakujące dokumenty mające potwierdzić wycofanie z rynku koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, a opóźnienie w stosunku do terminu wyznaczonego przez organ nadzoru było wynikiem trudności logistycznych i urlopu pełnomocnika. W opinii strony, nie moŜe to jednak stanowić podstawy do czynienia stronie zarzutu niepodjęcia pełnej współpracy z organem nadzoru i wiązania tego zarzutu z negatywnymi dla niej konsekwencjami. Ponadto, strona podniosła, Ŝe obowiązek wycofania koszulek z rynku jest bezprzedmiotowy, poniewaŜ produktów tych nie ma juŜ na rynku, o czym świadczą przedstawione przez nią dokumenty wskazujące na zerowe stany magazynowe. Strona postępowania podniosła równieŜ, Ŝe zakładając prewencyjny charakter nałoŜonej kary, jest ona nietrafiona, poniewaŜ strona podjęła działania zmierzające do zapobieŜenia takim sytuacjom w przyszłości, poprzez m.in. zaprzestanie współpracy z producentem przedmiotowych koszulek. Strona oświadczyła ponadto, Ŝe nie miała zamiaru naruszać przepisów 3 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, a w jej ponad dwudziestoletniej działalności taka sytuacja zdarzyła się po raz pierwszy i, jak zapewniła, ostatni. W piśmie z dnia 27 października 2011 r. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o prawie do czynnego udziału w kaŜdym stadium postępowania, a w szczególności o prawie zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził: Podstawą do nałoŜenia przez Prezesa UOKiK kary pienięŜnej było ustalenie, iŜ strona postępowania wprowadziła na polski rynek koszulki męskie z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, które ze względu na obecność ołowiu nie spełniają ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Strona postępowania nie kwestionuje powyŜszego ustalenia. Wprowadzając przedmiotowe produkty na polski rynek, strona postępowania naruszyła art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, zgodnie z którym producent jest zobowiązany wprowadzać na rynek wyłącznie produkty bezpieczne. Naruszenie tej regulacji uprawnia Prezesa UOKiK do nałoŜenia obowiązków określonych w art. 24 ust. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 tejŜe ustawy, Prezes UOKiK legitymowany jest w tym przypadku do nałoŜenia na producenta kary pienięŜnej w wysokości do 100 000 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona postępowania zarzuciła Prezesowi UOKiK błędne ustalenie okoliczności faktycznych w zakresie jej roli w obrocie koszulkami męskimi z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, a w konsekwencji – nieprawidłowe zastosowanie art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Strona podniosła mianowicie, Ŝe nie jest producentem koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, a zatem nie jest - w świetle art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów – podmiotem, na który moŜe być nałoŜona przewidziana w tym przepisie kara pienięŜna, poniewaŜ zgodnie z tym przepisem odpowiedzialnością materialną za wprowadzenie na rynek produktu niebezpiecznego moŜe być obciąŜony jedynie producent produktu. W przypadku koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp” podmiotem tym jest przedsiębiorca z Bangladeszu – DIP KNITWEAR LTD. Argument strony postępowania naleŜy uznać za bezpodstawny. Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów wprowadza własne definicje pojęć „producent” i „dystrybutor”, które róŜnią się zarówno od ich potocznego, jak i słownikowego rozumienia. W świetle art. 3 tej ustawy producent to nie tylko wytwórca produktu, ale równieŜ importer, czy przedsiębiorca uczestniczący 4 w dowolnym etapie dostarczania produktu, którego działalność moŜe mieć wpływ na właściwości produktu związane z jego bezpieczeństwem. Tak szerokie ujęcie definicji „producenta” pozwala na objęcie zakresem ustawy moŜliwie jak największej liczby podmiotów, którym będzie moŜna przypisać odpowiedzialność za bezpieczeństwo produktu w celu umoŜliwienia Prezesowi UOKiK sprawowania pełnego nadzoru rynku oraz ochrony zbiorowych interesów konsumentów. Jak wynika z akt sprawy oraz wniosku będącego przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, koszulki męskie z krótkim rękawem „Deluxe cropp” zostały przez stronę postępowania zakupione w Bangladeszu, co potwierdza faktura nr LPP/170/10 z dnia 4 listopada 2011 r. PowyŜsze ustalenie, którego nie kwestionuje strona postępowania, pozwala na zastosowanie do strony postępowania definicji producenta, zawartej w art. 3 pkt 2 lit. b ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, zgodnie z którym za producenta produktu moŜe być uznany przedstawiciel wytwórcy, a jeŜeli wytwórca nie wyznaczył przedstawiciela – importer produktu, w przypadkach gdy wytwórca nie prowadzi działalności w Unii Europejskiej lub na terytorium państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Nie ulega wątpliwości, Ŝe wytwórca koszulek, którym według oświadczenia strony postępowania jest przedsiębiorca z Bangladeszu, nie prowadzi działalności w Unii Europejskiej ani na terenie państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika równieŜ, aby ów wytwórca posiadał wyznaczonego przedstawiciela. NaleŜy zatem przyjąć, Ŝe strona postępowania jest importerem kwestionowanych koszulek, co oznacza, Ŝe moŜe być uznana za producenta tych produktów w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. b ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, a w konsekwencji – jest podmiotem legitymowanym do nałoŜenia kary pienięŜnej za wprowadzenie na rynek produktu niebezpiecznego. Z kolei okoliczność, Ŝe koszulki męskie z krótkim rękawem „Deluxe cropp” nie spełniają ogólnych wymagań bezpieczeństwa została ustalona w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Specjalistyczne Laboratorium Produktów Włókienniczych i Analizy Instrumentalnej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z siedzibą w Łodzi, których strona postępowania równieŜ nie kwestionowała. Wyjaśnienia strony postępowania, Ŝe nie miała wpływu na proces produkcji koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, w związku z czym nie moŜna jej przypisać odpowiedzialności za bezpieczeństwo tych produktów, nie przekonują Prezesa UOKiK. Strona postępowania jest bowiem podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w sposób zawodowy, a jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, od profesjonalisty moŜna oczekiwać znajomości i przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących dziedziny prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Co więcej, z wypełnienia powyŜszego obowiązku nie zwalniają przedsiębiorcy nawet zapewnienia wytwórcy co do bezpieczeństwa tego produktu (wyrok z dnia 8 kwietnia 2010 r., VI Sa/Wa 58/10). 5 Równie chybiony jest zarzut strony postępowania, iŜ ustalenie korzyści majątkowej osiągniętej ze sprzedaŜy koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp”, nastąpiło w oderwaniu od kosztów jej osiągnięcia, co sprawiło, Ŝe wysokość kary nałoŜonej w odniesieniu do tak obliczonej wartości jest arbitralna i niezwykle dotkliwa. Prezes UOKiK pragnie na wstępie zauwaŜyć, Ŝe ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie przewiduje zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzaleŜniona jest wysokość nakładanej przez organ nadzoru kary pienięŜnej. Co więcej, samo wymierzenie tej dolegliwości jest fakultatywne, o czym świadczy zawarte w art. 33a ust. 2 sformułowanie „organ nadzoru moŜe nałoŜyć na producenta lub dystrybutora karę pienięŜną”. Oznacza to, Ŝe nałoŜenie kary pienięŜnej, jak i ustalenie jej wysokości odbywa się w ramach tzw. uznania administracyjnego, które daje organowi moŜliwość wyboru konsekwencji prawnych przy ustalonym w sposób wyczerpujący i szczegółowy stanie faktycznym. Podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 2 lutego 1996 r. stwierdził, Ŝe decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie moŜe być decyzją dowolną, ale musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozwaŜenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (II SA 2875/95). Jednocześnie, z uwagi na brak ustalonych reguł postępowania, przy tego typu orzeczeniach organ administracji jest ograniczony treścią swoich wcześniejszych decyzji, wydanych w innych, podobnych sprawach indywidualnych, a sytuacją poŜądaną jest przyjęcie przez organ obiektywnych kryteriów przy rozstrzyganiu spraw określonego rodzaju i stosowanie ich w równym stopniu do kaŜdej z nich (np. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1998 r., II SA 1576/97). Pojęcie „korzyść majątkowa” zostało wprowadzone jako jedno z kryteriów, które Prezes UOKiK bierze pod uwagę przy szacowaniu kary pienięŜnej. Wartość ta jest obliczana według określonego wzoru (iloczyn liczby produktów sprzedanych oraz ceny sprzedaŜy, ewentualnie średniej ceny sprzedaŜy, jeŜeli przedsiębiorca stosował róŜne ceny) i obowiązuje we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Jak zauwaŜyła strona postępowania, pojęcie to nie odpowiada rzeczywistemu zyskowi, uwzględniającemu koszty uzyskania tejŜe korzyści. Prawo organu nadzoru do takiego, odmiennego od ekonomicznego, zdefiniowania pojęcia „korzyść majątkowa”, wynika i mieści się w ramach uznania administracyjnego. Jednocześnie, stanowi próbę takiego sformułowania tego kryterium, aby jego obliczenie nie było związane z nadmiernymi trudnościami. Prezes UOKiK zdefiniował pojęcie „korzyści majątkowej osiągniętej ze sprzedaŜy produktu” dla celów prowadzonych przez siebie postępowań i z uwzględnieniem danych, które w toku tych postępowań ma moŜliwość ustalić. W opinii Prezesa UOKiK, badanie rzeczywistych kosztów wypracowania zysku (np. kosztów transportu, wynagrodzenia pracowników, itd.) byłoby z róŜnych powodów trudne, czasochłonne, a niekiedy nawet niemoŜliwe (np. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, ochronę danych osobowych). NaleŜy mieć na uwadze, Ŝe kara nakładana przez Prezesa UOKiK ma do 6 spełnienia określone funkcje: powinna stanowić pewną dolegliwość dla przedsiębiorcy za wprowadzenie na rynek produktu niebezpiecznego, a dodatkowo ma go skłonić do przestrzegania w przyszłości przepisów z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. PoniewaŜ działania Prezesa UOKiK są ukierunkowane na ochronę bezpieczeństwa i zbiorowych interesów konsumentów, ustalenie rzeczywistego zysku wypracowanego przez przedsiębiorcę ze sprzedaŜy produktu niebezpiecznego nie jest warunkiem niezbędnym do tego, aby powyŜsze cele zostały osiągnięte. Ponadto, mając na uwadze fakt, Ŝe zgodnie z ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów, kara pienięŜna za czyn, którego dopuściła się strona postępowania, moŜe wynieść do 100 000 zł, wysokość kary nałoŜonej na stronę postępowania nie jest duŜa. NaleŜy równieŜ zauwaŜyć, Ŝe korzyść majątkowa stanowi tylko jedno z wielu kryteriów, które Prezes UOKiK bierze pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej i nie naleŜy jej traktować jako podstawowego punktu odniesienia. Prawidłowość przyjętego przez Prezesa UOKiK rozwiązania przy ustalaniu wysokości kary została potwierdzona m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2423/10, w którym stwierdzono, Ŝe „cywilistyczne rozumienie pojęcia korzyści majątkowej na tle tego rodzaju spraw byłoby nieracjonalne, gdyŜ kaŜdorazowo prowadziłoby do analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, powyŜsze zaś wykracza poza ramy i cele ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów” . Prezes UOKiK pragnie równieŜ wyjaśnić, Ŝe moŜliwość nałoŜenia kary pienięŜnej za wprowadzenie na rynek produktu niebezpiecznego nie jest uzaleŜniona od podjęcia przez przedsiębiorcę współpracy z organem nadzoru. Przesłanką konieczną do nałoŜenia tej kary jest ustalenie, Ŝe producent wprowadził na rynek produkt, który nie jest bezpieczny, a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku. Natomiast decyzja, czy w takich warunkach nałoŜyć karę, naleŜy do Prezesa UOKiK. Twierdzenie strony, Ŝe na Ŝadnym etapie postępowania nie unikała współpracy z organem nadzoru, nie stanowi zatem argumentu uzasadniającego uchylenie tej kary. Ponadto, Prezes UOKiK nie stwierdził, Ŝe strona postępowania w ogóle nie podjęła współpracy z organem nadzoru, ale Ŝe nie była to współpraca pełna. Nie moŜna bowiem pomijać faktu, Ŝe w wyznaczonym terminie strona postępowania nie przekazała wymaganych dowodów w postaci oświadczeń kierowników sklepów oraz faktur potwierdzających sprzedaŜ koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp” za granicę. NaleŜy równieŜ zauwaŜyć, Ŝe od momentu odebrania przez stronę postępowania pisma organu nadzoru, wzywającego ją do przedstawienia tych dowodów (30 sierpnia 2011 r.) do dnia wydania decyzji minęły ponad trzy tygodnie. W tym czasie strona nie tylko nie przekazała wymaganych dokumentów, ale nie zwróciła się równieŜ z prośbą o przedłuŜenie wyznaczonego terminu, nie poinformowała, Ŝe zbieranie brakujących dowodów moŜe się z róŜnych powodów przedłuŜyć. W opinii Prezesa UOKiK istniały zatem wszelkie podstawy, aby stwierdzić, Ŝe strona nie wywiązuje się w pełni z obowiązku 7 współpracy z organem nadzoru, czego konsekwencją było nakazanie stronie postępowania natychmiastowego wycofania koszulek z rynku. NaleŜy teŜ podkreślić, Ŝe pismo z dowodami zostało wysłane juŜ po wydaniu przez Prezesa UOKiK decyzji nr DNR-1/61/2011 z dnia 23 września 2011 r. i wbrew temu, co twierdzi strona – nie zawiera wszystkich brakujących dowodów. Analiza nadesłanych oświadczeń i faktur wykazała bowiem, Ŝe Prezes UOKiK nie dysponuje w dalszym ciągu dowodami potwierdzającymi, Ŝe Ŝaden sklep firmowy nie posiada w swojej ofercie koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp”. Oznacza to, Ŝe przekazanie tych dokumentów w terminie nie zmieniłoby znacząco stanu faktycznego i nadal istniałyby podstawy do nałoŜenia na stronę postępowania obowiązku określonego w art. 24 ust. 4 pkt 2 lit. b ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Na marginesie naleŜy zauwaŜyć, Ŝe w toku postępowania administracyjnego strona oświadczyła, Ŝe nie jest w stanie wygenerować dokumentu wskazującego na zerowy stan magazynowy koszulek męskich z krótkim rękawem „Deluxe cropp” (pismo z dnia 20 lipca 2011 r.) i przekazała jedynie wydruk mający potwierdzić wycofanie ze sklepów 23 egzemplarzy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona postępowania nie przedstawiła Ŝadnych argumentów ani dowodów, które uzasadniałyby uchylenie zaskarŜonej decyzji. Jednocześnie zwrócić uwagę naleŜy, iŜ w zaskarŜonej decyzji organ nadzoru precyzyjnie wskazał zarówno okoliczności obciąŜające stronę postępowania, jak i łagodzące wysokość nałoŜonej kary (m.in. fakt, Ŝe było to pierwsze naruszenie przez stronę przepisów dotyczących ogólnego bezpieczeństwa) NałoŜony na stronę postępowania obowiązek, którego celem jest ochrona zdrowia i Ŝycia konsumentów, jak równieŜ stosunkowo niewygórowana kara pienięŜna w stosunku do ilości produktów wprowadzonych na rynek (4637), nie mogą być w tych okolicznościach uznane za bezzasadne. Biorąc pod uwagę powyŜsze, jak równieŜ zgromadzony materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy, Prezes UOKiK uznał, iŜ zarówno nałoŜony obowiązek, jak i kara pienięŜna są adekwatne do stwierdzonych naruszeń, spełnią swój skutek prewencyjny i skłonią przedsiębiorcę do nienaruszania w przyszłości przepisów z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. Zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje zaskarŜoną decyzję w mocy, albo 2) uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. 8 Prezes UOKiK, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez stronę w toku postępowania odwoławczego, zarówno pod kątem oceny legalności, jak i celowości wydanego rozstrzygnięcia uznał, Ŝe decyzja nr DNR-1/61/2011 z dnia 23 września 2011 r. w zaskarŜonym zakresie była prawidłowa, a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia. W związku z powyŜszym, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DYREKTOR Departamentu Nadzoru Rynku Anna Mazurak Pouczenie: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Otrzymuje: Pan Wojciech Gierszewski – pełnomocnik LPP Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku ul. Łąkowa 39/44 80-769 Gdańsk