DNR-85/2011

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, dnia 1 grudnia 2011 r. DECYZJA nr DNR-1/85/2011 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. b i art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 20, poz. 106 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322 i Nr 102, poz. 586), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy, dotyczącej ogólnego bezpieczeństwa artykułów dekoracyjnych – winogron nr art. DA588184 (kod EAN 5906075842253) oraz winogron nr art. DA588181 (kod EAN 5906075842246), wprowadzonych na rynek przez przedsiębiorcę „AGITAL” Grzegorz Starzyński, Romuald Kudrycki spółka jawna z siedzibą w Tychach, zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Uzasadnienie W piśmie z dnia 26 października 2011 r. przedsiębiorca „AGITAL” Grzegorz Starzyński, Romuald Kudrycki spółka jawna z siedzibą w Tychach (strona postępowania) złoŜył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: „Prezes UOKiK”) nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. W zaskarŜonej decyzji Prezes UOKiK uznał, iŜ artykuły dekoracyjne – winogron nr art. DA588184 (kod EAN 5906075842253) oraz winogron nr art. DA588181 (kod EAN 5906075842246) nie są bezpieczne i na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275, z 2007 r. DNR-70-61(15)/11/AK 2 Nr 35, poz. 215, z 2008 r. Nr 157, poz. 976, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 20, poz. 106 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322 i Nr 102, poz. 586) (dalej: „ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów”), w przypadku egzemplarzy ww. produktu, które nie zostały wprowadzone na rynek zakazał stronie postępowania wprowadzania ich na rynek i nakazał podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu; w przypadku zaś egzemplarzy przedmiotowego produktu wprowadzonych na rynek, nakazał stronie natychmiastowe wycofanie ich z rynku. W zakresie powyŜszych obowiązków, Prezes UOKiK nadał decyzji DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto, w związku z naruszeniem przez stronę postępowania art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 tej ustawy, Prezes UOKiK nałoŜył na nią karę pienięŜną w wysokości 3 000 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona postępowania wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji Prezesa UOKiK, która w jej opinii jest decyzją niewłaściwą, niesprawiedliwą i krzywdzącą. Strona postępowania zakwestionowała ocenę bezpieczeństwa produktów dokonaną przez Prezesa UOKiK w zaskarŜonej decyzji, podnosząc, iŜ wprowadzane przez nią na rynek winogrona wykonane z tworzywa sztucznego nie stanowią zagroŜenia dla Ŝycia i zdrowia, nawet po ich połknięciu. Strona postępowania wskazała ponadto, iŜ produkty objęte przedmiotem postępowania były zakupione dawno temu, ich sprzedaŜ była jednostkowa, a w 2011 r. nie były przez nią wprowadzane na rynek. Strona podniosła równieŜ, iŜ ww. artykuły dekoracyjne nie są sprzedawane w hipermarketach zarówno z artykułami spoŜywczymi jak teŜ przemysłowymi, lecz sprzedawane były jedynie przez niewielką ilość wyspecjalizowanych punktów sprzedaŜy i słuŜyły jako artykuły dekoracyjne (np. do dekoracji salonów sprzedaŜy win, czy wykonania profesjonalnych scenografii w spektaklach teatralnych). Strona postępowania podniosła równieŜ, Ŝe w handlu występuje wiele produktów niebezpiecznych (np. alkoholi, rozpuszczalników), które równieŜ mogą zostać pomylone z wodą lub sokiem, a ich spoŜycie przez dzieci – zwłaszcza po przelaniu ich do innych opakowań – stanowi o wiele powaŜniejsze zagroŜenie dla ich zdrowia i bezpieczeństwa, przed którym nie chroni nawet odpowiednie oznakowanie i ostrzeŜenia zamieszczone na opakowaniach produktów. Wskazano, Ŝe kwiaty i liście wykonane z tworzywa sztucznego znajdują się w masowej sprzedaŜy, a stosując podejście zaprezentowane przez Prezesa UOKiK w kwestionowanej decyzji naleŜałoby wycofać z rynku wszystkie towary. Strona podniosła takŜe, iŜ dowodem na słuszność jej twierdzeń jest fakt połykania przez dzieci róŜnych przedmiotów. Dla przykładu, strona postępowania wskazała na wiele zanotowanych przypadków poparzeń wrzątkiem z bezprzewodowych czajników, podnosząc, 3 iŜ nigdy nie słyszała o połknięciu przez dziecko sztucznych winogron. NiezaleŜnie od kwestionowania ustaleń odnoszących się do oceny bezpieczeństwa produktów objętych zakresem decyzji Prezesa UOKiK nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r., strona postępowania zarzuciła Prezesowi UOKiK, iŜ ukaranie jej karą pienięŜną za dawną, znikomą sprzedaŜ niszowych produktów, które nie stanowią realnego zagroŜenia nie jest podyktowane troską o zdrowie konsumentów. Strona wskazała natomiast, iŜ jest to kolejne działanie administracji w celu zniszczenia spółki. Strona postępowania oświadczyła, Ŝe w ubiegłym roku jej działalność poniosła straty, a w bieŜącym roku równieŜ nie uzyskuje zysków. Podniosła takŜe, iŜ działania administracji państwowej zmusiły ją do zaprzestania produkcji w ostatnich latach, mimo tego, iŜ była to działalność rentowna oraz nieszkodliwa dla zdrowia i środowiska. Strona postępowania poinformowała takŜe, iŜ na skutek tych działań znacznej redukcji uległo zatrudnienie pracowników, wskazując, iŜ 150 zatrudnionych osób w chwili obecnej pozostało 1,5 etatu. Strona postępowania oświadczyła równieŜ, iŜ w związku z nałoŜeniem przez Prezesa UOKiK kary pienięŜnej konieczne będzie zwolnienie pozostałych pracowników i likwidacja spółki. Strona postępowania wskazała równieŜ, iŜ pomimo faktu, iŜ kwestionowane produkty nie stanowią realnego zagroŜenia, wykonała zalecenia pokontrolne związane z mającą miejsce w jej siedzibie kontrolą Inspekcji Handlowej i nie prowadzi sprzedaŜy ww. artykułów dekoracyjnych na terytorium Unii Europejskiej. W związku z powyŜszym, strona postępowania wskazała, iŜ karanie jej za dostosowanie się do złych przepisów i bezsensownej ich interpretacji całkowicie podwaŜa zaufanie do organów państwa. W związku z powyŜszym, pismem z dnia 10 listopada 2011 r. Prezes UOKiK zwrócił się do strony postępowania z prośbą o wyjaśnienie, na jakiej podstawie oparte są jej twierdzenia, iŜ połknięcie przez małe dzieci plastikowych kulek imitujących owoce winogron nie stanowi zagroŜenia dla ich Ŝycia i zdrowia – ewentualnie – przekazanie wyników badań lub innych dokumentów potwierdzających powyŜsze twierdzenie. Organ nadzoru prosił równieŜ o wskazanie, skąd strona postępowania posiada informacje, wskazujące, iŜ wprowadzone przez nią na rynek imitacje winogron nie znajdują się w posiadaniu konsumentów, a jedynie wyspecjalizowanych podmiotów, jak wskazano we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. NiezaleŜnie od powyŜszego, mając na uwadze okoliczność powoływania się przez stronę postępowania na wykonanie zaleceń pokontrolnych, a takŜe zaprzestanie sprzedaŜy kwestionowanych artykułów dekoracyjnych na terytorium UE, Prezes UOKiK zwrócił się do strony postępowania z prośbą o przekazanie informacji na temat działań podjętych w tym zakresie i przekazanie potwierdzających te działania dowodów oraz wskazanie, dlaczego kwestionowane imitacje środków spoŜywczych są dostępne w aktualnej 4 ofercie zamieszczonej na stronie internetowej na stronie internetowej strony postępowania (www.agital.pl ). Jednocześnie, w tym samym piśmie, Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o jej prawach wynikających z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw i nie odniosła się do powyŜszego pisma Prezesa UOKiK. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził, co następuje: Istotą postępowania odwoławczego, które w przypadku spraw rozpatrywanych przez Prezesa UOKiK ma charakter ponownego rozpatrzenia sprawy, jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie toŜsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Biorąc pod uwagę zarzuty i argumenty przedstawione we wniosku z dnia 26 października 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. Prezes UOKiK uznał, iŜ stroną postępowania kwestionuje powyŜszą decyzję administracyjną w całości. Przede wszystkim, stwierdzić trzeba, iŜ wniosek strony postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. sprowadza się do kwestionowania oceny bezpieczeństwa produktów, dokonanej przez Inspekcję Handlową oraz Prezesa UOKiK. Z uwagi na powyŜsze, naleŜy zauwaŜyć, iŜ w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r. informującym stronę o wszczęciu postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa artykułów dekoracyjnych, Prezes UOKiK informował, iŜ jedną z przesłanek do umorzenia tego postępowania jest przedstawienie przez nią dowodów potwierdzających bezpieczeństwo ww. produktów. Strona postępowania nie przedstawiła dowodów na powyŜszą okoliczność zarówno w toku postępowania zakończonego decyzją Prezesa UOKiK nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r., jak równieŜ w toku postępowania wszczętego na skutek złoŜenia przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przedmiotową decyzją. Z uwagi na powyŜsze, dokonując oceny bezpieczeństwa kwestionowanych artykułów dekoracyjnych imitujących owoce winogron organ nadzoru rynku opierał się na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, z których w jego opinii, w sposób jednoznaczny wynika, iŜ 5 kwestionowane produkty, z uwagi na posiadane cechy zewnętrzne (wygląd przypominający kiść winogron), wielkość poszczególnych elementów tych produktów (pojedynczych kulek wykonanych z tworzywa sztucznego), a takŜe okoliczność, iŜ elementy te mogą być z łatwością oddzielone od produktu jako całości, uznać naleŜy za niedozwolone imitacje środków spoŜywczych w rozumieniu § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie dodatkowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i znakowania produktów, które stwarzają zagroŜenie dla konsumentów przez to, Ŝe ich wygląd wskazuje na inne niŜ rzeczywiste przeznaczenie (Dz. U. Nr 71, poz. 644). Zgodnie z tym przepisem bowiem, produkty, które stwarzają zagroŜenie dla konsumentów przez to, Ŝe ich wygląd wskazuje na inne niŜ rzeczywiste przeznaczenie zwane „imitacjami”, nie mogą posiadać cech i właściwości wywołujących u konsumentów, zwłaszcza u dzieci, przeświadczenia, Ŝe są to środki spoŜywcze, jeŜeli próba konsumpcji imitacji moŜe powodować zagroŜenie dla zdrowia lub Ŝycia ludzi. W kwestionowanej przez stronę postępowania decyzji administracyjnej, Prezes UOKiK, dokonując oceny bezpieczeństwa produktów, opierał się na badaniach organoleptycznych przeprowadzonych przez inspektorów Inspekcji Handlowej. W opinii tego wyspecjalizowanego organu kontroli, istnieje znaczne podobieństwo tych produktów z prawdziwymi owocami winogron. Doświadczenie wskazuje, Ŝe często tego typu produkty są stawiane np. na stole, w misie lub koszu i słuŜą jako dekoracja. Badania organoleptyczne przeprowadzone przez inspektorów Inspekcji Handlowej wykazały takŜe, iŜ poszczególne elementy kwestionowanych imitacji (wykonane z tworzywa sztucznego kulki przypominające pojedyncze owoce winogron) całkowicie mieszczą się w cylindrze do badania małych części, będącym urządzeniem pomiarowym o średnicy równej średnicy przełyku dziecka. Ponadto, w trakcie oceny organoleptycznej produktu stwierdzono, Ŝe „kulki winogron” przy uŜyciu nieznacznej siły ulegają oddzieleniu od „gałęzi”, do której zostały przymocowane. PowyŜsze doprowadziło do uznania, Ŝe istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iŜ w przypadku pomylenia tych produktów z prawdziwymi owocami i próby ich konsumpcji, w szczególności przez małe dzieci, czy osoby niepełnosprawne i nieporadne, zagroŜone zostanie zdrowie, a nawet Ŝycie ludzi. Podkreślić naleŜy, Ŝe inspektorzy Inspekcji Handlowej oceniając bezpieczeństwo produktów będących przedmiotem niniejszego postępowania dokonali szacowania ryzyka, zgodnie z Decyzją Komisji Europejskiej z dnia z dnia 16 grudnia 2009 r. 2010/15/WE ustanawiającą wytyczne dotyczące zarządzania wspólnotowym systemem szybkiej informacji „RAPEX” i uznali, Ŝe jest ono wysokie. Prezes UOKiK podzielił tę ocenę i oparł się równieŜ na specjalistycznych opiniach medycznych z zakresu pediatrii i 6 laryngologii, których treść została przytoczona w skarŜonej decyzji nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. W opinii Prezesa UOKiK, w okolicznościach niniejszej sprawy, prawdopodobieństwo próby konsumpcji przez małe dzieci kwestionowanych artykułów dekoracyjnych spotęgowane jest ich atrakcyjnym wyglądem, wskazującym na inne niŜ rzeczywiste przeznaczenie. NaleŜy bowiem mieć na względzie, iŜ jakkolwiek niemoŜliwe jest powstrzymanie małych dzieci przed braniem do ust róŜnego rodzaju przedmiotów i uchronienie ich przed wszystkimi potencjalnymi zagroŜeniami z tym związanymi, w przypadku kwestionowanych produktów, próba ich konsumpcji jest wysoce prawdopodobna, gdyŜ produkty te przypominają winogrona, tak więc dziecko nie zdaje sobie sprawy, Ŝe owoc, po który sięga nie jest przeznaczony do jedzenia. Nie bez wpływu na dokonaną przez Prezesa UOKiK ocenę bezpieczeństwa produktów był równieŜ fakt, iŜ w Europejskim Systemie Szybkiej Wymiany Informacji o Produktach Niebezpiecznych – RAPEX znajduje się szereg produktów imitujących środki spoŜywcze. W szczególności, wskazać moŜna na kilka notyfikacji, dotyczących produktów imitujących owoce winogron, które łudząco przypominają artykuły dekoracyjne będące przedmiotem postępowania (np. nr 1360280/11 z Hiszpanii, nr 26311003/10 i nr 2750731/08 z Francji, nr 24400850/09, nr 24410851/09 i nr 2442/0852/09 z Austrii, nr 3410127/09 i nr 28190706/07 z Grecji, czy nr 20160462/07 z Bułgarii). PowyŜsze potwierdza, iŜ ocena bezpieczeństwa produktów objętych zakresem kwestionowanej decyzji administracyjnej nie jest odosobniona, i tego typu produkty są równieŜ uznawane za niespełniające ogólnych wymagań bezpieczeństwa przez władze innych państw Unii Europejskiej, a w konsekwencji - wycofywane z obrotu. Zadaniem Prezesa UOKiK jest zapewnienie takiego samego poziomu bezpieczeństwa polskim konsumentom jak w pozostałych państwach Unii Europejskiej, w związku z tym, nie moŜe pozostawać biernym w sytuacji, gdy posiada wiedzę o stwarzanych przez nie zagroŜeniach. Z uwagi na powyŜsze względy Prezes UOKiK nie moŜe zgodzić się z argumentami strony postępowania wskazującymi, iŜ artykuły dekoracyjne imitujące winogrona nie stanowią realnego zagroŜenia dla konsumentów. Podnoszone przez stronę zarzuty wskazujące na występowanie na rynku produktów znacznie bardziej niebezpiecznych dla dzieci nie ma wpływu na przedmiot niniejszego postępowania. Prezes UOKiK nie kwestionuje stanowiska strony postępowania, która twierdzi, iŜ np. alkohol, czy rozpuszczalnik równieŜ moŜe zostać pomylony z innym napojem, zwłaszcza po przelaniu go z oryginalnego opakowania. NaleŜy natomiast stwierdzić, iŜ powyŜsza okoliczność pozostaje bez znaczenia na treść rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, w szczególności nie umniejsza zagroŜeń związanych z uŜywaniem produktów będących jego przedmiotem. Stanowisko 7 zaprezentowane przez stronę postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, sprowadzające się do negacji moŜliwości uznania za niespełniający wymagań bezpieczeństwa produkt, tylko z uwagi na fakt, iŜ w powszechnym obrocie znajdują się równieŜ produkty, które mogą stanowić zagroŜenie dla konsumentów nie zasługuje na aprobatę. Ponadto, w opinii Prezesa UOKiK, nie zasługują równieŜ na uwzględnienie argumenty strony postępowania, wskazujące, iŜ wprowadzane przez nią na rynek produkty trafiły jedynie od wyspecjalizowanych podmiotów (takich jak producenci win, czy scenografowie) oraz, Ŝe sprzedaŜ ww. produktów przez stronę miała charakter jednostkowy. ZauwaŜyć bowiem naleŜy, iŜ strona postępowania nie przedstawiła Ŝadnych dowodów, które potwierdzałyby powyŜszą okoliczność, pomimo prośby Prezesa UOKiK o przekazanie informacji wskazujących, skąd strona posiada taką wiedzę. Tymczasem zauwaŜyć moŜna, iŜ wśród dystrybutorów, którym kwestionowane artykuły dekoracyjne sprzedane zostały w samym 2010 roku jest chociaŜby przedsiębiorca prowadzący hurtownię i sklep internetowy artykułów dekoracyjnych. Ponadto, kontrola Inspekcji Handlowej mająca miejsce w Centrum Ogrodniczym ROL-PEST sp. z o.o. z siedzibą w śołędowie wykazała, Ŝe kontrolowany przedsiębiorca zakupił kwestionowane artykuły dekoracyjne od dystrybutora strony postępowania oraz Ŝe produkty te oferowane były do sprzedaŜy konsumentom. Powoływanie się przez stronę na okoliczność, Ŝe wprowadzane przez nią na rynek produkty nie były sprzedawane w hipermarketach nie wpływa na ocenę ich bezpieczeństwa. ZauwaŜyć naleŜy, iŜ organ nadzoru nie ma moŜliwości sprawdzenia wszystkich duŜych sklepów, co sugeruje strona w swym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, celem ustalania, czy kwestionowane w niniejszym postępowaniu imitacje winogron są w nich dostępne. Tak samo równieŜ strona postępowania nie ma moŜliwości kontrolowania dystrybutorów, którym sprzedaje kwestionowane produkty, w sposób który pozwoliłby wykluczyć ich oferowanie konsumentom. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iŜ pomimo odległego okresu, w którym strona postępowania dokonała importu kwestionowanych imitacji, produkty te w dalszym ciągu znajdują się na polskim rynku i są dostępne dla konsumentów. Co więcej, produkty te, pomimo deklarowanego przez stronę podjęcia działań polegających na wstrzymaniu ich sprzedaŜy, cały czas dostępne są na jej stronie internetowej, o czym świadczy chociaŜby znajdujący się w aktach sprawy wydruk komputerowy ze strony internetowej www.agital.pl z dnia 9 listopada 2011 r., z którego wynika, iŜ strona postępowania oferuje sprzedaŜ kwestionowanych artykułów dekoracyjnych w opakowaniach po 24 lub 480 sztuk. Mając na uwadze powyŜsze, uznać naleŜy, iŜ produkty objęte zakresem niniejszego postępowania nadal oferowane są konsumentom na polskim 8 rynku, a fakt ich dostępności równieŜ w internecie sprawia, Ŝe argumenty zaprezentowane przez stronę postępowania są nietrafione. Konsekwencją zarzutów odnośnie oceny bezpieczeństwa produktów dokonanej przez Prezesa UOKiK w decyzji nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r., jest równieŜ okoliczność kwestionowania zasadności nałoŜenia na nią kary pienięŜnej za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Strona postępowania wskazała, iŜ karanie jej za dawną, znikomą sprzedaŜ „niszowych” artykułów podwaŜa zaufanie do organów państwa i nie jest spowodowane troską o zdrowie konsumentów, lecz działaniem mającym na celu zniszczenie przedsiębiorcy, jakim jest strona postępowania. Prezes UOKiK nie moŜe zgodzić się z zaprezentowanym powyŜej poglądem. W opinii organu nadzoru trudna sytuacja ekonomiczna, na którą powołuje się strona postępowania nie jest okolicznością, która pozwalałaby organowi nadzoru obniŜyć lub odstąpić od wymierzenia kary pienięŜnej nałoŜonej na stronę postępowania kwestionowaną decyzją. NaleŜy zauwaŜyć, iŜ zgodnie z ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa Prezes UOKiK moŜe nałoŜyć na producenta karę pienięŜną w wysokości 100 000 zł. Argument dotyczący sytuacji materialnej strony postępowania nie stanowi, w opinii Prezesa UOKiK, podstawy do zmniejszenia wysokości kary, a tym bardziej, odstąpienia od jej wymierzenia. Wykazywanie strat przez działalność gospodarczą strony postępowania oraz redukcja zatrudnienia nie są okolicznościami, które mogłyby przemawiać za uprzywilejowaniem strony w stosunku do innych podmiotów. ObciąŜenia natury publicznej, a do takich zaliczają się kary pienięŜne nakładane przez organy administracji, są ze swojej natury normalnymi konsekwencjami niewywiązywania się przez przedsiębiorców z obowiązków, które nakładają na nich przepisy obowiązującego prawa i muszą być traktowane jako czynnik, z którym podmioty w sposób profesjonalny uczestniczące w obrocie gospodarczym powinny się liczyć. Zgodnie bowiem z Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2000 r., sygn. akt: I SA/Ka 1188/99 „gromadzenie środków na pokrycie kosztów działalności gospodarczej, (…), jak i zapłatę ciąŜących na prowadzącym działalność gospodarczą danin publicznych jest immanentną cechą planowania tej działalności”. Prezes UOKiK podkreśla równieŜ, iŜ organ nadzoru jest uprawniony do nałoŜenia kary pienięŜnej, o której mowa w art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, za samo wprowadzenie na rynek produktu, który nie jest bezpieczny i fakt jej nałoŜenia nie jest uzaleŜniony od kondycji finansowej danego przedsiębiorcy. Niniejsze stanowisko Prezesa UOKiK znalazło potwierdzenie i akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych, m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu 9 Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2423/10, w którym Sąd przyznał, iŜ konieczność odwoływania się przez Prezesa UOKiK do sytuacji ekonomicznej strony postępowania „(…) skutkować by mogło nakładaniem minimalnej, czy nieadekwatnej do wartości wprowadzonego do obrotu produktu kary w kaŜdym przypadku, gdy działalność karanego przedsiębiorstwa byłaby deficytowa lub gdyby działało ono w zawyŜonej strukturze kosztów”. Ponadto, podąŜając za linią orzecznictwa dotyczącą charakteru tej kary stwierdzić trzeba, Ŝe oprócz wymiaru represyjnego dla konkretnego przedsiębiorcy, ma ona takŜe spełniać funkcje prewencyjne i odnosić skutek względem innych przedsiębiorców. NaleŜy takŜe zauwaŜyć, Ŝe w podobnych sytuacjach organ nadzoru nakładał na innych przedsiębiorców kary w zbliŜonej wysokości, co w przypadku strony niniejszego postępowania. Na marginesie wspomnieć więc tylko moŜna, Ŝe trudna sytuacja finansowa, na którą powołuje się strona postępowania, w opinii organu nadzoru, w pewnych przypadkach i po przedstawieniu dowodów potwierdzających tę okoliczność, moŜe być potraktowana jako wystąpienie waŜnego interesu podatnika, tj. przesłanki upowaŜniającej do wystąpienia z wnioskiem o rozłoŜenie zapłaty kary na raty, stosownie do art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Art. 33a ust. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie stanowi, Ŝe wysokość kary ustala się uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków. W zaskarŜonej decyzji Prezes UOKiK w sposób szczegółowy i wyczerpujący wskazał na okoliczności, jakimi kierował się przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej. Po pierwsze zatem wskazał na profesjonalny charakter tej działalności. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika powinność obywateli co najmniej podstawowej orientacji w przepisach prawnych. Zakres wymaganej wiedzy jest zróŜnicowany – nie ulega wątpliwości, Ŝe lepsza znajomość prawa jest oczekiwana od osoby prowadzącej działalność gospodarczą w określonej dziedzinie – powinna ona być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tę działalność w stopniu wystarczającym do jej poprawnego prowadzenia (wyrok NSA OZ w Gdańsku z 29 listopada 2000 r., I SA/Gd 1185/98). Jako okoliczność obciąŜającą stronę postępowania Prezes UOKiK potraktował równieŜ fakt, iŜ strona postępowania pomimo deklaracji z dnia 20 maja 2011 r. o wstrzymaniu sprzedaŜy kwestionowanych produktów i poinformowaniu nabywców o zagroŜeniach, jakie stwarzają nie przekazała Ŝadnych dowodów, które pozwoliłyby przyjąć, iŜ działania te rzeczywiście zostały przez nią podjęte. Tymczasem z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, zarówno do czasu wydania kwestionowanej decyzji Prezesa UOKiK z dnia 12 października 2011 r. nr DNR-1/66/2011, 10 jak równieŜ juŜ po złoŜeniu przez stronę postępowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją, wynika, Ŝe kwestionowane artykuły dekoracyjne w dalszym ciągu udostępniane są na stronie internetowej strony postępowania, do czego strona nie odniosła się pomimo prośby w powyŜszym zakresie, wystosowanej przez Prezesa UOKiK w piśmie z dnia 10 listopada 2011 r. Ponadto, nie moŜna pominąć faktu, iŜ w kwestionowanej decyzji Prezes UOKiK powołał się równieŜ na okoliczności uwzględnione na korzyść strony postępowania przy określaniu wysokości wymierzonej wobec niej kary (tj. wskazał na brak informacji na temat skarg i reklamacji dotyczących imitacji wprowadzanych na rynek przez stronę postępowania, a takŜe uwzględnił okoliczność pierwszego naruszenia przez nią przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów). W związku z naruszeniem art. 10 ust 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK w decyzji nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. nałoŜył na stronę postępowania karę w wysokości 3 000 zł. Wymierzając niniejszą karę, Prezes UOKiK w sposób szczegółowy wyjaśnił stronie postępowania, jakie okoliczności uwzględnił ustalając jej wysokość. Organ nadzoru nie dopatrzył się nieprawidłowości w powyŜszym zakresie. Na podkreślenie zasługuje fakt, iŜ organ nadzoru określił wysokość przedmiotowej kary na niskim poziomie (3%), biorąc pod uwagę fakt, iŜ ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów ustaliła jej maksymalną wysokość jako 100 000 zł. Zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) Utrzymuje mocy zaskarŜoną decyzję albo 2) uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Prezes UOKiK, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 26 października 2011 r., zarówno pod kątem oceny legalności, jak i celowości wydanego rozstrzygnięcia, uznał, Ŝe decyzja nr DNR- 1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. była prawidłowa, a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia. 11 NiezaleŜnie od powyŜszego, organ nadzoru pragnie odnieść się do kwestii omyłkowego niepowołania w sentencji decyzji Prezesa UOKiK nr DNR-1/66/2011 z dnia 12 października 2011 r. przepisu art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, jako podstawy prawnej do nałoŜenia obowiązku zakazu wprowadzania produktu na rynek i nakazu podjęcia czynności niezbędnych do zapewnienia jego przestrzegania. Z uwagi na fakt, iŜ rozstrzygnięcie w powyŜszym przedmiocie znalazło się zarówno w sentencji jak równieŜ w uzasadnieniu decyzji organu, Prezes UOKiK stwierdza, iŜ ww. uchybienie przepisom postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. W związku z powyŜszym, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Zgodnie z art. 33a ust. 5 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, karę pienięŜną naleŜy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa UOKiK na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000. Pouczenie: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DYREKTOR Departamentu Nadzoru Rynku Anna Mazurak Otrzymuje: „AGITAL” Grzegorz Starzyński, Romuald Kudrycki sp. j. ul. Cielmicka 6 43-100 Tychy