RBG-31/2002

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Bydgoszczy 85-097 Bydgoszcz, ul. Jagiellońska 34 Tel. (0-52) 345-56-44, Fax (0-52) 345-56-17, Tel. Centrala (0-52) 3254-100 E-mail: bydgoszcz@uokik.gov.pl Bydgoszcz, 22 października 2002 roku RBG-561-00002/02/MW Decyzja nr 31/2002 Na podstawie art. 105 k.p.a. art. 11 oraz art. 93 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000 roku nr 122 poz. 1319) , działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego, przeprowadzonego na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko Własnościowej „PEWNOŚĆ” z siedzibą w Dobrym Mieście (zwaną dalej wnioskodawcą) przeciwko Zakładowi Usług Wodnych Sp. z o.o. z siedzibą w Dobrym Mieście (zwanym dalej uczestnikiem) 1. umarza się postępowanie w przedmiocie stosowania przez uczestnika praktyk ograniczających konkurencję, poprzez bezpośrednie i jednostronne narzucanie nieuczciwych opłat za wodę i odprowadzane ścieki w sposób powodujący uprzywilejowanie niektórych odbiorców, którzy nie ponoszą kosztów utrzymania i konserwacji sieci wodno – kanalizacyjnej, a takŜe nie ponieśli kosztów wybudowania tej sieci; 2. umarza się postępowanie w przedmiocie stosowania przez uczestnika praktyk ograniczających konkurencję, poprzez stosowanie w rozliczeniach za wodę i ścieki niejednolitych warunków umów w zakresie terminów płatności za wodę i ścieki; 3. umarza się postępowanie w przedmiocie stosowania przez uczestnika praktyk ograniczających konkurencję, poprzez narzucanie uciąŜliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione korzyści poprzez wymuszanie przez uczestnika na wnioskodawcy wypełniania obowiązku rozliczeń z członkami Spółdzielni za dostarczaną wodę i odprowadzane ścieki. 4. nie stwierdza się praktyki ograniczającej konkurencję, polegającej na odmowie uczestnika – w ramach rozliczeń z wnioskodawcą – stosowania norm ilości wody zuŜywanej do podlewania ogrodów przydomowych. Uzasadnienie: Wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2002 roku, Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko Własnościowa „PEWNOŚC” z siedzibą w Dobrym Mieście, zwana dalej wnioskodawcą wystąpiła do Prezesa Urzędu o wszczęcie postępowania antymonopolowego przeciwko Zakładowi Usług Wodnych Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w Dobrym Mieście, zwanym dalej uczestnikiem. Wnioskodawca zarzucił uczestnikowi: 1. bezpośrednie i jednostronne narzucanie nieuczciwych opłat za wodę i odprowadzane ścieki w sposób powodujący uprzywilejowanie niektórych odbiorców, którzy nie ponoszą kosztów utrzymania i konserwacji sieci wodno – kanalizacyjnej, a takŜe nie ponieśli kosztów wybudowania tej sieci. Zdaniem wnioskodawcy, uczestnik pobiera ceny za dostarczoną wodę i odbierane ścieki w jednakowej wysokości od wnioskodawcy, który wybudował sieć wodno – kanalizacyjną i jako jej właściciel ponosi koszty jej eksploatacji i od odbiorców, którzy takich kosztów nie ponieśli i poza ich zainteresowaniem pozostaje sprawa usuwania awarii, bieŜących napraw tej sieci czy teŜ ubytków wody w sieci (art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy) 2. naduŜywanie pozycji dominującej na lokalnym rynku usług wodociągowych i kanalizacyjnych poprzez stosowanie w rozliczeniach za wodę i ścieki niejednolitych warunków umów w zakresie terminów płatności za wodę i ścieki. Zgodnie z umową nr 3/98, wnioskodawcę obowiązuje 14 dniowy termin rozliczeniowy. Zdaniem wnioskodawcy uczestnik – w rozliczeniach z indywidualnymi odbiorcami wody – stosuje dwumiesięczny okres rozliczeniowy (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy) 3. narzucanie uciąŜliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione korzyści poprzez wymuszanie przez uczestnika na wnioskodawcy wypełniania obowiązku leŜącego po stronie uczestnika w zakresie rozliczeń za dostarczaną wodę i odprowadzane ścieki. W szczególności chodzi tu o obowiązek przyjęcia od odbiorcy ceny za sprzedany towar. Wnioskodawca wykonuje obowiązki inkasowania od odbiorców naleŜności za wodę i ścieki i dokonuje na rzecz uczestnika zapłaty tejŜe naleŜności; 4. odmawianie – w ramach rozliczeń z wnioskodawcą – stosowania norm ilości wody zuŜywanej do podlewania ogrodów przydomowych (vide: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 roku w sprawie określenia przeciętnych norm zuŜycia wody oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1996 roku w sprawie urządzeń kanalizacyjnych). Zdaniem wnioskodawcy wskazane we wniosku praktyki uczestnika naruszają interes publiczny, poniewaŜ stosowane są w stosunku do spółdzielni, w zasobach której zamieszkuje 3.300 mieszkańców Dobrego Miasta na ogólną liczbę 11.155 mieszkańców. Wnioskodawca przedłoŜył do akt sprawy umowę o dostawę wody i odbiór ścieków nr 3/98 zawartą z uczestnikiem dnia 9 marca 1998 roku. Ustosunkowując się do wniosku o wszczęcie postępowania antymonopolowego, uczestnik stwierdził, co następuje: 1. odnośnie zarzutu 1 – ustalone uchwałą nr XXXXI/361/01 Rady Miasta w Dobrym Mieście z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie opłat za wodę pobieraną z urządzeń zaopatrzenia w wodę miasta i gminy Dobre Miasto i za ścieki wprowadzone do urządzeń kanalizacyjnych miasta i gminy Dobre Miasto, opłaty są jednolite dla wszystkich odbiorców wody i dostawców ścieków. Organ gminy – jak stwierdza uczestnik – ustalając wysokość tych opłat, nie zróŜnicował ich w Ŝaden sposób, czy to w zaleŜności od tego, czyją własność stanowią urządzenia wodno – kanalizacyjne czy teŜ w jakikolwiek inny sposób. Uczestnik wyjaśnia, iŜ wybudowane przez wnioskodawcę sieci wodno – kanalizacyjne stanowią sieć wewnętrzną, której koszty budowy, a takŜe eksploatacji obciąŜają bezpośrednio jej uŜytkownika. Natomiast odnośnie hydroforni to część z nich jest uŜytkowana na zasadzie uŜyczenia, co do pozostałych toczą się rozmowy w sprawie przejęcia ich przez uczestnika. Uczestnik zauwaŜa, iŜ kwestia odpłatności za wybudowane przez odbiorcę urządzenia wodno – kanalizacyjne powinna być przedmiotem oddzielnej umowy i dopiero ewentualna odmowa rozliczenia się za poniesione przez wnioskodawcę nakłady moŜe być traktowana za przejaw praktyki monopolistycznej. W tym celu wnioskodawca powinien wykazać, Ŝe faktycznie wybudował urządzenia, które weszły w skład przedsiębiorstwa uczestnika, a takŜe ich wartość. Odmowa uczestnika uwzględnienia kosztów utrzymania sieci i hydroforni w wysokości opłat za wodę i pobieranie ścieków jest w pełni uzasadniona. Uwzględnienie tych kosztów stanowiłoby bowiem – w opinii uczestnika – naruszenie zasady równości wszystkich podmiotów wobec prawa. 2. odnośnie zarzutu 2 – jest on – zdaniem uczestnika – nieporozumieniem, albowiem wnioskodawca pomylił pojęcie okresu, za które rozliczane jest zuŜycie wody jak i ilość odebranych ścieków z terminem zapłaty. I tak uczestnik rozlicza wnioskodawcę, zgodnie z jego Ŝyczeniem, za okresy miesięczne, natomiast inne podmioty za okresy dwumiesięczne. Termin zapłaty został ustalony umową z wnioskodawcą jak i z innymi podmiotami na 14 dni od dnia doręczenia rachunku za wodę i ścieki. 3. odnośnie zarzutu 3 – uczestnik podnosi, iŜ obowiązki dostawcy wody w zakresie jej dostarczania kończą się na zaworze głównym za wodomierzem, dlatego teŜ koszty rozliczenia mieszkańców budynków wielorodzinnych powinny obciąŜać wnioskodawcę. W związku z czym uczestnik nie uwaŜa, aŜeby koszty, jakie ponosi wnioskodawca z tytułu rozliczania jego mieszkańców za zuŜycie wody, stanowić mogły uzasadnienie zarzutu pobierania nieuzasadnionych korzyści. 4. Zarzut 4 jest – według uczestnika – całkowicie chybiony. Wnioskodawca nigdy nie zgłaszał Ŝądania uwzględnienia w rozliczeniu za wodę, zuŜycia wody do podlewania ogrodów przydomowych. Wnioskodawca, pismem z dnia 25 czerwca 2002 roku podtrzymał swe stanowisko, zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania antymonopolowego. Jednocześnie wnioskodawca poinformował organ antymonopolowy, iŜ wielokrotnie występował do Zarządu Miasta Dobre Miasto z wnioskami o przejęcie przez uczestnika hydroforni oraz zewnętrznych sieci wodociągowych i kanalizacyjnych eksploatowanych przez wnioskodawcę. Ostatnie pismo w tej sprawie, skierowane przez uczestnika do wnioskodawcy ma datę 28 grudnia 2000 roku. Efektem starań wnioskodawcy było przejęcie przez uczestnika w nieodpłatną eksploatację hydroforni (z dniem 8 lutego 2001 roku) przy ul. Pionierów 10a, której koszty eksploatacji były najniŜsze. Koszty związane z utrzymaniem pomieszczeń tej hydroforni w dalszym ciągu ponosi wnioskodawca. Wnioskodawca nadal jest właścicielem hydroforni połoŜonej przy ul. Grudziądzkiej 18, z której zasilanych jest siedem budynków wielorodzinnych (360 gospodarstw domowych) w tym jeden budynek (40 rodzin), którego właścicielem jest wspólnota mieszkaniowa. Wnioskodawca z dniem 1 maja 2002 roku podpisał z wymienioną wyŜej wspólnotą mieszkaniową umowę o administrowanie. Pomimo tego, Ŝe woda i kanalizacja do budynku doprowadzane są siecią wnioskodawcy (wnioskodawca płaci za zuŜytą wodę i ścieki według wskazań wodomierza na hydroforni, zlokalizowanej przy ul. Grudziądzkiej 18) to uczestnik pobiera opłaty za wodę i ścieki według wskazań wodomierza na budynku Wspólnoty nie płacąc przy tym wnioskodawcy za korzystanie z jego sieci wodno – kanalizacyjnej oraz za hydrofornię. Zdaniem wnioskodawcy nieprawdziwe jest stwierdzenie uczestnika w sprawie toczących się rozmów o przejęciu przez niego hydroforni. Uczestnik od marca 2000 roku odmawia rozmów w sprawie przejęcia hydroforni oraz zmiany umowy o dostawę wody i odbiór ścieków. Wnioskodawca zauwaŜa, iŜ uczestnik do dnia 31 grudnia 2001 roku działał jako jednostka budŜetowa miasta Dobre Miasto. Zdaniem wnioskodawcy przedstawiona przez uczestnika, będącego jeszcze wówczas jednostką budŜetową, kalkulacja cen wody i ścieków dotyczyła planowanych kosztów na rok 2002 tej jednostki. Uchwała nr XXXXI/361/01 Rady Miasta z dnia 28 grudnia 2001 roku powierza jej wykonanie Zakładowi Usług Wodnych w Dobrym Mieście a nie Zakładowi Usług Wodnych Sp. z o.o. w Dobrym Mieście. Wnioskodawca podniósł równieŜ, iŜ – pomimo wielokrotnych wezwań – nigdy nie przedłoŜono mu kalkulacji cen wody i ścieków. Dnia 22 lipca 2002 roku, w siedzibie bydgoskiej Delegatury UOKiK przeprowadzono rozprawę administracyjną, w trakcie której strony postępowania ponownie przedstawiły i skonkretyzowały swoje stanowiska w sprawie. Wnioskodawca skorygował swój zarzut, dotyczący naduŜywania pozycji dominującej na lokalnym rynku usług wodociągowych i kanalizacyjnych poprzez stosowanie w rozliczeniach za wodę i ścieki niejednolitych warunków umów w zakresie terminów płatności za wodę i ścieki, poprzez zmianę kwalifikacji prawnej praktyki z art. 8 ust. 1 pkt 1 na art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy. Wnioskodawca przedłoŜył kopie faktur z których wynika – jego zdaniem – Ŝe termin płatności dla innych nabywców niŜ wnioskodawca jest dłuŜszy niŜ 14 dni, a tym samym uzasadnia zgłoszony zarzut. Uczestnik zaprzeczył wartości dowodowej wymienionych wyŜej faktur. Wnioskodawca nie potrafił podczas rozprawy podać kwalifikacji prawnej zarzutu dotyczącego odmowy stosowania norm ilości wody zuŜywanej do podlewania ogrodów przydomowych. Wnioskodawca podniósł, iŜ wielokrotnie zwracał się do uczestnika o wyraŜenie zgody na uwzględnianie wody, zuŜywanej do podlewania trawników przy obliczaniu ilości odprowadzanych ścieków. Wnioskodawca przyznaje, iŜ nie były to wystąpienia pisemne, natomiast uczestnik wyjaśnił, iŜ przyjęta praktyka w stosunku do odbiorców zainteresowanych polega na tym, Ŝe uczestnik kaŜdorazowo wyraŜa zgodę na tego rodzaju wniosek pod warunkiem zainstalowania dodatkowego wodomierza, pozwalającego na ustalenie ilości wody zuŜywanej do podlewania. Wnioskodawca poinformował organ antymonopolowy, iŜ płaci za wodę i ścieki według starych stawek (sprzed uchwały Rady Miasta nr XXXXI/361/01). Wnioski o korygowanie faktur do poziomu faktycznie przez wnioskodawcę akceptowanego są załatwiane odmownie. Wnioskodawca, w toku rozprawy, podniósł równieŜ, iŜ zgodnie z punktem 2 umowy nr 3/98 został uznany za odbiorcę wody, podczas gdy – zdaniem wnioskodawcy – odbiorcami wody są członkowie Spółdzielni. Oprócz tego wnioskodawca kwestionuje zapis dotyczący punktu 2 ustęp 4b umowy, zgodnie z którym obowiązek usługodawcy w zakresie utrzymania i eksploatacji urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych obejmuje urządzenia kanalizacyjne do pierwszej studzienki na przykanaliku, licząc od kanału ulicznego lub do miejsca przeznaczonego na jej wybudowanie. Wnioskodawca zeznał równieŜ, iŜ nie było pomiędzy stronami rozmów na temat przejęcia sieci wodociągowej przez uczestnika. Uczestnik, stwierdził, iŜ istotnie prowadzone rozmowy nie miały na celu przejęcia sieci, lecz hydroforni. Zdaniem uczestnika, przejęcie hydroforni moŜe, ale nie musi nastąpić w drodze umowy. Przedmiotem rozmów mogą być – według uczestnika - jedynie hydrofornie, gdyŜ stanowią one element sieci wewnętrznej. Natomiast, co do uchwały nr XXXXI/361/01 to – według uczestnika – uprawomocniła się ona wobec nie wniesienia w stosunku do niej Ŝadnych zarzutów, a skoro tak to stała się norma ogólnie obowiązującą Strony zgodnie oświadczyły na rozprawie, Ŝe sieć wodno – kanalizacyjna została wybudowana na początku lat 80 – tych. Prezes Urzędu, na wniosek stron, wezwał strony do podjęcia rozmów w celu zawarcia ewentualnej ugody w sprawie, wyznaczając czas na prowadzenie tych rozmów do dnia 15 września 2002 roku. Strony – w wyznaczonym terminie – nie zawarły ugody. Pismem z dnia 5 sierpnia 2002 roku uczestnik – ustosunkowując się do zarzutu stosowania w stosunku do odbiorców indywidualnych 2 – miesięcznego terminu płatności za dostarczoną wodę i odebrane ścieki, uczestnik wyjaśnił, iŜ umowa między stronami jest jedyną podstawą prawną do określenia terminu płatności. I tak w § 12 umowy, obowiązującej indywidualnych odbiorców, ustalono 14 dniowy termin płatności. Zatem dowód finansowo – księgowy, jakim jest faktura, nie moŜe być niezgodny z postanowieniem umowy. Zdaniem uczestnika, w rozpatrywanym stanie faktycznym, nie moŜna dopatrzyć się takiej niezgodności. Około dwumiesięczne róŜnice w datach, pomiędzy data wystawienia faktury (np. 29.03.2002) a terminem płatności (np. 08.05.2002) wynikają z tego, iŜ w treści faktury wpisywana jest faktyczna data wystawienia faktury (na fakturze umieszcza się datę od której nalicza się zuŜycie wody) a stan końcowy wpisywany jest według prognozy ilości dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków, ustalonej na dzień 8 maja 2002 roku, który to dzień jest jednocześnie dniem dokonania przez inkasenta odczytu liczników. W dniu odczytu liczników (np. 08.05.2002) inkasent doręcza jednocześnie fakturę (z dnia 29.03.2002). Uczestnik tłumaczy taki tryb postępowania zatrudnianiem tylko jednego inkasenta, który obsługuje ponad 900 odbiorców indywidualnych. Na okoliczność powyŜszego sposobu realizowania faktu, uczestnik wniósł o przesłuchanie dwóch świadków. Taki sam sposób płatności, uczestnik stosuje wobec wnioskodawcy, z tym, Ŝe wnioskodawca obciąŜany jest naleŜnością za faktyczne zuŜycie, a nie jak w przypadku odbiorców indywidualnych wg prognozowanego zuŜycia. Dzieje się tak, z uwagi na to, iŜ na terenie Dobrego Miasta znajduje się niewielu duŜych odbiorców i uczestnik jest w stanie w tym samym dniu dokonać odczytu liczników i podać tę ilość w fakturze doręczonej (w tym samym dniu) wnioskodawcy. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego, Prezes Urzędu zwaŜył, co następuje: Uczestnik jest jedynym dostawcą wody i przedsiębiorstwem odprowadzającym ścieki na terenie miasta Dobre Miasto. Mamy wiec w niniejszej sprawie spór wnioskodawcy z monopolistą naturalnym (sieciowym). Nie moŜna się zgodzić ze stanowiskiem wnioskodawcy, zgodnie z którym naruszenie interesu publicznego wyraŜa się w tym, iŜ w zasobach Spółdzielni zamieszkuje 3300 mieszkańców Dobrego Miasta na ogólną liczbę 11155 mieszkańców. W chwili obecnej – na co niewątpliwy wpływ miało orzecznictwo Sądu NajwyŜszego – linia orzecznicza Sądu Antymonopolowego obstaje przy skrupulatnym badaniu w kaŜdej sprawie istnienia interesu publicznego jako przesłanki podjęcia działań przez Prezesa Urzędu. Sąd NajwyŜszy w wyroku z dnia 29.05.2001 r. wydanym w sprawie sygn. akt: I CKN 1217/98 uchylając decyzję Prezesa Urzędu stwierdził, iŜ ustawa z dnia 24.02.1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów – obowiązująca w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem rozpoznania Sądu – słuŜy ochronie interesu publicznego polegającego na zapewnieniu właściwych warunków funkcjonowania rynku. RozwaŜania Sądu moŜna przenieść równieŜ na grunt ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, gdyŜ ta podobnie jak poprzednio obowiązująca ustawa słuŜy ochronie interesu ogólnospołecznego. Za naruszenie lub zagroŜenie konkurencji uznać zatem naleŜy jedynie takie działania, które dotykają sfery interesów szerszego kręgu uczestników rynku, a więc jeśli dotyczą konkurencji rozumianej jako zjawisko charakteryzujące funkcjonowanie gospodarki. Zdaniem Sądu celem ustawy nie jest ochrona indywidualnego przedsiębiorcy. Indywidualne prawa podmiotowe uczestników obrotu gospodarczego podlegają ochronie w trybie dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym, bądź sądem administracyjnym. Co więcej Sąd NajwyŜszy wyraził pogląd, iŜ nie jest „praktyką” jednostkowe zachowanie się dotyczące określonej osoby przy jednoczesnym odmiennym zachowaniu się w stosunku do innych osób w takim samym stanie faktycznym (str. 9 uzasadnienia wyroku jak wyŜej). Orzecznictwo Sądu Antymonopolowego przyjęło za podstawę swoich rozstrzygnięć stanowisko Sądu NajwyŜszego i tak, w wyroku z dnia 6.06.2001 r. wydanym w sprawie sygn. akt: XVII Ama 78/00 z powództwa (odwołania od decyzji Prezesa Urzędu) Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Dąbrowie Górniczej, gdzie zainteresowanym była Spółdzielnia Mieszkaniowa „Zagórze” w Sosnowcu Sąd zwaŜył, Ŝe ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów chroni interes publiczny, co jasno wynika z treści art. 1 ust. 1 tej ustawy. Tak więc zdaniem Sądu podstawą do zastosowania ustawy jest stwierdzenie, Ŝe został naruszony interes publicznoprawny, zarzut zaś pozwanego (Prezesa Urzędu) dotyczący stosowania przez powoda niedozwolonej praktyki monopolistycznej odnosi się do jednostkowej sprawy, jednego z wielu kontrahentów powoda. Sąd tym samym zmienił decyzję Prezesa Urzędu w ten sposób, Ŝe nie stwierdził stosowania przez uczestnika praktyki monopolistycznej. RównieŜ fakt, Ŝe treść umowy pomiędzy powodem i zainteresowaną spółdzielnią wywierała pośrednie skutki na grupę lokatorów nie nadawał sprawie charakteru publicznego a jedynie grupowy. W tym miejscu Sąd podkreślił, Ŝe słowo publiczny oznacza „dotyczący ogółu” a nie tylko określonej grupy. Podobne stanowisko zajął Sąd Antymonopolowy m.in. w wyrokach z dnia 4.07.2001 r. wydanym w sprawie sygn. akt XVII Ama 100/00 i z dnia 4.07.2001 r. w sprawie sygn. akt XVII Ama 108/00, co pozwala widzieć w nim utrwaloną linię orzeczniczą Sądu, która musi mieć konsekwencje dla podejmowanych przez Prezesa Urzędu decyzji odnośnie wszczęcia, bądź dalszego prowadzenia postępowań antymonopolowych. Interes publiczny nie został – w oparciu o powyŜsze rozwaŜania – naleŜycie przez wnioskodawcę wykazany. Oceniając pierwszy z zarzutów wnioskodawcy, dotyczący, zdaniem wnioskodawcy, narzucania nieuczciwych opłat za wodę, stwierdzić naleŜy, iŜ ceny wody i odprowadzania ścieków ustalone zostały uchwałą nr XXXXI/361/01 Rady Miasta z dnia 28 grudnia 2001 roku. NaleŜy jednak zauwaŜyć, iŜ ocena zachowań Gminy przez organ antymonopolowy w prawnoprocesowych formach działania, w tym takŜe w podejmowaniu (lub zaniechaniu podejmowania uchwał) następować moŜe wyłącznie pod kątem zgodności z prawem antymonopolowym. W Ŝadnym wypadku ocena ta nie moŜe oznaczać wejścia w kompetencje sądu administracyjnego. W oparciu o art. 101 ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 1996 roku nr 13 poz. 74), kaŜdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, moŜe – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarŜyć uchwałę do sądu administracyjnego. Postępowanie antymonopolowe, w części poświęconej cenom wody, ustalonych w uchwale Rady Gminy, jako bezprzedmiotowe, naleŜało umorzyć. Oceniając zarzut naduŜywania pozycji dominującej na lokalnym rynku usług wodociągowych i kanalizacyjnych poprzez stosowanie w rozliczeniach za wodę i ścieki niejednolitych warunków umów w zakresie terminów płatności za wodę i ścieki, naleŜy zakwestionować go tylko i wyłącznie z formalnego punktu widzenia. NaleŜy wziąć pod uwagę art. 93 ustawy, zgodnie, z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk ograniczających konkurencję, jeŜeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok. Umowa, która wprowadziła 14-dniowy termin rozliczania się za wodę i ścieki, pomiędzy wnioskodawcą a uczestnikiem, zawarta została 9 marca 1998 roku. Uczestnik przedłoŜył dowód w postaci umowy o dostawę wody i odbiór ścieków z innym odbiorcą niŜ wnioskodawca, zawartą w dniu 29 października 1999 roku (karta akt nr 21). Abstrahując od okoliczności, iŜ Prezes Urzędu w sposób jednoznaczny ustalił, iŜ odbiorcy wody zobowiązani są do opłat za usługi uczestnika w terminie 14 dni od daty dostarczenia rachunku, uznać naleŜy, iŜ postępowanie w zakresie stosowania niejednolitych warunków umów w zakresie terminów płatności za wodę i ścieki jest bezprzedmiotowe z powodu istnienia przedawnienia antymonopolowego, o którym mowa w art. 93 ustawy. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania wnioskodawca wystąpił pismem z dnia 10 kwietnia 2002 roku (data wpływu: 12.04.2002 roku). Mając na uwadze ugruntowane orzecznictwo Sądu Antymonopolowego (vide: wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 20 września 2000 roku, sygn. akt XVII Ama 89/99) stwierdzić naleŜy, iŜ termin przedawnienia liczy się od daty zawarcia umowy, czyli od dnia 9 marca 1998 roku. Wnioskodawca, mógł w związku z tym wystąpić o wszczęcie postępowania antymonopolowego przeciwko uczestnikowi najpóźniej 31 grudnia 1999 roku. Prezes Urzędu nie przeprowadził dowodu z przesłuchania dwóch świadków na okoliczność sposobu wystawiania faktur za wodę, gdyŜ – wobec przedawnienia antymonopolowego – przeprowadzenie tego dowodu nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy. RównieŜ kwestia własności hydroforni oraz sposób rozliczania się wnioskodawcy z uczestnikiem z tytułu dostawy wody za pośrednictwem hydroforni nie moŜe być merytorycznie rozpoznany przez Prezesa Urzędu z powodu stwierdzenia przedawnienia antymonopolowego. Tryb rozliczania się za dostawy wody został bowiem ustalony przez strony niniejszego postępowania w umowie z dnia 9 marca 1998 roku (punkt 7 umowy) W interesie wnioskodawcy leŜy obecnie wystąpienie na drogę cywilną, zarzucając uczestnikowi bezpodstawne wzbogacenie z tytułu wykorzystywania hydroforni, będącej własnością wnioskodawcy. Z powodu upływu terminu przedawnienia umorzyć naleŜało postępowanie w sprawie wymuszania przez uczestnika na wnioskodawcy wypełniania obowiązku leŜącego po stronie uczestnika w zakresie rozliczeń za dostarczaną wodę i odprowadzane ścieki. Niemniej przytoczyć tu warto – tytułem pouczenia wnioskodawcy, iŜ Sąd Antymonopolowy kilkakrotnie wypowiedział się w kwestii egzekwowania przez spółdzielnie opłat od swych członków. W wyroku z dnia 15 maja 1996 roku (sygn. akt XVII Amr 22/96) Sąd Antymonopolowy, opierając się na rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1986 roku w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz opłat za wodę i odprowadzanie ścieków, orzekł, iŜ obowiązek dostawcy wody w zakresie jej dostawy kończy się do zaworu głównego za wodomierzem lub miejscem na jego zamontowanie, będącego punktem zdawczo – odbiorczym w stosunkach z odbiorcą wody, (...) powodowa spółdzielnia nie moŜe skutecznie domagać się od Przedsiębiorstwa jako dostawcy, aby przejęło na siebie dalej idące obowiązki. W szczególności brak jest podstaw Ŝądania od przedsiębiorstwa, aby zawierało bezpośrednio z lokatorami umowy o dostawę wody i rozliczało z nimi jej zuŜycie, gdyŜ w istocie swojej realizacja tego Ŝądania oznaczałaby nałoŜenie na przedsiębiorstwo obowiązków nie związanych z jego zadaniami jako dostawcy wody. W wyroku z dnia 8 listopada 2000 roku (sygn. akt XVII Ama 20/00), orzekając w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1996 roku w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i wprowadzanie ścieków Sad równieŜ stanął na stanowisku, iŜ wyraŜenie przez przedsiębiorstwo wodociągowe zgody na rozliczanie się bezpośrednio z najemcami traktować naleŜy jako uprawnienie dostawcy wody a nie jego obowiązek. Stan prawno ukształtowany został podobnie, po wejściu w Ŝycie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z art. 6 tej ustawy zasadą jest zawieranie przez przedsiębiorstwa wodno – kanalizacyjne umów z właścicielami budynków wielolokalowych. Zawieranie umów bezpośrednio z lokatorami (tu: członkami spółdzielni) nastąpić moŜe w wyniku spełnienia wymogów określonych w ust. 6 art. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu... jeŜeli: 1) wszystkie lokale wyposaŜone są w zainstalowane wodomierze zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi w sposób uzgodniony z przedsiębiorstwem wodociągowo- kanalizacyjnym, 2) moŜliwy jest odczyt wskazań wodomierzy, 3) wnioskodawca ustala sposób rozliczeń róŜnic wskazań między wodomierzem głównym a wodomierzami zainstalowanymi w poszczególnych lokalach oraz zasady ich utrzymania, 4) uzgodniony został przez strony sposób przerwania dostarczania wody do lokalu bez zakłócania dostaw wody w pozostałych lokalach; w szczególności przez moŜliwość przerwania dostarczania wody do lokalu rozumie się równieŜ załoŜenie plomb na zamkniętych zaworach odcinających dostarczanie wody do lokalu. 7. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne moŜe wyrazić zgodę na zawarcie umów z korzystającymi z lokali osobami, o których mowa w ust. 4 i 5, równieŜ w przypadku, gdy nie są spełnione warunki, o których mowa w ust. 6. Nie moŜna stwierdzić praktyki ograniczającej konkurencję, polegającej na odmowie – w ramach rozliczeń z wnioskodawcą – stosowania norm ilości wody zuŜywanej do podlewania ogrodów przydomowych. Uczestnik zaprzeczył, jakoby wnioskodawca występował do niego z takim wnioskiem. Wnioskodawca nie potrafił takŜe wskazać podstawy prawnej swego zarzutu. Zeznanie przedstawiciela wnioskodawcy, iŜ nie były to wystąpienia pisemne, uznać naleŜy za niewystarczające. Natomiast uczestnik wyjaśnił, iŜ przyjęta praktyka w stosunku do odbiorców zainteresowanych polega na tym, Ŝe uczestnik kaŜdorazowo wyraŜa zgodę na tego rodzaju wniosek pod warunkiem zainstalowania dodatkowego wodomierza, pozwalającego na ustalenie ilości wody zuŜywanej do podlewania. Mając na uwadze powyŜsze, naleŜało orzec jak w sentencji. Od niniejszej decyzji słuŜy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem niniejszej Delegatury w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia niniejszej decyzji. Otrzymują: Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko – Własnościowa „PEWNOŚĆ” ul. Grudziądzka 8A 11-040 Dobre Miasto Zakład Usług Wodnych Sp. z o.o. Ul. Jeziorańska 14 11-040 Dobre Miasto