RGD-14/2001

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW D ELEGATURA U RZĘDU O CHRONY K ONKURENCJI I K ONSUMENTÓW W G DAŃSKU RGD. 5003-11/00/01/JM Gdańsk, 6 lipca 2001r. DECYZJA NR RGD.14/2001 Na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 93 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 122 poz. 1319), po rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek „Messer Polska" Sp. z o.o. w Chorzowie w przedmiocie stwierdzenia stosowania praktyk monopolistycznych polegających na naduŜywaniu przez Zakłady Che- miczne „Police" S.A w Policach pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw energii elek- trycznej poprzez narzucanie uciąŜliwych warunków umowy z dnia 30 kwietnia 1993 na do- stawę mediów energetycznych i odbiór ścieków, przynoszących skarŜonemu przedsiębiorcy nieuzasadnione korzyści oraz narzucaniu nadmiernie wygórowanych cen energii elektrycznej, co mogło stanowić naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 1 i 6, ustawy ust 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Kon- kurencji i Konsumentów, UMARZA SIĘ postępowanie administracyjne. UZASADNIENIE W dniu 16 czerwca 2000 r wpłynął do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniosek „MP” Sp. z o.o. w P skierowany przeciwko Zakładom Chemicznym Police S.A. w Policach, zwanym w dalszej części Zakładami, pod zarzutem stosowania praktyk monopoli- stycznych zdefiniowanych art. 5 ust.1 pkt 6 oraz art. 7 ust.2 ustawy z dnia 24 lutego 1990 roku o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesu konsumentów. SkarŜone Zakłady, według wnioskodawcy, zajmują na lokalnym rynku dostaw ener- gii elektrycznej pozycję monopolistyczną i wykorzystując ją narzucają stronie umowy uciąŜ- liwe warunki dostaw energii elektrycznej, pobierając za dostarczaną kontrahentowi energię 2 nadmiernie wygórowane ceny, groŜąc nadto w zamiarze podniesienia cen wyłączeniami do- staw. Wnioskodawca wskazał równieŜ na wadliwość umowy z dnia 30 kwietnia 1993 na dostawę mediów energetycznych i odbiór ścieków, będącej przedmiotem sporu, w której brak jest określenia jej przedmiotowo istotnego elementu tj. ceny. Jego zdaniem, konstrukcja umowy pozwala w sposób niczym nie ograniczony na jednostronne określenie ceny przez Zakłady , tym samym sporna umowa z mocy art. 58 §1 k.c. jest bezwzględnie niewaŜna. Powołując się dodatkowo na treść załączonej do wniosku opinii – „Analizy zasadno- ści cen energii elektrycznej w rozliczeniach między Zakładami Chemicznymi Police S.A. a Sp. z o.o. GZ” opracowanej przez dr hab. inŜ. ……, skarŜący dowodził, iŜ cena określona przez dostawcę jest ceną za wysoką. Zdaniem wnioskodawcy „ceną rozsądna jest …. .” Mając na uwadze zarzuty wniosku, w dniu 12 lipca 2000 r., Prezes UOKiK wszczął postępowania administracyjne w sprawie nakazania zaniechania przez Zakłady Chemiczne Police S.A. w Policach stosowania praktyk monopolistycznych polegających na narzucaniu uciąŜliwych warunków umów, przynoszących Zakładom nieuzasadnione korzyści, narzucania i pobierania nadmiernie wygórowanych cen energii elektrycznej, co mogło stanowić narusze- nie art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 lutego 1990 roku o przeciwdzia- łaniu praktykom monopolistycznym i ochronie konkurencji, obowiązującej do dnia 31 marca 2001 roku. W międzyczasie, w związku z wejściem w Ŝycie z dniem 1 kwietnia 2001 roku ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2000 r. Nr 122 poz.1309), pismem z dnia 17 maja 2001 roku poinformowano strony o zmianie kwalifi- kacji prawnej zarzutów z dotychczasowego art. 5 ust.1 pkt 6 oraz art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu [...] na art. 8 ust.2 pkt 6 oraz art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie [...]. W odpowiedzi na wniosek z dnia 31 sierpnia 2000 r skarŜone Zakłady Chemiczne Police odrzuciły zarzuty wnioskodawcy, wnosząc o nieuwzględnienie wysuwanych Ŝądań. W przekonaniu skarŜonych, Zakłady nie posiadają pozycji monopolistycznej na rynku dostaw energii elektrycznej, nie ma bowiem racjonalnych i uzasadnionych podstaw do ograniczenia zasięgu terytorialnego rynku do granic obszaru przyległego do terenów Zakładu bądź teŜ ob- szaru gminy. W ocenie skarŜonego istnieją moŜliwości techniczne odbioru oraz zakupu ener- gii z innego źródła, przykładowo od ES. Ponadto, według skarŜonych, cena sprzedawanej energii nie jest i nie była ceną zawyŜoną i wygórowaną, gdyŜ jej określenie wynikało z wła- 3 ściwie przeprowadzonej kalkulacji uwzględniającej poniesione, rzeczywiste koszty, w tym równieŜ koszty produkcji energii elektrycznej we własnym zakresie. Wskazano równieŜ na zaległości wnioskodawcy w zapłacie zobowiązań za dostar- czoną energię elektryczną, przedkładając kopie nakazu zapłaty, będące - zdaniem odpowiada- jącego - przyczyną wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania antymonopolowego. Zda- niem skarŜonego w całym okresie trwania umowy począwszy od roku 1993, kończąc na pierwszej połowie roku 1998, zasady współpracy, a w tym sposób kalkulacji cen energii elek- trycznej, nie były przez strony kwestionowane. Dopiero utrata płynności finansowej przez wnioskodawcę, jego rosnące zadłuŜenie wobec dostawcy, były powodem do kwestionowana wcześniej aprobowanych zasad. Podniesiono równieŜ, iŜ zysk ze sprzedaŜy energii w roku 1998 nie odbiegał znacząco od zysku uzyskiwanego w latach poprzednich, a wzrost ceny energii o….% w okresie 7 miesięcy roku 1998 nie był wzrostem największym w dotychcza- sowym okresie współpracy. Pismem z dnia 25 września 2000 r., stanowiącym replikę z argumentami skarŜonego, wnioskodawca powołując się między innymi na orzecznictwo Sądu Antymonopolowego do- wodził istnienia po stronie skarŜonej w postępowaniu antymonopolowym pozycji monopoli- stycznej na rynku. Jego zdaniem Zakłady Chemiczne Police posiadają uprzywilejowaną po- zycją rynkową nie dlatego, iŜ są jedynym wytwórcą energii, lecz z uwagi na fakt dysponowa- nia siecią elektroenergetyczną, doprowadzającą energię do przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Jako jedyni właściciele, dysponenci sieci mogą dyktować warunki dostaw energii do swoich odbiorców. RównieŜ, zdaniem wnioskodawcy, nie ma uzasadnionych ekonomicznie podstaw i moŜliwości (z uwagi na koszty inwestycji) bezpośredniego podłączenia się przedsiębiorstwa skarŜącego do sieci ES Kwestionując prawidłowość kalkulacji przedstawionej przez skarŜonego, podniesio- no, iŜ - nieprawidłowo - koszt wytworzenia energii skojarzonej z parą jest automatycznie przypisywany do ceny „ jednostronnie bezpodstawnie narzuconej ”. Zakłady Chemiczne Poli- ce, zdaniem „Messer Polska” „ narzucając uciąŜliwe warunki umów i stosując ceny nadmier- nie wygórowane przerzucają koszty drogiej energii wytworzonej u siebie na odbiorców, a same zaopatrują się w Zakładzie Elektroenergetycznym” . Wnioskodawca za cenę akcepto- walną, moŜliwą do przyjęcia, uznał cenę zbliŜoną do cen energetyki profesjonalnej, wskazu- jąc konsekwentnie w trakcie trwania całego sporu, iŜ „ ceną rozsądną jest cena oparta o cenę ..i rozsądną marŜę” Prezentując swoje stanowisko potwierdził równieŜ, iŜ umowa, będąca 4 przedmiotem sporu obowiązywała od 1993 roku . Warunki tejŜe umowy były akceptowane przez strony do roku 1998. Znaczny wzrost cen energii, mający wpływ na koszty produkcji skarŜonego, dał podstawę do wszczęcia negocjacji dotyczących zmiany zasad ustalania cen na energię elektryczną. Rozmowy i negocjacje nie przyniosły rezultatu. Ostatecznie cena energii, której wysokości nie kwestionuje, została ustalona w dniu 18 stycznia 2001 roku, na skutek zatwierdzenia taryfy energii elektrycznej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. W ocenie wnioskodawcy równieŜ Prezes URE zatwierdzając taryfę dla Zakładów Chemicznych Police wskazał, iŜ cena energii elektrycznej, do czasu zatwierdzenia taryfy, stosowana jednostronnie, nie znajduje odzwierciedlenia w kosztach uzasadnionych. Świad- czyć o tym ma porównanie cen przed wprowadzeniem taryfy do cen obowiązujących po jej wprowadzeniu. Groźba wstrzymania dostaw energii miała wymusić na odbiorcy uznanie ceny wskazanej przez dostawcę. Odpowiadając na zarzuty wnioskodawcy wskazującego na porównanie cen energii elektrycznej przed zatwierdzeniem taryfy oraz po jej zatwierdzeniu, przedstawiciel Zakładów Chemicznych Police oświadczył, iŜ jednostkowa cena energii (cena globalna obejmująca opłaty abonamentowe, cenę przesyłu energii) wynosi od 18 stycznia 2001 roku …. zł. nato- miast cena energii przed zatwierdzeniem taryfy (obejmująca wszystkie składniki), kształtowa- ła się na poziomie …. zł netto, lub teŜ na podstawie innych wyliczeń …. zł. RóŜnica cen nie potwierdza więc zarzutu, iŜ ta stosowana wcześniej była ceną raŜąco wygórowaną. Dostawca, który stosuje jednolite ceny dla wszystkich odbiorców, przyznał ponadto, iŜ koszt przesyłu energii dla mniejszych odbiorców zasilanych z niskiego napięcia jest większy od kosztu przesyłu ponoszonego w przypadku odbiorców zasilanych średnim napięciem. Powołując się na powyŜszą okoliczność, wnioskodawca działanie takie tj. stosowa- nie jednakowej ceny dla wszystkich odbiorców, uznał za przejaw stosowania praktyki mono- polistycznej, albowiem dostawca przerzuca na tego odbiorcę w sposób nieuzasadniony koszty „transformacji energii z napięcia średniego na niskie”, co w przypadku dostaw do firmy wnioskodawcy nie miało miejsca. Organ antymonopolowy w trakcie prowadzonego postępowania wystąpił trzykrotnie do URE, skąd otrzymał informacje, Ŝe ceny stosowane przez Zakłady zostały ustalone przez tego przedsiębiorcę w 1998 roku, zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Rady Ministrów i były stosowane do czasu zatwierdzenia taryfy. Przedsiębiorstwo posiada koncesję 5 na wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucję oraz obrót energią elektryczną. Pismem z dnia 18 stycznia URE poinformował Urząd o zatwierdzeniu taryfy dla Zakładów Chemicznych Police S.A. Taryfa obowiązuje od dnia 18 stycznia 2001r. Mając na uwadze fakt zatwierdzenia taryfy, wnioskodawca pismem z dnia 29 stycz- nia 2001r. zmodyfikował Ŝądania wniosku domagając się stwierdzenie stosowania praktyk polegających na : narzuceniu uciąŜliwych warunków umów, w sposób przynoszący ZCP S.A. nieuzasadnione korzyści oraz praktyk polegających na groŜeniu wstrzymaniem dostaw celem podwyŜszenia ceny, narzuceniu i pobieraniu cen nadmiernie wygórowanych, ograniczając czasowo zarzut stosowania tychŜe praktyk do dnia 18 stycznia 2001 roku. Domagał się nadto uznania umów naruszających zasady wskazane w ustawie o przeciwdziałaniu za niewaŜne, w części w której Zakłady stosowały praktykę monopolistyczną. Niniejsze pismo zawierało ponadto Ŝądanie wydania decyzji o obniŜeniu ceny energii elektrycznej za czas jej bezpod- stawnego obowiązywania, ustalenia kwoty nienaleŜnej i kwoty dodatkowej za czas obowią- zywania cen zawyŜonych energii elektrycznej, nadania decyzji rygoru natychmiastowej wy- konalności. Przeprowadzona w dniu 2 lutego 2001r. rozprawa administracyjna nie doprowadziła do ugodowego zakończenia sporu. Strony podtrzymały swoje wcześniejsze stanowiska, pro- wadząc następnie polemikę dotyczącą porównania cen energii obowiązujących przed i po wejściu taryfy w Ŝycie. W kolejnym piśmie URE z dnia 4 kwietnia 2001r., stanowiącym odpowiedź na pyta- nie organu antymonopolowego dotyczące moŜliwości sprowadzenia do jednej podstawy ceny energii obowiązujących przed wejściem w Ŝycie taryfy, obowiązującej po jej wprowadzeniu, dokonano symulacji, w której wyliczano średnioroczną jednoskładnikową cenę energii elek- trycznej. Przeprowadzone wyliczenia wskazały, iŜ w zaleŜności od ilości przyłączy średnio- roczna jednoskładnikowa cena energii elektrycznej w przypadku rocznego zuŜycia energii wynoszącego …. MWh oraz mocy … kW i jednego przyłącza wyniesie …./MWh lub teŜ …./MWh w przypadku dostarczania tej samej ilości energii o tej samej mocy, dwoma nieza- leŜnymi przyłączami. Wnioskodawca zakwestionował załoŜenie zwarte w powyŜszym piśmie URE, w zakresie określenia mocy umownej alternatywnie jako …. kW lub … kW, podzielając twier- dzenia URE w części określenia mocy umownej jako … kW i dokonanych na tej podstawie 6 wyliczeń. SkarŜona strona postępowania nie zakwestionowała wyliczeń URE które jej zda- niem „ wskazują jednoznacznie na rzetelne i uczciwe ustalenie ceny przez ZCP. ” A NALIZUJĄC ZEBRANY MATERIAŁ DOWODOWY ORGAN ANTYMONOPOLOWY STWIERDZIŁ I USTALIŁ CO NASTĘPUJE : W dniu 30 kwietnia 1993r. zawarta została umowa na dostawę mediów energetycz- nych i odbiór ścieków, której stronami były Zakłady Chemiczne Police jako dostawca i ZPGT w P, poprzednik prawny wnioskodawcy, występujące w umowie jako odbiorca. W trakcie prowadzonego postępowania nastąpiły kolejne dalsze przekształcenia po stronie skarŜącej, polegające na zmianie firmy oraz siedziby spółki. Wnioskodawca występu- je aktualnie pod firmą Messer Polska sp. z o.o. w Chorzowie. Zgodnie z § 3 umowy rozliczenie miedzy stronami za dostarczone media dokonywane było według cen ustalanych przez dostawcę. Umowę zawarto na czas nieokreślony. KaŜda ze stron uprawniona była do rozwiązania umowy za jednomiesięcznym wypowiedzeniem. Warunki umowy, począwszy od dnia jej podpisania aŜ do 1998r., nie były przez strony w jakikolwiek sposób kwestionowane. Dotyczy to zarówno spornego § 3 umowy, jak teŜ zasad kalkulacji cen przyjętych przez dostawcę. W 1998r., jak wynika za załączonej do akt sprawy dokumentacji i oświadczeń stron, w związku z powstałym zadłuŜeniem odbiorcy za dostawę energii elektrycznej, otrzymanym wezwaniem do uregulowania nieopłaconych faktur oraz zagroŜeniem wstrzymania dostaw energii, strony podjęły rozmowy w przedmiocie uregulowania zaległych zobowiązań. Wnio- skodawca zakwestionował wówczas poziom cen energii elektrycznej oraz zasady ich kalku- lacji, kwestionując dodatkowo w piśmie z dnia 24 marca 1999r. nr ND/1021/99 zapis § 3 spornej umowy, domagając się jego zmiany. Prowadzone między stronami negocjacje nie doprowadziły do porozumienia. Mając na uwadze datę zawarcia spornej umowy, oraz złoŜenia wniosku o wszczęcie postępowania antymonopolowego, kolejna kwestią o podstawowym znaczeniu, którą naleŜało rozstrzygnąć przy rozpatrywaniu zaistniałego sporu stała się instytucja przedawnienia. 7 W myśl art. 21 ust. 1 ustawy antymonopolowej, postępowania w przypadkach wska- zanych w tej ustawie nie wszczyna się jeŜeli do końca roku, w którym zaprzestano praktyki upłynął rok. Zapis powyŜszy został powtórzony w art. 93 aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie [...] Dla prawidłowego stosowania tego przepisu kluczo- wego znaczenia nabiera więc określenie, w sposób nie budzący wątpliwości, daty zakończe- nia, zarzucanego we wniosku, naduŜywania pozycji dominującej przez skarŜonego dostawcę. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem Sądu Antymonopolowego, w tym wyrokiem z dnia 27 września 2000r., sygn. akt. XVII Ama 97/99, odnoszącym się między innymi do po- wyŜszej kwestii przyjęto, iŜ „w odniesieniu do praktyki zdefiniowanej art. 5 ust 1 pkt 6 usta- wy antymonopolowej polegającej na narzucaniu przez podmiot posiadający pozycję dominu- jącą uciąŜliwych warunków umowy o trwaniu praktyki moŜna mówić jedynie do czasu zawar- cia przez strony umowy zawierającej taki warunek. Po zawarciu umowy nie moŜna juŜ mówić o „narzucaniu” bowiem w tym czasie uciąŜliwy warunek juŜ stał się treścią umowy. W dacie zawarcia umowy wystąpiły równieŜ jej skutki w postaci zobowiązań powstałych w majątku stron a zwłaszcza podmiotu, któremu uciąŜliwy warunek został narzucony. Pokrzywdzony przez stosowanie praktyki ma zatem najpóźniej w dacie zawarcia umowy pełną świadomość co do ewentualnego uciąŜliwego charakteru warunków zawartej umowy i ma moŜliwość pod- jęcia działań chroniących jego prawa.” Tak więc, kierując się powyŜszą interpretacją sądu, naleŜy przyjąć, iŜ w niniejszym sporze narzucanie uciąŜliwych warunków spornej umowy mogło mieć miejsce jedynie do dnia jej podpisania, tj. do 30 kwietnia 1993r. Tym samym, zgodnie z powołanym juŜ wyŜej zapisem art. 21 ust. 1 ustawy antymo- nopolowej skarŜącemu przysługiwał okres 20 miesięcy na złoŜenie wniosku o wszczęcie sformalizowanego postępowania antymonopolowego, bowiem ostateczny termin na jego wniesienie upłynął 31 grudnia 1994r. W tym czasie wnioskodawca nie skorzystał z moŜliwo- ści podjęcia działań chroniących jego prawa, wynikających z obowiązującej ustawy o prze- ciwdziałaniu [...]. Wszczęcie postępowania antymonopolowego nastąpiło w dniu 12 lipca 2000r., czyli przeszło 5 lat po upływie terminu przedawnienia. PowyŜsze stanowisko, zdaniem organu antymonopolowego, w całej rozciągłości ma zastosowanie równieŜ do przypadku praktyki, polegającej na pobieraniu nadmiernie wygóro- wanych cen energii elektrycznej. 8 Co prawda wniosek o wszczęcie postępowania antymonopolowego nie precyzował zakresu czasowego stosowania przez dostawcę zarzucanych mu praktyk monopolistycznych i dopiero w trakcie rozprawy administracyjnej, wnioskodawca jako datę początkową stosowa- nia praktyk, w tym równieŜ praktyki zdefiniowanej art.7 ustawy podał początek roku 1998 r. oświadczając, Ŝe „do roku 1998 nie kwestionowano warunków umowy, albowiem ceny okre- ślone jednostronnie przez dostawcę naszym zdaniem nie były cenami wygórowanymi”. Tym niemniej nawet przy przyjęciu takiej cezury czasowej, a więc uznaniu iŜ prak- tyka polegająca na pobieraniu nadmiernie wygórowanych cen zaistniała dopiero w roku 1998, to w świetle powołanego wyŜej stanowiska Sądu Antymonopolowego, uznać naleŜy iŜ rosz- czenie wnioskodawcy w tym zakresie, równieŜ uległo przedawnieniu. Uprawniony bowiem, zgodnie z brzmieniem art. 21 ust 1 ustawy antymonopolowej [...] miał moŜliwość złoŜenia stosownego wniosku w terminie do dnia 31 grudnia 1999r. Ponadto, w niniejszym sporze naleŜy wskazać równieŜ na następującą okoliczność. Ustawa z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie interesu konsumentów, co jednoznacznie wynika z przepisu art.1 ust. 1, jak teŜ poprzednio obowiązująca ustawa o przeciwdziałaniu praktykom [...] ma na celu ochronę interesu ogólnospołecznego. Publicznoprawny charakter ustawy uza- sadnia przyjęcie stanowiska, Ŝe nie wszystkie zachowania przedsiębiorcy, nawet formalnie podlegające literze tego aktu uzasadniają uruchomienie jej instrumentów. Celem ustawy nie jest bowiem bezpośrednia ochrona praw podmiotowych uczestników rynku dotkniętych dzia- łaniami mającymi postać praktyk monopolistycznych. Tak więc podstawą do zastosowania przepisów tej ustawy jest stwierdzenie i ustalenie, Ŝe w danym sporze doszło do naruszenia interesu publicznoprawnego. W ocenie organu antymonopolowego rozpoznawana sprawa dotyczy natomiast w istocie swej, sporu cywilnoprawnego o charakterze indywidualnym, powstałego wyłącznie pomiędzy Wnioskodawcą za ZCP S.A, którego przedmiotem jest kwestia prawidłowości i sposobu ustalania ceny energii elektrycznej przez dostawcę. Okoliczności sprawy nie wskazu- ją równieŜ w Ŝaden sposób, Ŝeby te kwestionowane działania były podwaŜane przez szerszy krąg uczestników rynku, tj. przez inne podmioty korzystające z usług skarŜonego dostawcy. Nie sposób tym samym podzielić twierdzeń wnioskodawcy iŜ taki sposób ustalenia ceny „ go- dzi równieŜ w interes publiczno-prawny w zakresie ochrony swobodnego rozwoju konkuren- cji”. 9 Organ antymonopolowy, z uwagi na publicznoprawny charakter ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie jest powołany do rozstrzygania sporów pomiędzy poszcze- gólnymi, pojedynczymi podmiotami, kompetencje takie posiadają natomiast sądy powszech- ne. Dlatego teŜ nie ma Ŝadnych przeszkód by wnioskodawca, który uznał, iŜ doszło do naru- szenia jego praw, dochodził roszczeń na drodze sądowej, przed właściwym sądem powszech- nym. Mając więc na uwadze, Ŝe w przedmiotowym sporze postępowanie antymonopolowe nie mogło być wszczęte po wskazanej wyŜej dacie i tym samym upłynął termin przedawnie- nia, jak teŜ w niniejszej sprawie nie stwierdzono i nie udowodniono naruszenia interesu pu- blicznoprawnego, organ antymonopolowy orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w drodze odrębnego postanowienia. Pouczenie: Od niniejszej decyzji przysługuje stronom prawo wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego, za pośrednictwem Delegatu- ry UOKiK w Gdańsku, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Z upowaŜnienie Prezesa Urzędu Roman Jarząbek Dyrektora Delegatury UOKiK W Gdańsku