RGD-25/2000

URZĄD OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W GDAŃSKU 80-824 G DAŃSK , UL . P ODWALE P RZEDMIEJSKIE 30 T EL . (0-58) 346-29-32, T EL /F AX (0-58) 346-29-33, T EL . C ENTRALA (0-58) 301-50-21 E- MAIL : GDANSK@UOKIK.GOV.PL Gdańsk, dnia 22 września 2000r. RGD. 50-42/98/00/WW DECYZJA NR RGD.25/2000 Na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 8 ust. 1, w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (tekst jednolity z 1999r.: Dz. U. Nr 52, poz. 547 ze zmianami), po roz- poznaniu sprawy wszczętej z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej „Rzepicha” w Ka- mieniu Pomorskim przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „Zdrój” w Kamieniu Pomor- skim odmawia się uwzględnienia Ŝądania skarŜącej w przedmiocie stwierdzenia sto- sowania przez Spółdzielnię Mieszkaniową „Zdrój” w Kamieniu Pomorskim praktyk monopolistycznych na lokalnym rynku ciepła polegających na: • ustaleniu zawyŜonych opłat za ciepłą wodę dostarczaną do zasobów mieszkaniowych odbiorcy oraz • odmowie dostarczania ciepłej wody. UZASADNIENIE Do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatury w Gdańsku wpłynął wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej „Rzepicha” w Kamieniu Pomorskim, (zwanej dalej odbiorcą), o wszczęcie postępowania administra- cyjnego w sprawie stosowania przez Spółdzielnię Mieszkaniową „Zdrój” w Kamieniu Pomorskim, zwanej dalej dostawcą, praktyk monopolistycznych polegających na: • ustaleniu zawyŜonych opłat za ciepłą wodę dostarczaną do zasobów mieszkaniowych odbiorcy oraz • odmowie dostarczania ciepłej wody. 2 Jak wynika z uzasadnienia wniosku zarzucane dostawcy praktyki monopo- listyczne polegać miały na wprowadzeniu, z dniem 1 stycznia 1998r., znacznej, tj. około 226% podwyŜki opłat za ciepłą wodę, co – w ocenie skarŜącej – naruszało obowiązujące w tej mierze przepisy prawa, bowiem dopuszczalny w tym okresie wzrost opłat nie mógł przekroczyć 8%, na co zezwalało rozporządzenie Ministra Fi- nansów z dnia 21 listopada 1997r. w sprawie ustalenia taryf dla ciepła (Dz. U. z 1997r., Nr 143, poz. 959). Z tych teŜ względów, regulując zobowiązania wobec do- stawcy z zachowaniem obowiązujących terminów płatności, SM „Rzepicha” przyjęła następującą zasadę ustalania wysokości i realizacji zapłaty za dostarczone ciepło: cena ostatnio stosowana przez dostawcę, powiększona o dopuszczalny, maksymalny wskaźnik wzrostu cen tj. o 1,08. Odmawia natomiast uznania pozostałej części kwoty wynikającej – zdaniem Spółdzielni – ze znacznie zawyŜonej nowej opłaty za ciepłą wodę. SkarŜona nie podzielając stanowiska odbiorcy i uznając, Ŝe realizacja fak- tur w niepełnej wysokości świadczy o pozostawaniu kontrahenta w zwłoce z zapłatą, w dniu 3 sierpnia 1998r., poinformowała, iŜ w związki z nieuregulowaniem naleŜności za dostawę energii cieplnej, „wstrzymuje dostawę ciepłej wody do momentu uregu- lowania zaległości”. Mając na uwadze zarzuty przedstawione we wniosku organ antymonopo- lowy w dniu 5 października 1998r. wszczął postępowania administracyjne w sprawie nakazania zaniechania przez Spółdzielnię Mieszkaniową „Zdrój” w Kamieniu Pomor- skim praktyk monopolistycznych polegających na naduŜywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw energii cieplnej poprzez odmowę dostarczania ciepłej wo- dy do obiektu wnioskodawcy oraz pobieraniu zbyt wysokich opłat za dostarczaną cie- płą wodę, co moŜe stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 powołanej wyŜej ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu [...]. Spółdzielnia, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępo- wania administracyjnego (pismo z dnia 10 listopada 1998r.) odrzuciła przedstawione jej zarzuty, podnosząc m.in., iŜ jej działania wobec odbiorcy nie naruszają obowiązu- jących przepisów ustawy antymonopolowej, poniewaŜ na lokalnym rynku dostaw cie- 3 pła w Kamieniu Pomorskim nie posiada ona pozycji dominującej. Ponadto nie ma ona obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania, przesyła- nia i dystrybucji ciepła, zarówno na potrzeby własne, jak i dla potrzeb innych odbior- ców, gdyŜ zgodnie z art. art. 18-20 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energe- tyczne (Dz.U. nr 54 z 1997r., poz. 348) oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, zaopatrzenie w energię cieplną jest jednym z zadań własnych gminy i to ona jest zobowiązana wyznaczyć podmiot do realizacji tego za- dania. SkarŜona podniosła jednocześnie, iŜ zawarta pomiędzy stronami w dniu 1 października 1994r. umowa Nr 1/EC/94 na dostawę energii cieplnej, w dniu 1 paź- dziernika 1998 r. (w związku z pismem wnioskodawcy z dnia 2 października 1998r.) została rozwiązana. Odnosząc się do kwestii wprowadzenia z dniem 1 stycznia 1998r. nowych, wyŜszych opłat oraz zmienionych zasad sprzedaŜy ciepła, Spółdzielnia wskazała m.in. na następujące okoliczności i fakty: • podwyŜki ceny energii cieplnej dokonano w granicach limitu określo- nego przepisami rozporządzeń Ministra Finansów: z dnia 21 listopada 1997r. oraz z dnia 19 marca 1998r. w sprawie ustalenia taryf dla cie- pła, tj. nie przekraczając wielkości dopuszczalnego wzrostu o 8% w okresie I kwartału 1998r. oraz 7% w okresie od 1 kwietnia 1998r., • wzrost opłaty 1 GJ sprzedawanego ciepła jest wynikiem zmiany w miesiącu styczniu 1998r. w stosunku do miesiąca grudnia 1997r. rela- cji pomiędzy opłatą stałą a opłatą zmienną i podwyŜszeniu opłaty sta- łej poza procentowy wskaźnik. Ustalona w taki sposób cena wzrosła o 23,23%. • członkowie Spółdzielni „nie mogą dopłacać do kosztów dostawy ener- gii cieplnej dla Spółdzielni „Rzepicha”, • Spółdzielnia „... nie prowadzi działalności gospodarczej i kosztów tych nie moŜe pokryć w inny sposób jak przerzucenia ich na odbiorcę – w granicach wskaźników wzrostu określonych ww. przepisami ”, • wobec braku uregulowania zadłuŜenia, pomimo deklaracji zapłaty zło- Ŝonej przez odbiorcę w dniu 17 sierpnia 1998r., dostawa ciepłej wody została wstrzymana. Uzasadniając swoje stanowisko odnośnie braku kwalifikowanej pozycji na rynku, skarŜona w piśmie skierowanym do Urzędu dnia 18 lutego 1999r., wskazała na funkcjonujących na trenie Kamienia Pomorskiego innych dostawców ciepła, tj. 4 PGK Spółka z o.o., Spółdzielnie Mieszkaniowe: „Strzecha”, „Nasz Dom” i „Dobrawa”, przy czym – w jej ocenie – istniały techniczne moŜliwości podłączenia budynku Spół- dzielni „Rzepicha” do innej kotłowni. JuŜ w trakcie trwania postępowania skarŜąca poinformowała, iŜ wypowie- działa – z dniem 1 października 1998r. – łączącą strony umowę, przede wszystkim w związku z zastosowaniem przez dostawcę jednostronnie (bez negocjacji) zawyŜonych cen ciepła, jak równieŜ ze względu na groźbę przerwania dostaw, mającą na celu wymuszenie wyŜszej zapłaty. Z dniem 1 listopada 1998r. dostarcza ona ciepło do swoich zasobów z własnej kotłowni olejowej, na której budowę członkowie wnieśli wkład jednorazowy w wysokości 30zł za 1 m 2 zajmowanej powierzchni lokalu. Dla potrzeb sfinansowania pozostałej części inwestycji upowaŜnili oni Zarząd do zacią- gnięcia kredytu bankowego. Analiza kosztów dostawy ciepła z własnej kotłowni wykazała, iŜ są one niŜsze od cen Ŝądanych przez skarŜonego dostawcę o ok. 55%. Odnosząc się do argumentu podniesionego przez SM „Zdrój” o moŜliwości korzystania z usług dostarczania ciepła z innej kotłowni, Spółdzielnia wskazała (pi- smo z dnia 15 marca 1999r.), Ŝe w związku z tym musiałaby poczynić znaczne inwe- stycje przyłączeniowe, które na pewno przekroczyłyby koszt wybudowania własnej kotłowni. Trudno więc uznać proponowane rozwiązanie za ekonomicznie racjonalną alternatywę zaspokojenia potrzeb w zakresie energii cieplnej. W związku z istotnymi wątpliwościami, co do prawidłowości ustalenia wy- sokości opłat za ciepło stosowanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową „Zdrój” w rela- cjach z odbiorcami, organ antymonopolowy w dniu 12 stycznia 1999r. wystąpił do Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie – jako organu właściwego o przeprowadze- nie merytorycznej kontroli – o zajęcie stanowiska, czy wprowadzenie z dniem 1 stycznia 1998r. przez dostawcę, nowych opłat za dostarczane ciepło, nie naruszało przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 listopada 1997r. UKS w Szczecinie w piśmie skierowanym do UOKiK w dniu 11 maja 1999r. poinformował, iŜ zamierza przeprowadzić przedmiotowa kontrolę w Spółdzielni w II 5 półroczu 1999r. Mając na uwadze, Ŝe jej wyniki będą miały waŜkie znaczenie dowo- dowe dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu, organ antymonopolowy postanowił, na podstawie art. 97 §1 pkt 4 K.p.a., zawiesić prowadzone postępowanie administracyj- ne, powiadamiając o tym strony i wydając, w dniu 1 czerwca 1999r., stosowne po- stanowienie. W odpowiedzi na pismo Urzędu z dnia 12 stycznia 1999r. Urząd Kontroli Skarbowej w Szczecinie w dniu 16 listopada 1999r. poinformował o wynikach prze- prowadzonej w dniach 17 września – 22 października 1999r. kontroli. W wydanym w dniu 23 grudnia 1999r. i ostatecznym „Wyniku kontroli” UKS stwierdza jednoznacz- nie, Ŝe Spółdzielnia Mieszkaniowa „Zdrój” stosując „takie same stawki rozliczeniowe za dostarczaną energię cieplną” w odniesieniu do Spółdzielni Mieszkaniowej „Rzepi- cha”, „... jak dla członków własnej spółdzielni ” nie naruszyła przepisów rozporządze- nia Ministra Finansów z dnia 21 listopada 1997r. w sprawie ustalenia taryf dla ciepła. Z zawartego w protokole kontroli zestawienia wzajemnych rozliczeń za okres od 1 stycznia 1998r. do 30 września 1998r. wynika, Ŝe Spółdzielnia Mieszka- niowa „Rzepicha” nie uregulowała zobowiązań w wysokości x zł. W związku z uprawomocnieniem się wyniku kontroli, Spółdzielnia wystąpi- ła w dniu 2 marca 2000r. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „Rzepicha” z pozwem do Sądu Rejonowego w Szczecinie o zwrot niezapłaconej kwoty. O RGAN ANTYMONOPOLOWY , MAJĄC NA UWADZE ZEBRANY MATERIAŁ DOWO - DOWY , USTALIŁ I ZWAśYŁ CO NASTĘPUJE . Dla wyciągnięcia sankcji z tytułu stosowania indywidualnych praktyk mo- nopolistycznych niezbędne jest dokonanie przez Urząd co najmniej następujących czynności: • wyznaczenie rynku właściwego w danej sprawie (tzw. rynku relewant- nego czy istotnego), • ustalenie na nim pozycji rynkowej przedsiębiorcy, przeciwko któremu toczy się postępowanie, • stwierdzenie wykorzystywania przewagi kontraktowej, wynikającej z zajmowanej na tak wyznaczonym rynku pozycji. 6 Miejscem, na którym ujawniają się praktyki monopolistyczne, jest rynek, a dominacja przedsiębiorcy nie realizuje się na rynku pojmowanym ogólnie, lecz na rynku istotnym w konkretnej sprawie, z właściwymi mu relacjami konkurencyjności, obejmującym wszystkich jego uczestników. Definicja rynku relewantnego stanowi zatem kluczowy punkt dalszych rozwaŜań odnośnie stosowania (bądź nie) przez skar- Ŝony podmiot zarzucanych mu praktyk, a sposób jego ustalenia wskazuje, w osta- tecznym rachunku, na pozycję zajmowaną przez przedsiębiorcę, a co za tym idzie – na jego siłę rynkową (por. m.in. wyroki Sądu Antymonopolowego z 31 maja 1995r., sygn. akt XVII Amr 9/95; z 21 stycznia 1998r., sygn. akt XVII Ama 55/97). W niniejszym postępowaniu rynek relewantny wyznaczony jest przez usłu- gi związane z dystrybucją, przez skarŜonego dostawcę, ciepła dostarczanego m.in. na potrzeby Spółdzielni Mieszkaniowej „Rzepicha”, których świadczenie ograniczone jest zasięgiem sieci ciepłowniczej. Na rynku zdefiniowanym jak wyŜej, skarŜony przedsiębiorca funkcjonuje w warunkach monopolu sieciowego, bezspornym jest więc, Ŝe moŜna mu przypisać zajmowanie kwalifikowanej pozycji rynkowej art. 2 pkt 6 i 7 ustawy o przeciwdziała- niu [...], co daje mu określoną władzę rynkową jak i równieŜ realną, silną przewagę kontraktową nad pozostałymi uczestnikami obrotu; okoliczności te przesądzają o moŜliwości zastosowania wobec skarŜonego dostawcy ciepła art. 5 ust. 1. Ustaleń tych nie podwaŜają ani okoliczność potencjalnej moŜliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie zakupu ciepła u innych dostawców, ani fakt wybudowania przez skarŜącą nowej kotłowni. Wysokie koszty przełączenia, a takŜe wykorzystanie innego nośnika energii powodują, Ŝe ze względu na istnienie barier inwestycyjnych i brak identyfika- cji przedmiotu rynku takie rozwiązania są poza ustalonymi granicami rynku relewant- nego. Art. 5 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu [...] uznaje za praktyki monopoli- styczne zachowania polegające na „naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku”. ChociaŜ nie wynika to z literalnego brzmienia tego przepisu, nie ma wątpliwości, Ŝe obejmuje on swoją hipotezą równieŜ naduŜywanie pozycji monopolistycznej. Powoła- ny przepis nie wymienia wszystkich postaci naduŜycia pozycji dominującej, a podane 7 praktyki mają charakter jedynie przykładowy. Oznacza to, Ŝe jako naduŜycie pozycji dominującej moŜe być traktowane takŜe inne zachowanie przedsiębiorcy, nie wymie- nione explicite w tym przepisie. Jakkolwiek samo posiadanie wskazanych wyŜej pozycji nie jest jeszcze przejawem stosowania praktyki monopolistycznej. Sankcjonowaniu przez ustawę an- tymonopolową podlegają jedynie te zachowania, które stanowią praktyki polegające na wykorzystaniu posiadanej władzy rynkowej w sposób sprzeczny z ustawą, powo- dujące np. pogorszenie sytuacji kontrahenta, ograniczenie jego samodzielności lub zmuszenie go do uczestnictwa w obrocie gospodarczym na mniej korzystnych zasa- dach niŜ by to miało miejsce w hipotetycznej sytuacji istnienia konkurencji na rynku. Sytuacja taka potencjalnie moŜe mieć miejsce w sprawie będącej przedmiotem po- stępowania, albowiem dostawca posiada niekwestionowaną przewagę kontraktową. Zgodnie z treścią art. 353 1 K.c. strony mogą kształtować swoje stosunki u- mowne dowolnie, tak jednak, by ich treść nie sprzeciwiała się właściwościom stosun- ku prawnego, ustawie ani zasadom współŜycia społecznego. Jedną z ustaw, do któ- rych odsyła powołany przepis w przedmiocie granic swobody umów jest ustawa o przeciwdziałaniu [...], która ma chronić samodzielność uczestników rynku w zakresie występowania przez nich w obrocie na równych prawach i w tym sensie zapobiegać wykorzystywaniu przez podmiot gospodarczy silniejszej pozycji rynkowej w stosunku do kontrahentów (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 6 września 1993r., sygn. Akt XVII Amr 26/93). W rozpatrywanym sporze ewentualne naduŜycie przez dostawcę uprzywi- lejowanej pozycji naleŜałoby wiązać z faktem wprowadzenia kwestionowanej przez odbiorcę skali podwyŜek cen ciepła oraz krótkotrwałym wstrzymaniem dostaw ciepłej wody. W momencie wprowadzenia nowych cen ciepła Spółdzielnia „Zdrój”, po- dobnie jak inni dostawcy energii, nie mogła swobodnie kształtować zarówno wysoko- ści opłat jak i zasad rozliczeń z odbiorcami, bowiem obowiązywały wówczas rozpo- rządzenia Ministra Finansów: z dnia 21 listopada 1997r. i z dnia 19 marca 1998r. w 8 sprawie ustalenia taryf dla ciepła, określające m.in. maksymalne wskaźniki wzrostu cen ciepła obowiązujące od dnia 1 stycznia 1998r. do dnia 31 grudnia 1998r. Meritum sporu toczącego się przed Urzędem Ochrony Konkurencji i Kon- sumentów sprowadza się więc do oceny legalności działań skarŜonej Spółdzielni przy wprowadzaniu nowych cen ciepła oraz dopuszczalności wstrzymania dostaw ciepłej wody. Stąd teŜ, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, istotnego znaczenia nabiera rozstrzygnięcie następujących kwestii: • czy Spółdzielnia „Zdrój”, nie będąc gestorem zasobów mieszkaniowych Spółdzielni „Rzepicha” (w rozumieniu przepisów rozporządzenia Mini- stra Finansów z dnia 21 listopada 1997r.) i dostarczając ciepło na pod- stawie umowy z dnia 1 października 1994r. była uprawniona do zasto- sowania od dnia 1 stycznia 1998r., wobec wnioskodawczyni, nowych przekraczających normatywny wskaźnik opłat za ciepło? • czy zastosowana groźba wstrzymania dostaw ciepłej wody w związku z nieuregulowaniem opłat po nowych, wyŜszych stawkach, a następnie wstrzymanie z dniem 1 października 1998r. dostaw ciepła do zasobów odbiorcy nie była naduŜyciem uprzywilejowanej pozycji rynkowej do- stawcy? Rozstrzygając pierwszą kwestię, organ antymonopolowy wziął pod uwagę ostateczny, prawomocny wynik kontroli dokonanej przez organ skarbowy. Potwierdzi- ła ona, Ŝe podwyŜka kwestionowanych opłat mieści się w granicach zakreślonych maksymalną taryfą ustaloną prawem, tj. nie przekracza 68%. Ustalenie w stosunku do drugiej spółdzielni cen w wysokości nie odpowiadającej rzeczywistym wydatkom na wytworzenie tej energii, po odjęciu róŜnicy pokrytej dotacją budŜetową prowadzi- łoby, w ocenie UKS, do nałoŜenia na członków kontrolowanej spółdzielni obowiązku zapłaty za ciepło kwot wyŜszych od wynikającej z rozporządzenia maksymalnej tary- fy. Organ antymonopolowy w pełni podzielając stanowisko UKS dodatkowo podnosi, Ŝe przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby w swej istocie do zalegali- zowania działań, którym ustawa antymonopolowa ma zapobiegać i przeciwdziałać. Gdyby bowiem przyjąć argumenty skarŜącej za zasadne, naleŜałoby – w konsekwen- cji – nakazać dostawcy ciepła róŜnicowanie opłat i podział rynku według kryteriów podmiotowych. Przy tych samych kosztach wytworzenia, SM „Zdrój” – bez Ŝadnych 9 ekonomicznych przesłanek ku temu – zobowiązana byłaby więc zastosować zróŜni- cowaną skalę podwyŜek dla własnych członków i SM „Rzepicha”, co w efekcie pro- wadziłoby do subsydiowania skrośnego, zakazanego prawem. Przyjęcie takiego po- glądu stałoby zatem w sprzeczności z celami chronionymi ustawą o przeciwdziałaniu [...]. Z tych więc chociaŜby względów stanowisko skarŜącej uznać naleŜy za chybio- ne, które ze względów oczywistych nie moŜe się ostać. Organ antymonopolowy zbadał ponadto, czy ustalenia stanu faktycznego dostarczają wystarczających przesłanek, które pozwoliłoby uznać za zasadny zarzut naduŜywania przez dostawcę pozycji monopolistycznej poprzez wstrzymanie dostaw ciepłej wody do zasobów mieszkaniowych odbiorcy. Fakt taki miał miejsce w okresie od dnia 1 października 1998r. (informuje o tym pismo dostawcy skierowane do od- biorcy w dniu 14 września 1998r., znak: SM – 2300/98) do dnia 1 listopada 1998r. (od dnia 1 listopada 1998r. wytwarza energię cieplną w zakresie własnym). Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, Ŝe odbiorca nie wywią- zywał się naleŜycie z zobowiązań wynikających z zawartej umowy, bowiem regulował naleŜności za zakupione ciepło, bez uwzględnienia wielkości wprowadzonej zasadnie (na co wskazują ustalenia kontroli UKS) podwyŜki, co w konsekwencji naraŜało do- stawcę na straty finansowe i powodowało, Ŝe bez swojej woli występował on de fac- to w roli poŜyczkodawcy. NaleŜy przy tym zwaŜyć, umowa dostawy energii cieplnej jest przykładem umowy wzajemnej w rozumieniu art. 487 § 2 K.c., której istotą jest wzajemność świadczeń; czyli kaŜda ze stron według treści umowy zobowiązana jest świadczyć drugiej stronie ekwiwalent tego, co sama otrzymuje. Nie moŜna zatem negować pra- wa dostawcy do zapłaty za dostarczone ciepło. Tym samym egzekwowanie przez do- stawcę swych naleŜności w formach uznanych przez prawo nie moŜe być poczytywa- ne za naduŜywanie władzy rynkowej i nie jest przejawem stosowania praktyk mono- polistycznych (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 22 czerwca 1994r., sygn. Akt XVII Amr 3/94). 10 Tak więc biorąc powyŜsze pod uwagę, naleŜy stwierdzić, Ŝe okoliczności faktyczne sprawy nie uzasadniają postawienia dostawcy zarzutu stosowania praktyk monopolistycznych określonych art. 5 ust. 1 ustawy antymonopolowej. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. Dyrektor Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Roman Jarząbek P OUCZENIE : Od niniejszej decyzji administracyjnej przysługuje stronom odwołanie do Sądu Okręgowego – Sądu Antymonopolowego w Warszawie w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon- sumentów – Delegatury w Gdańsku. O TRZYMUJĄ : 1. Spółdzielnia Mieszkaniowa „Rzepicha” ul. Kopernika 33c/9 72-400 Kamień Pomorski 2. Spółdzielnia Mieszkaniowa „Zdrój” ul. Strzelecka 1 72-400 Kamień Pomorski