RGD-37/2011

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW D ELEGATURA UOK I K W G DAŃSKU 80-824 G DAŃSK , UL . P ODWALE P RZEDMIEJSKIE 30 T EL ./ FAX (58) 346-29-32, 346-29-33, 301-51-75 E- MAIL : GDANSK @ UOKIK . GOV . PL RGD.61-37/11/MLM Gdańsk, dnia 30 grudnia 2011r. D ECYZJA NR RGD. 37/2011 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i kon- sumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu przeciwko przedsiębiorcy BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdy- ni - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów I. na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się działania przedsiębiorcy BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzi- bą w Gdyni, polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom, w umowach o kredyt konsumencki pod nazwą Umowa Kredytów Konsumenckich , pełnych i rzetel- nych informacji nt.: - uprawnienia i skutków przedterminowej spłaty kredytu przez konsumenta, - innych kosztów ponoszonych przez konsumenta w związku z niewykonaniem zo- bowiązań wynikających z umowy, w tym kosztów sądowych i postępowania egze- kucyjnego co jest sprzeczne z art. 4 ust. 2 pkt 10 i 13 ustawy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie kon- sumenckim (Dz.U. nr 100, poz. 1081, z późniejszymi zmianami), w związku z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 126, poz. 715), za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie stosowania tej praktyki ; II. na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, działania przedsiębiorcy BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni polegające na za- mieszczeniu w umowach o kredyt konsumencki, pod nazwą: Umowa Kredytów Kon- sumenckich , nieprawdziwych i wprowadzających w błąd informacji o wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206) i nakazuje się zaniechanie jej stosowania ; 2 III. na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów , określoną art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, działania przedsiębiorcy BAL- TIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni, polegające na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji, poprzez zamieszczenie w umowach o kre- dyt konsumencki, pod nazwą: Umowa Kredytów Konsumenckich , postanowienia o treści: „Niniejsza Umowa jest zgodna z wymogami polskiego systemu prawnego, a w szcze- gólności spełnia wymogi: a) ustawy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim Dz. U.01.100.1081(z późniejszymi zmianami) b) ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów Dz.U.03.86.804 (z późniejszymi zmianami), […].”, przez co przeciętny konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy, której inaczej by nie podjął, i co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust.1 i 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nie- uczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206) i nakazuje się zaniechanie jej stosowania ; IV. na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów , określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, działania przedsiębiorcy BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni polegające na sto- sowania praktyki określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na stosowaniu we wzorcu umownym Umowa Kredytów Konsumenckich postanowienia, o treści: W przypadku gdy zaległość (suma zaległych rat, opłat i odsetek karnych) przekroczy trzykrotność raty Kredytodawca może: a) wystosować upomnienie do Kredytobiorcy i poręczycieli. Każdorazowe wystawienie upomnienia podlega opłacie w wysokości 30 zł za każdy wysłany list, które jest postanowieniem umownym wpisanym na podstawie art. 479 45 Kodeksu postę- powania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone i nakazuje się zaniechania stosowania tej praktyki. V. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i kon- sumentów oraz na podstawie art. 264 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obciąża się przedsię- biorcę BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni kosz- tami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się tego przedsiębiorcę do zwrotu Pre- zesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 11,25 zł (słownie: jedenaście złotych 25/100) w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. 3 U ZASADNIENIE W okresie od 21 czerwca do 13 października 2011r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej Prezesem UOKiK lub Prezesem Urzędu, przeprowadził, pod sygnaturą akt RGD.405-33/11/MLM, postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie, czy przy świadczeniu usług finansowych przez przedsiębiorcę BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku, zwanego również BALTIC MONEY lub Spółką, nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów […] lub innych ustaw chroniących konsumentów. Analizując materiał dowodowy, Prezes Urzędu ustalił, że w stosowanych przez przedsię- biorcę umowach nie zamieszczono wszystkich informacji, wskazanych w art. 4 ust. 2 usta- wy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 100, poz. 1081 z później- szymi zmianami), w którym określony został zakres niezbędnego minimum informacyjne- go, jaki winien zostać udostępniony konsumentowi, przy zawieraniu umowy kredytu kon- suemckiego. Ustalono także, że przedsiębiorca udziela konsumentom nieprawdziwych informacji o wy- sokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania pożyczki oraz rozpowszechnia niepraw- dziwe informacje o zgodności warunków umowy z wymogami polskiego systemu prawne- go, w szczególności z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim i ustawy z dnia 16 lu- tego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie […].Ponadto, przedsiębiorca we wzorcu umownym Umowa Kre- dytów Konsumenckich stosuje postanowienie, które zostało wpisane do Rejestru niedo- zwolonych postanowień umownych. W ocenie Prezesa Urzędu wyniki tego postępowania wskazały, że Spółka może naruszać zakaz, o którym mowa w art. 24 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ustawy o ochronie […]. W związku z powyższym, postanowieniem Nr 322 z dnia 14 listopada 2011r. zostało wszczęte, z urzędu, postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez przedsiębiorcę BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni praktyki na- ruszającej zbiorowe interesy konsument ó w pod zarzutami: I. Stosowania praktyki określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom, w umo- wach o kredyt konsumencki pod nazwą Umowa Kredytów Konsumenckich , pełnych i rzetelnych informacji nt.: - uprawnienia i skutków przedterminowej spłaty kredytu przez konsumenta, - innych kosztów ponoszonych przez konsumenta w związku z niewykonaniem zo- bowiązań wynikających z umowy, w tym kosztów sądowych i postępowania egze- kucyjnego co jest sprzeczne z art. 4 ust. 2 pkt 10 i 13 ustawy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie kon- sumenckim (Dz.U. nr 100, poz. 1081, z późniejszymi zmianami). II. Stosowania praktyki określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na zamieszczeniu w umowach o kredyt konsumencki, pod nazwą Umowa Kredytów Konsumenckich , nieprawdziwych i wprowadzających w błąd informacji o wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania pożyczki, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom ryn- kowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206). 4 III. Stosowania praktyki określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkuren- cji i konsumentów, polegającej na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji, poprzez zamieszczenie w umowach o kredyt konsumencki, pod nazwą Umowa Kredytów Kon- sumenckich , postanowienia o treści: „Niniejsza Umowa jest zgodna z wymogami polskiego systemu prawnego, a w szcze- gólności spełnia wymogi: c) ustawy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim Dz. U.01.100.1081(z późniejszymi zmianami) d) ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów Dz.U.03.86.804 (z późniejszymi zmianami), […].”, przez co przeciętny konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy, której inaczej by nie podjął, i co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust.1 i 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nie- uczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206). IV. Stosowania praktyki określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkuren- cji i konsumentów, polegającej na stosowaniu we wzorcu umownym Umowa Kredytów Konsumenckich postanowienia, o treści: W przypadku gdy zaległość (suma zaległych rat, opłat i odsetek karnych) przekroczy trzykrotność raty Kredytodawca może: a) wystosować upomnienie do Kredytobiorcy i poręczycieli. Każdorazowe wystawienie upomnienia podlega opłacie w wysokości 30 zł za każdy wysłany list.., uznanego za postanowienie niedozwolone i wpisanego do rejestru postanowień wzorców uznanych za niedozwolone pod pozycją np.: 829 . W toku postępowania Prezes Urzędu, postanowieniem Nr 323 z dnia 15 listopada 2011r., zaliczył w poczet dowodów część materiałów stanowiących akta sprawy prowadzonej pod sygnaturą RGD.405-33/11/MLM. Odnosząc się do zarzutów postawionych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, przedsiębiorca, pismem z dnia 22 listopada 2011r., przedstawił swoje stanowisko w spra- wie. Zdaniem Spółki m.in.:
Działania polegające na nieinformowaniu klientów o niektórych mało istotnych z punktu widzenia konsumentów jako grupy aspektach umowy (w tym przypadku ewentualnych kosztów sądowych i komorniczych), nie wywołują jednak takich skut- ków lecz skutki wręcz przeciwne polepszają sytuacje prawną i faktyczną konsumen- tów dając im do reki oręż przewidziany w w/w art. 13.
Dochodzenie roszczeń na drodze sądowej a tym bardziej egzekucja komornicza, na- stępuje po rozwiązaniu umowy a więc nie stanowi konsekwencji nie wywiązania się ze zobowiązań wynikających bezpośrednio z umowy.
brak jest związku pomiędzy postanowieniem umownym, stosowanym przez Spółkę, a klauzulami umieszczonym w Rejestrze niedozwolonych postanowień umownych.
zarzut dotyczący wprowadzania w błąd konsumentów nie został niczym uprawdo- podobniony. 5 Ponadto przedsiębiorca poinformował, że nie potrafi określić dokładnej daty wejścia w ży- cie wzorca umowy jednak przedstawienie umowy pierwszemu klientowi nastąpiło ok. 15 maja 2011r. Z dniem 18 grudnia 2011r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredy- cie konsumenckim (Dz.U. Nr 126, poz. 715). Zgodnie jednak z treścią art. 66 ust. 1 tej ustawy do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy do- tychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 100, poz. 1081 ze zmianami). Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: A. Okoliczności faktyczne sprawy 1. BALTIC MONEY Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni została wpisana do KRS w dniu 22 grudnia 2010r., pod numerem: 0000373876. Wysokość kapitału zakładowego wyniosła 300.000 zł. Przedmiotem działania przedsiębiorcy, określonym w KRS, jest m.in. finansowa działalność usługowa, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszy emerytalnych. Fak- tycznym przedmiotem działania przedsiębiorcy jest natomiast udzielanie kredytów gotówkowych klientom indywidualnym/konsumentom. Na ten cel nie utworzono funduszu pożyczkowego. Zgodnie z oświadczeniem Spółki umowy kredytowe zawierane są od maja 2011r., w związku z czym Spółka nie osiągnęła przychodów w roku 2010. Spółka posiada 4 punkty, w których zawierane są umowy kredytów; w Gdańsku, w Gdyni, w Gliwicach oraz w Zamościu. 2. Spółka opracowała i stosuje wzorzec umowny o nazwie Umowa Kredytów Kon- sumenckich. W umowie zawarte są dane personalne klienta oraz informacje nt. kredytu, tj. m.in. liczba wnioskowanych kredytów (od 2 do 20), wysokość kredytu 5000,00 zł, ogólna suma wnioskowanych kredytów, okres spłaty, stawka opłaty przygotowawczej 5,00%, nominalna stopa oprocentowania. Ogólna suma wnioskowanych kredytów (obliczana jako iloczyn wartości jednego kredytu oraz liczby wnioskowanych kredytów) może wynieść od 10.000 zł do 100.000 zł. Okres spłaty kredytu może wynieść według wyboru kredytobiorcy: 1,2,3,5,10,15,20 lub 30 lat. Zgodnie z § 1 pkt 5 Umowy Kredytów Konsumenckich umowa staje się zobowiązu- jąca dla kredytodawcy z chwilą wniesienia przez kredytobiorcę opłaty przygotowaw- czej. Jeżeli opłata nie zostanie wniesiona w ciągu 14 dni od daty podpisania umo- wy, umowę uznaje się za niezawartą (§ 3 pkt 1 Umowy). Kredytobiorca otrzymuje również wzór Oświadczenia o odstąpieniu od umowy kredytu oraz potwierdza, na piśmie, że uzyskał informację o prawie do odstąpienia od zawartej umowy, w terminie 10 dni. 3. Zgodnie z warunkami umowy Kredytobiorca w nieprzekraczalnym terminie 90 dni zobowiązany jest do dostarczenia propozycji zabezpieczenia kredytu. Każdorazowo jest to weksel in blanco oraz jedno z następujących zabezpieczeń: - zastaw hipoteczny, - zastaw rejestrowy (samochody, ciągniki itp.), 6 - blokada środków na rachunku bankowym, - cesja polisy ubezpieczeniowej z funduszem inwestycyjnym, - poręczyciele, - inne zabezpieczenia zaakceptowane przez pożyczkodawcę. Dla kredytów w ilości od 2 do 10 wymagane jest ustanowienie dwóch poręczycieli, a dla pozostałych – trzech. Zabezpieczenia ustanawiane są każdorazowo na koszt Kredytobiorcy. Po zaakceptowaniu zabezpieczeń Kredytobiorca otrzymuje indywidualne numery (NUK). Liczba NUK wynika z ogólnej sumy zobowiązania np. przy ubieganiu się o kredyt w wysokości 10.000 zł (2x5.000 zł) klient otrzyma dwa numery NUK. Nume- ry nadawane są w kolejności akceptowania przedstawionych zabezpieczeń. Wypłaty kredytów następować mają w odstępach miesięcznych zgodnie z kolejnymi nume- rami NUK. Każdy kredyt jest rozliczany oddzielnie i posiada odrębny byt prawny. 4. Zgodnie z umową kredyt oprocentowany jest nominalną stopą procentową równą 8,09%. Ponadto w umowie jest określany Całkowity koszt kredytu , po dokona- niu przez klienta wyboru okresu spłaty kredytu. 5. W § 2 pkt. 4 b Umowy przedsiębiorca informuje, że łączna kwota wszystkich kosz- tów, opłat i prowizji stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu oraz kosztów usta- nowienia zabezpieczenia, które to koszty nie są znane w dniu podpisania Umowy. Jednak Kredytodawca szacuje, że nie powinny one przekroczyć: - dla zastawu hipotecznego 3.500,00 zł, - dla zastawu rejestrowego 1.000,00 zł, - dla pozostałych zabezpieczeń 300,00 zł. 6. Zgodnie z treścią § 2 pkt. 4 c Umowy Rzeczywista roczna stopa procentowa wynosi 20%. Obliczenia RRSP dokonano - z uwagi na brak informacji o czasie po- trzebnym na ustanowienie zabezpieczeń - w oparciu o art. 4 ust. 3a ustawy o kre- dycie konsumenckim przyjmując, że wysokość kredytu to 8.000,00 zł a okres spłaty to 12 miesięcy. 7. Dane dotyczące ilości zawartych umów, umów przyjętych do realizacji oraz ilości umów, od których klienci odstąpili, I półroczu 2011r., zostały zawarte w poniższej tabeli. Tabela nr 1 Umowy Ilość (szt) zawarte 102 w tym przyjęte do realizacji 78 od których konsumenci odstąpili 19 zrealizowane 3 oczekujące na realizację 5 B. Uregulowania prawne I. U STAWA O KREDYCIE KONSUMENCKIM 7 Ustawa z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim reguluje zasady i tryb zawierania umów o kredyt konsumencki. Przepisy tej ustawy określają zasady ochrony konsumentów oraz obowiązki przedsiębiorcy, który udziela kredytu konsumenckiego. I tak: • Art. 2 i art. 3 ustawy definiują, że przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na mocy której przedsiębiorca, zwany kredytodawcą, udziela konsumento- wi kredytu lub daje przyrzeczenie jego udzielenia. Za umowę o kredyt uznaje się, w szczególności, umowę pożyczki, z zastrzeżeniem, że przepisów ustawy nie stosuje się m.in. gdy wartość kredytu (pożyczki) przekracza kwotę 80.000 zł, lub jej rów- nowartość w innej walucie. Jednocześnie za konsumenta ustawa uznaje osobę fi- zyczną, która zawiera umowę z przedsiębiorcą w celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą. • Art. 4 ust. 2 ustawy określa, że umowa o kredyt konsumencki powinna zawierać następujące dane: 1) imię, nazwisko konsumenta i jego adres oraz imię, nazwisko (nazwę) i adres (siedzibę) kredytodawcy, a gdy kredytodawcą jest osoba prawna - także okre- ślenie organu, który zarejestrował działalność kredytodawcy, i numer w reje- strze, pod którym kredytodawca został wpisany, 2) wysokość kredytu, 3) zasady i terminy spłaty kredytu, 4) roczną stopę oprocentowania oraz warunki jej zmiany, 5) opłaty i prowizje oraz inne koszty związane z udzieleniem kredytu, w tym opłatę za rozpatrzenie wniosku kredytowego oraz przygotowanie i zawarcie umowy kredytowej, zwaną dalej "opłatą przygotowawczą", będące elementem całkowitego kosztu kredytu, oraz warunki ich zmiany, 6) informację o całkowitym koszcie kredytu i rzeczywistej rocznej stopie oprocen- towania, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2, 7) sposób zabezpieczenia, jeżeli umowa je przewiduje, oraz opłaty należne kre- dytodawcy z tego tytułu, 8) informację o pozostałych kosztach, do których zapłaty zobowiązany jest kon- sument w związku z zawartą umową, 9) informację o łącznej kwocie wszystkich kosztów, opłat i prowizji, do których zapłaty zobowiązany jest konsument, 10) informację o uprawnieniu i skutkach przedterminowej spłaty kredytu przez konsumenta, 11) informację o terminie, sposobie i skutkach wykonania uprawnienia do odstą- pienia od umowy przez konsumenta, o którym mowa w art. 11, 12) informację o skutkach uchybienia postanowieniom dotyczącym zasad i terminu spłaty kredytu, 13) informację o rocznej stopie oprocentowania zadłużenia przeterminowanego oraz warunki jej zmiany, a także informację o innych kosztach ponoszonych przez konsumenta w związku z niewykonaniem przez niego zobowiązań wyni- kających z umowy, w tym o kosztach upomnień lub wezwań do zapłaty, kosz- tach sądowych i postępowania egzekucyjnego. • Art. 4 ust. 3 ustawy stanowi, że 8 Jeżeli nie jest możliwe podanie kosztów, do których poniesienia zobowiązany jest konsument, należy określić ich szacunkową wysokość oraz okoliczności, od których zależy ich ostateczna wysokość i obowiązek zapłaty przez konsu- menta. • Zgodnie z art. 4 ust. 3a ustawy, Do obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocen- towania, jeżeli nie jest możliwe określenie wysokości kredytu konsumenckiego, cza- su trwania umowy oraz terminów spłat kredytu, należy przyjąć, że kwota kredytu wynosi 8.000 zł, a spłata kredytu następuje w miesięcznych ratach w ciągu 12 mie- sięcy kalendarzowych. • Art. 7a ustawy przewiduje, że Łączna kwota wszystkich opłat, prowizji oraz innych kosztów związanych z zawarciem umowy o kredyt konsumencki, z wyłączeniem udokumentowanych lub wynikających z innych przepisów prawa kosztów, związa- nych z ustanowieniem, zmianą lub wygaśnięciem zabezpieczeń i ubezpieczeń (w tym kosztów ubezpieczenia spłaty kredytu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4), nie może przekroczyć 5 % kwoty udzielonego kredytu konsumenckiego . • Art. 7 ustawy stanowi, że Całkowity koszt kredytu oznacza wszystkie koszty wraz z odsetkami i innymi opłatami i prowizjami, które konsument jest zobowiązany zapła- cić za kredyt, z wyjątkiem kosztów: 1. które ponosi konsument w związku z niewykonaniem swoich zobowiązań wynikających z umowy o kredyt konsumencki, 2. które w związku z nabyciem rzeczy lub usługi ponosi konsument, niezależnie od tego, czy nabycie następuje z wykorzystaniem kredytu, 3. prowadzenia rachunku, z którego realizowane są spłaty, oraz kosztów prze- lewów i wpłat na ten rachunek, chyba że konsument nie ma prawa wyboru podmiotu prowadzącego rachunek, a koszty te przekraczają koszty dla ra- chunków oszczędnościowych stosowane przez podmiot prowadzący rachu- nek, 4. ustanowienia, zmiany oraz związanych z wygaśnięciem zabezpieczeń i ubez- pieczenia, z wyjątkiem kosztów ubezpieczenia spłaty kredytu - wraz z opro- centowaniem i pozostałymi kosztami - na wypadek śmierci, inwalidztwa, cho- roby lub bezrobocia konsumenta, 5. wynikających ze zmiany kursów walut . • Art. 8 ustawy Konsument jest uprawniony do spłaty kredytu przed terminem okre- ślonym w umowie. Termin dokonania spłaty powinien odpowiadać terminom wno- szenia rat określonym w umowie. 1a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, konsument jest obowiązany poinfor- mować kredytodawcę o zamiarze wcześniejszej spłaty kredytu najpóźniej w terminie 3 dni przed jej dokonaniem. 2. Jeżeli konsument spłaca kredyt przed terminem, wówczas w przypadku: 1) kredytu oprocentowanego - nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania za okres po spłacie kredytu, 2) kredytu nieoprocentowanego - konsument ma prawo do zmniejszenia zapłaco- nych kredytodawcy prowizji i opłat proporcjonalnie do okresu, o który skrócono czas korzystania z kredytu. 9 3) Za wcześniejszą spłatę kredytu kredytodawca nie może zastrzec prowizji. 4) Kredytodawca obowiązany jest rozliczyć się z konsumentem w terminie 14 dni od dnia dokonania spłaty kredytu. • Art. 11 ust. 1 ustawy przewiduje, że Konsument, z zastrzeżeniem ust. 6 i art. 12 ust. 1, może, bez podania przyczyny, odstąpić od umowy o kredyt konsumencki w terminie 10 dni od dnia zawarcia umowy. Jeżeli umowa o kredyt konsumencki nie zawierała informacji o uprawnieniu do odstąpienia od umowy, konsument może od- stąpić od umowy w terminie 10 dni od dnia otrzymania informacji o prawie odstą- pienia od umowy, nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia zawarcia umowy . W razie odstąpienia konsumenta od umowy kredytodawca obowiązany jest niezwłocznie zwrócić poniesione przez konsumenta na rzecz kredytodawcy koszty udzielanego kredytu, z wyjątkiem opłaty przygotowawczej oraz pobranych przez kredytodawcę opłat związanych z ustanowieniem zabezpieczenia . II. U STAWA O PRZECIWDZIAŁANIU NIEUCZCIWYM PRAKTYKIM RYNKOWYM Ustawa z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206) określa nieuczciwe praktyki rynkowe oraz zasady przeciwdziała- nia tym praktykom w interesie konsumentów i w interesie publicznym. • Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowa- dzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powo- dować podjecie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął . Natomiast wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o nieuczciwych praktykach rynkowych). • W art. 2 pkt 8 ustawy zawarto definicję przeciętego konsumenta, zgodnie z którą za przeciętnego konsumenta uznaje się konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynni- ków społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szcze- gólne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa . M AJĄC NA UWADZE ZEBRANY MATERIAŁ DOWODOWY , P REZES U RZĘDU ZWAŻYŁ , CO NASTĘPUJE . Aby rozstrzygnąć sprawę w oparciu o przepisy ustawy o ochronie […] niezbędnym jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny, bowiem dopiero wykazanie tej przesłanki upoważnia Prezesa UOKiK do realizacji celu ustawy, którym, zgodnie z jej art. 1 ust 1, jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. 10 W ocenie Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się i dotyczy ochrony interesu szerszej grupy konsumentów, którzy są lub mogą być klientami Spółki. Skarżonemu przedsiębiorcy przedstawiono zarzuty naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie […], który stanowi, iż Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z ust. 2 tegoż artykułu Przez praktykę naruszającą zbio- rowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębior- cy, w szczególności: 2) naruszenie obowiązku udzielenia konsumentom rzetelnej, praw- dziwej i pełnej informacji oraz 3) nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Aby działania przedsiębiorcy (tu: BALTIC MONEY) mogły zostać uznane za sprzeczne z powołanym wyżej przepisem art. 24 ustawy antymonopolowej, winny spełniać łącznie na- stępujące przesłanki: ujawniać się w obrocie konsumenckim, stanowić działanie bezpraw- ne, godzić w zbiorowy interes konsumentów. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie […] i art. 22 1 k.c., za konsumenta uważa się osobę fizyczną, dokonującą czynności prawnej nie związanej bezpośrednio z jej działalno- ścią gospodarczą lub zawodową. Niekwestionowana przez uczestnika postępowania oko- liczność zawierania z osobami fizycznymi umów, na podstawie których Spółka udziela lub przyrzeka udzielić pożyczki gotówkowej, jednoznacznie potwierdza fakt spełnienia pierw- szej z przesłanek powołanego wyżej przepisu ustawy o ochronie […]. Jako bezprawne należy kwalifikować zachowania sprzeczne z prawem, zasadami współży- cia społecznego lub dobrymi obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystarczy, że określone zachowanie kolidu- je z przepisami prawa (por. Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji pod red. Janusza Szwaji, Wyd. CH Beck, Warszawa 2000r., s. 117-118). I. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorcy postawiono zarzut stosowania praktyki naru- szającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie […], polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej i pełnej informacji. Bezprawność działań przedsiębiorcy wynika z naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 10 i 13 ustawy o kredycie konsumenckim. Przepis ten wymaga, aby umowa o kredyt konsumencki zawierała m.in. dane o: - uprawnieniach i skutkach przedterminowej spłaty kredytu przez konsumenta, - innych kosztach ponoszonych przez konsumenta w związku z niewykonaniem zo- bowiązań wynikających z umowy, w tym kosztach sądowych i postępowania egze- kucyjnego W wyroku z dnia 13 czerwca 2005r., sygnatura akt XVII Ama 30/04, Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej SOKiK, stwierdził, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się przez bank wzorcem umowy o udzielenie kredytu, którego treść nie odpowiada wymogom ustawy o kredycie konsumenckim. W ocenie SOKiK, skoro ustawodawca wyraźnie określił zakres niezbędnych danych zawartych w umowie kredytu konsumenckiego, to oczywistym jego celem było zagwarantowanie konsumentowi wiedzy w tym zakresie jako niezbędnej dla ochrony jego praw i interesów. Bez znaczenia jest przy tym, czy konsument z informacji tych uczyni użytek czy nie. Natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 czerwca 2006r. sygn. akt III SK 7/2006, Sąd Najwyższy podkreślił, że zastosowanie kategorycznej formuły w art. 4 ust. 2 ustawy o kre- 11 dycie konsumenckim nadaje analizowanemu przepisowi charakter normatywny obligato- ryjnego nakazu zamieszczenia w umowie wszystkich istotnych postanowień umownych, które z woli ustawodawcy gwarantują konsumentowi prawo do wiedzy o zakresie jego praw i obowiązków określonych bezpośrednio w dokumencie umowy kredytowej, co uzy- skuje się zarówno przez łatwość bezpośredniego dostępu do istotnych informacji kredyto- wych, jak i możliwości ich porównania na etapie kontraktowania z konkurencyjnymi ofer- tami innych kredytodawców. Sąd uznał także, że prawidłowa wykładnia art. 4 ust. 2 usta- wy o kredycie konsumenckim prowadzi do wniosku, że obligatoryjne postanowienia (es- sentialia negotii) umowy o kredyt konsumencki, które zostały wymienione w tym przepisie, powinny być w umowie uzgodnione literalnie, bezpośrednio i wyczerpująco (…). Konsu- ment ma prawo do przejrzystej, kompletnej i jednoznacznej informacji w sprawach mają- cych istotne znaczenie dla zabezpieczenia jego interesu prawnego w warunkach globaliza- cji (masowości) obrotu prawnego i wielości ofert na rynku, które nie zawsze posługują się prawdziwymi i pełnymi informacjami i niekiedy wprowadzają w błąd lub w sposób ukryty godzą w indywidualny i zbiorowy interes konsumentów. Brak w umowie kredytowej wszystkich konkretnych postanowień przewidzianych w ww. przepisie stanowi zatem, w ocenie Sądu, realne naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, przez co godzi w zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu ustawy o ochronie […]. Oceniając działania BALTIC MONEY, Prezes Urzędu uznał, że zawierając z konsumentami umowy z wykorzystaniem wzorca pn. Umowa Kredytów Konsumenckich , przedsię- biorca ten nie wypełnił obowiązków informacyjnych względem konsumentów, w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 pkt 10 i 13 ustawy o kredycie konsumenckim. Zdaniem Prezesa Urzędu przedsiębiorca nie udziela klientom/konsumentom pełnych i rze- telnych informacji, określonych w art. 4 ust. 2 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, o uprawnieniu i skutkach przedterminowej spłaty kredytu przez konsumenta. Wprawdzie Spółka w § 2 ust. 3 umowy przewidziała, że konsument jest uprawniony do wcześniejszej spłaty pożyczki, a także, że w przypadku wcześniejszej spłaty klient nie jest zobowiązany do zapłaty odsetek za niezapadłe raty jak również, że za wcześniejszą spłatę pożyczki nie jest pobierana prowizja, tym niemniej w umowie brak jest informacji o obo- wiązku kredytodawcy, wynikającym z art. 8 ust. 4 ustawy o kredycie konsumenckim dot. rozliczenia się z konsumentem w terminie 14 dni od dnia spłaty kredytu. Wskazać należy, że przeciętny konsument, do którego adresowana jest oferta przedsię- biorcy (tu: BALTIC MONEY), nawet jeśli posiada wiedzę ogólną, nie posiada zazwyczaj wiedzy specjalistycznej, a tym samym nie zna pełni swoich praw, wynikających np. z prze- pisów prawnych. To na przedsiębiorcy, jako profesjonaliście, spoczywa obowiązek udziele- nia swoim klientom pełnych, rzetelnych i prawdziwych informacji w tym zakresie. Z treści art. 8 ust. 4 ustawy o kredycie konsumenckim wynika bezwzględny obowiązek rozliczenia się z klientem w przypadku dokonania wcześniejszej spłaty kredytu. Z treści tego przepisu nie wynika również, aby takie rozliczenie było związane z wypełnieniem in- nych, dodatkowych warunków np. przedstawienie żądania w tym zakresie. Z tych też po- wodów uznać należy, że w przypadku wystąpienia takiego zdarzenia (wcześniejsza spłata kredytu) przedsiębiorca musi dokonać, w ciągu 14 dni całkowitego rozliczenia kredytu, natomiast klient winien zostać powiadomiony o swoich prawach należycie. W stosowanym przez BALTIC MONEY wzorcu umowy takich informacji brak. 12 W umowie brak jest także pełnych informacji nt. innych kosztach ponoszonych przez konsumenta w związku z niewykonaniem zobowiązań wynikających z umowy, w tym kosztach sądowych i postępowania egzekucyjnego . Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o kredycie konsumenckim, jeżeli nie jest możliwe podanie kosztów, do których poniesienia zobowiązany jest konsument, należy określić ich szacun- kową wysokość oraz okoliczności, od który zależy ich ostateczna wysokość i obowiązek zapłaty przez konsumenta. W § 6 umowy przedsiębiorca określił, że w przypadku zalegania z terminowym opłacaniem rat zostaną naliczone odsetki karne w wysokości maksymalnie dopuszczonej przez kodeks cywilny, a także, że w przypadku gdy zaległość przekroczy trzykrotność raty kredytodawca może wystosować, zarówno do pożyczkobiorcy, jak i poręczyciela upomnienie, przy czym każdorazowe wystawienie upomnienia podlega opłacie w wysokości 30 zł, za każdy wysła- ny list. Przedsiębiorca nie określił, przy tym jak często będzie podejmował te działania, w związku z czym konsument zawierając umowę nie zna nawet przybliżonych kosztów np. możliwych miesięcznych obciążeń z tego tytułu. Spółka zastrzegła również, że może przekazać dochodzenie zaległości swojemu działowi windykacji lub wyspecjalizowanej firmie zewnętrznej . Jednak, poza tą informacją oraz podaniem kosztu upomnienia, przedsiębiorca nie przedstawił innych kosztów, jakie ponie- sie lub może ponieść konsument w związku z niewykonaniem zobowiązania. Nie określił też, choćby szacunkowo, ich wysokości, ani nie wskazał na czynności, z którymi są one związane. Konsument nie otrzymał więc informacji nt. ewentualnych kosztów sądowych i postępowania egzekucyjnego, tj. opłat i wydatków związanych z dokonywaniem określo- nych czynności w postępowaniu sądowym w sprawach cywilnych i postępowaniu egzeku- cyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z tych też względów, zdaniem Prezesa Urzędu, informacje dotyczące obciążeń finanso- wych, które może ponieść konsument w przypadku zalegania ze spłatą zobowiązań są nie- pełne, a przez to uniemożliwiają klientowi ustalenie, jakie będą lub mogą być skutki nie- wykonania umowy w tym zakresie. Stąd niedostatek informacji w tym zakresie należy uznać za sprzeczny z przywołanym wyżej przepisem ustawy o kredycie konsumenckim. W dniu 18 grudnia 2011r. weszła w życie ustawa z dnia 12 maja 2011r. o kredycie kon- sumenckim (Dz.U. Nr 126, poz. 715). Zgodnie z przepisem art. 67 tej ustawy, z dniem 18 grudnia 2011r. ustawa z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim (Dz.u. Nr 100, poz. 1081 ze zmianami) traci moc. Wejście w życie nowej ustawy o kredycie konsumenc- kim pozostaje jednak bez wpływu na możliwość oceny działań przedsiębiorcy, będących podstawą orzeczenia w niniejszej decyzji, a to z uwagi na treść art. 66 nowej ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którym do umów zawartych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zarzuty postawione przedsiębiorcy przez Prezesa Urzędu związane są z niewywiązaniem się przez BALTIC MONEY z obowiązków informacyjnych przy udzielaniu kredytów konsu- menckich, na podstawie umów zawieranych przed dniem 18 grudnia 2011r. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 30 nowej ustawy o kredycie kon- sumenckim kredytodawca obowiązany jest do udzielenia konsumentowi, w umowie, in- formacji zarówno określających m.in. wszystkie koszty, które zobowiązany jest on ponieść, obejmujące także opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu, jak i informacji o prawie do spłaty kredytu przed terminem. Ponadto kredytodawca, w oparciu o art. 52 ustawy z dnia 13 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim, nadal zobowiązany jest do rozliczenia z konsu- mentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu. II. Spółce BALTIC MONEY został postawiony zarzut stosowania praktyki, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie […], polegającej na zamieszczeniu w umowach pod nazwą Umowa Kredytów Konsumenckich nieprawdziwych i wprowadzających w błąd informacji o wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206) . Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym prakty- kom rynkowym, praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcać zachowania rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd (art. 4 ust. 2 tej ustawy). Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy, za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególno- ści rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji. Udowodnienie, że przedsiębiorca stosuje nieuczciwą praktykę rynkową, określoną w tym przepisie, wymaga wykazania, że informacje rozpowszechniane przez BALTIC MONEY, a dotyczące wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania udzielnych pożyczek jest nieprawdziwa i może wprowadzić przeciętnego konsumenta w błąd oraz skutkować podję- ciem przez niego błędnej decyzji dotyczącej umowy. Zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy o prze- ciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, przez decyzję dotyczącą umowy rozumie się podejmowaną przez konsumenta decyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu lub zapłaci za produkt, bez względu na to, czy konsument po- stanowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzyma się od jej dokonania, czyli nie- uczciwa praktyka rynkowa może dotyczyć decyzji zarówno, co do potencjalnej możliwości zawarcia umowy, jak i umowy rzeczywiście zawieranej. Należy jednak wskazać, że praktyka określona w art. 5 ustawy o przeciwdziałaniu nie- uczciwym praktykom rynkowym odnosi się do decyzji podejmowanych przez przeciętnego konsumenta, za którego uznaje się konsumenta dobrze poinformowanego, uważnego i ostrożnego. Oceny tej należy dokonać z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturo- wych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumen- tów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególne podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy ze względu na szczególne cechy, takie jak: wiek, niepełnosprawność fi- zyczna lub umysłowa (art. 2 ust. 2 tej ustawy). Definicja przeciętnego konsumenta precy- zuje więc pewien zespół cech mentalnych konsumenta, jego przeciętność, polegającą na tym, że z jednej strony możemy wymagać od takiego konsumenta pewnego stopnia wie- dzy i orientacji w rzeczywistości, lecz z drugiej strony nie możemy uznać, że jest to wiedza kompletna i profesjonalna i że konsument – mimo tej ogólnej orientacji w rzeczywistości – ma prawo pewnych rzeczy nie wiedzieć. 14 W przedmiotowej sprawie przyjąć należy, że oferta handlowa przedsiębiorcy, kierowana jest do niedookreślonej grupy osób fizycznych, konsumentów, którzy zawierają umowę w celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą, są to więc konsumenci prze- ciętni, którzy chociaż potrafią zrozumieć kierowane do nich informacje oraz podjąć w opar- ciu o ten przekaz świadomą decyzję co do oferty i produktów finansowych Spółki, nie po- siadają jednak wiedzy specjalistycznej w tym przedmiocie. Zdaniem Prezesa Urzędu, przeciętny konsument oceniając ofertę Spółki oraz wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy, której inaczej by nie podjął, a więc powziąć zamiar skorzystania z oferty przedsiębiorcy, lub na- wet zawrzeć z nim umowę. Wskazać należy, że BALIC MONEY oferuje konsumentom pożyczki gotówkowe w kwocie od 10.000 zł do 100.000 zł, na okres od 1,2,3,5,10,15,20 lub 30 lat. Zawierając umowę klient deklaruje zarówno kwotę pożyczki, jak i okres jej spłaty, czyli podpisując umowę obie strony umowy dokładnie znają te warunki umowne. Tymczasem w umowie Spółka określiła jedynie, że wysokość rzeczywistej rocznej stopy procentowej wynosi 20%, dodatkowo informując, że obliczenia dokonano w oparciu o za- łożenia wynikające z art. 4 ust. 3 a ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którymi, jeżeli nie jest możliwe określenie wysokości kredytu konsumenckiego, czasu trwania umo- wy oraz terminów spłat kredytu to do obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowa- nia, należy przyjąć, że kwota kredytu wynosi 8.000 zł, a spłata kredytu następuje w mie- sięcznych ratach w ciągu 12 miesięcy kalendarzowych. Przedsiębiorca informując o wysokości rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania wska- zał, że wyliczenia dokonał - nie w oparciu o dane dotyczące pożyczki - ale przy założe- niach określonych w ustawie , gdyż nie jest znany czas jaki będzie potrzebny Kredytobiorcy na ustanowienie zabezpieczeń. Zgodnie z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim rzeczywista roczna stopa oprocen- towania winna zostać obliczona zgodnie z wzorem określonym w załączniku do tej ustawy (art. 7 ust. 2 tej ustawy). W punkcie 4 załącznika do ustawy wymieniono szczegółowo na- leżności, które powinny być uwzględnione przy obliczaniu tego wskaźnika, tj. opłaty, pro- wizje i koszty związane z udzieleniem kredytu, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 5 i 7, koszty ponoszone przez kredytobiorcę na podstawie odrębnych przepisów związane z za- bezpieczeniem ryzyka kredytowego, w tym koszty ustanowienia hipoteki, zastawu reje- strowego, ubezpieczenia kredytu, ubezpieczenia składników majątkowych związane z udzieleniem kredytu, opłaty za udzielenie pełnomocnictwa do rachunku bankowego oraz koszty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy. Rzeczywista roczna stopa oprocen- towania uwzględniać winna zatem wszystkie obciążenia, jakie ponosi konsument w związ- ku z zaciągnięciem kredytu (Zgodnie z postanowieniami umowy zabezpieczenia kredytu ustanawiane są każdorazowo na koszt kredytobiorcy/konsumenta). Nawet jeśli uznać, że przedsiębiorca dokonywał szacunkowego obliczenia tego wskaźnika na etapie opracowania wzorca, kiedy nie wiedział na jakich warunkach zawrze konkretną umowę z danym konsumentem, to i wówczas wartość rzeczywistej rocznej stopy oprocen- towania powinna zostać przedstawiona, z chwilą zawarcia umowy i w oparciu o dane do- tyczące udzielanego kredytu. Tymczasem przedsiębiorca w trakcie prowadzonego postę- powania nie wykazał w żaden sposób, iż z chwilą zawierania umowy podaje prawdziwe informacje nt. wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, obliczonej dla pożyczki o którą ubiega się konsument. Co więcej również dostarczone umowy zawarte z konsumentami w roku 2011 wskazują, że przedsiębiorca pomimo, iż umowy te są obecnie realizowane i potrafi już określić zarówno wysokość kredytu, jak i czas trwania umowy i terminy spłaty kredytu nadal nie podaje prawdziwych danych dotyczących wysokości 15 ny spłaty kredytu nadal nie podaje prawdziwych danych dotyczących wysokości rzeczywi- stej rocznej stopy oprocentowania. Należy podnieść, że informacja o rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania jest jedną z najbardziej istotnych informacji, bowiem umożliwia konsumentom dokonanie porównania ofert dostępnych na rynku kredytowym i wybór najkorzystniejszej z nich. Skoro więc Spół- ka nie przekazuje konsumentowi prawdziwych informacji nt. rzeczywistej wartości rocznej stopy oprocentowania udzielanej pożyczki, tym samym konsument nie może poprawnie i właściwie ocenić oferty i może podjąć decyzję, której by nie podjął, gdyby informacje nt. warunków pożyczki były prawdziwe. Dokonując wyboru pożyczki spośród oferowanych na rynku, konsument rozważy przede wszystkim, jaka jest rzeczywista roczna stopa oprocen- towania, a tym samym ile rocznie kosztować będzie zaciągnięta pożyczka. W związku z czym, wprowadzające w błąd określenie tego wskaźnika przez przedsiębiorcę, należy za- kwalifikować jako nieuczciwą praktykę rynkową. Przedsiębiorca faktycznie nie udziela pożyczek w kwocie 8.000 zł, konsument może bo- wiem otrzymać kredyt w wysokości minimalnej 10.000 zł lub krotność kwoty 5.000, wyra- żoną liczbą całkowitą. Uznać więc należy, że wskaźnik ten w rzeczywistości nie może sta- nowić dla klienta Spółki podstawy do oceny, czy porównania warunków oferty przedsię- biorcy z ofertami innych kredytodawców. Skoro w żadnym przypadku klienci BALTIC MO- NEY nie mogą otrzymać pożyczki w wysokości 8.000 zł, to także porównanie parametrów, określonych w umowach (dokonanych dla tej kwoty), z warunkami innych ofert, dostęp- nych w tym czasie na rynku, nie będzie prawdziwie obrazować sytuacji klienta Spółki. Co więcej, także uzyskanie informacji nt. warunków pożyczki w kwocie 10.000 zł, u innych kredytodawców, nie będzie mogło stanowić podstawy takiego porównania, bowiem kon- sumenci (klienci Spółki) nie otrzymują od przedsiębiorcy danych nt. ewentualnej pożyczki w tej kwocie, wystarczających do dokonania takiego porównania. Z tych też powodów in- formacja, przekazana przez przedsiębiorcę, nie jest prawdziwa bowiem nie uwzględnia rzeczywistych parametrów danej/konkretnej pożyczki, o którą występuje konsument. W konsekwencji, w oparciu o te informacje, konsument mógł więc podjąć ważną dla niego życiowo decyzję dotyczącą umowy, której nie podjąłby, gdyby informacje udzielone przez przedsiębiorcę były prawdziwe . Zgodnie z brzmieniem cytowanego wcześniej art. 4 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczci- wym praktykom rynkowym, praktyka rynkowa jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z do- brymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcać zachowania ryn- kowe przeciętnego konsumenta. Aby więc określone działania przedsiębiorcy zakwalifiko- wać jako taką praktykę należy wykazać, że jest ona, po pierwsze, sprzeczna z dobrymi obyczajami. W wyroku z dnia 23 lutego 2006r. sygnatura akt XVII Ama 118/04, SOKiK uznał, że istotą pojęcia dobrego obyczaju jest szeroko pojęty szacunek dla drugiego człowieka. W stosun- kach z konsumentami powinien on wyrażać się właściwym informowaniem o przysługują- cych uprawnieniach, niewykorzystywaniu uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty i rzetel- nym traktowaniu partnerów umów. Za sprzeczne z dobrymi obyczajami można uznać dzia- łania zmierzające do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u konsumenta, a także wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Druga z przesłanek przesądzających o nieuczciwości praktyk rynkowych dotyczy ograni- czenia swobody decyzyjnej przeciętnego konsumenta poprzez zniekształcenie jego zacho- wań gospodarczych. Istotność zniekształcenia zachowania rynkowego konsumentów po- przez stosowaną praktykę rynkową pozwala uznać, że jej wpływ skłania przeciętnego kon- 16 sumenta do zmiany zachowania rynkowego i skutkuje, co najmniej potencjalnym, znie- kształceniem jego zachowania. Jeśli więc przeciętny konsument nie byłby pod istotnym wpływem nieuczciwej praktyki rynkowej, jego zachowanie rynkowe przybrałoby inny kształt. Za wystarczające zatem do uznania praktyki rynkowej za nieuczciwą (oprócz prze- słanki sprzeczności z dobrymi obyczajami) jest wykazanie jedynie potencjalnej możliwości zniekształcenia zachowania rynkowego przeciętnego konsumenta, co oznacza, że nie musi do tego zniekształcenia dojść. Tym samym wystarczy, że praktyka ma zdolność wpływania na decyzje konsumenta w postaci jej zniekształcenia. (por. Ustawa o przeciwdziałaniu nie- uczciwym praktykom rynkowym. Komentarz Małgorzata Sieradzka, Wydawnictwo Oficyna Wolters Kliwer Business, Warszawa 2008, s. 83). W przedmiotowej sprawie za dobre obyczaje należy uznać poszanowanie prawa konsu- menta do uzyskania rzetelnej informacji, jaką przedsiębiorca (tu: BALIC MONEY), profe- sjonalny uczestnik rynku, powinien mu przedstawić, oferując swoje towary/usługi. Zda- niem Prezesa Urzędu, naruszenie tak rozumianych dobrych obyczajów nastąpić może wła- śnie wskutek przekazania nieprawdziwych informacji o istotnych elementach umowy po- życzki tj. wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Ponadto, w ocenie Prezesa Urzędu zachowania Spółki mogą w istotny sposób zniekształcić zachowania rynkowe przeciętnego konsumenta, przed zawarciem umowy, bowiem otrzy- mując nieprawdziwe informacje nt. wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania kredytów oferowanych przez BALTIC MONEY, zostaje wprowadzony w błąd przez co nie może dokonać właściwej oceny warunków umownych oraz podjąć prawidłowej decyzji, co do wyboru oferty najkorzystniejszej z tych dostępnych na rynku. Mając na uwadze dokonane ustalenia, Prezes Urzędu uznał, że analizowane działania przedsiębiorcy wyczerpują przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej, zdefiniowanej w art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym prakty- kom rynkowym. III. Przedsiębiorcy postawiono również zarzut stosowania nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206), polegającej na rozpo- wszechnianiu nieprawdziwych informacji poprzez zamieszczenie w umowach o kredyt kon- sumencki, pod nazwą: Umowa Kredytów Konsumenckich postanowienia o treści: Niniejsza Umowa jest zgodna z wymogami polskiego systemu prawnego, a w szcze- gólności spełnia wymogi: a) ustawy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim Dz. U.01.100.1081 (z późniejszymi zmianami) b) ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów Dz.U.03.86.804 (z późniejszymi zmianami),[…]. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym prakty- kom rynkowym, praktyka rynkowa jest nieuczciwa, jeżeli wprowadza przeciętnego konsu- menta w błąd, jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcać jego zachowania rynkowe. Z kolei art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy, za praktykę rynkową uznaje działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji. 17 Oferta handlowa przedsiębiorcy, kierowana jest do bliżej nieokreślonej grupy osób fizycz- nych, konsumentów, którzy zawierają umowę w celu bezpośrednio niezwiązanym z dzia- łalnością gospodarczą, są to więc konsumenci przeciętni, którzy nie posiadają dostatecznej wiedzy specjalistycznej nt. funkcjonowania przedsiębiorców działających na rynku usług finansowych, jak i ich ofert, a także nie posiadają wystarczającej wiedzy, w zakresie prze- pisów prawnych, w szczególności dotyczących praw konsumentów, czy obowiązków przed- siębiorców. Zdaniem Prezesa Urzędu przeciętny konsument oceniając ofertę Spółki oraz kierując się informacjami, zawartymi w przedstawionej mu umowie tj.: Umowa Kredytów Konsu- menckich , mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy, której inaczej by nie podjął, gdyby informacje te były prawdziwe. Zamieszczenie w ww. umowach informacji o treści: Niniejsza Umowa jest zgodna z wymo- gami polskiego systemu prawnego, a w szczególności spełnia wymogi : a) ustawy z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim Dz. U.01.100.1081 (z późniejszymi zmianami), b) ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów Dz.U.03.86.804 (z późniejszymi zmianami),[…] mogło sugerować konsumentom, iż przedsiębiorca działa zgodnie z przepisami prawa, a jego oferta spełnia wszelkie wymogi, jakie zostały określo- ne w przywołanych ustawach. Tymczasem, jak to wcześniej wykazano, w punktach I i II niniejszej decyzji, Spółka nie tylko narusza przepisy ustawy o kredycie konsumenckim, ale także przez swoje działania narusza interesy swoich klientów, konsumentów, przez co dopuszcza się stosowania prak- tyki, zdefiniowanej w art. 24 ustawy o ochronie […]. W konsekwencji, zachowanie przed- siębiorcy polegające na informowaniu konsumentów o zgodności postanowień omawia- nych umów z ww. przepisami prawa, zadaniem Prezesa UOKiK, wypełnia przesłanki art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, zgodnie z którym praktyka rynkowa jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcać zachowania rynkowe przeciętnego konsumen- ta. Wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wyrażonym w cyt. wcześniej wyroku z dnia 23 lutego 2006r. sygn. akt XVII Ama 118/04, Za sprzeczne z dobrymi obyczajami można uznać działania zmierzające do niedoinformo- wania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u konsumenta, a także wykorzy- stania jego niewiedzy lub naiwności. W przedmiotowej sprawie praktykę przedsiębiorcy, polegającą na informowaniu konsu- mentów, o zgodności jego działań z przepisami prawa, uznać należy, za sprzeczną z do- brymi obyczajami. W ocenie Prezesa Urzędu przekazane w tym zakresie informacje są nie- prawdziwe, a przez to wywołują dezinformację i błędne przekonanie u przeciętnego kon- sumenta, że przedsiębiorca jest wiarygodny. Zachowania Spółki mogły w istotny sposób zniekształcić zachowania rynkowe przeciętnego konsumenta, przed zawarciem umowy, bowiem otrzymując nieprawdziwe informacje niewątpliwie został wprowadzony w błąd, nie mógł więc dokonać właściwej oceny warunków umownych oraz podjąć prawidłowej decy- zji, co do wyboru oferty Spółki, spośród innych, dostępnych w tym samym czasie na ryn- ku, co więcej pod wpływem tych informacji mógł podjąć decyzje inną, niż podjąłby gdyby rozpowszechnianie przez przedsiębiorcę informacje nt. udzielanych pożyczek były praw- dziwe. Poza tym wskazać należy, że informacja nt. zgodności umowy z przepisami ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów Dz.U.03.86.804 (z późniejszymi zmianami),[…] jest nieprawdziwa, bowiem przepisy tej ustawy już nie obowiązują. 18 Uwzględniając wszystkie okoliczności, Prezes Urzędu uznał, że opisane działania przedsię- biorcy wyczerpują przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej zdefiniowanej w art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom ryn- kowym. IV. Przedsiębiorcy został postawiony zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów określonej w art . 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie […], polega- jącej na stosowaniu we wzorcu umownym Umowa Kredytów Konsumenckich posta- nowienia, o treści: W przypadku gdy zaległość (suma zaległych rat, opłat i odsetek karnych) przekroczy trzykrotność raty Kredytodawca może: a) wystosować upomnienie do Kredytobiorcy i poręczycieli. Każdorazowe wystawienie upomnienia podlega opłacie w wysokości 30 zł za każdy wysłany list.., które jest postanowieniem umownym wpisanym na podstawie art. 479 45 Kodeksu postę- powania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005r., w sprawie o sygn. akt XVII AmC 103/04, Sąd Ochro- ny Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienie o treści: W przypad- ku zalegania z co najmniej dwoma ratami pożyczkodawca może również wystosować (nie częściej niż raz w tygodniu) upomnienie. Każdorazowe wystawienie upomnienia podlega opłacie w wysokości 50,00 zł. Postanowienie to zostało umieszczone w Rejestrze niedo- zwolonych postanowień umownych pod pozycja 829 . Sąd orzekając w tej sprawie uznał, że opłata w kwocie 50 zł, która nie wynika z żadnej kalkulacji poniesionych kosztów przez pozwana jest wygórowana. Ponadto wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009r., (sygn. akt XVII AmC 624/09) Sąd uznał za niedozwolone postanowienie umowne, o treści: W przypadku niewykonania zobowiązań wynikających z niniejszej umowy Kredytobiorca poniesie koszty związane z monitorowa- niem Kredytobiorcy: 1) telefoniczne upomnienie Kredytobiorcy związane z nieterminową spłatą kredytu - 13 PLN; 2) korespondencja kierowana do Kredytobiorcy związana z nie- terminową spłatą kredytu (zawiadomienie, upomnienie, prośba o dopłatę, wystawienie Bankowego Tytułu Egzekucyjnego), za każde pismo. Opłata za korespondencję kierowaną do poręczycieli Bank obciąża dodatkowo Kredytobiorców według tych samych stawek - 15 PLN; 3. wyjazd interwencyjny do Kredytobiorcy - 50 PLN . (klauzula nr 1796 ). W uzasad- nieniu wyroku Sąd podniósł m.in., że postanowienie to z uwagi na brak regulacji w zakre- sie zasad, terminów czy częstotliwości korzystania z tych środków może prowadzić do nali- czania opłat według własnego uznania banku bez zachowania kolejności i jakichkolwiek terminów. Także i w przypadku postanowienia BALTIC MONEY uznać, należy, że Spółka określiła wy- sokość opłaty za wystosowane upomnienie bez wykazania kosztów jakie ponosi z tego tytułu. Ponadto przedsiębiorca nie określił również żadnych zasad, terminów, czy często- tliwości obciążania konsumenta opłatami za upomnienia. Z treści postanowienia umownego może wynikać np. prawo przedsiębiorcy do wysyłania nawet kilku upomnień każdego dnia, co w konsekwencji może skutkować obciążeniem konsumenta kosztami upomnienia nawet w wysokości przewyższającej pierwotną kwotę jego zaległości. Z tych też powodów uznać należy, że pomimo odmienności treści, wszystkie analizowane postanowienia wywołują identyczne skutki prawne dla konsumentów i uprawniają jego kontrahenta/przedsiębiorcę do stosowania opłaty za upomnienie określonej z pominięciem 19 kosztów rzeczywiści ponoszonych z tego tytułu, jak i uprawniają go do podejmowania działań w tym zakresie, z dowolną częstotliwością. Mając na uwadze te ustalenia, nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie, nie można mówić o sumie indywidualnych interesów, ale o zbiorowym interesie konsumentów, bowiem propozycja zawarcia umowy pożyczki, oferowanej na tych samych zasadach, ad- resowana była i jest do wszystkich obecnych i przyszłych klientów BALTIC MONEY, stano- wiących pewną zbiorowość, której interes, poprzez podejmowanie przez Spółkę działań bezprawnych, został naruszony. Zgodnie z art. 26 ustawy antymonopolowej Prezes Urzędu uznaje praktykę za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazuje zaniechania jej stosowania. W ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wszystkie, wymienione wyżej, ustawowe przesłanki z art. 24 ustawy o ochronie [...] zostały spełnione. Przedsię- biorca, działając bezprawnie, niezgodnie z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim, naruszył obowiązek udzielania konsumentom rzetelnej i prawdziwej informacji i stosował nieuczciwe praktyki rynkowe. Z uwagi na fakt, iż oferta handlowa Spółki kierowana jest do bliżej nieokreślonej liczby usługobiorców, najczęściej konsumentów indywidualnych uznać należy, że zachowanie przedsiębiorcy wypełnia dyspozycję analizowanego przepisu. Stąd, należało orzec jak w punktach I, II, III i IV sentencji. V. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu roz- strzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji koń- czącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeżeli w wyniku postępowania Pre- zes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Niniejsze postępowanie w sprawie stosowania przez przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsu- mentów zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie I, II, III i IV sentencji decyzji. Prezes Urzędu w przedmiotowej decyzji uznał, że przedsię- biorca dopuścił się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa Urzędu ze stroną. W związku z powyższym postanowiono przedsiębiorcę obciążyć kosztami postępowania w wysokości 11,25 zł (słownie: jedenaście złotych 25/100). Mając na uwadze powyższe, orzeka się jak w punkcie V sentencji niniejszej decyzji. Na podstawie art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania admini- stracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyznaczył stronie termin 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na uisz- czenie kosztów niniejszego postępowania w wysokości 11,25 zł. Powyższą kwotę należy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O W ARSZAWA 511010101000787822 31000000. 20 Stosownie do treści art. 81 ust 1 ustawy o ochronie […], w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c., od niniejszej decyzji przysługuje stronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia jej dorę- czenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delega- tury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Gdańsku. W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie V niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z 479 32 § 1 i § 2 Kpc, należy wnieść zażalenie do Sądu Okręgowe- go w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Gdańsku w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Otrzymuje: BALTIC MONEY Sp. z o.o. ul. I Armii Wojska Polskiego nr 13, lok. 2-3 81-383 GDYNIA