RKR-15/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA UOKIK W KRAKOWIE 31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5, Tel/fax (012) 421-75-79, 421-74-98, E-mail: krakow@uokik.gov.pl RKR-61-14/12/DN-5/12 Kraków, dn. 06 czerwca 2012 r. DECYZJA Nr RKR - 15/2012 I. Na podstawie art. 28 ust. 1 oraz art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.), a także stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), po przeprowadzeniu, wszczętego z urzędu, postępowania w sprawie stosowania przez przedsiębiorcę Mariana Zaporowskiego wykonującego działalność gospodarczą pod firmą: Marian Zaporowski „COM” w Krakowie, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, poprzez: 1) nieudzielanie konsumentom, z którymi ww. przedsiębiorca zawierał umowy o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych poza lokalem przedsiębiorstwa, informacji o prawie do odstąpienia od umowy w terminie 10 dni, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.) oraz 2) niedoręczanie konsumentom, z którymi ww. przedsiębiorca zawierał umowy o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych poza lokalem przedsiębiorstwa, wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy, wbrew obowiązkowi z art. 3 ust. 1 ww . ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny wobec uprawdopodobnienia, w toku ww. postępowania, stosowania przez przedsiębiorcę Mariana Zaporowskiego praktyk, o których mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; po zobowiązaniu się przez wskazanego wyżej przedsiębiorcę do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia powyższym naruszeniom, poprzez: A zamieszczenie we wzorcu umowy o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych, stosowanym poza lokalem przedsiębiorstwa postanowienia w brzmieniu: „1. Zleceniodawca może, bez podania przyczyny, odstąpić od umowy w terminie 10 dni od dnia zawarcia umowy. 2. Termin odstąpienia od umowy jest zachowany, jeżeli Zleceniodawca przed jego upływem złoży w siedzibie firmy, z którą zawarł niniejszą umowę oświadczenie o odstąpieniu od umowy, według wzoru stanowiącego załącznik do umowy”. B pisemne poinformowanie konsumentów, z którymi przedsiębiorca Marian Zaporowski zawarł umowy oświadczenie usług wywozu odpadów komunalnych poza lokalem przedsiębiorstwa o prawie do odstąpienia od umowy, bez podania przyczyny, w drodze pisemnego oświadczenia, w terminie 10 dni od daty otrzymania tego 2 zawiadomienia, przy jednoczesnym doręczeniu konsumentom wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy; działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nakłada się na przedsiębiorcę Mariana Zaporowskiego obowiązek wykonania tego zobowiązania. II. Na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: ustala się termin wykonania zobowiązania, o którym mowa w pkt I sentencji niniejszej decyzji , do dnia 31 lipca 2012 r. III. Na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na ww. przedsiębiorcę Mariana Zaporowskiego obowiązek złożenia w terminie do dnia 15 sierpnia 2012 r. informacji o stopniu realizacji przyjętego zobowiązania nałożonego w punkcie I sentencji niniejszej decyzji, przy czym sprawozdanie powinno zawierać: 1. informację dotyczącą ilości umów o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych zawartych z konsumentami w oparciu o kwestionowany wzorzec, które obowiązywały w dniu otrzymania niniejszej decyzji; 2. informacje dotyczące ilości konsumentów, którym doręczono pisemne informacje o dokonanych w umowach zmianach wraz z kopiami 5 przykładowych zawiadomień skierowanych do konsumentów; 3. kopie 5 przykładowych umów zawartych z konsumentami poza lokalem przedsiębiorstwa w okresie od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji do dnia sporządzenia sprawozdania. U z a s a d n i e n i e Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w Krakowie (zwany dalej: „Prezesem UOKIK”), przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie, czy warunki świadczenia usług, stosowanych w obrocie z konsumentami przez przedsiębiorcę Mariana Zaporowskiego wykonującego działalność gospodarczą pod firmą: Marian Zaporowski „COM” w Krakowie (dalej też „Przedsiębiorca”), nie naruszają chronionych prawem interesów konsumentów, tj. czy są zgodne z przepisami ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) [dalej „ ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów” ] oraz przepisami kodeksu cywilnego dotyczącymi wzorców umów. 3 Uwzględniając ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego, postanowieniem nr RKR-78/2012 z dnia 07 marca 2012 r., Prezes UOKiK wszczął postępowanie przeciwko ww. przedsiębiorcy Marianowi Zaporowskiemu pod zarzutem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, poprzez: 1) nieudzielanie konsumentom, z którymi ww. przedsiębiorca zawiera umowy o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych poza lokalem przedsiębiorstwa, informacji o prawie do odstąpienia od umowy w terminie 10 dni, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.) oraz 2) niedoręczanie konsumentom, z którymi przedsiębiorca zawierał umowy o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych poza lokalem przedsiębiorstwa, wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy, wbrew obowiązkowi z art. 3 ust. 1 ww. ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów (…), co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Postanowieniem Nr RKR-79/2012 z dnia 07 marca 2012 r. zaliczono w poczet przedmiotowego postępowania administracyjnego dowody uzyskane w uprzednio przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym (karty nr 3-9 w aktach sprawy). W dniu 9 maja 2012 r. Prezes UOKiK zawiadomił przedsiębiorcę Mariana Zaporowskiego o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy (karta nr 18), który z przysługującego prawa nie skorzystał. Prezes UOKiK ustalił, co następuje: Przedsiębiorca Marian Zaporowski wykonuje działalność gospodarczą pod firmą: Marian Zaporowski „COM, na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Krakowa pod nr 3175/III/92-P (karta nr 6). Przedmiot działalności ww. Przedsiębiorcy to m.in. zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne oraz działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni. Odpady komunalne odbierane przez Przedsiębiorcę od właścicieli nieruchomości pochodzą z terenu gminy Kraków. Umowy o wywóz odpadów komunalnych Przedsiębiorca zawiera z klientami poza lokalem, w mieszkaniach klientów. Zawarcie umowy poprzedzane jest kontaktem telefonicznym klienta. W 2010 r. Przedsiębiorca zawarł z konsumentami 72 umowy, a w okresie I-IX 2011r. zawartych zostało 32 umowy. Przedsiębiorca zawiera z konsumentami umowy w oparciu o jednolity wzorzec pod nazwą „ Umowa na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości”. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, że stosowany przez Przedsiębiorcę w obrocie z konsumentami wzorzec umowy, pozbawiony jest pouczenia o przysługującym prawie do odstąpienia od umowy. Stwierdzono również, iż Przedsiębiorca nie załącza do umowy wzoru oświadczenia o odstąpieniu. W oparciu o powyższe ustalenia Prezes UOKiK wszczął przeciwko Przedsiębiorcy postępowanie administracyjne pod wyżej określonym zarzutem. Ustosunkowując się do przedstawionego zarzutu, pismem z dnia 03 kwietnia 2012 r. (karty nr 13-17), Przedsiębiorca uznał stanowisko Prezesa UOKiK i zobowiązał się do zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. 4 Przedsiębiorca złożył zobowiązanie, iż każda umowa będzie zawierała informację o możliwości odstąpienia od umowy bez podania przyczyny, w terminie 10 dni. Zobowiązał się również do poinformowania dotychczasowych klientów o możliwości odstąpienia od umowy i przekazanie im wzoru oświadczenia o odstąpieniu. Dokumentując powyższe Przedsiębiorca przedłożył nowy wzorzec umowy świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych (karty nr 14-16), w którym zamieszczono dodatkowe postanowienie, w brzmieniu: „1. Zleceniodawca może, bez podania przyczyny, odstąpić od umowy w terminie 10 dni od dnia zawarcia umowy.” (§ 9 pkt 1); 2.”Termin odstąpienia od umowy jest zachowany, jeżeli Zleceniodawca przed jego upływem złoży w siedzibie firmy, z którą zawarł niniejszą umowę oświadczenie o odstąpieniu od umowy, według wzoru stanowiącego załącznik do umowy”. (§ 9 pkt 2 wzorca umowy). Ponadto, przedsiębiorca przedłożył wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, stanowiącego załącznik do tej umowy (karta nr 17) Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK zważył, co następuje: Interes publiczny. Art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w ustawie jest zatem, aby działania przedsiębiorców – którym zarzucono naruszenie jej przepisów – stanowiły potencjalne zagrożenie interesu publicznego, nie zaś jednostki lub grupy. Takie stanowisko konsekwentnie prezentuje Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dawniej Sąd Antymonopolowy). W wyroku z dnia 27 czerwca 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 92/00) Sąd stwierdził, że „Interes publiczny w postępowaniu administracyjnym nie jest pojęciem jednolitym i stałym. W każdej sprawie winien on być ustalony i konkretyzowany co do swych wymagań. Organ administracji – Prezes Urzędu winien być w toku postępowania i przy wydawaniu decyzji rzecznikiem tego interesu, albowiem wynika to z jego zadań w strukturze administracji publicznej – art. 7 k.p.a. Publiczny znaczy dotyczący ogółu, dotykający ogółu a nie jednostki, czy też określonej grupy. A zatem podstawą do zastosowania przez Prezesa Urzędu przepisów ustawy antymonopolowej winno być uprzednie stwierdzenie, że został naruszony interes publicznoprawny, a nie interes prawny jednostki czy też grupy”. Podobnie na temat interesu publicznego Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wypowiedział w wielu innych wyrokach, np. z dnia 30 maja 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 80/00), z dnia 4 lipca 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 108/00), z dnia 6 czerwca 2001 r. (sygn. akt XVII Ama 78/00). Należy dodać także, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2004 r. (sygn. akt III SK 2/04) stwierdził, że naruszenie indywidualnego interesu (w powołanym wyroku – konsumenta), nie wyklucza dopuszczalności równoczesnego uznania, że dochodzi do naruszenia publicznego zbiorowego interesu. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Przedsiębiorca przyjął określoną procedurę zawierania umów o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych. Działania Przedsiębiorcy nie były ograniczone do określonych odbiorców lub ich grupy lecz dotyczyły dotychczasowych oraz przyszłych jego klientów. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie 5 podjęcie przez Prezesa UOKiK działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż do oceny stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zastosowanie mają przepisy ww. ustawy, a postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy działania przedsiębiorcy Mariana Zaporowskiego mogły nosić znamiona praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stanowi, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w art. 24 ust. 1 zakazuje stosowania takich praktyk. Naruszenie tego przepisu następuje wówczas, gdy spełnione są łącznie następujące kryteria: - działania przedsiębiorcy noszą znamiona bezprawności, - działania te naruszają zbiorowe interesy konsumentów. Przesłanka bezprawności Odnosząc się do pierwszej z przesłanek art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów tj. bezprawności działań przedsiębiorcy, stwierdzić należy, iż bezprawność rozumie się jako sprzeczność zachowania danego podmiotu z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Chodzi tu mianowicie o sprzeczność z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, jako całością. Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, tzn. niezależnym od wystąpienia szkody, czy zaistnienia zamiaru po stronie podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepisy ww. ustawy nie definiują pojęcia bezprawności działań przedsiębiorcy, na co zwrócił uwagę SOKiK w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII Ama 32/05), stwierdzając, iż art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 15 grudnia 2000r. – którego odpowiednikiem w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. W przedmiotowym postępowaniu zarzucono Przedsiębiorcy, iż w obrocie z konsumentami zawierającymi umowę poza lokalem przedsiębiorstwa stosuje wzorzec, który pozbawiony jest pouczenia o przysługującym prawie do odstąpienia od umowy. Ponadto, Przedsiębiorca nie załącza do umowy wzoru oświadczenia o odstąpieniu. W odniesieniu do sprzedaży konsumentom towarów i usług dokonywanych poza lokalem przedsiębiorstwa (co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) zastosowanie ma ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 ze zm.) – zwana dalej „ustawą o ochronie niektórych praw konsumentów”. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca, który proponuje konsumentowi zawarcie umowy poza lokalem przedsiębiorstwa ma obowiązek poinformować konsumenta na piśmie o prawie odstąpienia od umowy w terminie 10 dni od jej zawarcia (art. 2 ust. 1) oraz wręczyć mu wzór takiego oświadczenia o odstąpieniu z oznaczeniem swojej nazwy i siedziby, zaś konsument na żądanie przedsiębiorcy zobowiązany jest poświadczyć na piśmie odebranie ww. pouczenia i wzoru oświadczenia. 6 W ocenie Prezesa UOKiK takie działanie Przedsiębiorcy jest niezgodne z art. 3 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów , a tym samym może być rozpatrywane pod kątem naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . Uwzględniając powyższe Prezes UOKiK uznał, iż pierwsza przesłanka, niezbędna do uprawdopodobnienia działań Przedsiębiorcy za naruszające zbiorowe interesy konsumentów w zakresie pkt I. ppkt 1 i pakt 2 sentencji niniejszej decyzji, została spełniona. Przesłanka naruszenia zbiorowych interesów konsumentów Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiuje „zbiorowego interesu konsumentów”, wskazując jednak w przepisie art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów oznacza zatem narażenie na uszczerbek interesów znacznej grupy lub wszystkich konsumentów, poprzez stosowaną przez przedsiębiorcę praktykę, obejmującą tak działania, jak i zaniechania. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszcząć tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczbie potencjalnych konsumentów . 1 Dla stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z naruszeniem praw potencjalnie nieograniczonej liczby konsumentów. Prezes UOKiK podejmując rozstrzygnięcie zawarte w niniejszej decyzji nie opierał się zatem na indywidualnych przypadkach, a wziął pod uwagę działania Przedsiębiorcy odnoszące się do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, a więc pewnej, potencjalnie nieograniczonej liczby konsumentów. W omawianym przypadku naruszenie mogło przejawiać się w niespełnieniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Zbiorowy interes realizuje się w tym przypadku poprzez fakt, iż potencjalnie wszyscy konsumenci – aktualni bądź przyszli klienci Przedsiębiorcy mogli lub mogą zostać dotknięci przedmiotowym naruszeniem. Działania Przedsiębiorcy odnosiło się zatem do zbiorowości tych konsumentów, dla których skutek w ww. postaci był wspólny. Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę na zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, iż określenie stałego czy zamkniętego katalogu interesów 1 wyrok SN z dnia 12 września 2003 r., I CKN 504/01; 7 konsumentów nie jest możliwe, ani też zasadne. 2 Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów powiązane jest z naruszaniem interesów gospodarczych konsumentów. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno naruszenie interesów stricte ekonomicznych (o wymiarze majątkowym), jak również prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom dokonywanie transakcji handlowych z przedsiębiorcami przy całkowitym zrozumieniu rzeczywistego sensu ekonomicznego i prawnego warunków dokonywanych czynności na etapie przedkontraktowym oraz w czasie wykonywania umowy. Uwzględniając powyższe należy uznać, iż druga przesłanka do uznania za uprawdopodobnione, iż Przedsiębiorcy mogą stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów została spełniona. Podejmując zobowiązanie do dokonania stosowanych zmian we wzorcu umowy o świadczenie usług wywozu odpadów komunalnych, a także przedłożenia wszystkim konsumentom, z którymi umowy jeszcze nie wygasły, stosownych informacji odnośnie poczynionych zmian Przedsiębiorca podał, iż nowy wzorzec umowy będzie stosowany od dnia otrzymania niniejszej decyzji, a także zobowiązał się do przekazaniu stosownej informacji dotychczasowym klientom terminie 3 miesięcy od daty otrzymania decyzji. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązania. Korzystając z ww. uprawnienia Prezes UOKiK uwzględnił zobowiązanie Przedsiębiorcy. Uwzględniając powyższe, orzeczono jak w pkt I i w pkt II sentencji decyzji. Przepis art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obliguje Prezesa UOKiK, by w decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1 ustawy nałożył obowiązek złożenia w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań. Mając na uwadze powyższe, orzeka się jak w pkt III sentencji decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje stronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury UOKiK w Krakowie, 31 – 011 Kraków, Pl. Szczepański 5. upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Otrzymują: 1. Pan Marian Zaporowski„COM”, ul. Lilli Wenedy 9/68, 30-833 Kraków 2. RKR a/a. 2 patrz: M. Szydło, „Publicznoprawna ochrona zbiorowych interesów konsumentów”, Monitor Prawniczy 2004/17/791;