RKR-15/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI І KONSUMENTÓW Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie pl. Szczepański 5, 31-011 Kraków, tel/fax (012) 421-75-79, 421-74-98, e-mail: krakow@uokik.gov.pl RKR-61-3/13/PP- /13 Kraków, dnia 5 lipca 2013 r. DECYZJA NR RKR - 15/2013 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.), po przeprowadzeniu, z urzędu, postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Józefy Mikulskiej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Mikulska Klinkier w Krakowie , podejmowane w związku z proponowaniem nabycia produktów oferowanych za pośrednictwem sklepu internetowego działającego pod adresem www.mikulska-klinkier.pl oraz www.mikulska.pl , polegające na zamieszczeniu we wzorcu umowy - „Regulaminie sklepu internetowego”, postanowień wpisanych na podstawie art. 479 45 kodeksu postępowania cywilnego do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone: 1) o treści: „ Klient po otrzymaniu przesyłki sprawdza stan przesyłki i zgodność z dokumentem przewozowym. Pokwitowanie dotyczy ilości sztuk przesyłki według listu przewozowego oraz stanu jakościowego przesyłki . Wszelkie zastrzeżenia odnośnie stanu przesyłki oraz niezgodności z zamówieniem powinny być stwierdzone na piśmie w protokole reklamacyjnym w obecności kuriera oraz zawierać podpis odbierającego i przewoźnika”; 2) o treści: „Zwrócony w ten sposób towar musi zostać zwrócony w oryginalnym i nieuszkodzonym opakowaniu, musi być kompletny, nieuszkodzony i bez śladów użytkowania”; 3) o treści „ Zwrotowi nie podlegają koszty przesyłki do klienta ” ; co stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów, oraz stwierdza się jej zaniechanie z dniem 20 marca 2013 r. II. Na podstawie art. 27 ust. 2 w związku z art. 33 ust. 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - po przeprowadzeniu - wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Józefy Mikulskiej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Mikulska Klinkier w Krakowie , podejmowane w związku z proponowaniem nabycia produktów oferowanych za pośrednictwem sklepu internetowego działającego pod adresem strona 2 z 21 www.mikulska-klinkier.pl oraz www.mikulska.pl , polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji, poprzez: 1) s tosowanie w Regulaminie sklepu internetowego postanowienia o treści: „Klient ma prawo w terminie nie przekraczającym 10 dni roboczych od dnia dostarczenia przesyłki zwrócić zakupiony towar bez podania przyczyny. (…) Do przesyłki należy dołączyć chęć odstąpienia od umowy w formie pisemnej oraz dane konta na które sklep powinien zwrócić pieniądze”, co jest niezgodne z art. 7 ust. 3 w związku z art. 17 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22 poz. 271 ze zm.) 2) niezamieszczenie w Regulaminie sklepu internetowego warunków świadczenia usług drogą elektroniczną, to jest wymagań technicznych niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca, co jest niezgodne z art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz.1204 ze zm.); 3) niezamieszczenie w Regulaminie sklepu internetowego informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.) co stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów , oraz stwierdza się jej zaniechanie : w zakresie wskazanym w pkt II.1 i pkt II.2. z dniem 6 maja 2013 r, natomiast w zakresie wskazanym w pkt II.3. z dniem 20 marca 2013 r. III. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - nakłada się kary pieniężne na przedsiębiorcę Józefę Mikulską, prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Mikulska Klinkier w Krakowie, z tytułu naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w wysokości: 1) 802,00 zł (słownie: osiemset dwa złote 00/100) - w związku z naruszeniem, o którym mowa w pkt I. niniejszej decyzji, 4) 1 247,00 zł (słownie: tysiąc dwieście czterdzieści siedem złotych 00/100) - w związku z naruszeniem, o którym mowa w pkt II. niniejszej decyzji, płatne do budżetu państwa. IV. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów oraz art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. 83 ustawy ochronie konkurencji i konsumentów postanawia się obciążyć kosztami niniejszego postępowania przedsiębiorcę Józefę Mikulską, prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Mikulska Klinkier w Krakowie , w wysokości 32,00 zł (słownie: trzydzieści dwa złote 00/100) i zobowiązać przedsiębiorcę do ich zwrotu na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. strona 3 z 21 UZASADNIENIE W związku z zawiadomieniem złożonym przez rzecznika konsumentów Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatura w Krakowie (dalej: „Prezes UOKiK”) przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu wstępne ustalenie, czy działania przedsiębiorcy Józefy Mikulskiej, działającej pod firmą „Mikulska Klinkier” w Krakowie (dalej: „Przedsiębiorca”), prowadzącej sklep internetowy w domenie www.mikulska- klinkier.pl nie naruszają chronionych prawem interesów konsumentów, tj. czy są zgodne z przepisami ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisami kodeksu cywilnego (dalej: „k.c.” ) dotyczącymi wzorców umów. Analizując treść witryn internetowych, w tym regulaminu sklepu internetowego, Prezes UOKiK uznał, że działalność przedsiębiorcy wiążąca się z oferowaniem nabycia produktów za pośrednictwem sklepu internetowego, może skutkować naruszeniem zbiorowych interesów konsumentów poprzez: - stosowanie postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, oraz - naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji. W związku z powyższym postanowieniem nr RKR-3632/13 z dniu 22 lutego 2/13 r. wszczęte zostało z urzędu przeciwko Przedsiębiorcy postępowanie pod zarzutem naruszenia zbiorowego interesu konsumentów w związku z proponowaniem nabycia produktów oferowanych za pośrednictwem sklepu internetowego działającego pod adresem www.mikulska-klinkier.pl oraz www.mikulska.pl , poprzez: - stosowanie we wzorcu umowy - „Regulaminie sklepu internetowego”, postanowień wpisanych na podstawie art. 479 45 kodeksu postępowania cywilnego do rejestru postanowień uznanych za niedozwolone: - o treści: „ Klient po otrzymaniu przesyłki sprawdza stan przesyłki i zgodność z dokumentem przewozowym. Pokwitowanie dotyczy ilości sztuk przesyłki według listu przewozowego oraz stanu jakościowego przesyłki . Wszelkie zastrzeżenia odnośnie stanu przesyłki oraz niezgodności z zamówieniem powinny być stwierdzone na piśmie w protokole reklamacyjnym w obecności kuriera oraz zawierać podpis odbierającego i przewoźnika , - o treści: „ Zwrócony w ten sposób towar musi zostać zwrócony w oryginalnym i nieuszkodzonym opakowaniu, musi być kompletny, nieuszkodzony i bez śladów użytkowania ”, - o treści „ zwrotowi nie podlegają koszty przesyłki do klienta ”, - naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji poprzez: - s tosowanie w Regulaminie sklepu internetowego postanowienia o treści: „Klient ma prawo w terminie nie przekraczającym 10 dni roboczych od dnia dostarczenia przesyłki zwrócić zakupiony towar bez podania przyczyny. (…) Do przesyłki należy dołączyć chęć odstąpienia od umowy w formie pisemnej oraz dane konta na które sklep powinien zwrócić pieniądze”, wbrew uregulowaniom z art. 7 ust. 3 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22 poz. 271 ze zm.) strona 4 z 21 - niezamieszczenie w Regulaminie sklepu internetowego warunków świadczenia usług drogą elektroniczną, to jest wymagań technicznych niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca - wbrew dyspozycji art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz.1204 ze zm.); - niezamieszczenie w Regulaminie sklepu internetowego informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.). Postanowieniem nr RKR-37/2013 w dniu 22 lutego 2013 r. zaliczono w poczet dowodów w niniejszym postępowaniu dokumenty zgromadzone w toku postępowania wyjaśniającego, stanowiące pisma wraz z załącznikami oraz wydruki, zarejestrowane w numeracji ciągłej od nr RKR-405-29/12/PP-1/12 do nr RKR 405-29/12/PP-5/12. Pismem z dnia 22 lutego 2013 r. Przedsiębiorca został zawiadomiony o wszczęciu przeciw niemu postępowania pod zarzutem naruszenia zbiorowego interesu konsumentów oraz wezwany do ustosunkowania się do postawionych zarzutów. Przedsiębiorca nie ustosunkował się w toku postępowania do przedstawionych mu zarzutów, natomiast w odpowiedzi na kierowane wezwania do udzielenia informacji i wyjaśnień dokonywał i przedkładał zmiany treści postanowień regulaminu sklepu internetowego. Przedsiębiorca ponadto wniósł o odstąpienie od nakładania kary pieniężnej ze względu na ujemny wynik finansowy osiągnięty w latach poprzedzających rok 2/12. W toku postępowania Prezes UOKiK ustalił, co następuje Józefa Mikulska prowadzi działalność pod firmą „Mikulska-Klinkier” na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej prowadzonej przez Ministra Gospodarki. Do zakresu wykonywanej przez Przedsiębiorcę działalności należy m.in. cięcie, formowanie i wykańczanie kamienia (działalność przeważająca, PKD 23.70.Z), sprzedaż hurtowa i detaliczna materiałów budowlanych (PKD 46.73.Z, 47.52.Z) i sprzedaż detaliczna prowadzona przez internet (PKD 47.91.Z). Przedsiębiorca prowadzi, przy użyciu witryn internetowych w domenach: www.mikulska-klinkier.pl oraz www.mikulska.pl , sklep internetowy, za pośrednictwem którego dokonuje sprzedaży materiałów budowlanych. Przedsiębiorstwo specjalizuje się w sprzedaży wyrobów z klinkieru, cegły i kamienia, takich jak różnego rodzaju cegły, płytki, okładziny, daszki, bruki. W witrynach sklepu Przedsiębiorca zamieścił „Regulamin sklepu internetowego” (dalej: „Regulamin”). Regulamin ten został umieszczony - w brzmieniu ustalonym na dzień wszczęcia postępowania wyjaśniającego - na stronie przedsiębiorcy nie później, niż w dniu 2 listopada 2011 r. Regulamin ten zawierał zakwestionowane przez Prezesa UOKiK postanowienia, w szczególności postanowienia zgodne z postanowienia wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone 1 , prowadzonym na 1 rejestr postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone jest publikowany przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na stronie internetowej UOKiK http://www.uokik.eu/rejestr_klauzul_niedozwolonych2.php strona 5 z 21 podstawie art. 479 45 kodeksu postępowania cywilnego (dalej odpowiednio: „Rejestr”, „k.p.c.” ). Regulamin ten nie zawierał również niektórych informacji, których zamieszczenie na stronie internetowej sklepu internetowego jest obowiązkowe, na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Naruszenia te były przez Przedsiębiorcę w toku postępowania wyjaśniającego oraz postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów sukcesywnie usuwane, poprzez usunięcie lub zmianę zakwestionowanych postanowień oraz uzupełnienie treści Regulaminu o nieujęte w nim informacje. ustalenia dotyczące pkt I.1.decyzji Regulamin zawierał w dziale „składanie zamówień” punkt siódmy, postanowienie o następującym brzmieniu: „Kupujący ma prawo do wglądu w zawartość przesyłki w obecności kierowcy lub spedytora, w celu sprawdzenia, czy nie nastąpiło uszkodzenie towaru w trakcie transportu. Klient po otrzymaniu przesyłki sprawdza stan przesyłki i zgodność z dokumentem przewozowym, kwitując jej odbiór. Pokwitowanie dotyczy ilości sztuk przesyłki według listu przewozowego oraz stanu jakościowego odebranej przesyłki. Wszelkie zastrzeżenia odnośnie stanu przesyłki oraz niezgodności z zamówieniem powinny być stwierdzone na piśmie w protokole reklamacyjnym w obecności kuriera oraz zawierać podpis odbierającego i przewoźnika. Klient dokonuje rozładunku towarów we własnym zakresie jeżeli nie zostało to inaczej uzgodnione ze sprzedającym. Powyższe postanowienie było ponadto opatrzone wyjaśnieniem: Uwaga: Proszę o dokładne sprawdzenie przesyłki, otwarcie jej przy przewoźniku/kurierze, a w razie jakichkolwiek niezgodności (uszkodzeń itp.) proszę o wpisanie takiej adnotacji do listu przewozowego i spisanie protokołu reklamacyjnego, który ma przy sobie kurier podczas dostawy oraz proszę o kontakt z nami. Podpisanie protokołu odbioru bez zastrzeżeń jest w zasadzie równoznaczne z brakiem możliwości dochodzenia roszczenia z tytułu uszkodzonego towaru w transporcie.” Po wszczęciu postępowania wyjaśniającego Przedsiębiorca dokonał zmiany Regulaminu, poprzez usunięcie akapitu zaczynającego się od słów „Uwaga: (…) " Następnie, po wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów i sformułowaniu zarzutów Przedsiębiorca dokonał, z dniem 20 marca 2013 r. dalszej modyfikacji zakwestionowanego postanowienia punktu siódmego, zastępując je postanowieniem o brzmieniu: „Kupujący ma prawo do wglądu w zawartość przesyłki w obecności kierowcy lub spedytora. Klient dokonuje rozładunku towarów we własnym zakresie jeżeli nie zostało to inaczej uzgodnione ze sprzedającym.” ustalenia dotyczące pkt I.2.decyzji Regulamin zawierał w dziale „Postanowienia końcowe”, w punkcie czwartym, zdanie drugie, postanowienie o następującym brzmieniu: Zwrócony w ten sposób towar musi zostać zwrócony w oryginalnym i nieuszkodzonym opakowaniu, musi być kompletny, nieuszkodzony i bez śladów użytkowania. Postanowienie to zostało zmodyfikowane przez Przedsiębiorcę w dniu 24 października 2012 r, poprzez nadanie mu brzmienia: strona 6 z 21 „ Zwrócony w ten sposób towar musi być kompletny, nieuszkodzony i bez śladów użytkowania ”. Następnie, w ramach zmian Regulaminu, dokonanych przez Przedsiębiorcę z dniem 2/ marca 2/13 r. powyższe postanowienie zostało zastąpione postanowieniem o treści: To, co strony świadczyły ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. ustalenia dotyczące pkt I.3.decyzji Regulamin zawierał w dziale „Postanowienia końcowe”, w punkcie czwartym, zdanie piąte, postanowienia o następującym brzmieniu: „ Zwrotowi nie podlegają koszty przesyłki do klienta. ” Po zdaniu tym następowało zdanie o treści „ Po otrzymaniu zwrotu Sklep wystawia fakturę korygującą ”, bez bliższego określenia na czym polega korekta faktury w takiej sytuacji - czy korekcie podlega cała płatność objęta fakturą, wraz z kosztami przesyłki towaru do nabywcy, czy też korekta dotyczy tylko części faktury dotyczącej ceny zwracanego towaru. W toku postępowania Przedsiębiorca dokonał zmian Regulaminu, w wyniku których obydwa zdania zostały usunięte. W ramach zmian dokonanych przez Przedsiębiorcę w dniu 20 marca 2013 r. do Regulaminu wprowadzone zostały również nowe postanowienia regulujące kwestię rozliczenia pomiędzy stronami w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy, o treści: „To, co strony świadczyły ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. (…) Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty”. ustalenia dotyczące pkt II.1.decyzji Regulamin zawierał w dziale „Postanowienia końcowe”, w punkcie czwartym, zdanie pierwsze i czwarte, postanowienie o następującym brzmieniu: „Klient ma prawo w terminie nie przekraczającym 10 dni roboczych od dnia dostarczenia przesyłki zwrócić zakupiony towar bez podania przyczyny. (…) Do przesyłki należy dołączyć chęć odstąpienia od umowy w formie pisemnej oraz dane konta na które sklep powinien zwrócić pieniądze” Postanowienie zostało zmienione przez Przedsiębiorcę z dniem 20 marca 2013 r. uzyskując brzmienie: Konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni od dnia otrzymania przesyłki, termin dziesięciodniowy, w którym konsument może odstąpić od umowy, liczy się od dnia wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To co strony świadczyły ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty. Towar należy odesłać na własny koszt na adres ustalony z firmą Mikulska Klinkier. Do strona 7 z 21 przesyłki należy dołączyć chęć odstąpienia od umowy oraz dane konta, na które sklep powinien zwrócić pieniądze. Po otrzymaniu zwrotu Sklep wysyła Klientowi zapłaconą kwotę za zamówiony towar. Powyższe postanowienie zostało następnie zmienione z dniem 6 maja 2013 r, poprzez nadanie zdaniu ósmemu w powyższym fragmencie Regulaminu brzmienia: „ Do przesyłki należy dołączyć dane konta, na które sklep powinien zwrócić pieniądze.” . ustalenia dotyczące pkt II.2. decyzji W Regulaminie sklepu internetowego Przedsiębiorca nie zamieścił warunków świadczenia usług drogą elektroniczną, to jest wymagań technicznych niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca - wbrew dyspozycji art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz.1204 ze zm.). W toku postępowania Przedsiębiorca dokonał zmian Regulaminu w dniu 20 marca 2013 r. oraz dniu 6 maja 2013 r, w wyniku których Regulamin został uzupełniony o postanowienia: Warunkiem technicznym wymaganym do korzystania z usług jest dostęp Kupującego do komputera, przeglądarki internetowej oraz dostęp do Internetu. 1. Korzystanie ze Sklepu przez Użytkownika będzie możliwe, o ile zostaną spełnione następujące wymagania techniczne: - rozdzielczość ekranu: 1024x768 lub wyższa, - głębia kolorów: 32 bity lub wyższa, - przeglądarki: Internet Explorer 8 lub wyższy, Google Chrome, Firefox, Opera, Safari, - włączona obsługa Javascript, - włączona obsługa cookies, - program Adobe Flash Player 2. Sprzedawca zastrzega, iż w przypadku niespełnienia powyższych wymagań nie będzie mógł umożliwić Użytkownikowi złożenia za pośrednictwem Strony Zamówienia ani przeprowadzić procedury zawarcia Umowy, ani też zrealizować zawartej Umowy. ustalenia dotyczące pkt II.3. decyzji W Regulaminie sklepu internetowego Przedsiębiorca nie zamieścił informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.). Regulamin zawierał natomiast informacje o numerze NIP, REGON oraz numerze wpisu Przedsiębiorcy do ewidencji działalności gospodarczej. W toku postępowania Przedsiębiorca dokonał zmiany Regulaminu w dniu 20 marca 2013 r. w wyniku której treść Regulaminu została uzupełniona, w miejscu następującym po informacji o numerze wpisu do ewidencji działalności gospodarczej o zwrot: „zarejestrowany przez Prezydenta Miasta Krakowa” . Przychód z działalności gospodarczej osiągnięty w roku 2012 r. przez Przedsiębiorcę wyniósł 1 781 326,37 złotych, z czego 5 % stanowiła sprzedaż zrealizowana za pośrednictwem sklepu internetowego. strona 8 z 21 Pismem z dnia 21 maja 2012 r. strona została zawiadomiona o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w niniejszym postępowaniu oraz o tym, że może się zapoznać z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy. W wyznaczonym terminie strona nie skorzystała z tego uprawnienia. Prezes UOKiK zważył, co następuje Treść art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów, podejmowanej w interesie publicznym. Oznacza to, że warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w tej ustawie jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, w którym działania przedsiębiorców - naruszając jej przepisy – stanowią potencjalne zagrożenie interesu publicznego. Niniejsze postępowanie dotyczy treści regulaminu sklepu internetowego wykorzystywanego w działalności Przedsiębiorcy do zawierania transakcji handlowych z klientami z nieograniczonego kręgu adresatów, w tym z nabywcami, posiadającymi status konsumenta. W ocenie Prezesa UOKiK rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą, albo mogli być, klientami sklepu internetowego Przedsiębiorcy. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż każde naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKiK działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów . W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy w/w ustawy , a dotyczące jej postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Stosownie do treści art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów – „przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy”. Aby możliwe było zatem stwierdzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: - działania przedsiębiorcy winny mieć bezprawny charakter, tzn. być sprzeczne z prawem, tj. przepisami określonych aktów prawnych a także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami, a jednocześnie - działania te muszą naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Odnosząc się do pierwszej z ww. przesłanek, tj. bezprawności działań przedsiębiorcy, stwierdzić należy, iż bezprawność rozumie się jako sprzeczność zachowania danego podmiotu z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Chodzi tu mianowicie o sprzeczność z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, jako całością. Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, tzn. niezależnym od wystąpienia szkody, czy zaistnienia zamiaru po stronie podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w jednym przypadku wprost identyfikuje działanie przedsiębiorcy jako bezprawne – mianowicie, działanie polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do Rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co zostało potwierdzone w orzecznictwie SOKiK 2 , w świetle którego można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru. Zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający 2 np. wyrok SOKiK z dnia 25 marca 2004 r. (sygn. akt XVII Ama 51/03). strona 9 z 21 postanowienia o treści już wpisanej do Rejestru stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia bezprawności działania tego przedsiębiorcy. W celu konkretyzacji przesłanki bezprawności w przypadku pozostałych naruszeń należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. W niniejszej sprawie są to przepisy ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny , w odniesieniu do naruszeń wskazanych w pkt. II.1. i II.3. decyzji, oraz przepisów ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną , w odniesieniu do naruszenia wskazanego w pkt II.2. decyzji. naruszenie, o którym mowa w pkt I. decyzji Do stwierdzenia praktyki, określonej w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, będącej przedmiotem naruszeń wskazanych w pkt I sentencji, koniecznym jest zatem wykazanie, iż przedsiębiorca stosuje we wzorcu umownym postanowienia, które zostały wpisane do Rejestru. Pokreślenia wymaga, że wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 -479 45 k.p.c. ) dokonuje się niezależnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy też nie były, zastosowane przy konkretnej umowie. Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje SOKiK i wyłącznie do kompetencji tego sądu należy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 k.p.c. rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania wzorca umowy do Rejestru. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w Rejestrze jest to, że posłużenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Wpis do Rejestru oznacza, że od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych, tj. stosowanych także przez innych przedsiębiorców. Prezes UOKiK może stwierdzić stosowanie przez przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na posługiwaniu się postanowieniem wzorca umownego, które zostało wpisane do Rejestru, bez względu na to, czy wpis dotyczy tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu jest prowadzone postępowanie, czy też nie. Sąd Apelacyjny w Warszawie - sąd odwoławczy od orzeczeń SOKiK - wskazał w swym wyroku 3 , że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się postanowieniem wpisanym do Rejestru, bez względu na to, czy wpis do Rejestru powstał w związku ze stosowaniem wzorca umowy przez ten podmiot, co do którego bada się stosowanie praktyki. Sąd wskazał też, że naruszenie interesów konsumentów może nastąpić w wyniku działań podmiotów, które stosują klauzule abuzywne wpisane do Rejestru, przy czym wpis do Rejestru związany jest z działaniami innych kontrahentów konsumentów. Analogicznie orzekł Sąd Apelacyjny w innym wyroku 4 , w którym powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego 5 , stwierdził, że wyrok uwzględniający powództwo przez uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone i zakazanie ich stosowania ma, zgodnie z art. 479 43 k.p.c. , od chwili wpisania do odpowiedniego Rejestru, skutek także wobec osób trzecich. Zgodnie ze stanowiskiem SOKiK 6 , dla uznania, iż określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru wystarczy 3 wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 2 grudnia 2005 r. (sygn. akt VI ACa 760/05). 4 wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 29 września 2005 r. (sygn. akt VI ACa 381/05). 5 uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2003 r. (sygn. akt III CZP 95/03). 6 np. wyrok SOKiK z dnia 25 maja 2005 r. (sygn. akt XVII Ama 46/04). strona 10 z 21 stwierdzenie, że mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do Rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie dwóch klauzul powinien być zatem zamiar, cel, jakiemu ma służyć kwestionowane postanowienie. Jeśli cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, obydwa postanowienia można uznać za tożsame. Takie stanowisko prezentuje również Sąd Najwyższy, który stwierdził w swej uchwale 7 , że „ stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów ”. W uzasadnieniu do powyższej uchwały Sąd uznał m.in., że „ praktyka naruszająca zbiorowe interesy o konsumentów, o której mowa w art. 23a uokik [obecnie art. 24 – przyp. własny UOKiK] obejmuje również przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru.” Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do Rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą także takie postanowienia wzorców umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do Rejestru, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. W niniejszym postępowaniu wykazano, że przedsiębiorca stosował we wzorcu umownym - Regulaminie sklepu internetowego, postanowienia tożsame, z wpisanymi do rejestru. Zamieszczone w Regulaminie postanowienie, wskazane w pkt I.1. decyzji, o treści: - „ Klient po otrzymaniu przesyłki sprawdza stan przesyłki i zgodność z dokumentem przewozowym. Pokwitowanie dotyczy ilości sztuk przesyłki według listu przewozowego oraz stanu jakościowego przesyłki . Wszelkie zastrzeżenia odnośnie stanu przesyłki oraz niezgodności z zamówieniem powinny być stwierdzone na piśmie w protokole reklamacyjnym w obecności kuriera oraz zawierać podpis odbierającego i przewoźnika w ocenie Prezesa UOKiK mieści się w hipotezie klauzuli zamieszczonej w Rejestrze: - "Uszkodzenie przesyłki powinno być podczas odbioru potwierdzone pisemnie w urzędzie pocztowym lub u przedstawiciela Poczty Polskiej, a w przypadku przesyłki kurierskiej notatka o uszkodzeniu powinna mieć podpis pracownika firmy dostarczającej przesyłkę" [wpis numer 3626, dokonany na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - dalej: „SOKiK” - z dnia 31 maja 2012 r, sygn. akt AmC 1294/11] przez co jego stosowanie we wzorcu umownym, jakim jest regulamin sklepu internetowego, obarczone jest bezprawnością. Postanowienie to uznane zostało za niedozwolone, choć nie zawiera wprost zastrzeżenia, że pisemne stwierdzenie uszkodzenie przesyłki w obecności i z udziałem kuriera, jest warunkiem koniecznym do złożenia reklamacji. Mogło ono jednak utrudniać klientom dochodzenie roszczeń z tytułu niezgodności towaru z umową, w szczególności poprzez nałożenie na nich obowiązku sprawdzenia towaru w obecności kuriera i protokolarnego stwierdzenia niezgodności towaru z umową w obecności i z udziałem kuriera. Tymczasem, zgodnie z art. 9. ust. 1. ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach 7 uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06). strona 11 z 21 sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2002 r., Nr 141, poz. 1176, z późn. zm.) kupujący traci uprawnienia, przysługujące mu w przypadku niezgodności towaru z umową, jeżeli przed upływem dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową nie zawiadomi o tym sprzedawcy. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie zawiadomienia przed jego upływem. Postanowienia wzorców umowy nakładające obowiązek sprawdzenia stanu przesyłki lub zgodności towaru z umową w obecności kuriera były przedmiotem również innych wpisów do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, tj.: - "Protokół reklamacji spisany w obecności kuriera jest jedyną podstawą do uznania ewentualnych reklamacji" [wpis numer 4223, dokonany na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 września 2012 r, sygn. akt VI ACa 391/12] - "Warunkiem rozpatrzenia reklamacji ilościowej lub jakościowej jest spisanie w obecności osoby dostarczającej Zamówienie Protokołu szkody. Protokół szkody Kupujący zobowiązany jest załączyć do zgłoszenia reklamacyjnego" [wpis numer 4169, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 20 listopada 2012 r, sygn. akt XVII AmC 5367/12] - "Warunkiem rozpatrzenia ewentualnej reklamacji jest spisanie w obecności pracownika firmy spedycyjnej/przewozowej protokołu szkody" [wpis numer 3966, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 30 kwietnia 2012 r, sygn. akt AmC 1747/12] - "W przypadku stwierdzenia uszkodzenia przesyłki w czasie dostawy, reklamacje z tego tytułu będą rozpatrywane wyłącznie wtedy, gdy Klient wraz z osobą doręczającą przesyłkę (upoważniony przedstawiciel firmy kurierskiej) sporządzi na piśmie protokół reklamacyjny, który zostanie podpisany przez Adresata przesyłki i Doręczającego" [wpis numer 3077, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 21 lipca 2011 r, sygn. akt AmC 941/10] - "Podstawą reklamacji jest stwierdzenie uszkodzenia przy osobach dostarczających przesyłkę oraz spisania protokołu niezgodności" [wpis numer 3032, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 22 lutego 2011 r, sygn. akt AmC 252/10] - "Uszkodzenia powstałe w czasie dostawy i transportu będą rozpatrywane tylko wtedy, gdy usterka zostanie odkryta w obecności pracownika firmy kurierskiej. W takim przypadku niezbędne jest spisanie protokołu szkody w obecności pracownika firmy kurierskiej" [wpis numer 2519, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 1 czerwca 2011 r, sygn. akt AmC 2213/10] - "Reklamacje dotyczące uszkodzeń mechanicznych lub braków powstałych podczas transportu będą rozpatrywane pod warunkiem przyjęcia tego typu reklamacji przez kuriera i sporządzenia przez niego protokołu reklamacyjnego" [wpis numer 1889, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 4 listopada 2009 r, sygn. akt AmC 1066/09] Uznając tego rodzaju postanowienia za niedozwolone SOKiK przyjmuje, że uszkodzenia mechaniczne lub braki towaru mogą być „ukryte”, czy też niewidoczne dla nabywcy. Przykładowo może dojść do uszkodzenia mechanicznego wewnątrz produktu, które nie będzie widoczne na zewnątrz. Klient może więc początkowo nie rozpoznać, iż towar posiada defekt, zwłaszcza, iż w trakcie jego odbioru od kuriera ma zazwyczaj ograniczone możliwości sprawdzenia należytego stanu zakupionego i dostarczonego towaru. Trzeba bowiem podkreślić, iż pewne uszkodzenia mogą ujawniać się dopiero po użyciu produktu bądź nawet po jego dłuższym użytkowaniu. Pewne awarie mogą wszelako stanowić o niesprawności produktu w ogóle, a inne tylko o jego nieprawidłowościach powodujących wadę towaru. W takiej sytuacji, kiedy defekt nie zostanie rozpoznany od razu przez klienta sklepu, nie zostanie również zgłoszony kurierowi. Nadto kurier może - z różnych przyczyn, np. gdy badanie towaru miałoby długo trwać bądź w wypadku innych obiektywnych strona 12 z 21 okoliczności - odmówić przyjęcia reklamacji lub nie sporządzić protokołu reklamacyjnego. Wówczas brak protokołu reklamacyjnego zdecydowałby o niemożności reklamacji dostarczonego towaru. Nie można wykluczyć sytuacji, w której to protokół nie zostanie sporządzony z winy kuriera (którą będzie bardzo trudno udowodnić), mimo istniejącego zamiaru co do tego po stronie konsumenta. Zamieszczone w Regulaminie postanowienie, wskazane w pkt I.2. decyzji, o treści: - „ Zwrócony w ten sposób towar musi zostać zwrócony w oryginalnym i nieuszkodzonym opakowaniu, musi być kompletny, nieuszkodzony i bez śladów użytkowania ”. jest tożsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru: - "Zwrot towaru może być zrealizowany tylko wówczas, gdy towar nie był zamawiany na zamówienie, nie był użytkowany, jest oryginalnie zapakowany, a opakowanie nie jest zniszczone, zamoknięte itp. W przypadku stwierdzenia uszkodzenia opakowania, nieoryginalnego opakowania lub śladów użytkowania towaru Sprzedający rości sobie prawo odmowy przyjęcia towaru" [wpis numer 3582, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 4 czerwca 2012 r, sygn. akt AmC 1125/11] przez co jego stosowanie we wzorcu umownym, jakim jest regulamin sklepu internetowego, obarczone jest bezprawnością. Postanowienie to dotyczy zwrotu towaru w przypadku odstąpienia w terminie 10 dni od umowy zawartej przez konsumenta na odległość. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (t.j. Dz.U. z 2012 r poz. 1225) w takiej sytuacji to, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Rozpakowanie towaru i wiążące się tym ewentualne uszkodzenie opakowania, w którym został dostarczony, mieści się w granicach zwykłego zarządu. Podobne postanowienia wzorców umowy, uzależniające przyjęcie zwrotu towaru od jego dostarczenia w oryginalnym, nieuszkodzonym opakowaniu, były przedmiotem również innych wpisów do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, tj.: - "Zwracany w tym trybie towar zostanie przyjęty tylko i wyłącznie wtedy, gdy będzie odesłany w oryginalnym, nieuszkodzonym pudełku, z kompletną jego zawartością oraz dowodem zakupu (paragonem lub fakturą), a sam przedmiot będzie nieuszkodzony oraz nie będzie nosił jakichkolwiek śladów używania" [wpis numer 3840, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 15 czerwca 2012 r, sygn. akt AmC 719/12] - "Zwracany w tym trybie towar zostanie przyjęty tylko i wyłącznie wtedy, gdy będzie odesłany w oryginalnym, nieuszkodzonym pudełku (...)" [wpis numer 3689, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia z 25 maja 2012 r, sygn. akt AmC 5364/11] - "Zwracany towar będzie przyjęty wyłącznie pod warunkiem, że nie był używany, zapakowany w oryginalne, nienaruszone opakowanie" [wpis numer 4057, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 2 sierpnia 2012 r, sygn. akt AmC 5367/11] - "Zgodnie z prawem Kupujący może odstąpić od umowy kupna-sprzedaży bez podania przyczyny, w terminie 10 dni od daty otrzymania produktu przez Kupującego pod warunkiem spełnienia następujących kryteriów: (...) Zwracany produkt musi być w oryginalnym, nienaruszonym opakowaniu (...)" [wpis numer 3768, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 15 czerwca 2012 r, sygn. akt AmC 5116/11] strona 13 z 21 - "Każdy zamówiony w Sklepie Internetowym duca.com towar można zwrócić bez podawania przyczyny w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania zrealizowanego zamówienia - pod warunkiem, że towary fabrycznie zapakowane nie zostały rozpakowane z oryginalnego opakowania" [wpis numer 3738, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 30 maja 2012 r, sygn. akt AmC 4873/11] - "Zwroty dopuszczone są tylko w przypadku (...) oryginalnie opakowanego, jeżeli towar występował w opakowaniu. Towar nie może być zwrócony, jeśli zamawiający zdjął opakowanie (np. folię chroniącą wyświetlacz) lub plomby zabezpieczające towar" [wpis numer 3733, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 15 czerwca 2012 r, sygn. akt AmC 1191/11] - "Zwrot może nastąpić tylko w przypadku, gdy zwracany towar jest w stanie nienaruszonym tj. (...), posiada oryginalne, nienaruszone opakowanie/zamknięcie" [wpis numer 3703 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 24 stycznia 2012 r, sygn. akt AmC 1083/1] - "Zwracany w tym trybie towar zostanie przyjęty tylko i wyłącznie wtedy, gdy będzie odesłany w oryginalnym, nieuszkodzonym opakowaniu (...)" [wpis numer 2778, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 25 października 2011 r, sygn. akt AmC 5374/11] - "Zwracany w tym trybie towar zostanie przyjęty tylko i wyłącznie wtedy, gdy będzie odesłany w oryginalnym opakowaniu (niezniszczonym)" [wpis numer 3321, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 16 lutego 2012 r, sygn. akt AmC 5373/11] - "Zwrot bez zadawania pytań jest możliwy, gdy towar (...) posiada oryginalne, niezniszczone opakowanie i instrukcję (jeśli została ona dołączona) i będzie się nadawał do ponownej odsprzedaży." [wpis numer 3289, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 13 marca 2012 r, sygn. akt AmC 1070/11] - "Towar można zwrócić w ciągu 10 dni (kalendarzowych) od daty odebrania przesyłki, zgodnie z Ustawą z dnia 27 lipca 2002 r., jeżeli towar nie został rozpakowany (zapakowany w oryginalne opakowanie), zabrudzony, kopiowany lub w żaden inny sposób wykorzystany. Zwracany towar prosimy odesłać wraz z fakturą zakupu na adres(…)" [wpis numer 3159, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 9 grudnia 2011 r, sygn. akt AmC 5418/11] - "Zwroty są akceptowane wyłącznie w oryginalnych opakowaniach (...)" (§ 11) [wpis numer 3158, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 13 stycznia 2012 r, sygn. akt AmC 300/11] - "Odstąpienie jest ważne wyłącznie w przypadku, jednoczesnego zwrócenia przesyłki przez zamawiającego wraz ze wszystkimi zamówionymi produktami w oryginalnych, nienaruszonych opakowaniach, przechowywanych zgodnie z instrukcją dołączoną do produktu" [wpis numer 3040 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 2011-11-22, sygn. akt AmC 1894/11] - "Warunkiem odstąpienia od umowy jest odesłanie nieużywanego, niezniszczonego, oryginalnie zapakowanego towaru wraz z nieoderwanymi metkami, pisemnym oświadczeniem i dowodem zakupu" [wpis numer 2514, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 5 kwietnia 2011 r, sygn. akt AmC 71/11] - "Zwracany w tym trybie towar zostanie przyjęty tylko i wyłącznie wtedy, gdy będzie odesłany w oryginalnym, nieuszkodzonym pudełku (...)" [wpis numer 2103, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 26 sierpnia2010 r, sygn. akt AmC 971/10] strona 14 z 21 Zamieszczone w Regulaminie postanowienie, wskazane w pkt I.3. decyzji, o treści: - „Zwrotowi nie podlegają koszty przesyłki do klienta” jest tożsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru: - "2. (...) Koszty przesyłki nie są zwracane. 3. (...) Jeżeli towar został wysłany na koszt sprzedawcy, od zwracanej wartości towaru zostaną potrącone poniesione przez sprzedawcę koszty przesyłki" [wpis numer 4098, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 26 września 2012 r, sygn. akt AmC 3839/12] przez co jego stosowanie we wzorcu umownym, jakim jest regulamin sklepu internetowego, obarczone jest bezprawnością. Postanowienie to dotyczyło zwrotu zapłaconej przez nabywcę kwoty, w części dotyczącej kosztów przesyłki towaru do nabywcy, w przypadku odstąpienia w terminie 10 dni od umowy na odległość. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (t.j. Dz.U. z 2012 r poz. 1225) w takiej sytuacji to, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym. Obejmuje to również świadczenie kupującego dokonane na rzecz sprzedającego, na poczet pokrycia kosztów przesyłki nabywanego towaru. Podobne postanowienia wzorców umowy, wyłączające możliwość odzyskania przez kupującego kosztów przesyłki, były przedmiotem również innych wpisów do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, tj: - "Sklep gwarantuje zwrot kwoty równej cenie towaru w ciągu 7 dni od daty otrzymania towaru na wskazane przez klienta konto bankowe. Koszty dostawy oraz przesyłki zwrotnej nie podlegają zwrotowi" [wpis numer 4002, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 10 sierpnia 2012 r, sygn. akt AmC 494/12] - "Gwarantujemy zwrot wartości produktu. Koszty dostawy i odesłania nie podlegają zwrotowi. W przypadku realizacji przesyłki na koszt sklepu ("Darmowa Przesyłka"), przysługuje prawo potrącenia kosztów poniesionych przez sklep od wartości zwracanego produktu przy wyliczeniu ostatecznej kwoty podlegającej zwrotowi" [wpis numer 4152, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 10 sierpnia 2012 r, sygn. akt AmC 481/12] - "Warunkiem przyjęcia zwrotu jest odesłanie nieużywanego, nieuszkodzonego produktu, w oryginalnym opakowaniu oraz otrzymanego wraz z przesyłką paragonu fiskalnego (rachunku). Gwarantujemy Państwu zwrot wartości towaru. Koszty dostawy i odesłania towaru ponosi kupujący" [wpis numer 3898, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 3 lipca 2012 r, sygn. akt AmC 456/12] - "5. W przypadku zwrotu towaru zostaną potrącone koszty wysyłki i/lub obsługi płatności" [wpis numer 3653, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 12 czerwca 2012 r, sygn. akt AmC 3021/12] - "Sklep zobowiązuje się do zwrotu zapłaconej kwoty pomniejszonej jednak o koszty wysyłki w ciągu 14 dni roboczych" [wpis numer 3541, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 23 maja 2012 r, sygn. akt AmC 1801/12] - "W każdym powyższym przypadku zwracana jest równowartość reklamowanych produktów, nie jest natomiast zwracany koszt przesyłki, gdyż usługa ta została zrealizowana na rzecz Klienta. Koszty wysyłki reklamowanych towarów ponosi Klient i nie podlegają one zwrotowi" [wpis numer 3047, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 29 grudnia 2011 r, sygn. akt AmC 1701/11] strona 15 z 21 - "Sklep gwarantuje zwrot kwoty równej cenie towaru z wyłączeniem kosztów przesyłki w obie strony" [wpis numer 3618 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 25 czerwca 2012 r, sygn. akt AmC 3313/12] - "Koszt przesyłki zwracanego lub reklamowanego towaru ponosi kupujący. Sklep nie przyjmuje żadnych przesyłek odsyłanych za pobraniem. Koszt odesłania towaru nie podlega zwrotowi" [wpis numer 3497, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 22 maja 2012 r, sygn. akt AmC 464/12] - "Zwrot pieniędzy na konto klienta powinien nastąpić niezwłocznie po otrzymaniu przesyłki reklamacyjnej najpóźniej jednak do 7 dni. Koszt przesyłki oraz inne koszty uboczne nie są zwracane" [wpis numer 3143, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 14 lutego 2012 r, sygn. akt AmC 3128/11] - "3.6. Jeśli wszystkie warunki zwrotu towaru zostaną spełnione, zwrot pieniędzy w wysokości ceny odesłanego towaru (zwrotowi nie podlegają koszty dostawy), nastąpi w ciągu 10 dni na podane przez Kupującego konto bankowe" [wpis numer 3826, dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 20 czerwca 2012 r, sygn. akt AmC 2966/12] praktyka wskazana w pkt II. decyzji Regulamin zawierał w dziale „postanowienia końcowe”, w punkcie czwartym, m.in. następujące postanowienie, będące przedmiotem pkt. II.1 decyzji: - „Klient ma prawo w terminie nie przekraczającym 10 dni roboczych od dnia dostarczenia przesyłki zwrócić zakupiony towar bez podania przyczyny. (…) Do przesyłki należy dołączyć chęć odstąpienia od umowy w formie pisemnej oraz dane konta na które sklep powinien zwrócić pieniądze” Postanowienie to mogło wprowadzać konsumentów co do ich uprawnień i obowiązków związanych z odstąpieniem od umowy zawartej na odległość. Wynikało z niego bowiem, że kupujący powinien odesłać towar sprzedającemu w terminie do 10 dni od jego otrzymania. Tymczasem zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny wystarczającym jest wysłanie w tym terminie sprzedającemu oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Zwrot towaru powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie następnych czternastu dni od dnia odstąpienia od umowy. Zgodnie z art. 17 tej ustawy określonych w niej praw konsumenta nie można ograniczyć lub wyłączyć w drodze umowy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić również należy, iż na skutek stosowania kwestionowanego postanowienia zostało naruszone fundamentalne prawo każdego konsumenta do rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Tymczasem obowiązek udzielania konsumentom informacji wynika zarówno z przepisów prawa, jak i z dobrych obyczajów przyjętych w relacjach między przedsiębiorcami a konsumentami. W ramach obowiązku informacyjnego można wyróżnić przede wszystkim powinność udzielania konsumentowi informacji o towarze, jak również powinność udzielania informacji o prawach i obowiązkach konsumenta. Zgodnie z art. 8. ust. 3 pkt 2 a ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2002 r, nr 144, poz. 1204, z późn. zm.) usługodawca jest zobowiązany określić w regulaminie świadczenia usług drogą elektroniczną m.in. wymagania techniczne niezbędne do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca. W Regulaminie stosowanym przez przedsiębiorcę wymagania te nie zostały strona 16 z 21 określone. Ustawodawca zagwarantował konsumentom pewne minimum bezpieczeństwa w obrocie elektronicznym, wyrażające się m.in. w obowiązkach ciążących na przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie Przedsiębiorca nie dotrzymał obowiązków w zakresie poinformowania konsumentów o minimalnych parametrach (niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym sam się posługuje), jakie musi posiadać sprzęt komputerowy konsumenta, aby bez problemów mógł on dokonać zamówienia. Konsument, korzystając z witryny w której funkcjonuje sklep internetowy powinien mieć możliwość uzyskania informacji, czy przy użyciu posiadanego przez siebie komputera i oprogramowania, bez przeszkód będzie mógł przeglądać ofertę oraz dokonać zakupu. Są to na przykład informacje dotyczące rodzajów przeglądarek internetowych prawidłowo współpracujących z daną witryną, informacje o konieczności posiadania dodatkowego oprogramowania, rozdzielczości, dla jakiej jest zoptymalizowana strona internetowa itp. Brak takich informacji uniemożliwia konsumentowi dostosowanie oprogramowania do optymalnej możliwości wyświetlania informacji na stronie, zgodnie z założeniem przedsiębiorcy. Natomiast zgodnie z art. 9. ust. 1 pkt 1. ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, m.in. o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy. W Regulaminie stosowanym przez przedsiębiorcę podany został wprawdzie numer wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, natomiast brak było informacji organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy. Zaniechania polegające na nieudzielaniu informacji, których udzielenie przez przedsiębiorcę jest obligatoryjne (wymagane przez prawo), kwalifikowane są jako praktyki naruszenia przez przedsiębiorcę ciążącego na nim obowiązku informacyjnego. Stanowią one naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, o którym mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . Jednocześnie w tym miejscu należy zauważyć, że z dniem 1 lipca 2011 r. nastąpiła zmiana formy ewidencjonowania działalności gospodarczej, która spowodowała utratę przez organy gmin dotychczasowych kompetencji w tym zakresie. Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.) utworzona została Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej (CEIDG), którą prowadzi w systemie teleinformatycznym minister właściwy do spraw gospodarki. Baza CEIDG jest dostępna poprzez internet, na stronie www.firma.gov.pl. Zadaniem CEIDG jest: ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi; udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie, umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w CEIDG oraz wprowadzającego je organu. Na mocy przepisów przejściowych 8 dane przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie wpisów do dotychczasowych ewidencji, prowadzonych przez organy gmin, zostały przeniesione do CEIDG. naruszenie zbiorowego interesu konsumentów Odnosząc się do przesłanki naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, stwierdzić należy, iż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiuje pojęcia 8 art. 66 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. nr 18, poz. 97) strona 17 z 21 zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając jedynie w treści art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle powołanego na początku uzasadnienia prawnego niniejszej decyzji art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów należy przyjąć, że ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć każdego potencjalnego klienta przedsiębiorcy – czyli również konsumentów. Stanowisko to potwierdzone zostało w orzecznictwie Sądu Najwyższego 9 , który stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy antymonopolowej można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów. Oceniane w niniejszej decyzji działania Przedsiębiorcy odnoszą się do wszystkich jego aktualnych i przyszłych (potencjalnych) klientów, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. Powyższe stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie SOKiK 10 , w którym przyjmuje się, iż, jeżeli potencjalną daną praktyką przedsiębiorcy może być dotknięty każdy konsument w analogicznych okolicznościach, to ma miejsce naruszenie zbiorowych interesów. Tak więc w rozpatrywanym stanie faktycznym działanie Przedsiębiorcy nie dotyczyło interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz wpływa niekorzystnie na interesy potencjalnie nieokreślonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej, licznej grupy obecnych i przyszłych kontrahentów przedsiębiorcy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że wszystkie przesłanki z art. 24 ust 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zostały spełnione, co oznacza, iż Przedsiębiorca dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. zaniechanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów W niniejszej sprawie, w toku przeprowadzonego postępowania, Przedsiębiorca dokonał zmian w Regulaminie, prowadzących do usunięcia zarzuconych mu naruszeń, poprzez usunięcie lub zmianę zakwestionowanych postanowień, oraz uzupełnienie Regulaminu o postanowienia zawierające obligatoryjne informacje. Zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w przypadku, gdy przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów Prezes UOKiK wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I. i II. niniejszej decyzji. kara pieniężna z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów organ ochrony konsumentów ma kompetencje do ukarania przedsiębiorcy, poprzez nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości do 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym 9 tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2003 r. (sygn.: I CKN 504/01). 10 wyrok SOKiK z dnia 13 stycznia 2009 r. (sygn. akt: XVII Ama 26/08) strona 18 z 21 poprzedzającym rok nałożenia kary, jeśli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Mając na względzie powyższe oraz stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Prezes UOKiK postanowił skorzystać z uprawnienia do nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniona jest wysokość kar nakładanych na przedsiębiorców. Rozstrzygając o zasadności nałożenia kary oraz jej wysokości, stosownie do art. 111 tej ustawy Prezes UOKiK winien wziąć pod uwagę okres, stopień, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenia jej przepisów. Ponadto w orzecznictwie podnosi się, że przesłankami, które należy brać pod uwagę przy wymierzaniu kar, są m.in.: potencjał ekonomiczny przedsiębiorcy, dopuszczalny poziom kary wynikający z przepisów ustawy oraz cele, jakie kara ma osiągnąć 11 . Podkreślić nadto należy, iż nakładana przez organ ochrony konsumentów kara finansowa pełni trojaką funkcję: represyjną, prewencyjną i edukacyjną. Ustalając wymiar kary należy wziąć przede wszystkim pod uwagę funkcję prewencyjną kar, w tym prewencję ogólną. Kara bowiem winna być ustalona tak, aby powstrzymywać przedsiębiorcę stosującego praktykę oraz innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Nakładając karę pieniężną, Prezes UOKiK wziął również pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W roku 2012 Przedsiębiorca osiągnął przychód z działalności gospodarczej wysokości 1 781 326,37 złotych, który będzie podstawą do obliczenia kar za poszczególne naruszenia. Maksymalny wymiar kary, jaki można nałożyć na przedsiębiorcę wynosi 178 132,63 zł, to jest 10% przychodu osiągniętego w roku 2012. kara pieniężna z tytułu naruszenia, o którym mowa w pkt I. W pkt I, decyzji stwierdzono stosowanie praktyki polegającej na zamieszczeniu trzech niedozwolonych postanowień we wzorcu umownym używanym w obrocie z konsumentami. Każde z tych postanowień wpływało na sytuację prawną konsumentów poprzez: ograniczenie nabywcy możliwości składania reklamacji z tytułu otrzymania towaru niezgodnego z zamówieniem (pkt I.1.), ograniczenie możliwości odstąpienia od transakcji kupna zawartej na odległość, poprzez zaostrzenie wymagań odnośnie stanu w jakim powinien znajdować się zwracany towar (pkt I.2) oraz poprzez ograniczenie możliwości odzyskania środków zaangażowanych przez niego w transakcję, w przypadku odstąpienia od umowy, w części stanowiącej koszt przesyłki zakupionego towaru (pkt I.3.). Nakładając karę pieniężną, Prezes UOKiK uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Przedsiębiorcę zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Pomimo tego – jak już wcześniej wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Podkreślić należy, iż rynek sprzedaży internetowej jest cały czas badany zarówno przez Prezesa UOKiK w zakresie naruszenia 11 tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt I CKN 793/98). strona 19 z 21 zbiorowych interesów konsumentów, jak również jest w masowy sposób weryfikowany przez organizacje zajmujące się ochroną konsumentów. Wynikiem tego jest duża ilość postanowień niedozwolonych w Rejestrze (znajduje się tam ok. 300 postanowień związanych z handlem elektronicznym i sprzedażą konsumencką). Wina Przedsiębiorcy polega w tym przypadku na naruszeniu zasad ostrożności i niedochowaniu staranności, wymaganych od profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego. Dochowując należytej staranności Przedsiębiorca na bieżąco powinien monitorować Rejestr i dopilnować, aby ze stosowanych przez niego wzorców eliminowane były niedozwolone postanowienia, tożsame z wpisanymi do Rejestru. Ustalając wymiar kary za naruszenie opisane powyżej, w pierwszej kolejności dokonano oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalono kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych ustaleń w zakresie wysokości kary. Prezes UOKiK, mając na uwadze również okres stosowania opisanej niniejszą decyzją praktyki - dłuższy niż jeden rok - uznał, iż w niniejszej sprawie natura naruszeń, polegających na stosowaniu niedozwolonych postanowień umownych, uzasadnia ustalenie wyjściowego poziomu kary pieniężnej na poziomie 0,09 % przychodu uzyskanego przez przedsiębiorcę w 2012 r, to jest w wysokości 1 603,19 zł. Przy określaniu wymiaru kary Prezes UOKiK uwzględnił jako okoliczność łagodzącą pozytywną reakcję Przedsiębiorcy na wszczęcie postępowania i podjęcie działań prowadzących do zaprzestania stosowania zarzucanej praktyki, poprzez wyeliminowanie zakwestionowanych postanowień z Regulaminu sklepu internetowego. Z tego tytułu wyjściowa kwota kary została obniżona o 30 %. Ze względu na okoliczność, że przychód Przedsiębiorcy zrealizowany za pomocą sklepu internetowego - a tylko w tym kanale dystrybucji mogły wystąpić skutki stwierdzonych naruszeń - stanowił stosunkowo niewielki udział w jego przychodach z prowadzonej działalności ogółem, wyjściowa kwota kary został obniżona o dalsze 40 %. Niemniej Prezes UOKiK wziął również pod uwagę, jako okoliczność obciążającą, znaczny zasięg naruszenia - skutki działania przedsiębiorcy docierającego ze swą ofertą do klientów za pośrednictwem internetu, mogły dotykać, choćby potencjalnie, znacznej liczby konsumentów mieszkających na terenie całego kraju. Okoliczność ta uzasadnia podwyższenie wyjściowej kwoty kary o 20%. Mając powyższe na uwadze, z tytułu okoliczności łagodzących i obciążających wyjściowa kwota kary została obniżona łącznie o 50 % i kara pieniężna z tytułu stosowania praktyki, o której mowa w pkt I sentencji, została ustalona ostatecznie w kwocie 802,00 zł, co stanowi 0,05 % przychodu uzyskanego przez Przedsiębiorcę w 2012 r. oraz ok. 0,5 % maksymalnego wymiaru kary, jaka mogła na niego zostać nałożona z tego tytułu w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Prezesa UOKiK, tak określona kara spełni zarówno rolę represyjną jako sankcja i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy ochronie konkurencji i konsumentów jak i prewencyjną, zapobiegając ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest również walor wychowawczy, w tym wymiar prewencji ogólnej, służący powstrzymaniu innych przedsiębiorców przed podobnym naruszaniem słusznych interesów konsumentów. Przyjmując, że kara winna być orzekana na poziomie wystarczającym do osiągnięcia zamierzonego celu i powinna być odczuwalna dla przedsiębiorcy, Prezes UOKIK orzekł jak w pkt III.1. decyzji. kara pieniężna z tytułu naruszenia, o którym mowa w pkt II. W pkt. II sentencji niniejszej decyzji stwierdzono stosowanie praktyki polegającej polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji, poprzez: strona 20 z 21 - stosowanie bezprawnego postanowienia umownego, wprowadzającego konsumenta w błąd co do praw i obowiązków stron, wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa (pkt II.1.), - zaniechanie obowiązku udzielenie konsumentowi rzetelnych informacji zgodnie z wymogami określonymi w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (pkt II.2. i pkt II.3.). Powyższe działanie Przedsiębiorcy naruszało prawo konsumenta do rzetelnej oraz pełnej informacji na etapie zawierania umowy, niemniej skutek stosowania postanowienia wymienionego w pkt II.1. decyzji uwidaczniał się również w trakcie wykonywania kontraktu, w wyniku wykorzystania przez przedsiębiorcę przewagi kontraktowej i zniekształcenia obowiązków stron wynikających z przepisów prawa. Nakładając karę pieniężną, Prezes UOKiK uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Przedsiębiorcę zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Pomimo tego samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Wina Przedsiębiorcy polega w tym przypadku na naruszeniu zasad ostrożności i niedochowaniu staranności, wymaganych od profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego, poprzez niedopilnowanie, żeby treść witryn wykorzystywanych przez niego do zawierania transakcji z konsumentami za pośrednictwem internetu spełniała wymogi, w tym informacyjne, określone przez ustawodawcę w przepisach regulujących ten sposób prowadzenia handlu. Ustalając wymiar kary za naruszenie opisane powyżej, w pierwszej kolejności dokonano oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalono kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych ustaleń w zakresie wysokości kary. Prezes UOKiK, mając na uwadze również okres stosowania opisanej niniejszą decyzją praktyki - dłuższy niż jeden rok - uznał, iż w niniejszej sprawie natura naruszeń, w zakresie udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji, uzasadnia ustalenie wyjściowego poziomu kary pieniężnej na poziomie 0,14% przychodu uzyskanego przez przedsiębiorcę w 2012 r, to jest w wysokości 2 493,86 zł. Przy określaniu ostatecznego wymiaru kary Prezes UOKiK uwzględnił jako okoliczność łagodzącą pozytywną reakcję Przedsiębiorcy na wszczęcie postępowania i podjęcie działań prowadzących do zaprzestania stosowania zarzucanej praktyki, poprzez wyeliminowanie zakwestionowanych postanowień z Regulaminu sklepu internetowego. Z tego tytułu wyjściowa kwota kary została obniżona o 30 %. Ze względu na okoliczność, że przychód Przedsiębiorcy zrealizowany za pomocą sklepu internetowego - a tylko w tym kanale dystrybucji mogły wystąpić skutki stwierdzonych naruszeń - stanowił stosunkowo niewielki udział w jego przychodach z prowadzonej działalności ogółem, wyjściowa kwota kary został obniżona o dalsze 40 %. Niemniej Prezes UOKiK wziął również pod uwagę, jako okoliczność obciążającą, znaczny zasięg naruszenia - skutki działania przedsiębiorcy docierającego ze swą ofertą do klientów za pośrednictwem internetu, mogły dotykać, choćby potencjalnie, znacznej liczby konsumentów mieszkających na terenie całego kraju. Okoliczność ta uzasadnia podwyższenie wyjściowej kwoty kary o 20%. Mając powyższe na uwadze, z tytułu okoliczności łagodzących i obciążających wyjściowa kwota kara została łącznie obniżona łącznie o 50 % i kara pieniężna z tytułu stosowania praktyki, o której mowa w pkt I sentencji, została ustalona ostatecznie w kwocie 1 247,00 zł, co stanowi 0,07 % przychodu uzyskanego przez przedsiębiorcę w 2012 r. oraz ok. 0,7 % maksymalnego wymiaru kary, jaka mogła na niego zostać nałożona z tego tytułu w niniejszym postępowaniu. strona 21 z 21 Zdaniem Prezesa UOKiK, tak określona kara spełni zarówno rolę represyjną, jako sankcja i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy ochronie konkurencji i konsumentów jak i prewencyjną, zapobiegając ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest również walor wychowawczy, w tym wymiar prewencji ogólnej, służący powstrzymaniu innych przedsiębiorców przed podobnym naruszaniem słusznych interesów konsumentów. Przyjmując, że kara winna być orzekana na poziomie wystarczającym do osiągnięcia zamierzonego celu i powinna być odczuwalna dla przedsiębiorcy, Prezes UOKIK orzekł jak w pkt III.2. decyzji. koszty postępowania Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes UOKiK rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Natomiast, stosownie do art. 77 ust. 1 tej ustawy , jeżeli w wyniku postępowania stwierdzono naruszenie jej przepisów, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Postępowanie zakończone niniejszą decyzją zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes UOKiK stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa UOKiK w toku postępowania. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK orzekł, jak w pkt IV. decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , określone w punkcie III. decyzji kary pieniężne należy uiścić, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000 Koszty postępowania, określone w punkcie IV. decyzji, należy uiścić w tym samym terminie i na to samo konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. pouczenie Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. - od niniejszej decyzji stronie przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwóch tygodni od dnia jej doręczenia, wnoszone za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury w Krakowie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Szczepański 5, 31-011 Kraków. W przypadku zakwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach postępowania, zawartego w punkcie IV. niniejszej decyzji - stosownie do treści art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w związku z 479 32 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 264 § 2 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, wnoszone za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury w Krakowie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów otrzymują: 1. Mikulska-Klinkier, Józefa Mikulska [……………………………………..] 2. RKR a/a