RKR-25/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI І KONSUMENTÓW Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie pl. Szczepański 5, 31-011 Kraków, tel/fax (012) 421-75-79, 421-74-98, e-mail: krakow@uokik.gov.pl RKR-61-15/13/PP- /13 Kraków, dnia 23 sierpnia 2013 r. DECYZJA NR RKR - 25/2013 I. Na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - po przeprowadzeniu, wszczętego z urzędu, postępowania przeciwko przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą PGNiG SPV 4 Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pod zarzutem stosowania - w związku z działalnością Oddziału w Poznaniu tego przedsiębiorcy - praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na: 1) stosowaniu postanowienia wpisanego na podstawie art. 479 45 kodeksu postępowania cywilnego do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o treści: - „(…) sprawy sporne wynikające z Umowy będą rozpatrywane przez sąd powszechny właściwy miejscowo dla siedziby OSD” - we wzorcu umowy pod nazwą „Umowa o świadczenie usług dystrybucji paliwa gazowego nr …”, stosowanym do dnia 31 lipca 2012 r, (pkt 9.1 wzorca) lub w brzmieniu: - „Jeżeli w ciągu trzydziestu dni (30) od dnia doręczenia wezwania do rozpoczęcia negocjacji Strony nie dojdą do porozumienia, wówczas sprawy sporne będą rozpatrywane przez właściwy miejscowo dla OSD sąd powszechny, chyba że sprawa będzie należała do kompetencji Prezesa URE. ” - we wzorcu umowy pod nazwą „Umowa o świadczenie usług dystrybucji paliwa gazowego nr …”, stosowanym od dnia 1 sierpnia 2012 r, (pkt 8.3 wzorca), 2) stosowaniu we wzorcu umowy pod nazwa „Umowa nr … o przyłączenie do sieci gazowej” , dla podmiotów z grupy B II, postanowienia (§ 2 ust. 3 in fine) wpisanego na podstawie art. 479 45 kodeksu postępowania cywilnego do rejestru postanowień uznanych za niedozwolone, o treści: - „W przypadku zmiany stawki podatku VAT po dniu zawarcia niniejszej umowy, wysokość opłaty za przyłączenie brutto ulegnie odpowiedniej zmianie”, 3) stosowaniu nieuczciwej praktyki rynkowej, określonej w art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206), polegającej na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji, poprzez zamieszczenie we wzorcach umowy pod nazwą: „ Umowa nr … o przyłączenie do sieci gazowej” dla grupy B I (§ 6 ust. 3 lit d. i e) oraz „ Umowa nr … o przyłączenie do sieci gazowej” dla grupy B II, postanowienia (§ 6 ust. 3 lit d. i e), o treści: - „ W sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności: (…) d) Taryfa Przedsiębiorstwa gazowniczego Na strona 2 z 13 Świadczenie Usług Dystrybucji Paliw Gazowych, e) Instrukcja Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej (IRiESD) Przedsiębiorstwa gazowniczego ” sugerującego, że uregulowania do których odsyła to postanowienie mają charakter obowiązujących przepisów prawa, co może powodować podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, w wyniku którego uprawdopodobniono, że PGNiG SPV 4 Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie stosuje praktykę, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 24 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, oraz przyjęto zobowiązanie przedsiębiorcy do podjęcia działań zmierzających do zaniechania naruszenia zbiorowych interesów konsumentów poprzez wprowadzenie wzorców umów, zmienionych w zakresie zakwestionowanych postanowień, oraz poprzez aneksowanie umów zawartych w oparciu o dotychczasowe wzorce, nakłada się na PGNiG SPV4 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie obowiązek wykonania tego zobowiązania poprzez: - zaniechanie stosowania we wzorcach umów zakwestionowanych postanowień poprzez wprowadzenie nowych, zmienionych wzorców umów, w terminie siedmiu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, - przedłożenie konsumentom, będącym stronami umów zawartych w oparciu o wzorce umów zawierające zakwestionowane postanowienia, w terminie dziewięćdziesięciu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, propozycji zawarcia aneksów zmieniających te umowy. II. Na podstawie art. 28 ust. 3 w związku z art. 33 ust. 5 i 6 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - nakłada się nakłada się na PGNiG SPV4 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie obowiązek złożenia sprawozdania z wykonania zobowiązania nałożonego w pkt I, w terminie czterech miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji, które powinno zawierać: 1) informację o liczbie konsumentów, którym w terminie wyznaczonym w pkt. I niniejszej decyzji, doręczono propozycje zawarcia aneksów do obowiązujących umów, 2) informację o liczbie konsumentów, którym w terminie wyznaczonym w pkt. I niniejszej decyzji, nie doręczono propozycji zawarcia aneksów do obowiązujących umów, wraz z wyjaśnieniem, czym spowodowany jest taki stan rzeczy; 3) informację na temat liczby nowych umów zawartych na podstawie wzorców umów zmienionych zgodnie obowiązkiem nałożonym w pkt I. niniejszej decyzji. UZASADNIENIE W związku z przeprowadzonym badaniem wzorców umowy stosowanych w obrocie z konsumentami na rynku gazu dystrybuowanego za pośrednictwem sieci gazowej Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatura w Krakowie (dalej: „Prezes UOKiK”) dokonał analizy wzorców umowy stosowanych przez Wielkopolską Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu. Przedmiotem badania było wstępne ustalenie, czy warunki umów zawieranych w obrocie z konsumentami przez tego przedsiębiorcę nie naruszają chronionych prawem interesów konsumentów, tj. czy są zgodne z przepisami powołanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisami kodeksu cywilnego (dalej: „k.c.” ), dotyczącymi wzorców umów. W wyniku analizy treści strona 3 z 13 stosowanych przez Spółkę wzorców ustalono, że stosowanie zawartych w nich postanowień może wiązać się z naruszeniem zbiorowych interesów konsumentów. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem nr RKR-63/2013 z dnia 28 lutego 2013 r. Prezes UOKiK wszczął z urzędu postępowanie pod zarzutem stosowania przez Wielkopolską Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, określonych w 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 24 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegających na stosowaniu postanowień wpisanych na podstawie art. 479 45 kodeksu postępowania cywilnego do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone (dalej odpowiednio: „k.p.c” oraz „Rejestr”) oraz na stosowaniu nieuczciwej praktyki rynkowej, polegającej na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji zawartych w postanowieniach wzorca umowy. Postanowieniem RKR-64/2013 z dnia 28 lutego 2013 r. Prezes UOKiK z urzędu zaliczył w poczet dowodów informacje przesłane przez przedsiębiorcę w toku postępowania wyjaśniającego o sygnaturze RKR-403-22/12/MS. Pismem z dnia 1 marca 2013 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz wezwana do ustosunkowania się do postawionych zarzutów. W toku postępowania ustalono, że jedno z zakwestionowanych postanowień umownych stosowane jest również w dodatkowym wzorcu umowy stosowanym przez przedsiębiorcę, nie objętym postanowieniem o wszczęciu postępowania. W związku z tym postanowieniem nr RKR-135/2013 w dniu 14 maja 2013 r. dokonano zmiany postanowienia nr RKR-63/2013 z dnia 28 lutego 2013 r. poprzez objęcie zarzutem sformułowanym w pkt. 1. sentencji tego postanowienia dodatkowego wzorca umowy. Spółka została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i wezwana do ustosunkowania się do postawionych zarzutów pismem dnia 1 marca 2013 r, a następnie - po zmianie postanowienia o wszczęciu postępowania - dodatkowo pismem z dnia 14 maja 2013 r. Spółka ustosunkowała się do zarzutów postawionych w niniejszym postępowaniu pismami: z dnia 19 marca 2013 r. i 24 kwietnia 2013 r. a także - po zmianie postanowienia o wszczęciu postępowania - pismem z dnia 24 maja 2013 r. W pismach tych Spółka zobowiązała się do usunięcia wszystkich naruszeń będących przedmiotem przedstawionych zarzutów, poprzez: - zmianę stosowanych wzorców umów polegającą na usunięciu z nich zakwestionowanych postanowień, w terminie siedmiu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, - przedłożenie konsumentom, będącym stronami umów zawartych w oparciu o wzorce zawierające kwestionowane postanowienia, w terminie dziewięćdziesięciu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, propozycji zawarcia aneksów zmieniających te umowy, a także przedłożyła projekty zmienionych wzorców umów i aneksów. Pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. strona została zawiadomiona o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie i możliwości zapoznania się z nim. Pismem z dnia 5 lipca 2013 r. strona zawiadomiła Prezesa UOKiK o tym, że w dniu 1 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy dla M. St. Warszawy wydał postanowienie o zarejestrowaniu połączenia spółek: - Dolnośląskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu, - Górnośląskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w Zabrzu, - Mazowieckiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, - Karpackiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w Tarnowie, - Pomorskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku, - Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu, strona 4 z 13 poprzez przejęcie, zgodnie z art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm), przez spółkę działającą pod firmą PGNiG SPV4 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Połączenie nastąpiło poprzez przeniesienie całego majątku spółek przejmowanych na spółkę przejmującą, a jego skutkiem jest wykreślenie spółek przejmowanych z rejestru przedsiębiorców. Wskutek zarejestrowania połączenia spółka przejmująca - PGNiG SPV 4 - wstąpiła z dniem połączenia, z mocy prawa - na podstawie art. 494 § 1 kodeksu spółek handlowych - we wszystkie prawa i obowiązki spółek przejmowanych, w tym Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu. Na bazie wniesionego majątku Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu w strukturach PGNiG SPV 4 utworzony został Oddział w Poznaniu tego przedsiębiorcy. Wobec powyższego stroną w niniejszym postępowaniu, w miejsce spółki Wielkopolska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu, stała się spółka PGNiG SPV4 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Jako adres właściwy do doręczeń w niniejszym postępowaniu przedsiębiorca wskazał adres siedziby PGNiG SPV 4: ul. M. Kasprzaka 25, 01-224 Warszawa. Postanowieniem nr RKR-206/2013 w dniu 5 sierpnia 2013 r. Prezes UOKiK dokonał zmiany postanowienia o wszczęciu niniejszego postępowania, dotyczącej powyższej zmiany oznaczenia strony. Prezes UOKiK ustalił, co następuje PGNiG SPV 4 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr 0000374001. Zakres prowadzonej przez Spółkę działalności obejmuje m.in. dystrybucję paliw gazowych w systemie sieciowym (PKD 35.22). Spółka jest następcą prawnym Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu, prowadzącej do dnia 30 czerwca 2013 r. działalność gospodarczą na podstawie wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS 0000000111. Ilekroć w niniejszej decyzji mowa jest o Spółce, lub działaniach Spółki, należy przez to rozumieć również - w odniesieniu do okresu przed dniem 1 lipca 2013 r. - Wielkopolską Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu oraz jej działania. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w kontaktach z klientami Spółka posługuje się, lub posługiwała się w latach 2012-2013, wzorcami umowy pod nazwą: - „Umowa o świadczenie usług dystrybucji paliwa gazowego nr …”, stosowany do dnia 31 lipca 2012 r, - „Umowa o świadczenie usług dystrybucji paliwa gazowego nr …”, stosowany od dnia 1 sierpnia 2012 r, - „Umowa nr … o przyłączenie do sieci gazowej” dla grupy B I, - „Umowa nr … o przyłączenie do sieci gazowej” , dla grupy B II. Przeprowadzona analiza wykazała, że w przedmiotowych wzorcach umowy stosowanych przez Spółkę zawarte są postanowienia - wymienione w sentencji niniejszego postanowienia - tożsame z postanowieniami, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 kodeksu postępowania cywilnego (dalej: „Rejestr”), a także postanowienia zawierające nieprawdziwe informacje odnośnie charakteru dokumentów, do których umowa zawiera odesłanie. strona 5 z 13 ad pkt I.1. Wzorzec umowy pod nazwą „Umowa o świadczenie usług dystrybucji paliwa gazowego nr …”, stosowany do dnia 31 lipca 2012 r, zawierał postanowienie (pkt 9.1) o treści: - „(…) sprawy sporne wynikające z Umowy będą rozpatrywane przez sąd powszechny właściwy miejscowo dla siedziby OSD” Wzorzec ten następnie został zastąpiony wzorcem wprowadzonym do stosowania od dnia 1 sierpnia 2012 r, zawierającym postanowienie (pkt 8.3 wzorca) o treści: - „Jeżeli w ciągu trzydziestu dni (30) od dnia doręczenia wezwania do rozpoczęcia negocjacji Strony nie dojdą do porozumienia, wówczas sprawy sporne będą rozpatrywane przez właściwy miejscowo dla OSD sąd powszechny, chyba że sprawa będzie należała do kompetencji Prezesa URE. ” W ocenie Prezesa UOKiK postanowienia te są tożsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru, o treści: - „ Wszelkie sprawy jakie mogą powstać w związku z realizacją umowy strony będą rozstrzygać w drodze negocjacji, a w przypadku niemożności osiągnięcia porozumienia przez Sąd miejscowo właściwy dla siedziby ZEORK S.A. ” [wpis nr 353 dokonany na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: „SOKiK”) z dnia 18 października 2004 r. sygn. akt XVII Amc 101/03], W toku postępowania Spółka zobowiązała się dokonać zmiany wzorca stosowanego od dnia 1 sierpnia 2012 r. nadając zakwestionowanemu postanowieniu brzmienie: - „Jeżeli w ciągu trzydziestu dni (30) od dnia doręczenia wezwania do rozpoczęcia negocjacji Strony nie dojdą do porozumienia, wówczas w przypadku ZUD niebędącego konsumentem sprawy sporne będą rozpatrywane przez właściwy miejscowo dla OSD sąd powszechny, chyba że sprawa będzie należała do kompetencji Prezesa URE. ” W oparciu o ten wzorzec umowy nie zostały zawarte umowy z konsumentami, a tylko z przedsiębiorcami, w związku z czym nie zachodzi również potrzeba zmiany zawartych umów. ustalenia ad pkt I.2. We wzorcu umowy pod nazwą: „Umowa nr … o przyłączenie do sieci gazowej” , dla podmiotów z grupy B II, znajduje się postanowienie (§ 2 ust. 3 in fine) o treści: - „W przypadku zmiany stawki podatku VAT po dniu zawarcia niniejszej umowy, wysokość opłaty za przyłączenie brutto ulegnie odpowiedniej zmianie” W ocenie Prezesa UOKiK jest ono tożsame z postanowieniami wpisanymi do Rejestru, np.: - „ Do ceny netto zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na dzień podpisania umowy stawka podatku VAT na lokal mieszkalny wynosi 7%, a na garaż i miejsce parkingowe 22%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT nastąpi odpowiednia zmiana ceny” [wpis nr 885 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt XVII Amc 86/03], strona 6 z 13 - „ Strony oświadczają, że ustalona pomiędzy nimi cena przedmiotu umowy uwzględnia obecnie obowiązujące stawki podatku VAT od sprzedaży lokali, wobec czego gdyby stawki te uległy zmianie, cena przedmiotu umowy ulegnie zmianie proporcjonalnie do zmiany stawek podatku VAT. Ponadto, w przypadku wprowadzenia lub zmian stawek innych podatków lub danin publicznoprawnych o charakterze cenotwórczym, a związanych z budownictwem, ewentualny wzrost ceny z tego tytułu pokryje Nabywca." [wpis nr 1386 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt XVII Amc 126/05]. W toku postępowania Spółka zobowiązała się dokonać zmiany przedmiotowego wzorca umowy oraz umów zawartych z konsumentami na jego podstawie, poprzez nadanie zakwestionowanemu postanowieniu brzmienia: - „W przypadku zmiany stawki podatku VAT po dniu zawarcia niniejszej umowy, wysokość opłaty za przyłączenie brutto ulegnie odpowiedniej zmianie, przy czym powyższy zapis nie znajdzie zastosowania w przypadku umowy zawartej z konsumentem.” ustalenia ad pkt I.3. Spółka wprowadziła także do wzorców umowy o przyłączenie do sieci gazowej dla grupy BI oraz dla grupy BII postanowienie o treści - „ W sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności: (…) d) Taryfa Przedsiębiorstwa gazowniczego Na Świadczenie Usług Dystrybucji Paliw Gazowych, e) Instrukcja Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej (IRiESD) Przedsiębiorstwa gazowniczego ” który może sugerować, iż taryfa Instrukcja Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej (IRiESD) są powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy w rzeczywistości stanowią one wzorce umowy, szczególnego rodzaju z tego względu, że podlegają one zatwierdzeniu przez Prezesa URE na podstawie na podstawie art. 47 ust. 1 oraz art. 9g ust. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 poz. 1059). W toku postępowania Spółka zobowiązała się dokonać zmiany wzorców umów, oraz umów zawartych na ich podstawie, poprzez nadanie zakwestionowanemu postanowieniu brzmienia: „W sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają następujące wzorce umowne Przedsiębiorstwa gazowniczego, zatwierdzone przez Prezesa URE: a) Taryfa Przedsiębiorstwa gazowniczego Na Świadczenie Usług Dystrybucji Paliw Gazowych, oraz b) Instrukcja Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej (IRiESD) Przedsiębiorstwa gazowniczego Ponadto w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności: a) ustawa Kodeks Cywilny, b) Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.u. 2012. 1059 j.t.) oraz przepisy wykonawcze do tej Ustawy c) Ustawa z dnia 7lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 10.243.1623 j.t. ze zm.) oraz przepisy wykonawcze do tej Ustawy.” strona 7 z 13 Prezes UOKiK zważył, co następuje Treść art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów, podejmowanej w interesie publicznym. Oznacza to, że warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w tej ustawie jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, w którym działania przedsiębiorców - naruszając jej przepisy – stanowią potencjalne zagrożenie interesu publicznego. Niniejsze postępowanie dotyczy treści wzorców umowy stosowanych przez Spółkę wobec nieograniczonego kręgu adresatów, tj. wszystkich zainteresowanych ich treścią aktualnych i potencjalnych klientów przedsiębiorstwa energetycznego, którym - na gruncie art. 4 ust. 11 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - przysługuje status konsumenta. Zdaniem Prezesa UOKIK rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą albo mogli być klientami Spółki. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż każde naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKIK działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji konsumentów. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy w/w ustawy , a dotyczące jej postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Stosownie do treści art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Aby możliwe było zatem stwierdzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: 1. działania przedsiębiorcy winny mieć bezprawny charakter, tzn. być sprzeczne z prawem, tj. przepisami określonych aktów prawnych a także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami, a jednocześnie 2. działania te muszą naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Odnosząc się do pierwszej z powyższych przesłanek - bezprawności działań przedsiębiorcy - stwierdzić należy, iż bezprawność rozumie się jako sprzeczność zachowania danego podmiotu z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Chodzi tu mianowicie o sprzeczność z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, jako całością. Jako „bezprawne” należy kwalifikować zachowania sprzeczne z nakazem zawartym w ustawie, rozporządzeniu wydanym na podstawie i dla wykonania ustawy, umową międzynarodową mającą bezpośrednie zastosowanie w stosunkach wewnętrznych. Sprzeczne z prawem są czyny: zabronione i zagrożone sankcją karną, czyny zabronione pod sankcjami dyscyplinarnymi, czyny zakazane przepisami administracyjnymi lub przepisami prawa gospodarczego publicznego, czyny zabronione przepisami o charakterze cywilnym, sprzeczne z nakazami zawartymi w prawie cywilnym lub prawie administracyjnym. „Bezprawność jest taką cechą działania, która polega na jego sprzeczności z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia przeto bezprawności działania wystarczy ustalenie, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa.” (vide: „Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz”, pod redakcją J. Szwaji, wydawnictwo CH BECK, 2000, s.117 – 118). Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, tzn. niezależnym od wystąpienia szkody, czy zaistnienia zamiaru po stronie podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. strona 8 z 13 Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepisy ustawy o ochronie konkurencji konsumentów nie definiują pojęcia bezprawności działań przedsiębiorcy, na co zwrócił uwagę SOKiK w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII Ama 32/05), stwierdzając, iż art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 15 grudnia 2000r. – którego odpowiednikiem w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Analizując powyższą przesłankę należy mieć na uwadze, iż zarzut bezprawnego działania przedsiębiorcy w przedmiotowej sprawie dotyczy także stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych - tj. naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym , co, w przypadku gdy praktyka godzi w zbiorowe interesy konsumentów, wiąże się również z naruszeniem art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . Niemniej jednak, ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w jednym przypadku wprost identyfikuje działanie przedsiębiorcy jako bezprawne – mianowicie, stosownie do art. 24 ust. 2 pkt 1 tej ustawy za działanie takie uznaje się stosowanie postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do Rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co SOKiK potwierdził w wyroku z dnia 25 marca 2004 r. (sygn. akt XVII Ama 51/03), stwierdzając, że można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści już wpisanej do Rejestru stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia bezprawności działania tego przedsiębiorcy. ad pkt I.1. sentencji decyzji Do stwierdzenia praktyki, określonej w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów konieczne jest wykazanie, iż przedsiębiorca stosuje we wzorcu umownym postanowienia, które zostały wpisane do prowadzonego przez Prezesa UOKIK Rejestru. Pokreślenia wymaga, że wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 — 479 45 k.p.c. ) dokonuje się niezależnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy też nie były, zastosowane przy konkretnej umowie. Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje SOKiK i wyłącznie do kompetencji tego Sądu należy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 k.p.c. rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania wzorca umowy do Rejestru. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w Rejestrze jest to, że posłużenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Wpis do Rejestru oznacza, że od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych, tj. stosowanych także przez innych przedsiębiorców. Prezes UOKIK może stwierdzić stosowanie przez przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na posługiwaniu się postanowieniem wzorca umownego, które zostało wpisane do Rejestru, bez względu na to, czy wpis dotyczy tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu jest prowadzone postępowanie, czy też nie. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia strona 9 z 13 2 grudnia 2005 r. (sygn. akt VI ACa 760/05) wskazał, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się postanowieniem wpisanym do Rejestru w oderwaniu od zagadnienia, czy wpis do Rejestru powstał w związku ze stosowaniem wzorca umowy przez ten podmiot, co do którego bada się stosowanie praktyki. Sąd wskazał też, że naruszenie interesów konsumentów może nastąpić w wyniku działań podmiotów, które stosują klauzule abuzywne wpisane do Rejestru, przy czym wpis do Rejestru związany jest z działaniami innych kontrahentów konsumentów. Analogicznie orzekł Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 29 września 2005r. (sygn. akt VI ACa 381/05), gdzie powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2003 r. (sygn. akt III CZP 95/03), stwierdził, że wyrok uwzględniający powództwo przez uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone i zakazanie ich stosowania ma, zgodnie z art. 479 43 k.p.c. , od chwili wpisania do odpowiedniego rejestru, skutek także wobec osób trzecich. Zgodnie ze stanowiskiem SOKiK wyrażonym w wyroku z dnia 25 maja 2005 r. (sygn. akt XVII Ama 46/04), dla uznania, iż określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy stwierdzenie, że mieści się ona hipotezie klauzuli wpisanej do Rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie dwóch klauzul powinien być zatem zamiar, cel, jakiemu ma służyć kwestionowane postanowienie. Jeśli cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, oba zapisy można uznać za tożsame. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06) stwierdził, iż „stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. , może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów”. W uzasadnieniu do powyższej uchwały Sąd uznał m.in., że „praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a uokik [obecnie art. 24 – przyp. własny UOKIK] obejmuje również przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru (…). Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a uokik znajduje również uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności (...).” Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do Rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą także takie postanowienia wzorców umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do Rejestru, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. W ocenie Prezesa UOKIK postanowienie wskazane w pkt I.1. sentencji niniejszej decyzji, w brzmieniu: - „(…) sprawy sporne wynikające z Umowy będą rozpatrywane przez sąd powszechny właściwy miejscowo dla siedziby OSD” lub: - „Jeżeli w ciągu trzydziestu dni (30) od dnia doręczenia wezwania do rozpoczęcia negocjacji Strony nie dojdą do porozumienia, wówczas sprawy sporne będą rozpatrywane przez właściwy miejscowo dla OSD sąd powszechny, chyba że sprawa będzie należała do kompetencji Prezesa URE. ” jest tożsame z postanowieniem wpisanym do Rejestru o treści: strona 10 z 13 - „ Wszelkie sprawy jakie mogą powstać w związku z realizacją umowy strony będą rozstrzygać w drodze negocjacji, a w przypadku niemożności osiągnięcia porozumienia przez Sąd miejscowo właściwy dla siedziby ZEORK S.A. ” [wpis nr 353 dokonany na podstawie wyroku SOKiK z dnia 18 października 2004 r. sygn. akt XVII Amc 101/03], Postanowienie to stanowi tzw. klauzulę prorogacyjną i ustala wyłączną właściwość sądu do rozpoznania ewentualnych sporów z umowy według siedziby przedsiębiorcy. Abuzywność tego postanowienia polega na nieprawidłowym uregulowaniu kwestii dotyczących właściwości sądu rozstrzygającego ewentualne spory wynikające z umowy zawartej z konsumentem. Narusza ono art. 385 1 § 1 i art. 385 3 pkt 23 k.c. gdyż wyłącza zasadę właściwości ogólnej i przemiennej sądu, a to może stanowić dodatkową dolegliwość dla konsumenta, a także ograniczać realizację przysługujących mu uprawnień. W przypadku powstania sporu na tle wykonywania umowy, postanowienie to bezprawnie narzuca konsumentom właściwość miejscową sądu i ogranicza ich prawo do określenia miejsca wytoczenia powództwa, wynikające z przepisów k.p.c. o właściwości ogólnej i przemiennej. Zmiana właściwości miejscowej sądu stanowi zagrożenie interesu konsumenta w sytuacjach, kiedy zmuszałoby go to do prowadzenia procesu przed sądem w odległej miejscowości. W niniejszej sprawie dla uprawdopodobnienia naruszenia zbiorowego interesu konsumentów bez znaczenia pozostaje okoliczność, że w oparciu o wzorce zawierające zakwestionowane postanowienia nie zostały zawarte umowy z konsumentami. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów reguluje m.in. zasady i tryb przeciwdziałania praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów, jeżeli te praktyki wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 2 ustawy ). Oznacza to, że naruszenie polegające na stosowaniu wzorca umownego zawierającego niedozwolone postanowienia może mieć miejsce również wówczas, gdy nie doszło do zawarcia z konsumentem żadnej umowy na podstawie tego wzorca. ad pkt I.2. sentencji decyzji W ocenie Prezesa UOKIK postanowienie wskazane w pkt I.2. sentencji decyzji, o treści: „W przypadku zmiany stawki podatku VAT po dniu zawarcia niniejszej umowy, wysokość opłaty za przyłączenie brutto ulegnie odpowiedniej zmianie”, jest tożsame z treścią postanowień wpisanych do Rejestru pod pozycją 885 i 1386, które zostały wymienione powyżej w treści decyzji. Wszystkie te bowiem postanowienia - zarówno stosowane przez Spółkę, jak i powołane wyżej, wpisane do Rejestru - dotyczącą wzrostu cen usług świadczonych przez Spółkę spowodowanego waloryzacją, bądź zmianami wysokości stawki podatku VAT. Zgodnie z powszechnie przyjętym stanowiskiem doktryny (vide: E. Łętowska „Ustawa o ochronie niektórych praw konsumentów. Komentarz”, CH BECK 2000, s. 108) i judykatury, w każdym przypadku zmiany ceny konsumentowi powinno przysługiwać z tego tytułu uprawnienie do odstąpienia od umowy bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek dodatkowych obciążeń. Powyższa zmiana ceny obejmuje swoim zakresem zarówno zmiany spowodowane waloryzacją o wskazane w umowie wskaźniki, jak i zwiększeniem obciążeń podatkowych, w tym podatku VAT, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Zasadność powyższego stanowiska w zakresie wzrostu cen spowodowanego zmianą stawki podatku VAT potwierdzają wyroki SOKiK, uznające za niedozwolone następujące postanowienia: „Do ceny netto zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na dzień podpisania umowy stawka podatku VAT na lokal mieszkalny wynosi 7%, a na garaż i miejsce parkingowe 22%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT nastąpi odpowiednia zmiana ceny.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 18 maja 2005r. sygn. akt XVII Amc 86/03) oraz „Strony oświadczają, że ustalona pomiędzy nimi cena przedmiotu umowy uwzględnia obecnie strona 11 z 13 obowiązujące stawki podatku VAT od sprzedaży lokali, wobec czego gdyby stawki te uległy zmianie, cena przedmiotu umowy ulegnie zmianie proporcjonalnie do zmiany stawek podatku VAT. Ponadto, w przypadku wprowadzenia lub zmian stawek innych podatków lub danin publicznoprawnych o charakterze cenotwórczym, a związanych z budownictwem, ewentualny wzrost ceny z tego tytułu pokryje Nabywca.” (vide: wyrok SOKiK z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt XVII Amc 126/05). W uzasadnieniu tego ostatniego wyroku SOKiK stwierdził, że „zakwestionowane postanowienie, w zakresie w jakim pozwala pozwanemu na podwyższenie ceny w przypadku wzrostu stawki podatku VAT, odzwierciedla niedozwoloną klauzulę umowną wskazaną przez ustawodawcę w art. 385³ pkt 2 k.c.” A zatem analizowane postanowienie jest tożsame z postanowieniami wpisanymi do Rejestru zarówno pod względem treści, stanu faktycznego oraz rażąco narusza interesy konsumentów, jak i dobre obyczaje. ad pkt I.3. sentencji decyzji Do stwierdzenia praktyki, określonej w art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów konieczne jest wykazanie, iż przedsiębiorca stosuje nieuczciwe praktyki rynkowe. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o ustawy z dnia 23 sierpnia 2007r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę wprowadzająca w błąd (ust. 2). Natomiast - stosownie do art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzające w błąd działanie może w szczególności polegać na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji. Obowiązek rzetelnego informowania przez przedsiębiorców konsumentów o istotnych okolicznościach związanych z nabywanym produktem, w szczególności o jego cechach, parametrach techniczno-eksploatacyjnych, cenie, ewentualnym istnieniu szczególnej korzyści cenowej związanej z zakupem danego towaru obejmuje wszystkie etapy sprzedaży, począwszy od przekazów reklamowych, których celem jest zainteresowanie potencjalnych nabywców ofertą handlową przedsiębiorcy, aż do momentu zawarcia umowy, której przedmiotem będzie nabycie towaru. Powyższy obowiązek obejmuje również – w przypadku usług, których świadczenie podlega szczególnemu reżimowi prawnemu, jak np. dostarczanie i dystrybucja gazu – wskazanie powszechnie obowiązujących aktów prawnych określających prawa i obowiązki stron umowy oraz innych regulacji określających zasady świadczenie tych usług, jak w niniejszej sprawie taryf. Szczególne znaczenie ma początkowa faza sprzedaży, gdyż właśnie na tym etapie podejmowane przez profesjonalistów działania, a zwłaszcza treść oferowanych przez nich konsumentom wzorców umowy, mogą wpłynąć na decyzje konsumentów w zakresie zakupu towarów. W niniejszej sprawie Spółka wprowadziła do wzorców umowy postanowienie wymienione w pkt I.3. sentencji decyzji w brzmieniu: „ W sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności: (…) d) Taryfa Przedsiębiorstwa gazowniczego Na Świadczenie Usług Dystrybucji Paliw Gazowych, e) Instrukcja Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej (IRiESD) Przedsiębiorstwa gazowniczego ”, które może sugerować, iż wymienione w nim dokumenty - taryfa i instrukcja, są powszechnie obowiązującymi aktami prawnymi, podczas gdy w rzeczywistości są one strona 12 z 13 wzorcami umów szczególnego rodzaju, ponieważ wzorce te podlegają zatwierdzeniu przez Prezesa URE na podstawie art. 47 ust. 1 oraz art. 9g ust. 7 ustawy Prawo energetyczne . Działanie takie może wprowadzać konsumentów w błąd co do charakteru prawnego taryfy i niewątpliwie narusza prawo konsumenta do rzetelnej, prawdziwej informacji. Może też wpływać na postrzeganie i ocenę oferty Spółki, a tym samym może prowadzić do istotnego zniekształcenia zachowania rynkowego przeciętnego konsumenta, więc jego decyzji dotyczącej umowy. Odnosząc się do drugiej przesłanki, tj. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, stwierdzić należy, iż ustawa o ochronie konkurencji konsumentów nie definiuje pojęcia zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając jedynie w treści art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle - powołanego na początku uzasadnienia prawnego niniejszej decyzji - art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów należy przyjąć, że ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć każdego potencjalnego klienta przedsiębiorcy – czyli konsumenta. Stanowisko to potwierdzone zostało również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 września 2003 r. (sygn. I CKN 504/01) stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy antymonopolowej można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów. Oceniane w niniejszej decyzji działania Spółki odnoszą się do wszystkich jego aktualnych i przyszłych (potencjalnych) klientów, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. W świetle powyższego Prezes UOKIK uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zakwalifikowania działań Spółki jako praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 24 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów . Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , po uprawdopodobnieniu w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, że przedsiębiorca narusza zakaz określony w art. 24 tej ustawy , a także po przyjęciu zobowiązania przedsiębiorcy do zaniechania zarzucanych mu praktyk, jak również do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia wskazanym naruszeniom, Prezes UOKIK może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. Analiza przedłożonych dokumentów i wyjaśnień wykazała, że Spółka zobowiązała się do zaniechania stosowania kwestionowanych przez Prezesa UOKIK postanowień umownych, na poparcie czego przedstawiła projekty nowych zmienionych wzorców umowy dostosowanych do obowiązującego porządku prawnego. Zobowiązując się do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia wskazanym przez Prezesa UOKIK naruszeniom Spółka postanowiła wyeliminować z obrotu z konsumentami niedozwolone postanowienia umowne poprzez wprowadzenie nowych wzorców umów, w których kwestionowane postanowienia zostały zmienione w taki sposób, iż utraciły one abuzywny charakter. Ponadto Spółka zobowiązała się do zmiany umów zawartych z konsumentami w oparciu o wzorce zawierające zakwestionowane postanowienia, poprzez przesłanie im propozycji zawarcia aneksów zmieniających te umowy. strona 13 z 13 Na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes UOKIK nałożył na Spółkę obowiązek wykonania zobowiązania poprzez: - zaniechanie stosowania we wzorcach umów zakwestionowanych postanowień poprzez wprowadzenie nowych, zmienionych wzorców umów, w terminie siedmiu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, - przedłożenie konsumentom, będącym stronami umów zawartych w oparciu o wzorce umów zawierające zakwestionowane postanowienia, w terminie dziewięćdziesięciu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, propozycji zawarcia aneksów zmieniających te umowy, a na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nałożył na Spółkę obowiązek złożenia sprawozdania o wykonaniu zobowiązania nałożonego w pkt I sentencji decyzji, w terminie czterech miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. - od niniejszej decyzji stronie przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwóch tygodni od dnia jej doręczenia, wnoszone za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury w Krakowie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Szczepański 5, 31-011 Kraków. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów otrzymują: 1. PGNiG SPV4 Sp. z o.o. ul. Marcina Kasprzaka 25 01-224 Warszawa 2. RKR a/a