RKR-53/2013

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W KRAKOWIE RKR-61-1/13/AGW- /13 Kraków, dnia 30 grudnia 2013 r. DECYZJA Nr RKR - 53/2013 I. Na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 83 oraz art. 33 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, umarza się jako bezprzedmiotowe postępowanie przeciwko przedsiębiorcy Renacie Ziębie prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie pod zarzutem stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, polegającej na tym, że konsumentom dokonującym zakupu towarów on-line w sklepie www.ramiz.pl , którzy odstępują od umowy w ustawowym terminie 10 dni zwraca się kwotę równą cenie zakupu zwracanego towaru, bez kosztów wysyłki towaru do klienta, które również konsument poniósł oraz bez odsetek ustawowych w sytuacji dokonania przedpłaty za zakupiony towar, tj. pod zarzutem naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną za produkt niebezpieczny (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1225) w związku z art. 24 ust. 1 i 2 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . II. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów bezprawne, godzące w interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Renaty Zięby prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie, polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niepodanie przez przedsiębiorcę na jego stronie internetowej www.ramiz.pl 2 informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy - co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1225) – w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ww. ustawy o ochronie konkurencji i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 11.03.2013 r. III. Na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów bezprawne, godzące w interesy konsumentów działania przedsiębiorcy Renaty Zięby prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie, polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez: 1. niepodanie przez przedsiębiorcę w regulaminie sklepu www.ramiz.pl warunków świadczenia usług drogą elektroniczną, tj. informacji o zakazie dostarczania przez usługobiorcę treści o charakterze bezprawnym, co jest niezgodne z art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. b) w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204 z późn. zm.); 2. niepodanie przez przedsiębiorcę w regulaminie sklepu www.ramiz.pl warunków świadczenia usług drogą elektroniczna, tj. wymagań technicznych niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca co jest niezgodne z art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204 ze zm.) co stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz nakazuje się zaniechania jej stosowania. IV. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu - postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nakłada się na przedsiębiorcę Renatę Ziębę prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie, karę pieniężną w wysokości: 1. 2.856 zł (słownie: dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt sześć złotych) płatną do budżetu państwa z tytułu naruszenia zakazu określonego w pkt II sentencji decyzji; 2. 5.713 zł (słownie: pięć tysięcy siedemset trzynaście złotych) płatną do budżetu państwa z tytułu naruszenia zakazu określonego w pkt III sentencji decyzji V. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 3 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu – postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, obciąża się przedsiębiorcę Renatę Ziębę prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się tego przedsiębiorcę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 26 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych) w terminie 14 dni od uprawomocnienia się decyzji. UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - zwany dalej „Prezesem UOKIK – przeprowadził z urzędu postępowanie wyjaśniające pod sygnaturą RKR-405- 17/12/AGW w sprawie wstępnego ustalenia, czy w związku z proponowaniem nabycia przez przedsiębiorcę Renatę Ziębę prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie - zwanej dalej „przedsiębiorcą” - towarów oferowanych za pośrednictwem sklepu internetowego działającego pod adresem www.ramiz.pl nie naruszają chronionych prawem interesów konsumenta, tj. czy są zgodne z przepisami powołanej na wstępie ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą o ochronie (…)”. W toku przedmiotowego postępowania wyjaśniającego dokonano analizy regulaminu sklepu internetowego www.ramiz.pl Analiza jego treści dała podstawy do przyjęcia, że w zakresie opisanym w punktach I-III sentencji niniejszej decyzji mogło dojść do naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu stosowania praktyk naruszajacych zbiorowe interesy konsumentów określonego w art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ww. „ustawy o ochronie (…). Z tego względu postanowieniem nr RKR 29/2013 z dnia 19.02.2013 r. Prezes UOKIK wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez przedsiębiorcę Renatę Ziębę prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o których stanowi w art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie (…), polegających na: 1. tym, że konsumentom dokonującym zakupu towarów on-line w sklepie www.ramiz.pl , którzy odstępują od umowy w ustawowym terminie 10 dni zwraca się kwotę równą cenie zakupu zwracanego towaru, bez kosztów wysyłki towaru do klienta, które również konsument poniósł oraz bez odsetek ustawowych w sytuacji dokonania przedpłaty za zakupiony towar, co może stanowić art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną za produkt niebezpieczny (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1225) w związku z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie (…).; 2. naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez: 4 1) niepodanie przez przedsiębiorcę na jego stronie internetowej www.ramiz.pl informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1225), 2) niepodanie przez przedsiębiorcę w regulaminie sklepu www.ramiz.pl warunków świadczenia usług drogą elektroniczną, tj. informacji o zakazie dostarczania przez usługobiorcę treści o charakterze bezprawnym, co jest niezgodne z art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. b) w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204 ze zm.), 3) niepodanie przez przedsiębiorcę w regulaminie sklepu www.ramiz.pl warunków świadczenia usług drogą elektroniczna, tj. wymagań technicznych niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca co jest niezgodne z art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204 ze zm.), co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ww. ustawy o ochronie (…). Odpowiadając na zawiadomienie o wszyciu postępowania przedsiębiorca pismem z dnia 6.03.2013 r., uzupełnionym kolejnymi pismami z dnia 23.04.2013 r. oraz 24.06.20213 r., złożył następujące wyjaśnienia. W zakresie zarzutu opisanego w pkt I sentencji decyzji Przedsiębiorca podniósł, że postawiony zarzut jest wynikiem błędnej interpretacji, że skoro w regulaminie zamieszczona jest informacja, że w przypadku odstąpienia od umowy zwracana jest cena towaru, to oznacza to również niezwracanie innych opłat i kosztów. Przedsiębiorca podkreślił, że treść ww. postanowienia nie oznacza, że sklep nie zwraca innych kosztów, takich jak koszt dostawy czy odsetki w przypadku przedpłaty, o ile są należne. W dalszej części pisma Przedsiębiorca wyjaśnił, że ze względu na złożoność stosowanego regulaminu niektóre postanowienia mogą być różnie interpretowane i dlatego też w punkcie 9.1 tego regulaminu zostało zastrzeżone, że w sprawach nieuregulowanych zastosowanie znajdują przepisy ustaw szczególnych, w tym m.in. ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną za produkt niebezpieczny (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1225) - zwanej dalej „ustawą o ochronie niektórych praw konsumentów (…)”. Kwestia zwrotu ewentualnych kosztów dostawy, czy też odsetek, jako kwestia nieuregulowana w regulaminie, a omówiona w ww. ustawie, objęta jest zatem jej przepisami. Treść regulaminu zatem nie wskazuje na stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, a jego treść celowo została tak skonstruowana, by nie budziło to żadnych wątpliwości, że ustawowe uprawnienia konsumentów są honorowane w sklepie internetowym ramiz.pl. W kolejnym piśmie przedsiębiorca wskazał, że zmodyfikował treść regulaminu poprzez usunięcie zapisu w punkcie 7.7 i modyfikacji punktu 7.3, tak aby odpowiadał treści art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów. Treść zmienionego punktu 7.3 regulaminu po zmianie posiada następujące brzmienie: „W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony ze wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty.” Zmiana regulaminu w tym zakresie weszła w życie w dniu 11.03.2013 r. Odnośnie zarzutu opisanego w pkt II sentencji decyzji przedsiębiorca wyjaśnił, że pierwotnie jego działalność gospodarcza była zarejestrowana przez Prezydenta Miasta 5 Krakowa pod numerem 8109/I/91-P. Obecnie, na skutek nowelizacji ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która weszła w życie w dniu 2 lipca 2011 r. wszystkie dane prowadzone przez gminy zostały przekazane do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – zwanej dalej „CEIDG”. Zdaniem przedsiębiorcy obecne brzmienie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…) nie uwzględnia zmian prawnych. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym podawanie organu, który rejestrował działalność było możliwe, ponieważ ewidencję prowadziły różne organy jednostek samorządowych, a więc konsument potrzebował takiej informacji, aby dowiedzieć się czy wpisu dokonano w Krakowie czy też w innym mieście i tym samym, do jakiego urzędu miasta miałby się zgłosić po dane przedsiębiorcy. Obecnie ewidencja działalności gospodarczej jest skonsolidowana w CEIDG, która w opinii przedsiębiorcy nie jest organem, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…). Jego zdaniem, w obecnym stanie prawnym zagadnienie organu, który dokonał rejestracji jednoosobowej działalności gospodarczej wydają się nieaktualne. Dlatego też na stronie sklepu jak też w regulaminie nie został wskazany organ, który zarejestrował działalność przedsiębiorcy. W konsekwencji nie może być mowy o naruszeniu obowiązku udzielenia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, bo przecież na stronie internetowej umieszczono takie dane jak NIP i REGON, które pozwalają konsumentowi wyszukać interesujące go informacje i w związku z tym obowiązek informacyjny został wypełniony. Przedsiębiorca pomimo tego wprowadził w dniu 11.03.2013 r. do regulaminu stosowne zmiany poprzez umieszczenie informacji, że jego działalność jest zarejestrowana w CEIDG prowadzonej przez Ministra Gospodarki oraz wskazał jej stronę internetową www.firma.gov.pl Odnośnie zarzutów w pkt III sentencji niniejszej decyzji dotyczących niewskazania informacji, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a) i b) ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą o świadczeniu usług (…) - przedsiębiorca stwierdził, że przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania do świadczonych przez niego usług, gdyż prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie ma nic wspólnego ze świadczeniem usług drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 4 tej ustawy. W jego ocenie fakt składania zamówień przez stronę internetową oraz komunikowania się z konsumentem za pomocą poczty elektronicznej nie jest tożsamy ze świadczeniem usług elektronicznych. W przypadku, gdy tylko wymiana oświadczeń woli odbywa się drogą elektroniczną, a sama sprzedaż odbywa się w materialnej formie (dostarczenie towaru) nie powoduje to, że mamy do czynienia z usługą elektroniczną. Przedsiębiorca przedstawiając swoje stanowisko w niniejszej sprawie powołał się na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10.06.2008 r., (sygn. akt III S.A./Wa 319/2008) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5.12.2012 r., (sygn. akt I SA/Wr 680/12). W związku z tym przedsiębiorca oświadczył, że nie może dostosować treści regulaminu sklepu do ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, ponieważ w jego przekonaniu byłoby to niezgodne z charakterem prowadzonej przez niego działalności. Pismem z dnia 23.04.2013 r. przedsiębiorca – wezwany do przedłożenia dowodów potwierdzających jego twierdzenie, że w przypadku odstąpienia konsumenta od umowy w ustawowym terminie 10 dni zwracana jest wpłacona za towar kwota wraz z kosztami dostawy w razie dokonanej przez konsumenta przedpłaty – przesłał kopie 10 formularzy odstąpienia od umowy wraz z bankowymi potwierdzeniami dokonanych zwrotów na konta konsumentów. Postanowieniem nr RKR-30/2013 z dnia 19.02.2013 r. Prezes Urzędu zaliczył w poczet dowodów informacje uzyskane w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym pod sygnaturą RKR-405-17/12/AGW. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, pismem z dnia 15.10.2013 r. zawiadomiono przedsiębiorcę o zakończeniu zbierania materiału 6 dowodowego. W wyznaczonym terminie przedsiębiorca skorzystał z prawa zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Po zapoznaniu się z aktami sprawy przedsiębiorca pismem, które wpłynęło do Urzędu w dniu 25.10.2013 r. złożył wyjaśnienia dotyczące przyjęcia odstąpienia od umowy osoby, której skarga zainicjowała postępowanie wyjaśniające. Przedsiębiorca wskazał, że skarżąca konsumentka dokonała zakupu towaru za 99 zł oraz wybrała opcję kurierską za 20 zł, a następnie dokonała przelewu kwoty 119 zł. W przewidzianym prawem terminie skarżąca odstąpiła od umowy oraz odesłała towar. Po rozpakowaniu przesyłki okazało się, że towar był używany, lecz z uwagi na dobro klienta przedsiębiorca postanowił rozliczyć się z konsumentką. Przelew zwrotny zlecono na kwotę 99 zł z tego względu, że konieczna była wymiana części w towarze oraz oczyszczenie pozostałych elementów. Wymienione części zostały zamówione u producenta, a ich koszt przekroczył kwotę 20 zł. Przedsiębiorca podkreślił, że towar nie nadawał się do sprzedaży bez wymiany jego elementów. Przedsiębiorca wyjaśnił, że jego postępowanie zostało oparte na orzecznictwie, z którego wynika, iż ewentualny zwrot towaru w złym stanie nie wyłącza prawa do odstąpienia od umowy, a jedynie rodzi po stronie przedsiębiorcy roszczenie o zapłatę odszkodowania wynikającego ze zniszczenia rzeczy czy jej bezpodstawnego używania. Prezes UOKIK ustalił następujący stan faktyczny: Uczestnik postępowania Renata Zięba jest przedsiębiorcą wykonującym działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa RAMIZ Renata Zięba w Krakowie na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, prowadzonej przez Ministra Gospodarki. Przedmiotem działalności gospodarczej firmy jest sprzedaż zabawek, w tym za pośrednictwem sklepu internetowego działającego pod adresem www.ramiz.pl . Pierwotnie jego działalność gospodarcza była zarejestrowana przez Prezydenta Miasta Krakowa pod numerem 8109/I/91-P. Zasady prowadzenia sprzedaży zabawek przez przedsiębiorcę za pośrednictwem sklepu internetowego www.ramiz.pl określa jego regulamin pod nazwą: „Regulamin sprzedaży sklepu internetowego ramiz.pl”. W regulaminie obowiązującym do dnia 22.08.2012 r. zamieszczono następujące postanowienie: „Kupujący ma prawo odstąpienia od umowy i zwrotu towaru bez podania przyczyny w ciągu 10 dni od dnia jego otrzymania (…) Kupujący odsyła towar na własny koszt. W przypadku zwrotu pieniędzy za zabawkę, nie zwracamy kosztów przesyłki.” W regulaminie obowiązującym w okresie od 22.08.2012 r. do 11.03.2013 r. znajdował się zapis o następującej treści „W przypadku odstąpienia od umowy zwrot uiszczonej przez Klienta ceny towaru zostanie dokonany niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy”. Od dnia 13.03.2013 r. postanowienie regulaminu odnoszące się do powyższych kwestii posiada następujące brzmienie: „W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony ze wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty.” Problem rozliczeń pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem, który odstępuje od umowy w ustawowym terminie 10 dni, został uregulowany w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów (…). W takim przypadku umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna 7 w granicach zwykłego zarządu. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty. Na przedsiębiorcach prowadzących handel w Internecie ciążą także obowiązki informacyjne wynikające z obowiązujących przepisów dotyczących sprzedaży na odległość oraz świadczenia usług drogą elektroniczną. Należą do nich m.in. obowiązek zamieszczenia na stronie sklepu internetowego: - informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, a także o numerze, pod którym przedsiębiorca został zarejestrowany [art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…)], - wymagań technicznych niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca [art. 8 ust. 3 pkt 2 lit a) ustawy o świadczeniu usług(…)] , - informacji o zakazie dostarczania przez usługobiorcę treści o charakterze bezprawnym [art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. b) ustawy o świadczeniu usług (…)]. Na podstawie dokumentu „Informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2012” ustalono, że przychód przedsiębiorcy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą Firma Handlowa RAMIZ w 2012 roku wyniósł [tajemnica przedsiębiorstwa] zł . Natomiast przychód uzyskany z działalności sklepu internetowego oraz sprzedaży na portalu aukcyjnym www.allegro.pl wyniósł w 2012 r. odpowiednio [tajemnica przedsiębiorstwa] zł oraz [tajemnica przedsiębiorstwa] zł, łącznie [tajemnica przedsiębiorstwa] zł, co stanowi [tajemnica przedsiębiorstwa] % przychodu uzyskane z wykonywanej działalności gospodarczej. Mając powyższe ustalenia na uwadze Prezes UOKIK zważył, co następuje: W pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do naruszenia interesu publicznoprawnego. Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie (…), celem regulacji w niej przyjętej jest zapewnienie rozwoju i ochrony konkurencji, a także podejmowana w interesie publicznym ochrona przedsiębiorców narażonych na stosowanie praktyk ograniczających konkurencje i ochrona interesów konsumentów. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów ma zatem charakter publicznoprawny i służy ochronie interesu ogólnospołecznego; w odniesieniu do przedsiębiorców chroni konkurencję, a w odniesieniu do konsumentów ich interesy jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym, zbiorowym. Instrumenty w niej przewidziane mogą być stosowane jedynie wówczas, gdy na skutek działań sprzecznych z przepisami prawa naruszony został interes publiczny. Ma to miejsce w szczególności wtedy, gdy określonymi działaniami dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku, względnie, gdy wywołują one na rynku niekorzystne zjawiska (wyrok Sądu Antymonopolowego z dn. 24.10.1991 r., sygn. akt XV Amr 8/90). Zdaniem Prezesa UOKIK rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy korzystać z usług świadczonych przez przedsiębiorcę. Objęte zarzutem działanie przedsiębiorcy wymierzone jest w szeroki krąg uczestników rynku, ponieważ jest ono skierowane do członków określonej zbiorowości tj. wszystkich rzeczywistych i potencjalnych odbiorców świadczonych przez niego usług. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. W tym stanie rzeczy uznać należy, że w niniejszej sprawie ma miejsce naruszenie przez przedsiębiorcę interesu publicznoprawnego, co 8 uzasadnia ocenę jego zachowania na rynku w świetle przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…) zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 tej ustawy przez praktykę naruszająca zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.); 2) naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji; 3) nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie (…) przewiduje natomiast, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Konsumentem w rozumieniu ww. ustawy jest osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową, zgodnie z art. 22¹ Kodeksu cywilnego w związku z art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie (…). Zbiorowe interesy konsumentów podlegają zatem ochronie przed wymierzonymi w nie naruszeniami polegającymi na sprzecznych z prawem działaniach przedsiębiorców. Uznanie określonego działania przedsiębiorcy za niezgodne z zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wymaga wykazania, że spełnione zostały kumulatywnie następujące przesłanki: − oceniane zachowanie musi być podejmowane przez podmiot będący przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, − praktyka musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów, − zachowanie przedsiębiorcy nosi znamiona bezprawności. Status przedsiębiorcy Zgodnie z art. 4 pkt. 1 ustawy o ochronie (…) przez przedsiębiorcę rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) przedsiębiorcą jest osoba fizyczna wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W niniejszym postępowaniu podmiot będący stroną postępowania posiada status przedsiębiorcy, gdyż jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zachowanie przedsiębiorcy podlega zatem bez wątpienia kontroli dokonywanej na podstawie przepisów ustawy o ochronie (…). Naruszenie zbiorowych interesów konsumentów Ustawa o ochronie (…) nie definiuje pojęcia zbiorowych interesów konsumentów, stąd przy ustalaniu jego treści należy odwołać się do orzecznictwa sądowego. Należy przyjąć, że interesem, który podlega ochronie na podstawie art. 24 ustawy jest interes prawny, rozumiany jako określone potrzeby konsumenta uznane przez ustawodawcę za godne ochrony. Działanie przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów wtedy, gdy wywołuje negatywne skutki w sferze ich praw i obowiązków. Wskazówki, co do tego, jak należy pojmować zbiorowy interes konsumentów zawarte są natomiast w art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie (…), który stanowi, że nie jest zbiorowym interesem suma indywidualnych 9 interesów konsumentów. W wyroku z dnia 10.04.2008 r. (sygn. akt III SK 27/07) Sąd Najwyższy wskazał, iż wystarczające dla stwierdzenia, że ma miejsce naruszenie zbiorowych interesów konsumentów powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów) wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. W ww. wyroku Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż sformułowanie: „nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów” należy rozumieć w ten sposób, że liczba indywidualnych konsumentów, których interesy zostały naruszone nie decyduje o tym, czy dana praktyka narusza zbiorowe interesy konsumentów. Praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest bowiem takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy w taki sposób, iż potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy. Zgodnie z powołanym wyrokiem Sądu Najwyższego przez interes zbiorowy należy rozumieć zatem interes dotyczący konsumentów jako określonej zbiorowości. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów ma miejsce wówczas, gdy negatywnymi skutkami działań przedsiębiorcy dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku, mających status konsumentów. Do naruszenia zbiorowego interesu konsumentów konieczne jest, żeby działanie przedsiębiorcy było skierowane nie do konkretnej osoby, lecz do grupy adresatów wyodrębnionych za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Działanie o takim charakterze jest w stanie wywołać niekorzystne następstwa nie tylko w odniesieniu do konkretnych konsumentów, lecz wobec każdego z członków danej zbiorowości. Przy tym zaistnienie przesłanki naruszenia zbiorowego interesu konsumenta nie jest bezpośrednio uzależnione od liczby konsumentów, których interesy zostały rzeczywiście naruszone wskutek działań przedsiębiorcy. Istotne jest to, że przedmiotowe działanie może zagrozić, przynajmniej potencjalnie, interesom pewnego kręgu nieprofesjonalnych uczestników rynku. Bezprawność działań Ostatnią z przesłanek, jakie należy rozważyć w celu udowodnienia naruszenia zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie (…), jest bezprawność podejmowanych przez przedsiębiorcę zachowań. Bezprawność ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującymi przepisami prawa. Praktyki przedsiębiorcy, by zakwalifikować je jako naruszające zbiorowe interesy konsumentów „ muszą być zatem wymierzone w uprawnienia, jakie konsumentom przyznają obowiązujące przepisy prawa ” 1 . Porządek prawny, którego naruszenie może wypełniać dyspozycję art. 24 ustawy o ochronie (…), obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów 2 . Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Art. 24 tej ustawy nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw. Na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem 3 . 1 Uchwała SN z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06), OSNP 2007/1-2/35. Por. również: M. Szydło: Publicznoprawna ochrona zbiorowych interesów konsumentów, Monitor Prawniczy nr 2004/17/791. 2 Wyrok SOKiK z dnia 13 listopada 2007 r. (sygn. akt XVII AmA 45/07). 3 Por. wyrok SOKiK z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII AmA 32/05). 10 W art. 24 ust. 2 ww. ustawy ustawodawca wskazał przykładowe rodzaje praktyk, które naruszają zbiorowe interesy konsumentów, zaliczając do nich stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego, naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Katalog ten nie jest jednak wyczerpujący. Ustawodawca posłużył się tutaj terminem „ w szczególności ”, co oznacza, że ma on charakter przykładowy. Zamiarem ustawodawcy było uznanie za praktykę określoną w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…) działań, które naruszyły przepisy innych aktów prawnych. Oprócz praktyk wskazanych bezpośrednio przez ustawodawcę w tej ustawie „ za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów można uznać zachowania naruszające przepisy innych ustaw, które nakładają na przedsiębiorcę określone obowiązki względem konsumenta. Zdaniem Sądu Najwyższego zachowania takie (…) stanowią bowiem jednocześnie zachowania bezprawne i skutkują zniesieniem, ograniczeniem lub zniekształceniem praw konsumentów, wpływając tym samym na chronioną przez przepis obowiązującego prawa sferę ich interesów” 4 . Podkreślenia wymaga także fakt, że bezprawność jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga zatem kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. O bezprawności działania decyduje całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego 5 . Dla stwierdzenia bezprawności działania przedsiębiorcy bez znaczenia pozostaje ponadto strona podmiotowa czynu, a zatem wina sprawcy (w znaczeniu subiektywnym, oznaczającym wadliwość procesu decyzyjnego sprawcy) i stopień tej winy (umyślność bądź nieumyślność), a także świadomość istnienia naruszonych norm prawnych. Ad pkt I sentencji decyzji Punktem wyjścia dla oceny bezprawności zachowania przedsiębiorcy było podejrzenie stosowania przez niego praktyki polegającej na tym, że konsumentom dokonującym zakupu towarów on-line w sklepie www.ramiz.pl , którzy odstępowali od umowy w ustawowym terminie 10 dni zwracano kwotę równą cenie zakupu zwracanego towaru, bez kosztów wysyłki towaru do klienta, które również konsument poniósł oraz bez odsetek ustawowych w sytuacji dokonania przedpłaty za zakupiony towar, co jest niezgodne z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie niektórych prawa konsumentów (...). Na podstawie powołanego przepisu art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (...) konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni, ustalonym w sposób określony w art. 10 ust. 1. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To co strony świadczyły ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty. W toku postępowania przedsiębiorca przedstawił formularze odstąpienia od umowy wraz z załączonymi dowodami zakupu (paragony, wydruki potwierdzeń wykonania przelewu na konto sklepu) oraz bankowymi potwierdzeniami wykonanych operacji ze strony sklepu na 4 Uchwała SN z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06), OSNP 2007/1-2/35 5 Wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r. (sygn. akt I PKN 267/2001) 11 konto konsumentów, z których wynika, że konsumentom zwracano zarówno koszt towaru jak i przesyłki. Zgodnie z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania przed Prezesem UOKIK stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Na podstawie przepisu art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji państwowej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów pozwalających na rozstrzygniecie sprawy co do jej istoty. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24.04.2003 r. (sygn. akt III SA 2225/01) stwierdził, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygniecie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W przedmiotowej sprawie Prezes UOKIK postawił zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na tym, że konsumentom dokonującym zakupu towarów on-line w sklepie www.ramiz.pl , którzy odstępują od umowy w ustawowym terminie 10 dni zwraca się kwotę równą cenie zakupu zwracanego towaru, bez kosztów wysyłki towaru do klienta, które również konsument poniósł oraz bez odsetek ustawowych w sytuacji dokonania przedpłaty za zakupiony towar. W toku prowadzonego postępowania stwierdzono jednak, że takie działanie przedsiębiorcy nie miało miejsca. Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki Prezes UOKIK stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że stosowana praktyka w zakresie objętym niniejszym postępowaniem jest bezprawna. W związku z faktem, że nie zaistniała przesłanka bezprawności działań przedsiębiorcy, zasadne jest umorzenie postępowania w tym zakresie. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Ad pkt II sentencji decyzji W ramach niniejszego postępowania postawiono przedsiębiorcy także zarzut stosowania niezgodnej z prawem praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji polegającej na nieinformowaniu konsumentów przed zawarciem umowy na odległość, najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy, o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, co jest niezgodne z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…), a poprzez to z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie (…). Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, na mocy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podlegają wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Przed wejściem w życie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, na podstawie których jest prowadzona przedmiotowa ewidencja, tj. przed dniem 01.07.2011 r., 12 przedsiębiorcy byli wpisywani do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez prezydenta miasta. W rozważanej sprawie ustalono, że ani w regulaminie obowiązującym do dnia 22.08.2012 r., ani w jego późniejszej wersji, która obowiązywała w okresie od 22.08.2012 r. do 11.03.2013 r., ani też w jakimkolwiek innym miejscu na stronie internetowej sklepu we wskazanym okresie, przedsiębiorca nie zamieścił informacji na temat wpisu do stosownego rejestru dokonanego przez właściwy organ, który dokonał rejestracji przedsiębiorcy. Brak ten został usunięty w czasie trwania niniejszego postępowania administracyjnego w dniu 11.03.2013 r., poprzez dodanie do treści regulaminu sklepu informacji, że działalność gospodarcza przedsiębiorcy została wpisana do CEIDG, która jest prowadzona przez Ministra Gospodarki ( www.firma.gov.pl ). W tym miejscu należy się odnieść do argumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę w toku postępowania, który podniósł, że nie można postawić mu zarzutu naruszenia obowiązku udzielenia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji z racji tego, że w jego opinii CEIDG nie jest organem, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych prawa konsumentów (...), a ponadto na stronie internetowej sklepu umieszczono takie dane jak NIP i REGON, które pozwalają konsumentom wyszukać interesujące ich informacje. W tym miejscu należy zauważyć, że z dniem 01.07.2011 r. nastąpiła zmiana formy ewidencjonowania działalności gospodarczej, która spowodowała utratę przez organy gmin dotychczasowych kompetencji w zakresie ewidencjonowania działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej tworzy się Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej, zwaną dalej „CEIDG”, którą prowadzi w systemie teleinformatycznym minister właściwy do spraw gospodarki. Baza danych CEIDG jest dostępna poprzez Internet, na stronie www.firma.gov.pl. Na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zadaniem CEIDG jest: ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi; udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie; umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego; umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w CEIDG oraz wprowadzającego je organu. Na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 18, poz. 97) organy ewidencyjne obowiązane były do przeniesienia danych przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą oraz przedsiębiorców, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej, zawartych w dotychczasowej ewidencji, do systemu teleinformatycznego CEIDG w terminie do dnia 31.12.2011 r. Zgodnie z art. 66 ust. 2a tej ustawy z dniem przeniesienia do CEIDG wpisu, o którym mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przestaje być organem ewidencyjnym dla przedsiębiorcy, którego wpis przeniesiono. Na podstawie art. 68 tej ustawy ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ewidencji działalności gospodarczej lub organie ewidencyjnym w odniesieniu do przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą po dniu 01.07.2011 r., należy przez to rozumieć CEIDG. Po dniu 31.12.2011 r. organy gmin pozostają właściwe jedynie w zakresie spraw ewidencyjnych przedsiębiorców, którzy zakończyli wykonywanie działalności gospodarczej przed dniem 01.07.2011 r. Wobec powyższego z dn. 01.07.2011 r. nastąpiła zmiana formy ewidencjonowania działalności gospodarczej, która spowodowała utratę przez organy gmin dotychczasowych kompetencji w zakresie ewidencjonowania działalności gospodarczej 6 . 6 Małgorzata Sieradzka, „Swoboda działalności gospodarczej. Komentarz ”, LEX/el., 2012. 13 Zmiana regulaminu sklepu internetowego www.ramiz.pl , która weszła w życie w dniu 11.03.2013 r, poprzez umieszczenie w jego treści informacji, że działalność przedsiębiorcy zarejestrowana została w CEIDG dała podstawy do przyjęcia, że z tym dniem doszło do zaniechania stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes UOKIK wydaje decyzje o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie wydaje sie decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24. W tym przypadku Prezes UOKIK wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzająca zaniechanie jej stosowania. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że przedsiębiorca wypełnił ciążący na nim obowiązek informacyjny określony w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…) w dniu 11.03.2013 r., co z kolei pozwala na stwierdzenie zaniechania stosowania rozważanej praktyki w tym dniu. Stąd też należało orzec, jak w punkcie II sentencji niniejszej decyzji. Ad pkt III sentencji decyzji Dwa zarzuty określone w pkt III sentencji niniejszej decyzji dotyczą niepodawania przez przedsiębiorcę informacji, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o świadczeniu usług (…). Wymienione przepisy nakładają na przedsiębiorcę obowiązek podania określonych warunków świadczenia usług drogą elektroniczną, a mianowicie wymagań technicznych, niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym posługuje się usługodawca oraz informacji o zakazie dostarczania przez usługobiorcę treści o charakterze bezprawnym. Chociaż przedsiębiorca stoi na stanowisku, że do prowadzonej przez niego sprzedaży przez Internet nie mają zastosowania przepisy ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, nie można się z tym zgodzić. Przytoczone przez przedsiębiorcę wyroki sądów administracyjnych (WSA w Warszawie z dnia 10.06.2008 r., sygn. akt III S.A./Wa 319/2008 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 5.12.2012 r., sygn. akt I SA/Wr 680/12) odnoszą się do rozumienia pojęcia usług elektronicznych w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) i z tego względu nie znajdują zastosowania w niniejszym postępowaniu. Należy zauważyć, że cechą charakterystyczną procedury sprzedaży stosowanej przez przedsiębiorcę w ramach sklepu internetowego www.ramiz.pl jest brak jednoczesnej obecności stron przy zawieraniu umowy, wywołany okolicznością wykorzystania technik komunikowania się na odległość. Do zawarcia umowy dochodzi z chwilą, gdy adresat oferty złoży oferentowi (przedsiębiorcy), przy wykorzystaniu środka porozumiewania się na odległość jakim jest Internet, oświadczenie woli o przyjęciu przedstawionej mu oferty. Oznacza to, że w tej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem usługi drogą elektroniczną. Pod tym pojęciem, zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną rozumie się „wykonanie usługi świadczonej bez jednoczesnej obecności stron (na odległość), poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania, włącznie z kompresją cyfrową, i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za 14 pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne ”. Stosunki prawne w zakresie handlu elektronicznego można klasyfikować według sposobu wykonania umowy. Ten podział pozwala opisać tzw. transakcje bezpośrednie oraz transakcje pośrednie. Transakcje bezpośrednie występują wówczas, gdy przedmiotem umowy są dobra zapisane w postaci elektronicznej. W tego typu transakcjach możliwe jest nie tylko zawarcie umowy za pośrednictwem sieci, ale również jej wykonanie. Ich przedmiotem mogą być na przykład pliki programów komputerowych, pliki dźwięków do telefonów komórkowych, dostęp do elektronicznych baz danych lub aplikacji, usługi bankowości elektronicznej. Transakcje pośrednie zaś charakteryzują się jedynie możliwością zawarcia umowy za pośrednictwem sieci. Wykonanie takiej umowy wiąże się natomiast z koniecznością wykorzystania tradycyjnych sposobów dostawy (poczta, przesyłki kurierskie). Aby doszło do wykonania takich umów, konieczne jest fizyczne dostarczenie rzeczy. Transakcje pośrednie są typowymi stosunkami zawieranymi w sklepach internetowych, które oferują dobra materialne np. książki, płyty CD, urządzenia gospodarstwa domowego 7 . Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (…) umowy zawierane z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, w szczególności drukowanego lub elektronicznego formularza zamówienia niezaadresowanego lub zaadresowanego, poczty elektronicznej lub innych środków komunikacji elektronicznej, w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, są umowami na odległość, jeżeli kontrahentem konsumenta jest przedsiębiorca, który w taki sposób zorganizował swoją działalność. W niniejszej sprawie mamy niewątpliwie do czynienia z przedsiębiorcą prowadzącym swoją działalność gospodarczą (sklep internetowy) przy wykorzystaniu środków porozumiewania na odległość, świadczącym usługi drogą elektroniczną i zawierającym z konsumentami umowy na odległość. Tego rodzaju transakcje należy zaliczyć do transakcji pośrednich, dla wykonania których niezbędne jest fizyczne dostarczenie rzeczy. A zatem zakresem przedmiotowym ustawy o świadczeniu usług droga elektroniczną objęte będą wyłącznie wszystkie czynności związane z zawarciem umowy, dokonywane on-line. Natomiast do zawieranej przez przedsiębiorcę z konsumentem umowy związanej z materialnym obrotem towarowym zastosowanie maja przepisy ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz kodeksu cywilnego. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną usługodawca ma obowiązek wskazać w regulaminie wymagania techniczne niezbędne do współpracy z systemem teleinformatycznym, którym sam się posługuje (art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną). Będą to na przykład informacje dotyczące rodzajów przeglądarek internetowych prawidłowo współpracujących z daną witryną, konieczności posiadania dodatkowego oprogramowania obsługującego aplety Java, rozdzielczości dla jakiej jest zoptymalizowana strona internetowa. Zatem konsument, „otwierając” stronę internetową, powinien od razu uzyskać informacje, czy przy użyciu posiadanego przez siebie komputera, bez żadnych przeszkód, będzie mógł „poruszać się” po sklepie oraz dokonywać zakupów. Brak takich informacji uniemożliwia konsumentowi dostosowanie oprogramowania do optymalnej możliwości wyświetlania informacji na stronie, zgodnie z założeniem przedsiębiorcy. Konsumenta, korzystającego z usług sklepów internetowych, obowiązuje ustawowy zakaz dostarczania na jego witrynę treści o charakterze bezprawnym. Zgodnie zaś z wolą ustawodawcy (art. 8 ust. 3 pkt 2 lit. b) to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek 7 patrz: A. Stosio „Umowy zawierane przez Internet”, Warszawa 2002, s. 213-214; P. Podrecki „Prawo Internetu”, Warszawa 2004, LexisNexis, s. 43 15 poinformowania go o powyższym. Brak informacji na ten temat może skutkować tym, iż nieświadomy tego konsument może przesłać na stronę materiały, których dostarczanie jest zagrożone karą. Pośrednio, zamieszczenie odpowiedniego zapisu zakazującego konsumentowi ww. działań leży także w interesie przedsiębiorcy, który ponosi odpowiedzialność za wszystkie informacje zawarte na jego stronie internetowej. A zatem zamieszczenie powyższej informacji jest tym bardziej konieczne, iż konsumenci na stronie internetowej sklepu www.ramiz.pl mogą zamieszczać opinie i komentarze na temat danego produktu. Przedsiębiorca nie czyniąc zadość nałożonym na niego przez ustawodawcę ww. zobowiązaniom uchybił obowiązkowi udzielania swoim kontrahentom (konsumentom) rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Zatem takie działanie uznać należy za bezprawne oraz orzec jak w punkcie III sentencji niniejszej decyzji. Ad pkt IV sentencji decyzji Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…) organ ochrony konsumentów ma kompetencje do ukarania przedsiębiorcy, poprzez nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości do 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeśli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Mając na względzie powyższe oraz stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Prezes UOKIK postanowił skorzystać z uprawnienia do nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Ustawa o ochronie (…) nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniona jest wysokość kar nakładanych na przedsiębiorców. Rozstrzygając o zasadności nałożenia kary oraz jej wysokości, stosownie do art. 111 tej ustawy Prezes UOKIK winien wziąć pod uwagę okres, stopień, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenia jej przepisów. Ponadto w orzecznictwie podnosi się, że przesłankami, które należy brać pod uwagę przy wymierzaniu kar, są m.in.: potencjał ekonomiczny przedsiębiorcy, dopuszczalny poziom kary wynikający z przepisów ustawy oraz cele, jakie kara ma osiągnąć 8 . Podkreślić nadto należy, iż nakładana przez organ ochrony konsumentów kara finansowa pełni trojakie funkcje: represyjną, prewencyjną i edukacyjną. Ustalając wymiar kary należy wziąć przede wszystkim pod uwagę funkcję prewencyjną kar, w tym prewencję ogólną. Kara bowiem winna być ustalona tak, aby powstrzymywać przedsiębiorcę stosującego praktykę oraz innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Nakładając karę pieniężną, Prezes UOKIK wziął również pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie (…). W roku 2012 przedsiębiorca osiągnął przychód z wykonywanej działalności gospodarczej wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] zł, który stanowi podstawę do obliczenia kar za poszczególne naruszenia. Maksymalny wymiar kary, jaki można nałożyć na przedsiębiorcę wynosi [tajemnica przedsiębiorstwa] zł, to jest 10 % przychodu osiągniętego w roku 2012. 8 tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt I CKN 793/98) 16 Kara pieniężna z tytułu naruszenia, o którym mowa w pkt II. W pkt II sentencji niniejszej decyzji stwierdzono stosowanie praktyki polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji, poprzez zaniechanie obowiązku udzielenie konsumentowi rzetelnych informacji zgodnie z wymogami określonymi w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, tj. informacji o organie, który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy. Powyższe działanie przedsiębiorcy naruszało prawo konsumenta do rzetelnej oraz pełnej informacji na etapie zawierania umowy, niemniej skutek stosowania postanowienia wymienionego w pkt II decyzji uwidaczniał się również w trakcie wykonywania kontraktu, w wyniku wykorzystania przez przedsiębiorcę przewagi kontraktowej i zniekształcenia obowiązków stron wynikających z przepisów prawa. Nakładając karę pieniężną, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy naruszenie dokonane było umyślne czy też nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu nakładając karę pieniężną, uwzględniono całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez przedsiębiorcę w zakresie praktyki określonej w punkcie III.1 sentencji decyzji. W zgromadzonym materiale dowodowym nie ma dowodów wyraźnej intencji wskazującej na umyślne naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. Zebrane w trakcie postępowania wyjaśnienia i informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie. Pomimo tego, jak wskazano powyżej, samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Podczas dokonywania oceny wagi naruszenia uwzględniono także okres stosowania praktyki, wynoszący ok. 1 roku. Ostatecznie podsumowanie wagi stwierdzonej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iż waga naruszenia stosowanego przez przedsiębiorcę w tym zakresie kształtuje się na poziomie 0,1 % przychodu osiągniętego przez niego w 2012 r. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznościami łagodzącymi, które wystąpiły w niniejszej sprawie, jest fakt zaniechania stosowania przez przedsiębiorcę kwestionowanej praktyki w trakcie trwania postępowania, co skutkuje obniżeniem kwoty bazowej o 30 %. Okolicznością obciążającą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest znaczny zasięg praktyki z uwagi na fakt, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą poprzez sprzedaż w sklepie internetowym www.ramiz.pl , a tym samym może ze swoją ofertą dotrzeć do bardzo dużej liczby konsumentów, zamieszkujących na znacznym obszarze kraju. W związku z czym kwotę bazową należało zwiększyć o 5 %. Dodatkowo Prezes UOKIK uwzględnił okoliczność, że przychód ze sprzedaży zabawek przez Internet stanowi niewielką część działalności przedsiębiorcy, która przyniosła mu [tajemnica przedsiębiorstwa] % przychodu, oraz to, iż kara w niższej wysokości spełni swoje cele i obniżył stawkę bazową o dalsze 45 %. Całokształt występujących w sprawie okoliczności łagodzących i obciążających skutkuje obniżeniem stawki bazowej o 70 %. Obliczona w ten sposób kara pieniężna z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 1 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt II sentencji decyzji została określona w wysokości 2.856 zł (słownie: dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt sześć złotych), co stanowi [tajemnica przedsiębiorstwa] % przychodu Przedsiębiorcy oraz [tajemnica przedsiębiorstwa] % maksymalnego wymiaru kary. Kara pieniężna z tytułu naruszenia, o którym mowa w pkt III. 17 W pkt III sentencji niniejszej decyzji stwierdzono stosowanie praktyki polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji, poprzez zaniechanie obowiązku udzielenie konsumentowi rzetelnych informacji zgodnie z wymogami określonymi w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, tj. informacji o zakazie dostarczania przez usługobiorcę treści o charakterze bezprawnym oraz warunków świadczenia usług drogą elektroniczna, tj. wymagań technicznych niezbędnych do współpracy z systemem teleinformatycznym. Powyższe działanie przedsiębiorcy naruszało prawo konsumenta do rzetelnej oraz pełnej informacji na etapie zawierania umowy, niemniej skutek stosowania postanowienia wymienionego w pkt III decyzji uwidaczniał się również w trakcie wykonywania kontraktu, w wyniku wykorzystania przez przedsiębiorcę przewagi kontraktowej i zniekształcenia obowiązków stron wynikających z przepisów prawa. Nakładając karę pieniężną, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy naruszenie dokonane było umyślne czy też nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu nakładając karę pieniężną, uwzględniono całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez przedsiębiorcę w zakresie praktyki określonej w punkcie III.2 sentencji decyzji. W zgromadzonym materiale dowodowym nie ma dowodów wyraźnej intencji wskazującej na umyślne naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. Zebrane w trakcie postępowania wyjaśnienia i informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie. Pomimo tego, jak wskazano powyżej, samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Podczas dokonywania oceny wagi naruszenia uwzględniono także okres stosowania praktyki, wynoszący co najmniej 2 lata. Ostatecznie podsumowanie wagi stwierdzonej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów pozwoliło Prezesowi UOKIK na ustalenie, iż waga naruszenia stosowanego przez Przedsiębiorcę w tym zakresie kształtuje się na poziomie 0,1 % przychodu osiągniętego przez niego w 2012 r. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Okolicznością obciążającą, która wystąpiła w niniejszej sprawie, jest znaczny zasięg praktyki, z uwagi na fakt, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą poprzez sprzedaż w sklepie internetowym www.ramiz.pl , a tym samym może ze swoją ofertą dotrzeć do bardzo dużej liczby konsumentów, zamieszkujących na znacznym obszarze kraju. W związku z czym kwotę bazową należało zwiększyć o 5 %. Jako okoliczność łagodzącą Prezes UOKIK uwzględnił okoliczność, że przychód ze sprzedaży zabawek przez Internet stanowi niewielką część działalności Przedsiębiorcy, która przyniosła mu [tajemnica przedsiębiorstwa] % przychodu i obniżył stawkę bazową o 45 %. Całokształt występujących w sprawie okoliczności łagodzących i obciążających skutkuje obniżeniem stawki bazowej o 40 %. Obliczona w ten sposób kara pieniężna z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 1 ustawy o ochronie (…) w zakresie opisanym w pkt III sentencji decyzji została określona w wysokości 5.713 zł (słownie: pięć tysięcy siedemset trzynaście złotych), co stanowi [tajemnica przedsiębiorstwa] % przychodu Przedsiębiorcy oraz [tajemnica przedsiębiorstwa] % maksymalnego wymiaru kary. Nakładając niniejszą decyzją kary pieniężne za naruszenie przepisów ustawy o ochronie (…), Prezes UOKIK wziął pod uwagę, że mają one charakter prewencyjny (ma zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości i zniechęcać do naruszania prawa) oraz represyjny (nakładana jest za naruszenie ustawowych zakazów), zaś zagrożenie nimi, czyli potencjalna możliwość nałożenia kary przez Prezesa UOKIK, nadaje im charakter 18 dyscyplinujący (vide: wyrok SN z dnia 7.04.2004 r., sygn. akt: III SK 31/04). Biorąc pod uwagę powyższe kary pieniężne nałożone na Przedsiębiorcę są adekwatne do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Decydując o nałożeniu kar pieniężnych i ich wysokości wzięto pod uwagę wszystkie wyżej opisane okoliczności. Orzeczone kary powinna również stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak, aby ich nałożenie skutkowało w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. Z drugiej strony należy też podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanych sankcji oraz wyrazić nadzieję, że odniosą one spodziewany skutek na przyszłość. Poza wymiarem indywidualnym kary, należy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. Z tych też względów orzeczono jak w pkt IV sentencji decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie (…) kary pieniężne należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . Ad pkt V sentencji decyzji Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie (…) Prezes UOKIK rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Natomiast w myśl art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie (…) jeżeli w wyniku postępowania Prezes UOKIK stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Analogicznie - stosownie do treści przepisu art. 264 § 1 k.p.a. - jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Do kosztów postępowania – zgodnie z art. 263 § 1 k.p.a. - zalicza się (…) również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Postępowanie w sprawie stosowania przez Spółkę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes UOKIK - w pkt I, II i III sentencji decyzji - stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie (…). Kosztami postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa UOKIK ze stroną i w związku z tym postanowiono obciążyć Spółkę kosztami postępowania w wysokości 26 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych). W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie V sentencji decyzji. Koszty niniejszego postępowania Przedsiębiorca obowiązana jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 w terminie wskazanym w punkcie V sentencji decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie (31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5). 19 W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie IV niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie (…) oraz art. 479 32 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 264 § 2 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie (…), przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie (31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Otrzymują: 1. Renata Zięba F.H. RAMIZ, ul. Gromady Grudziąż 23/15, 30-657 Kraków 2. RKR a/a