RKT-18/2002

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH 40-024 Katowice, ul. Powstańców 41a Tel./Fax (0-32) 256-46-96, Tel/Fax (0-32) 255-26-47, Tel. /Fax (0-32) 255-44-04 E-mail: katowice@uokik.gov.pl Katowice, dnia 29.05.2002r. RKT-561-w/04/02/AW Decyzja nr RKT-18/2002 Na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 85 ust. 1 i art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319; ze zm. Dz.U. z 2001r. Nr 110, poz. 1189; Nr 154, poz. 1800) w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odmawia się wszczęcia postępowania antymonopolowego na wniosek z dnia 05.02.2002r., uzupełniony pismami z dnia 18.02.2002r., 10.04.2002r. 22.04.2002r., wniesiony przez: 1. Irenę J. i Wiesławę O. wspólniczki spółki cywilnej OMEGA BIS s.c. Dąbrowa Górnicza, 2. Marzenę Sz. prowadzącą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Sosnowiec, 3. Zdzisława M. prowadzącego P.W. „TRIO” O. Hotelarsko-Gastronomiczny „KOTWICA” Dąbrowa Górnicza, w sprawie naruszenia przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o., ul. Powstańców 13, 41-300 Dąbrowa Górnicza, zakazu zawartego w art. 8 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, gdyŜ w sposób oczywisty z informacji zawartych we wniosku oraz posiadanych przez Prezesa Urzędu wynika, Ŝe nie naruszono tego zakazu. Uzasadnienie W związku z pismem pań W. O. i I. J. wspólniczek spółki cywilnej „OMEGA-BIS” z dnia 05.02.2002r. podnoszącym kwestię naliczania ośrodkom połoŜonym nad jeziorem Pogoria I w Dąbrowie Górniczej przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Dąbrowie Górniczej (zwane dalej Przedsiębiorstwem) naleŜności za straty bilansowe wielokrotnie przekraczające koszty zuŜytej wody Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej Organem Antymonopolowym) wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie wysokości opłat za dostawę wody pobieranych przez Przedsiębiorstwo. Jednocześnie Organ Antymonopolowy zwrócił się do firmy „OMEGA- BIS” o uzupełnienie braków formalnych wniosku, tj. dokładne wskazanie wnioskodawcy i udokumentowanie legitymacji czynnej do Ŝądania wszczęcia postępowania antymonopolowego, sprecyzowanie zarzutów oraz wskazanie ich podstawy prawnej, a takŜe o udzielenie informacji pozwalających na ustalenie stanu faktycznego sprawy. W toku korespondencji Organ Antymonopolowy ustalił, iŜ z wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpili: 1. Irena J. i Wiesława O. wspólnicy spółki cywilnej OMEGA BIS s.c. Dąbrowa Górnicza, 2. Marzena Sz. prowadząca Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Sosnowiec, 3. Zdzisław M. prowadzący P.W. „TRIO” O. Hotelarsko-Gastronomiczny „KOTWICA” Dąbrowa Górnicza. Wnioskodawcy zarzucili Przedsiębiorstwu naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W uzasadnieniu wniosku wymienieni przedsiębiorcy 2 podnieśli, iŜ Przedsiębiorstwo obok opłaty za wodę przez nich zuŜytą obciąŜa ich równieŜ tzw. róŜnicą bilansową (stratami wody na odcinku sieci pomiędzy wodomierzem głównym a zainstalowanymi przez nich podlicznikami). Wskazali równieŜ, Ŝe Przedsiębiorstwo w umowach o dostawę wody narzuciło im warunki rozliczania jej zuŜycia (§ 15 umów). W oparciu o informacje zawarte w pismach Spółdzielni oraz zebrane w toku postępowania wyjaśniającego Organ Antymonopolowy ustalił co następuje. Obszarem działania Przedsiębiorstwa jest gmina Dąbrowa Górnicza. Na całym obszarze działania Przedsiębiorstwo pobiera opłaty za wodę w jednakowej wysokości. Przedsiębiorstwo nie stosuje zróŜnicowanych stawek opłat za dostawę wody dla poszczególnych kategorii odbiorców. Nie pobiera od odbiorców opłaty stałej z tytułu dostawy wody. Wysokość opłat za wodę pobieranych przez Przedsiębiorstwo począwszy od 2000r. kształtuje się następująco: Wysokość opłaty za 1 m 3 wody Rok cena netto cena brutto 2000 2,64 2,82 2001 2,86 3,06 2002 3,10 3,32 Straty wody w sieci wodociągowej Przedsiębiorstwa w latach 1997-2001 prezentuje poniŜsza tabela: Wyszczególnienie 1997 1998 1999 2000 2001 Ilość m 3 wody stanowiącej straty 2.231.806 1.813.827 1.952.792 1.386.422 1.057.187 Procent strat wody w stosunku do wody wtłoczonej 21,5 20,1 23,0 17,9 14,8 Szacunkowe koszty strat wody w sieci w tys. zł 1.341 1.181 1.505 1.232 959 Przedsiębiorstwo poinformowało, iŜ zgodnie z §4 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1996r, w wersji ustalonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 października 1998r. ilość pobieranej wody ustala się na podstawie wskazań wodomierza głównego, jeŜeli strony w umowie nie postanowią inaczej. W związku z wzrastającą liczbą kierowanych do Przedsiębiorstwa wniosków o rozliczanie zuŜycia wody w oparciu o wskazania wodomierzy pododbiorców zainstalowanych na koszt własny za wodomierzem głównym, Przedsiębiorstwo opracowało stosowne wzory umów. Podpisanie umowy następuje przy zachowaniu następujących zasad: - ilość pobranej wody ustala się na podstawie wodomierza głównego, - rozliczenie zuŜycia wody następuje na podstawie wskazań zainstalowanych na koszt własny wodomierzy indywidualnych (podliczników), - róŜnica pomiędzy wskazaniem wodomierza głównego a suma wskazań podliczników (róŜnica bilansowa) jest dzielona na pododbiorców w sposób, który określa umowa. Przedsiębiorstwo obciąŜa stratami bilansowymi wszystkich odbiorców objętych umową o rozliczanie zuŜycia wody poza wodomierzem głównym. Kwota obciąŜająca odbiorcę z tytułu róŜnic bilansowych wynika z zastosowanego w umowie systemu podziału róŜnic bilansowych. Wyliczona w powyŜszy sposób ilość mnoŜona jest przez aktualną stawkę opłaty za dostawę wody. Konsekwencje nie uiszczenia zapłaty i odmowy płacenia róŜnic 3 bilansowych określone są w treści zawartych umów. Pododbiorca wody, który odmawia płacenia róŜnic bilansowych, nie wywiązuje się tym samym z warunków zawartych w umowie. W związku z powyŜszym po trzykrotnym wezwaniu do zapłaty następuje, w zaleŜności od istniejących warunków technicznych, wstrzymanie dostaw wody lub sprawa kierowana jest do sądu. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono ile wynosiły róŜnice bilansowe dla kaŜdego z Wnioskodawców i jakimi kwotami obciąŜyło ich z tego tytułu Przedsiębiorstwo w 2001r. i w styczniu 2002r. Zestawienie płatności z tytułu dostaw wody dokonanych przez panie I. J. i W. O. „OMEGA-BIS” na rzecz Przedsiębiorstwa w wymienionym okresie (karty nr 25-30) przedstawia się następująco. RóŜnica bilansowa dla poszczególnych miesięcy ZuŜyta woda Miesiąc ZuŜycie w m 3 Wartość róŜnicy bilansowej dla poszczególnych miesięcy ZuŜycie w m 3 Wartość zuŜytej wody Styczeń 240 670,78 59 168,74 Luty 144 411,84 91 260,26 Marzec 176 503,36 92 2633,12 Kwiecień 179 511,94 82 234,52 Maj 148 423,28 90 257,40 Czerwiec 146 417,56 118 337,48 Lipiec 91 260,26 123 351,78 Sierpień 163 466,18 183 523,38 Wrzesień 38 108,68 142 406,12 Październik 523 1495,78 101 288,86 Listopad 1016 2905,76 63 180,18 Grudzień 178 509,08 112 320,22 Styczeń 2002 132 409,20 50 155,00 Razem 3174 9093,70 1306 3901,38 Z powyŜszego zestawienia wynika, Ŝe za zuŜycie wody z tytułu róŜnicy bilansowej „OMEGA-BIS” biorąc pod uwagę dane z 2001r. i stycznia 2002r. zapłaciło prawie trzykrotnie więcej niŜ za rzeczywiście zuŜytą wodę. Podobny obraz dają zestawienia dotyczące wysokości opłat z tytułu dostawy wody poniesionych przez pana Z. M. P.W. „TRIO” prowadzącego pensjonat „Kotwica” (karty nr 33,35-39). W jego przypadku róŜnica bilansowa w omawianym okresie wyniosła 2.481 m 3 przy rzeczywistym zuŜyciu wody w ilości 972 m 3 . W przypadku pani M. Sz. prowadzącej „Katamaran” róŜnica bilansowa wyniosła 906 m 3 , zaś rzeczywiste zuŜycie wody wyniosło 431 m 3 (karty nr 40, 42-54). Odbiorcy wody zlokalizowani przy ul. śeglarskiej zawarli z Przedsiębiorstwem umowy o dostawę wody o zbliŜonej treści (karty nr 80-81, 186-187,189-190). Panie I. J. i W. O. „OMEGA-BIS” s.c. w dniu 30.11.1995r., pani M. Sz. w dniu 14.09.1998r., a pan Z. M. P.W. „TRIO” w dniu 05.08.1998r. W §4 umów ustalono granicę utrzymania i eksploatacji urządzeń wodociągowych w ten sposób, Ŝe urządzenia do zaworu za wodomierzem rozliczeniowym – pierwszym na rurociągu zasilającym lub miejscem przeznaczonym na jego umieszczenie eksploatuje dostawca. Sieć wodociągowa wraz z zaworem do punktów czerpania jest w eksploatacji odbiorcy. W §15 uregulowane zostały zasady rozliczania naleŜności za wodę, 4 które dokonywane jest według zainstalowanego na koszt własny podlicznika, a wszelkie straty zaistniałe na sieci wodociągowej pomiędzy wodomierzem głównym a podlicznikami doliczane są proporcjonalnie do zuŜyć wszystkim odbiorcom z tego ujęcia. Za rozliczenie poboru wody kaŜdy pododbiorca będzie uiszczał w kaŜdym rachunku dodatkową opłatę w wysokości 150% wartości 1 m 3 wody plus koszty inkasa. Ponadto w §15 znalazł się zapis, iŜ w przypadku nie wywiązania się z płatności któregokolwiek z pododbiorców następuje natychmiastowe rozwiązanie umowy, a Przedsiębiorstwo wróci do rozliczenia poboru wody tylko z wodomierza głównego. Organ Antymonopolowy zwrócił się do Przedsiębiorstwa, by przedstawiło informacje o tym kto jest właścicielem sieci wodociągowej, którą doprowadzana jest woda do ośrodków nad jeziorem Pogoria przy ul. śeglarskiej, gdzie przebiega granic własności i granica eksploatacji. Przedsiębiorstwo wskazało, Ŝe nie moŜe podać dokładnego przebiegu sieci zasilającej wymienione ośrodki z uwagi na brak pomiarów geodezyjnych, których wykonanie winien zlecić właściciel sieci. Z uwagi na to, Ŝe sieć nie została przekazana na stan Przedsiębiorstwa nie ma ono podstaw do przeprowadzenia inwentaryzacji geodezyjnej na swój koszt. W związku z powyŜszym Przedsiębiorstwo dysponuje jedynie dokładnym przebiegiem sieci będącej w jego eksploatacji na odcinku od włączenia do wodociągu miejskiego w ul. Gwardii Ludowej do studni głównej. Studnia główna stanowi granicę własności i granicę eksploatacji pomiędzy Przedsiębiorstwem a właścicielami ośrodków. Przedsiębiorstwo wyjaśniło równieŜ jak rozliczani są odbiorcy wody zlokalizowani nad jeziorem Pogoria przy ul. śeglarskiej (karta nr 214). Rozliczenie za wodę zuŜytą przez ośrodki usytuowane na odcinku od włączenia do Restauracji „Hutnik” Wojciech W. włącznie, regulowane są przez właściciela po odjęciu zuŜycia wody w studni bilansowej Nr 1 od wskazań wodomierza zabudowanego w głównej studni (plan sytuacyjny, karta nr 217). Za wodę zuŜytą przez pozostałe ośrodki (wyłączając ośrodki PWiK oraz DAMEL) rozliczenie następuje na podstawie odczytów wskazań wodomierza zabudowanego w studni bilansowej Nr 2. Za wodę zuŜytą przez PWiK oraz DAMEL rozliczenie następuje po odjęciu od zuŜyć wykazanych na wodomierzu zabudowanym w studni bilansowej Nr 1 zuŜyć wykazanych na wodomierzu zabudowanym w studni Nr 2. Wnioskodawcy są rozliczani według zainstalowanych na własny koszt podliczników, a wszelkie róŜnice zaistniałe na sieci wodociągowej pomiędzy wskazaniem wodomierza zainstalowanego w studni bilansowej Nr 2 a sumą wskazań podliczników, są doliczane proporcjonalnie do zuŜyć wszystkim usługobiorcom z tego ujęcia (wyliczona proporcja róŜnic bilansowych wynika ze zuŜyć wykazanych na podlicznikach). Przedsiębiorstwo podało, Ŝe główną przyczyną strat bilansowych powstających na sieci doprowadzającej wodę do ośrodków wypoczynkowych przy ul. śeglarskiej są nieszczelności na armaturze i przewodach wodociągowych wybudowanych w latach sześćdziesiątych W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Organ Antymonopolowy zwaŜył co następuje. Analiza sprawy wskazuje, iŜ istota konfliktu pomiędzy Wnioskodawcami a Przedsiębiorstwem dotyczącego zasad rozliczania zuŜycia wody i obciąŜania odbiorców stratami wody na odcinku pomiędzy studnią główną a podlicznikami zainstalowanymi na posesjach, na których prowadzą działalność gospodarczą wynika z braku uregulowania stanu własności tego odcinka sieci. Przedsiębiorstwo podnosi, iŜ sieć zasilająca ośrodki przy ul. śeglarskiej nie została mu przekazana na stan i nie ma podstaw do przeprowadzenia inwentaryzacji geodezyjnej na swój koszt, a granica własności i eksploatacji przebiega przez studnię główną. Granicę utrzymania i eksploatacji urządzeń strony określiły w §4 umów o dostawę wody. Urządzenia wodociągowe do zaworu za wodomierzem głównym – pierwszym na rurociągu zasilającym lub miejscem przeznaczonym na jego umieszczenie eksploatuje dostawca. Sieć wodociągowa za zaworem, do punktów czerpania pozostaje w eksploatacji 5 odbiorcy. Ustalenie stanu własności spornego odcinka sieci jest niezbędne do rozstrzygnięcia, kto powinien ponosić koszty związane z modernizacją sieci lub budowy nowego wodociągu w celu wyeliminowania wysokich strat wody. W obecnej sytuacji Przedsiębiorstwo, podobnie jak Wnioskodawcy, widzi potrzebę przeprowadzenia takiej inwestycji, niemniej jego propozycja określająca wstępne koszty na kwotę ok. (…) tys. zł w przypadku zastosowania metody bezwykopowej, z uwagi na wysokość tych kosztów, które mieliby pokryć odbiorcy przy ul. śeglarskiej, nie jest akceptowana przez Wnioskodawców. Dla rozstrzygnięcia, czy obciąŜanie przez Przedsiębiorstwo Wnioskodawców stratami wody powstałymi na odcinku sieci pomiędzy wodomierzem głównym a zainstalowanymi przez nich podlicznikami, istotne znaczenie ma ustalenie kto jest właścicielem spornego odcinka sieci. Brak uregulowania stanu prawnego tego odcinka sieci uniemoŜliwia wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za jej stan techniczny i za straty powstałe w czasie eksploatacji. Ustalenie kto jest właścicielem sieci ma zatem istotne znaczenie dla ewentualnego rozstrzygnięcia czy obciąŜanie Wnioskodawców tzw. róŜnicą bilansową jest uzasadnione. Stwierdzić naleŜy, iŜ strony konfliktu w niniejszej sprawie mogą Ŝądać w postępowaniu przed sądem powszechnym uregulowania stosunków własnościowych. Rozstrzygnięcie co do prawa własności spornego odcinka sieci na którym powstają straty wody którymi Przedsiębiorstwo obciąŜa Wnioskodawców moŜe zapaść jedynie w drodze wyroku sądowego. Organ Antymonopolowy nie jest bowiem właściwy do oceny stosunków własnościowych. Analizując sprawę naleŜy równieŜ powołać przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków obowiązującej od dnia 14.01.2002r. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.03.2002r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 26, poz. 257) obowiązującego od dnia 08.04.2002r. Zgodnie z art. 16 ust. 1 w/w ustawy na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydawanego przez zarząd gminy w drodze decyzji. W myśl art. 20 ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne określa taryfę cen i opłat za usługi wodociągowo-kanalizacyjne na 1 rok. Taryfy na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, zaś zarząd gminy zgodnie z art. 24 ust. 5 sprawdza, czy taryfy zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i weryfikuje koszty pod względem celowości ich ponoszenia. Ponadto rada gminy w oparciu o art. 19 ustawy po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązujący na obszarze gminy. Tryb wprowadzania w Ŝycie nowych przepisów reguluje rozdział 7 ustawy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 w/w ustawy w terminie 6 miesięcy od jej wejścia w Ŝycie (tj. do dnia 14.07.2002 roku) przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne są obowiązane wystąpić z wnioskiem do zarządu gminy o wydanie zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, o którym mowa w art. 16 ust. 1. W myśl art. 32 ust. 2 w terminie roku od dnia wejścia w Ŝycie w/w ustawy zarząd gminy obowiązany jest do wydania decyzji w sprawie w/w zezwolenia, która zgodnie z art. 18 pkt 5 musi określać warunki, zakres i tryb kontroli realizacji zezwolenia i przestrzegania regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków – zgodnie z art. 32 ust. 3 w związku z art. 19 ust. 1 - rada danej gminy uchwali po raz pierwszy dla przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego, starającego się o zezwolenie zarządu gminy w terminie 9 miesięcy od dnia wejścia w Ŝycie w/w ustawy, tj. do dnia 14.10.2002r. Szczegółowe kryteria ustalania niezbędnych przychodów, alokację kosztów na taryfowe grupy odbiorców i kryteria róŜnicowania cen i stawek opłat określa rozporządzenie w sprawie 6 określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Zgodnie z art. 3 ust. 1 w/w ustawy zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy i, jak to wynika z przytoczonych powyŜej przepisów, to właśnie organom gminy ustawodawca, określając mechanizmy kształtowania cen za dostawę wody i odprowadzanie ścieków, powierzył kompetencje do dokonywania oceny, czy przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne opracowując taryfę zastosowały się do obowiązujących przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. W myśl art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zatwierdzanie cen i opłat zamieszczonych w taryfach przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, a takŜe ocena kalkulacji kosztów w oparciu o które zostały sporządzone taryfy naleŜy, w świetle w/w ustawy, do organów gminy. Wnioskodawcy podnosząc zarzut naruszenia przez Przedsiębiorstwo zakazu zawartego w art. 8 ust. 2 pkt 1 wyraźnie wskazali, Ŝe nie kwestionują wysokości opłaty za 1m 3 , a obciąŜanie ich przez Przedsiębiorstwo tzw. róŜnicą bilansową. W tym kontekście naleŜy zwrócić uwagę na zapis art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, który mówi iŜ rada gminy po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, obowiązujący na obszarze gminy. Regulamin ten uchwalany przez radę gminy powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług w tym m.in. szczegółowe warunki i tryb zawierania umów oraz sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach. W §4 rozporządzenia w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków zawarto zapis, iŜ w taryfach za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków określa się m.in. warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposaŜenia nieruchomości w przyrządy i urządzenie pomiarowe oraz warunki stosowania cen i stawek opłat, a w ramach tych ostatnich w szczególności określa się standardy jakościowe obsługi odbiorców. Jak juŜ wskazywano powyŜej taryfy podlegają zatwierdzeniu przez radę gminy. Organy Gminy przyjmując regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz zatwierdzając taryfy przedsiębiorstw wodociągowych regulują zatem zasady rozliczania za dostawy wody i odprowadzanie ścieków na terenie danej gminy. Z przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wynika więc, Ŝe Organ Antymonopolowy utracił kompetencje do orzekania w sprawie cen i stawek opłat oraz innych warunków umów dotyczących zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Na kaŜdym etapie postępowania moŜe zdarzyć się, iŜ na skutek zmiany przepisów organ utraci kompetencje do rozpatrywania określonego rodzaju spraw. W okolicznościach sprawy wejście w Ŝycie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oznacza, Ŝe Organ Antymonopolowy nie jest właściwy do wydania decyzji dotyczącej warunków dostawy wody przez Przedsiębiorstwo. Utracił bowiem te kompetencje na rzecz organów gminy. Rada gminy uzyskała bowiem status i kompetencje regulatora na gminnym rynku wodno- kanalizacyjnym. Jak to juŜ podnoszono w uzasadnieniu niniejszego postanowienia stawiane przez Wnioskodawców zarzuty nie dotyczą wysokości opłaty za dostarczenie 1m 3 , ale przyjętego sposobu rozliczeń za dostawy wody i obciąŜanie ich tzw. róŜnicą bilansową. Stosowany i kwestionowany przez Wnioskodawców sposób rozliczeń został uregulowany w umowach o dostawę wody zawartych przez nich z Przedsiębiorstwem w §15 ust. 1 w ten sposób Ŝe 7 rozliczenie za wodę będzie następować według zainstalowanego na koszt własny podlicznika a wszelkie straty zaistniałe na sieci wodociągowej pomiędzy wodomierzem głównym a podlicznikami doliczane będą proporcjonalnie do zuŜyć wszystkim odbiorcom z tego ujęcia. Wnioskodawcy zarzucili Przedsiębiorstwu naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez obciąŜanie ich tzw. róŜnicą bilansową oraz naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy poprzez narzucanie uciąŜliwych warunków umów przynoszących mu nieuzasadnione korzyści, wskazując przy tym na zapis §15 ust. 1 umów o dostawę wody, i narzucanie nadmiernie wygórowanej ceny za dostawę wody. Oba zarzuty wiąŜą się bezpośrednio z zapisem §15 ust. 1 umów. Umowy zawierające kwestionowany przez Wnioskodawców warunek zawarte zostały w 1995r. (I. J., W. O.) i w 1998r. (M. Sz., Z. M.). W okolicznościach sprawy naleŜy zatem równieŜ zwrócić uwagę na art. 93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów mówi, iŜ nie wszczyna się postępowania w sprawie jeŜeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania upłynął rok. W przypadku narzucania uciąŜliwych warunków umowy terminem, w którym rozpoczyna się bieg przedawnienia jest data zawarcia umowy. W przypadku umów zawartych w 1995r. przedawnienie zarzutów nastąpiło w 1997r., a w przypadku umów zawartych w 1998r. – w 2000r. Z powyŜszego wynika, Ŝe nawet gdyby Organ Antymonopolowy nie utracił na skutek wejścia w Ŝycie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków kompetencji do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o wszczęcie postępowania antymonopolowego, to zarzuty postawione przez Wnioskodawców kwestionujące przyjęty w umowach o dostawę wody sposób rozliczania naleŜności za wodę nie mogłyby być rozpatrywane w postępowaniu antymonopolowym z uwagi na ich przedawnienie. Ustalenia dokonane w oparciu o zgromadzone w ramach postępowania wyjaśniającego materiały dowodowe oraz analiza przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i jej przepisów wykonawczych wskazują zatem, iŜ Organ Antymonopolowy nie jest właściwy do wszczynania postępowania w sprawie zarzutów postawionych przez Wnioskodawców. W związku z powyŜszym naleŜy stwierdzić, iŜ z informacji zawartych we wniosku oraz zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego w sposób oczywisty wynika, Ŝe Przedsiębiorstwo nie naruszyło zakazu, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a tym samym brak jest podstaw do wszczynania przeciwko niemu postępowania antymonopolowego. Od niniejszej decyzji stronie przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Katowicach w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Dyrektor Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach Alicja Kral