RŁO-23/2011

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA w ŁODZI ul. Piotrkowska 120 90-006 Łódź tel. (42) 636 36 89, fax (42) 636 07 12 e’mail: lodz@uokik.gov.pl RŁO-61-14(10)11/AB Łódź, dnia 26 sierpnia 2011 r. DECYZJA Nr RŁO 23/2011 I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy po przeprowadzeniu postępowania w sprawie podejrzenia stosowania, przez Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów : uznaje się za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów , o których mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), działania Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi, polegające na: 1. Stosowaniu we wzorcach umów zawieranych z konsumentami postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), poprzez zamieszczenie we wzorcu umowy pn. „Umowa rezerwacyjna” , postanowień o treści: 1) „Określona wyżej cena została skalkulowana przy stawce VAT 7% dla lokalu mieszkalnego na dzień podpisania niniejszej umowy. W razie zmiany ww. stawki VAT lub zmiany zasad naliczania podatku, cena ta ulegnie odpowiedniej zmianie uwzględniającej zaistniałe różnice”; 2) „Strony postanawiają, iż ewentualne spory poddadzą rozstrzygnięciu sądu powszechnego właściwego ze względu na siedzibę Sprzedającego” 2. Stosowaniu we wzorcach umów zawieranych z konsumentami postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), poprzez zamieszczenie we wzorcu umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego 2 jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz umowa przedwstępna sprzedaży” , postanowień o treści: 1) „Termin, o którym mowa w ust. 1 może ulec przesunięciu tylko na skutek okoliczności zewnętrznych, na które Inwestor – pomimo zachowania należytej staranności – nie ma wpływu (siła wyższa), a w szczególności: − warunków atmosferycznych, które uniemożliwiają wykonywanie robót, tj. temperatury poniżej -10 0 C bądź powyżej 30 0 C, długotrwałe ulewne deszcze, huragany itp., − działań organów administracji samorządowej i państwowej oraz podmiotów, od których zależy możliwość prowadzenia robót budowlanych, a w szczególności dostawców mediów i urządzeń infrastruktury technicznej, związanych z Inwestorem stosownymi porozumieniami lub umowami, − wystąpienia w trakcie prowadzenia robót budowlanych konieczności wykonania dodatkowych robót, potwierdzonych wpisem do dziennika budowy, których w chwili podpisywania niniejszej umowy nie można było przewidzieć”; 2) „W przypadku nieprzystąpienia przez Kupującego w obu wyznaczonych terminach do odbioru technicznego budynku Inwestor wyznaczy jednostronnie komisję do przeprowadzenia odbioru, która dokona odbioru bez uczestnictwa Kupującego, po czym jeden egzemplarz protokołu zdawczo-odbiorczego przesłany zostanie Kupującemu.”; 3) „W przypadku gdy opóźnienie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego paragrafu przekroczy 30 dni kalendarzowych, Inwestor może odstąpić od niniejszej umowy”; 4) „Kupujący ma prawo do przeniesienia bez dodatkowych kosztów ponoszonych na rzecz Inwestora swoich praw i zobowiązań wynikających z niniejszej umowy za uprzednią zgodą i na warunkach określonych przez Inwestora na piśmie (…)”; 5) „Wszystkie spory mogące wyniknąć na tle niniejszej umowy będą rozpatrywane przez właściwy rzeczowo sąd powszechny, właściwy z uwagi na adres siedziby Inwestora.” i nakazuje się zaniechanie ich stosowania. II. Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy po przeprowadzeniu postępowania w sprawie podejrzenia stosowania, przez Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów : nakłada się na Giewont Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci obowiązku doręczenia, w terminie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienie się niniejszej decyzji, konsumentom będącym stronami umów zawartych w oparciu o kwestionowane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wzorce, aneksów mających doprowadzić do zgodności z prawem treści obowiązujących w obrocie z konsumentami umów zawartych w oparciu o te wzorce, w zakresie naruszeń określonych w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. III. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) 3 – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi, karę pieniężną w wysokości 6.703 zł (słownie: sześć tysięcy siedemset trzy złote), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w pkt I sentencji niniejszej decyzji. IV. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) w związku z art. 83 wyżej wymienionej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do jej art. 33 ust. 6 – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: postanawia się obciążyć Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi, kosztami niniejszego postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 16 zł 95 gr. (słownie: szesnaście złotych dziewięćdziesiąt pięć groszy) oraz zobowiązać Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie W dniach od 25 stycznia 2011 r. do 25 marca 2011 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - zwany dalej: „Prezesem Urzędu” - przeprowadził z urzędu postępowanie wyjaśniające, którego celem było ustalenie, czy nastąpiło naruszenie interesów konsumentów uzasadniające podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach oraz naruszenie zbiorowych interesów konsumentów przez działania Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi – zwaną dalej również: „Spółką” – w zakresie stosowanych wzorców umów. Analiza zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego wykazała, że Spółka w obrocie z konsumentami stosuje wzorce umowy o nazwie „Umowa rezerwacyjna” oraz „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz umowa przedwstępna sprzedaży” . Prezes Urzędu ustalił, iż we wzorcach tych występują postanowienia, które mogą być tożsame z wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone – zwanego dalej „Rejestrem” – o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.) – zwanej dalej: „k.p.c.”. W związku z powyższym Prezes Urzędu uznał, iż istnieją podstawy do postawienia Spółce zarzutu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) - zwanej dalej: „ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów”. Na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym, w dniu 16 maja 2011 r. Prezes Urzędu wszczął z urzędu, Postanowieniem Nr 1/61-14/11 (dowód: karty Nr 1-3), postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Spółkę, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na: 4 1. Stosowaniu we wzorcach umów zawieranych z konsumentami postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. poprzez zamieszczenie we wzorcach umów pn. „Umowa rezerwacyjna” oraz „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz umowa przedwstępna sprzedaży” , postanowień o treści: 1) „Wszystkie spory mogące wyniknąć na tle niniejszej umowy będą rozpatrywane przez właściwy rzeczowo sąd powszechny, właściwy z uwagi na adres siedziby Inwestora.”, 2) „Strony postanawiają, iż ewentualne spory poddadzą rozstrzygnięciu sądu powszechnego właściwego ze względu na siedzibę Sprzedającego”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. 2. Stosowaniu we wzorcach umów zawieranych z konsumentami postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c.,poprzez zamieszczenie we wzorcu umowy pn. „Umowa rezerwacyjna” , postanowienia o treści: „Określona wyżej cena została skalkulowana przy stawce VAT 7% dla lokalu mieszkalnego na dzień podpisania niniejszej umowy. W razie zmiany ww. stawki VAT lub zmiany zasad naliczania podatku, cena ta ulegnie odpowiedniej zmianie uwzględniającej zaistniałe różnice”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 3. Stosowaniu we wzorcach umów zawieranych z konsumentami postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., poprzez zamieszczenie we wzorcu umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz umowa przedwstępna sprzedaży” , postanowień o treści: 1) „Termin, o którym mowa w ust. 1 może ulec przesunięciu tylko na skutek okoliczności zewnętrznych, na które Inwestor – pomimo zachowania należytej staranności – nie ma wpływu (siła wyższa), a w szczególności: − warunków atmosferycznych, które uniemożliwiają wykonywanie robót, tj. temperatury poniżej -10 0 C bądź powyżej 30 0 C, długotrwałe ulewne deszcze, huragany itp., − działań organów administracji samorządowej i państwowej oraz podmiotów, od których zależy możliwość prowadzenia robót budowlanych, a w szczególności dostawców mediów i urządzeń infrastruktury technicznej, związanych z Inwestorem stosownymi porozumieniami lub umowami, − wystąpienia w trakcie prowadzenia robót budowlanych konieczności wykonania dodatkowych robót, potwierdzonych wpisem do dziennika budowy, których w chwili podpisywania niniejszej umowy nie można było przewidzieć”; 2) „W przypadku nieprzystąpienia przez Kupującego w obu wyznaczonych terminach do odbioru technicznego budynku Inwestor wyznaczy jednostronnie komisję do przeprowadzenia odbioru, która dokona odbioru bez uczestnictwa Kupującego, po czym jeden egzemplarz protokołu zdawczo-odbiorczego przesłany zostanie Kupującemu.”; 3) „W przypadku gdy opóźnienie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego paragrafu przekroczy 30 dni kalendarzowych, Inwestor może odstąpić od niniejszej umowy”; 4) „Kupujący ma prawo do przeniesienia bez dodatkowych kosztów ponoszonych na rzecz Inwestora swoich praw i zobowiązań wynikających z niniejszej umowy za uprzednią zgodą i na warunkach określonych przez Inwestora na piśmie (…)”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, o czym zawiadomił Spółkę (dowód: karty Nr 4-5). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Spółka poinformowała, iż nie zgadza się z postawionymi jej zarzutami (dowód: kara Nr 137). 5 W 2010 r. Spółka z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła przychód w wysokości (tajemnica przedsiębiorcy) zł (dowód: karty Nr 144 - 147). Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi jest przedsiębiorcą wpisanym pod numerem 0000283643 do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy (dowód: odpis karty Nr 41-47). Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą między innymi na wykonywaniu robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, wykonywaniu pozostałych robót budowlanych wykończeniowych oraz kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Przedmiotem analizy Prezesa Urzędu w ramach niniejszego postępowania był wzorzec umowy pn. „ Umowa rezerwacyjna ” - zwany dalej: „ Umową rezerwacyjną ” oraz wzorzec umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz umowa przedwstępna sprzedaży” – zwany dalej również: „Umową zobowiązującą do wybudowania budynku mieszkalnego” . Są to wzorce umowne w rozumieniu art. 384 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16. poz. 93, ze zm.), zwanej dalej – „k.c.”. Definicję wzorca umownego wyczerpuje projekt umowy jako jednostronnie przygotowany z góry przed zawarciem umowy, zapis gotowych postanowień w postaci warunków umów zawieranych następnie z konsumentami. Fakt, że niektóre postanowienia umowy mogą zostać zmienione w trakcie ewentualnych negocjacji z klientami nie zmienia charakteru prawnego stosowanego wzorca umowy (wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt XVII AmA 122/08). Stosowaniem wzorca umowy jest również posługiwanie się wzorem umowy, który dopiero będzie podstawą przygotowanej umowy pomiędzy stronami, a niekoniecznie jej częścią składową (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie – VI Wydział Cywilny z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI ACa 1262/09). We wskazanych wzorcach umów Spółka ustaliła jednostronnie następujące postanowienia: 1) „Określona wyżej cena została skalkulowana przy stawce VAT 7% dla lokalu mieszkalnego na dzień podpisania niniejszej umowy. W razie zmiany ww. stawki VAT lub zmiany zasad naliczania podatku, cena ta ulegnie odpowiedniej zmianie uwzględniającej zaistniałe różnice” – § 2 ust. 4 „ Umowy rezerwacyjnej ”, 2) „Strony postanawiają, iż ewentualne spory poddadzą rozstrzygnięciu sądu powszechnego właściwego ze względu na siedzibę Sprzedającego” – § 4 ust. 3 „ Umowy rezerwacyjnej ”, 3) „ Termin, o którym mowa w ust. 1 może ulec przesunięciu tylko na skutek okoliczności zewnętrznych, na które Inwestor – pomimo zachowania należytej staranności – nie ma wpływu (siła wyższa), a w szczególności: − warunków atmosferycznych, które uniemożliwiają wykonywanie robót, tj. temperatury poniżej -10 0 C bądź powyżej 30 0 C, długotrwałe ulewne deszcze, huragany itp., − działań organów administracji samorządowej i państwowej oraz podmiotów, od których zależy możliwość prowadzenia robót budowlanych, a w szczególności dostawców mediów i urządzeń infrastruktury technicznej, związanych z Inwestorem stosownymi porozumieniami lub umowami, − wystąpienia w trakcie prowadzenia robót budowlanych konieczności wykonania dodatkowych robót, potwierdzonych wpisem do dziennika budowy, których w chwili 6 podpisywania niniejszej umowy nie można było przewidzieć ” – § 4 ust. 2 „ Umowy zobowiązującej do wybudowania budynku mieszkalnego” , 4) „ W przypadku nieprzystąpienia przez Kupującego w obu wyznaczonych terminach do odbioru technicznego budynku Inwestor wyznaczy jednostronnie komisję do przeprowadzenia odbioru, która dokona odbioru bez uczestnictwa Kupującego, po czym jeden egzemplarz protokołu zdawczo-odbiorczego przesłany zostanie Kupującemu.” – § 5 ust. 4 „Umowy zobowiązującej do wybudowania budynku mieszkalnego” , 5) „W przypadku gdy opóźnienie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego paragrafu przekroczy 30 dni kalendarzowych, Inwestor może odstąpić od niniejszej umowy” – § 7 ust. 2 „Umowy zobowiązującej do wybudowania budynku mieszkalnego” , 6) „ Kupujący ma prawo do przeniesienia bez dodatkowych kosztów ponoszonych na rzecz Inwestora swoich praw i zobowiązań wynikających z niniejszej umowy za uprzednią zgodą i na warunkach określonych przez Inwestora na piśmie (…) ” – § 10 ust. 3 zd. 1 „Umowy zobowiązującej do wybudowania budynku mieszkalnego” , 7) „ Wszystkie spory mogące wyniknąć na tle niniejszej umowy będą rozpatrywane przez właściwy rzeczowo sąd powszechny, właściwy z uwagi na adres siedziby Inwestora.” – § 13 „Umowy zobowiązującej do wybudowania budynku mieszkalnego” ; Wskazane powyżej postanowienia wzorca umowy pn. „ Umowa rezerwacyjna ” Spółka stosuje w obrocie z konsumentami od dnia 26 maja 2008 r., zaś wzorca umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz umowa przedwstępna sprzedaży” od dnia 1 lipca 2008 r. Prezes Urzędu ustalił ponadto, że: − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 18 maja 2005 r., sygnatura akt XVII AmC 86/03, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „ Do ceny netto zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na dzień podpisania umowy stawka podatku VAT na lokal mieszkalny wynosi 7%, a na garaż i miejsce parkingowe 22%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT nastąpi odpowiednia zmiana ceny.”– postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 28 września 2006 r. pod numerem 885, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 5 maja 2006 r., sygnatura akt XVII AmC 126/05, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „Strony oświadczają, że ustalona pomiędzy nimi cena przedmiotu umowy uwzględnia obecnie obowiązujące stawki podatku VAT od sprzedaży lokali, wobec czego gdyby stawki te uległy zmianie, cena przedmiotu umowy ulegnie zmianie proporcjonalnie do zmiany stawek podatku VAT. Ponadto, w przypadku wprowadzenia lub zmian stawek innych podatków lub danin publicznoprawnych o charakterze cenotwórczym, a związanych z budownictwem, ewentualny wzrost ceny z tego tytułu pokryje Nabywca.” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 kwietnia 2008 r. pod numerem 1386, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 23 listopada 2006 r., sygnatura akt XVII AmC 156/05, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „Spory wynikające z wykonania tej umowy rozstrzygać będzie Sąd właściwy dla siedziby spółki.” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 23 stycznia 2007 r. pod numerem 1007 , − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 15 września 2006 r., sygnatura akt XVII AmC 118/05, uznał za niedozwolone 7 postanowienie umowne o treści: „ par. 5 D ust. 4 c - Właściwym do rozpoznania sporów z niniejszej umowy jest Sąd miejscowo właściwy ze względu na siedzibę Inwestora. ” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 12 czerwca 2008 r. pod numerem 1438, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 20 maja 2008 r., sygnatura akt XVII AmC 107/07, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „Ewentualne spory wynikłe w związku z realizacją niniejszej umowy będą rozstrzygane przez Sąd rzeczowo właściwy dla siedziby Activ Investment.” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 lipca 2008 r. pod numerem 1481, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 5 grudnia 2006 r., sygnatura akt XVII AmC 126/05, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „Termin, o którym mowa w ust. 1 może ulec przesunięciu tylko na skutek okoliczności zewnętrznych, na które Edbud, pomimo zachowania należytej staranności nie ma wpływu, a w szczególności: siły wyższej, działań organów administracji samorządowej i państwowej oraz podmiotów, od których zależy możliwość prowadzenia robót budowlanych, a w szczególności dostawców mediów i urządzeń infrastruktury technicznej, związanych z EDBUD-em stosownymi porozumieniami lub umowami, warunków atmosferycznych, które uniemożliwiają wykonanie robót budowlanych, wystąpienia w trakcie prowadzenia robót budowlanych konieczności wykonania dodatkowych robót, potwierdzonych wpisem do dziennika budowy, których w chwili podpisywania niniejszej umowy nie można było przewidzieć.” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 kwietnia 2008 r. pod numerem 1382, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 22 listopada 2004 r., sygnatura akt XVII AmC 55/03, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „W razie niestawiennictwa Kupującego w wyznaczonym terminie przekazania, sprzedający dokona samodzielnie odbioru przedmiotu umowy i będzie to jednoznaczne z wykonaniem przez Sprzedającego umowy w tym zakresie. Strony zgodnie ustalają, że w takim przypadku Sprzedający upoważniony jest do wystawienia odpowiedniej faktury” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 1 marca 2005 r. pod numerem 364, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 22 listopada 2004 r., sygnatura akt XVII AmC 55/03, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „W sytuacji określonej w art. 6 tego paragrafu jednostronny protokół sporządzony przez Sprzedającego zastępuje protokół odbioru” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 1 marca 2005 r. pod numerem 365, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 28 stycznia 2008 r., sygnatura akt XVII AmC 109/07, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „Stronie sprzedającej przysługuje prawo do wypowiedzenia niniejszej umowy ze skutkiem natychmiastowym przy uwzględnieniu par. 4 umowy według wyboru Strony sprzedającej, jeżeli Strona kupująca będzie zalegała z zapłatą chociażby jednej raty (części) ceny sprzedaży lub jakiejkolwiek kwoty podatku od towaru i usług i nie dokona odpowiedniej płatności wraz z należnymi odsetkami w terminie 21 dni od dnia wymagalności, określonego w par. 3 niniejszej umowy.” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 15 kwietnia 2008 r. pod numerem 1375, 8 − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 20 maja 2008 r., sygnatura akt XVII AmC 107/07, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „Activ Investment może odstąpić ze skutkiem natychmiastowym, bez wyznaczania dodatkowego terminu i bez odrębnego wezwania do zapłaty, od niniejszej Umowy i tym samym nie przystąpić do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży Lokalu Mieszkalnego w przypadku, gdy Kupujący opóźni się: a) powyżej 30 trzydziestu) dni z wpłatą którejkolwiek z rat z określonych w par. 2 ust. 3 b), c), d), e), f), g) lub; b) powyżej 30 (trzydziestu) dni z wpłatą odsetek określonych w par. 2 ust. 9.” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 lipca 2008 r. pod numerem 1471, − Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w wyroku z dnia 17 października 2006 r., sygnatura akt XVII AmC 122/05, uznał za niedozwolone postanowienie umowne o treści: „Nabywca może dokonać przelewu wierzytelności wynikających z niniejszej umowy za zgodą spółki.” – postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c.,w dniu 23 września 2008 r. pod numerem 1501. Prezes Urzędu zważył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w ustawie jest zatem, aby działania przedsiębiorców – którym zarzucono naruszenie jej przepisów – stanowiły potencjalne zagrożenie interesu publicznego, nie zaś interesu jednostki lub grupy. Ustawa, w odniesieniu do przedsiębiorców chroni wobec tego konkurencję, a w odniesieniu do konsumentów ich interesy, jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Spółki. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Ad I. sentencji niniejszej decyzji W przedmiotowym postępowaniu Prezes Urzędu postawił Spółce zarzut stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Takie działanie może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 tej ustawy, przez praktykę naruszająca zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Tym samym dla stwierdzenia stosowania 9 praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest wykazanie kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: 1) kwestionowane działanie jest działaniem przedsiębiorcy, 2) działanie to jest bezprawne, 3) działanie przedsiębiorcy godzi w zbiorowy interes konsumentów. Ad 1) Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (…). Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), zwanej dalej: „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej lub po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037, ze zm.), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji z chwilą wpisu do rejestru staje się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i uzyskuje osobowość prawną. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą między innymi na wykonywaniu robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, wykonywaniu pozostałych robót budowlanych wykończeniowych oraz kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. W związku z powyższym Prezes Urzędu stwierdził, że pierwsza przesłanka niezbędna dla uznania działań Spółki za niezgodne z zawartym w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów została spełniona. Ad 2) Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Porządek prawny obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt XVII AmA 45/07). Bezprawność jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga zatem kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Porządek prawny, którego naruszenie może skutkować naruszeniem artykułu 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia 10 społecznego i dobrych obyczajów. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Tym samym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw. Na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem (por. wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 23 czerwca 2006 r. - sygn. akt XVIII AmA 32/05). W art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawodawca wskazał natomiast przykładowe rodzaje praktyk, które naruszają zbiorowe interesy konsumentów. Katalog ten nie jest wyczerpujący. Zatem oprócz praktyk wskazanych bezpośrednio przez ustawodawcę w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów można uznać zachowania naruszające przepisy innych ustaw, które nakładają na przedsiębiorcę określone obowiązki względem konsumenta. Jak wyżej wskazano art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zawiera przykładowy katalog bezprawnych działań naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów uważa się w szczególności stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Na mocy art. 479 45 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest obowiązany przesyłać Prezesowi Urzędu odpis każdego prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone. Prezes Urzędu jest zobowiązany do prowadzenia Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Przepis art. 479 45 § 3 k.p.c. ustanawia zasadę tzw. formalnej jawności Rejestru, stanowiąc, że Rejestr jest jawny. Jawność ta oznacza, że Rejestr jest dostępny dla każdego zainteresowanego, czyli wszyscy mają do niego prawo wglądu. Skutkiem formalnej jawności Rejestru jest niemożność zasłaniania się nieznajomością dokonanych w nim wpisów. W Rejestrze tym przytacza się treść postanowień wzorców umowy uznanych przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów za niedozwolone. Zgodnie z art. 479 43 k.p.c. od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., prawomocny wyrok ma skutek wobec osób trzecich. W ocenie Prezesa Urzędu, wpisanie postanowień do tego Rejestru oznacza zatem, że od tej chwili są one zakazane we wszystkich wzorcach umów. Zakaz stosowania postanowień wpisanych do Rejestru dotyczy nie tylko tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu zapadł wyrok w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, lecz również innych przedsiębiorców z danej branży. Za takim ujęciem przemawia podstawowy cel postępowania w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, jakim jest usunięcie z obrotu postanowień, które Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym, bądź dobrymi obyczajami. Chodzi bowiem o to, by prawa i obowiązki przyszłych potencjalnych konsumentów nie były kształtowane na podstawie postanowień umownych uznanych przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów za niedozwolone. Ponadto, zdaniem Prezesa Urzędu, zakaz stosowania niedozwolonych postanowień wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., dotyczy także postanowień podobnych. Może zdarzyć się bowiem taka sytuacja, w której przedsiębiorca stosować będzie umowę, w której zawarte będą postanowienia, których istota jest taka sama, lecz konstrukcja gramatyczna, szyk wyrazów w zdaniu są różne. W związku z tym, zakazane jest też stosowanie 11 postanowienia, którego zakres jest tożsamy z zakresem postanowienia wpisanego do tego Rejestru. Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność tychże postanowień. Stanowisko Prezesa Urzędu znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. o sygnaturze akt III SZP 3/06 wskazał, iż stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Sąd Najwyższy uznał również, iż jeżeli Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uzna określone postanowienie za niedozwolone w wyniku przeprowadzonej kontroli abstrakcyjnej i zostanie ono wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 23a ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (obecnie art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów) dopuszcza się każdy z przedsiębiorców, który wprowadza do stosowanych postanowień zmiany o charakterze kosmetycznym, polegające na przykład na przestawieniu szyku wyrazów lub zmianie użytych wyrazów, jeżeli zmiany te nie prowadzą do zmiany istoty postanowień. Bezprawność postanowień wskazanych w pkt I sentencji niniejszej decyzji. Postanowienia zawarte we wzorcu umowy pn. „Umowa rezerwacyjna”, o treści: „Strony postanawiają, iż ewentualne spory poddadzą rozstrzygnięciu sądu powszechnego właściwego ze względu na siedzibę Sprzedającego” oraz we wzorcu umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego” o treści: „Wszystkie spory mogące wyniknąć na tle niniejszej umowy będą rozpatrywane przez właściwy rzeczowo sąd powszechny, właściwy z uwagi na adres siedziby Inwestora.” są tożsame co do celu i skutku z: − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 23 stycznia 2007 r. pod numerem 1007, o treści: „Spory wynikające z wykonania tej umowy rozstrzygać będzie Sąd właściwy dla siedziby spółki.”, − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 12 czerwca 2008 r. pod numerem 1438, o treści: „ par. 5 D ust. 4 c - Właściwym do rozpoznania sporów z niniejszej umowy jest Sąd miejscowo właściwy ze względu na siedzibę Inwestora. ”, − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 lipca 2008 r. pod numerem 1481, o treści: „Ewentualne spory wynikłe w związku z realizacją niniejszej umowy będą rozstrzygane przez Sąd rzeczowo właściwy dla siedziby Activ Investment.” . Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienia zawierające klauzule prorogacyjne, stosowane w obrocie z konsumentami przez przedsiębiorców działających w różnych branżach gospodarki. Podzielając stanowisko Prezesa Urzędu, Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, że kwestię właściwości sądu w sprawach cywilnych określają przepisy k.p.c. - sądem właściwym do rozpatrzenia wniesionego powództwa jest zgodnie z art. 27 k.p.c. sąd ogólnej właściwości pozwanego lub zgodnie z art. 34 k.p.c. sąd miejsca wykonania umowy (właściwość przemienna). Podstawowa zasada dotycząca właściwości ogólnej została wyrażona w art. 27 § 1 k.p.c., zgodnie z którym powództwo wytacza się przed sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania. W przypadku zatem, gdy powodem jest przedsiębiorca, to sądem właściwym 12 będzie sąd, w którego okręgu konsument ma miejsce zamieszkania. A więc nie w każdym przypadku sądem właściwym będzie sąd siedziby Spółki. Z kolei istota właściwości przemiennej polega na tym, że obok sądu właściwości ogólnej zostaje wskazany inny jeszcze sąd, przed który można wytoczyć powództwo. Wybór sądu należy w takich wypadkach do podmiotu wnoszącego pozew. W zakresie roszczeń wynikających z umów, przepisy k.p.c. przewidują możliwość wytoczenia powództwa o ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jak też o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, przed sąd miejsca jej wykonania. Jednakże powód może, według swego uznania, wytoczyć powództwo bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd miejsca wykonania umowy (art. 34 k.p.c. w zw. z art. 31 k.p.c.). Nie jest zatem dopuszczalne narzucenie właściwości przemiennej przez jedną ze stron stosunku prawnego z góry, lecz jedynie następczy jej wybór w chwili powstania roszczenia wynikającego z umowy. Przepis art. 46 k.p.c. przewiduje wprawdzie możliwość zawarcia tzw. umowy prorogacyjnej, stanowiąc, że strony mogą umówić się na piśmie o poddanie sądowi pierwszej instancji, który według ustawy nie jest miejscowo właściwy, sporu już wynikłego lub sporów mogących w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego. Sąd ten będzie wówczas wyłącznie właściwy, jeżeli strony nie postanowiły inaczej (art. 46 § 1 zd. 1 i 2 k.p.c.). W świetle przytoczonego przepisu możliwe jest odejście od zasady właściwości ogólnej, jednakże tylko wtedy, gdy jest to przedmiotem indywidualnego uzgodnienia umownego. Treść analizowanych postanowień zawartych we wzorcach umów, stosowanych przez Spółkę oraz wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w ten sam sposób kształtuje stosunki między stronami umowy w zakresie właściwości sądowej w przypadku występowania sporów tj. narzuca właściwość, która w poszczególnych przypadkach może być inna, niż ta wynikająca z właściwych przepisów k.p.c. Sąd wskazany jako właściwy w ww. postanowieniach wzorców umów jest w istocie sądem wyłącznie właściwym, tzn. treść przedmiotowych zapisów wyłącza skuteczne stosowanie przepisów o właściwości ogólnej i przemiennej. Postanowienie zawarte we wzorcu umowy pn. „Umowa rezerwacyjna” o treści: „Określona wyżej cena została skalkulowana przy stawce VAT 7% dla lokalu mieszkalnego na dzień podpisania niniejszej umowy. W razie zmiany ww. stawki VAT lub zmiany zasad naliczania podatku, cena ta ulegnie odpowiedniej zmianie uwzględniającej zaistniałe różnice” jest tożsame co do celu i skutku z: − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 28 września 2006 r. pod numerem 885, o treści: „Do ceny netto zostanie doliczony podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na dzień podpisania umowy stawka podatku VAT na lokal mieszkalny wynosi 7%, a na garaż i miejsce parkingowe 22%. W przypadku zmiany stawki podatku VAT nastąpi odpowiednia zmiana ceny.”, − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 kwietnia 2008 r. pod numerem 1386, o treści: „Strony oświadczają, że ustalona pomiędzy nimi cena przedmiotu umowy uwzględnia obecnie obowiązujące stawki podatku VAT od sprzedaży lokali, wobec czego gdyby stawki te uległy zmianie, cena przedmiotu umowy ulegnie zmianie proporcjonalnie do zmiany stawek podatku VAT. Ponadto, w przypadku wprowadzenia lub zmian stawek innych podatków lub danin publicznoprawnych o charakterze cenotwórczym, a związanych z budownictwem, ewentualny wzrost ceny z tego tytułu pokryje Nabywca.”. Postanowienie zawarte we wzorcu umowy stosowanym przez Spółkę oraz wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., dotyczy wzrostu cen nieruchomości lokalowych sprzedawanych przez przedsiębiorcę spowodowanego zmianami wysokości stawki podatku 13 VAT. Zgodnie z powszechnie przyjętym stanowiskiem doktryny i judykatury, w każdym przypadku zmiany ceny konsumentowi powinno przysługiwać z tego tytułu uprawnienie do odstąpienia od umowy bez konieczności ponoszenia z tego tytułu jakichkolwiek dodatkowych obciążeń. Powyższa zmiana ceny obejmuje także swoim zakresem zmiany spowodowane waloryzacją o wskazane w umowie wskaźniki, bądź o wskaźniki GUS, albo zwiększeniem obciążeń podatkowych, w tym podatku VAT, co potwierdzają wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który w sposób jednoznaczny ocenił takie postanowienia jako klauzule abuzywne w rozumieniu art. 385 3 pkt 20 k.c. Postanowienie zawarte we wzorcu umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego” o treści: „Termin, o którym mowa w ust. 1 może ulec przesunięciu tylko na skutek okoliczności zewnętrznych, na które Inwestor – pomimo zachowania należytej staranności – nie ma wpływu (siła wyższa), a w szczególności: − warunków atmosferycznych, które uniemożliwiają wykonywanie robót, tj. temperatury poniżej -10 0 C bądź powyżej 30 0 C, długotrwałe ulewne deszcze, huragany itp., − działań organów administracji samorządowej i państwowej oraz podmiotów ,od których zależy możliwość prowadzenia robót budowlanych, a w szczególności dostawców mediów i urządzeń infrastruktury technicznej, związanych z Inwestorem stosownymi porozumieniami lub umowami, − wystąpienia w trakcie prowadzenia robót budowlanych konieczności wykonania dodatkowych robót, potwierdzonych wpisem do dziennika budowy, których w chwili podpisywania niniejszej umowy nie można było przewidzieć” jest tożsame co do celu i skutku z postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 kwietnia 2008 r. pod numerem 1382, o treści: „Termin, o którym mowa w ust. 1 może ulec przesunięciu tylko na skutek okoliczności zewnętrznych, na które Edbud, pomimo zachowania należytej staranności nie ma wpływu, a w szczególności: siły wyższej, działań organów administracji samorządowej i państwowej oraz podmiotów, od których zależy możliwość prowadzenia robót budowlanych, a w szczególności dostawców mediów i urządzeń infrastruktury technicznej, związanych z EDBUD-em stosownymi porozumieniami lub umowami, warunków atmosferycznych, które uniemożliwiają wykonanie robót budowlanych, wystąpienia w trakcie prowadzenia robót budowlanych konieczności wykonania dodatkowych robót, potwierdzonych wpisem do dziennika budowy, których w chwili podpisywania niniejszej umowy nie można było przewidzieć.” W ocenie Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – wyrażonej w ww. wyroku z dnia 5 grudnia 2006 r., sygnatura akt XVII AmC 126/05 - termin realizacji budowy i przekazanie klientowi lokalu mieszkalnego do rozpoczęcia prac wykończeniowych jest jednym z istotnych postanowień umowy deweloperskiej. Opóźnienie w tym zakresie może spowodować po stronie konsumenta dodatkowe koszty objawiające się m.in. w konieczności zapewnienia mieszkania z uwagi na przedłużający się termin zakończenia inwestycji. W związku z tym dopuszczalne jest jedynie określenie zamkniętego katalogu przesłanek, umożliwiających przesunięcie terminu zakończenia realizacji inwestycji, które mogą znaleźć zastosowanie w przypadku zajścia wyjątkowych okoliczności. Odmienne uregulowanie tej kwestii stanowi naruszenie art. 385 3 pkt 2 k.c., gdyż wyłącza wobec konsumenta odpowiedzialność za nieterminowe wykonanie zobowiązania. Otwarty katalog przesłanek pozwalający na opóźnienie terminu zakończenia inwestycji powoduje, że cały ciężar ryzyka inwestycyjnego przerzucony został na konsumenta, co jest niedopuszczalne. Postanowienie zawarte we wzorcu umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego” o treści: „W przypadku nieprzystąpienia przez Kupującego w obu wyznaczonych terminach do odbioru technicznego budynku Inwestor 14 wyznaczy jednostronnie komisję do przeprowadzenia odbioru, która dokona odbioru bez uczestnictwa Kupującego, po czym jeden egzemplarz protokołu zdawczo-odbiorczego przesłany zostanie Kupującemu.” jest tożsame co do celu i skutku z: − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 1 marca 2005 r. pod numerem 364, o treści: „W razie niestawiennictwa Kupującego w wyznaczonym terminie przekazania, sprzedający dokona samodzielnie odbioru przedmiotu umowy i będzie to jednoznaczne z wykonaniem przez Sprzedającego umowy w tym zakresie. Strony zgodnie ustalają, że w takim przypadku Sprzedający upoważniony jest do wystawienia odpowiedniej faktury” , − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 1 marca 2005 r. pod numerem 365, o treści: „W sytuacji określonej w art. 6 tego paragrafu jednostronny protokół sporządzony przez Sprzedającego zastępuje protokół odbioru”. Przedstawione wyżej postanowienia przewidują, że w razie niestawienia się konsumenta w wyznaczonym terminie w celu protokolarnego odbioru nieruchomości deweloper będzie uprawniony do jednostronnego jej odbioru i stwierdzenia, że wybudowana przez niego nieruchomość jest zgodna z umową. Sprzedający sporządza w takiej sytuacji protokół, który jest traktowany jako protokół odbioru przez obie strony. Formułowanie tego typu postanowień daje deweloperowi zbyt daleko idące uprawnienia do dokonywania interpretacji umowy. Dodatkowo podczas jednostronnego odbioru lokalu przez dewelopera jest on uprawniony do uznania, że dany lokal jest zgodny z umową. Tak sformułowane postanowienie wypełnia dyspozycję art. 385³ pkt 9 k.c., gdyż przyznaje kontrahentowi konsumenta - w tym przypadku deweloperowi - uprawnienie do dokonywania wiążącej interpretacji umowy. Tak orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 22.11.2004 r. (sygn. akt XVII Ama XVII 55/03). W ocenie Prezesa Urzędu zakwestionowane postanowienie i klauzule wpisane do Rejestru wywołują tożsame skutki dla konsumenta . Postanowienie zawarte we wzorcu umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego” o treści: „W przypadku gdy opóźnienie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego paragrafu przekroczy 30 dni kalendarzowych, Inwestor może odstąpić od niniejszej umowy” jest tożsame co do celu i skutku z: − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 15 kwietnia 2008 r. pod numerem 1375, o treści: „Stronie sprzedającej przysługuje prawo do wypowiedzenia niniejszej umowy ze skutkiem natychmiastowym przy uwzględnieniu par. 4 umowy według wyboru Strony sprzedającej, jeżeli Strona kupująca będzie zalegała z zapłatą chociażby jednej raty (części) ceny sprzedaży lub jakiejkolwiek kwoty podatku od towaru i usług i nie dokona odpowiedniej płatności wraz z należnymi odsetkami w terminie 21 dni od dnia wymagalności, określonego w par. 3 niniejszej umowy.”, − postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 22 lipca 2008 r. pod numerem 1471, o treści: „Activ Investment może odstąpić ze skutkiem natychmiastowym, bez wyznaczania dodatkowego terminu i bez odrębnego wezwania do zapłaty, od niniejszej Umowy i tym samym nie przystąpić do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży Lokalu Mieszkalnego w przypadku, gdy Kupujący opóźni się: a) powyżej 30 trzydziestu) dni z wpłatą którejkolwiek z rat z określonych w par. 2 ust. 3 b), c), d), e), f), g) lub; b) powyżej 30 (trzydziestu) dni z wpłatą odsetek określonych w par. 2 ust. 9.” . Postanowienie umowne stosowane przez Spółkę oraz wskazane postanowienia wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., dotyczą sytuacji, w której po 15 upływie określonego w umowie terminu zwłoki konsumenta w realizacji jego zobowiązań, jak zapłata rat z tytułu zapłaty za mieszkanie, deweloper uzyskuje prawo – bez konieczności uprzedniego wezwania konsumenta do spełnienia świadczenia i wyznaczenia dodatkowego terminu do jego spełnienia - odstąpienia od niej. Tego rodzaju klauzule - tj. dopuszczające możliwość rozwiązania umowy przez profesjonalistę wskutek zwłoki konsumenta w spełnieniu świadczenia pieniężnego bez uprzedniego wezwania do zapłaty – zostały przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakazane ze względu na naruszenie dobrych obyczajów. Postanowienie zawarte we wzorcu umowy pn. „Umowa zobowiązująca do wybudowania budynku mieszkalnego”, o treści: „Kupujący ma prawo do przeniesienia bez dodatkowych kosztów ponoszonych na rzecz Inwestora swoich praw i zobowiązań wynikających z niniejszej umowy za uprzednią zgodą i na warunkach określonych przez Inwestora na piśmie (…)” jest tożsame co do celu i skutku z postanowieniem umownym wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., w dniu 28 września 2008 r. pod numerem 1501, o treści: „Nabywca może dokonać przelewu wierzytelności wynikających z niniejszej umowy za zgodą spółki.” Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wskazał, że uzależnienie prawa konsumenta do dokonania przelewu wierzytelności od wyrażenia zgody przez przedsiębiorcę wiąże się z wykorzystaniem przez niego jego przewagi kontraktowej. Zdaniem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów takie zastrzeżenie dopuszczalne jest w umowach zawieranych przez dwa równorzędne podmioty, natomiast w przypadku umów zawieranych przez profesjonalnie działającego przedsiębiorcę z konsumentem, przy użyciu wzorca umownego, zastosowanie takiego postanowienia jest działaniem sprzecznym z dobrymi obyczajami i rażąco naruszającym interesy konsumenta, a fakt, iż „zakwestionowane postanowienie jest dopuszczalne w świetle art. 509 § 1 k.c. nie zmienia jego oceny jako niedozwolonego postanowienia umownego, należy bowiem pamiętać, iż zastrzeżenie umowne uzależniające dokonanie przelewu wierzytelności od zgody dłużnika stanowi wyjątek od ogólnej zasady, wg której wierzyciel może przenieść wierzytelność bez zgody dłużnika”. Taka konstrukcja ogranicza prawo konsumenta do swobodnego przeniesienia na osobę trzecią zawartej z przedsiębiorcą umowy, w tym wierzytelności z niej wynikających. Przedsiębiorca uzależnia bowiem prawo do przeniesienia umowy przez konsumenta od swojej zgody. W praktyce może okazać się, iż przedsiębiorca nie wyrazi takiej zgody, a przez to uniemożliwi konsumentowi dysponowanie prawami wynikającymi z umowy. W związku z powyższym Prezes Urzędu stwierdził, że druga przesłanka niezbędna dla uznania działań Spółki za niezgodne z zawartym w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów została spełniona. Ad 3) Przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiują pojęcia zbiorowego interesu konsumentów. Przepis art. 24 ust. 3 tej ustawy stanowi jedynie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Z całą pewnością mamy do czynienia ze zbiorowym interesem konsumentów wówczas, gdy działanie przedsiębiorcy dotyczy, bądź może dotyczyć nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zindywidualizować. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SK 27/07 Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Zdaniem Sądu Najwyższego, sformułowanie z art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów o treści „nie jest zbiorowym interesem konsumentów 16 suma indywidualnych interesów konsumentów” 1 należy rozumieć w ten sposób, że liczba indywidualnych konsumentów, których interesy zostały naruszone, nie decyduje o tym, czy dana praktyka narusza zbiorowe interesy konsumentów. Praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest bowiem takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy, w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy”. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem praw nieograniczonej i nieokreślonej liczby konsumentów, którzy zapoznali się, bądź mogli zapoznać się z dostępnymi powszechnie wzorcami umowy zawierającymi postanowienia, które naruszają obowiązujące przepisy prawa i zawarli, bądź mogli zawrzeć umowę ze Spółką. W tej sytuacji bezprawne zachowanie Spółki nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z naruszonymi uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej grupy kontrahentów. W związku z powyższym Prezes Urzędu stwierdził, że trzecia przesłanka niezbędna dla uznania działań Spółki za niezgodne z zawartym w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów została spełniona. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt I. sentencji niniejszej decyzji. Ad II. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu może w decyzji określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów . W niniejszej sprawie, Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożyć na Spółkę środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci obowiązku doprowadzenia, w terminie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienie się decyzji, do zgodności z prawem treści obowiązujących w obrocie z konsumentami umów w zakresie naruszeń określonych w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt II. sentencji niniejszej decyzji. Ad III. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 106 ust 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ww. kara ma charakter fakultatywny, a zatem od Prezesa Urzędu zależy - w ramach uznania administracyjnego – uznanie w decyzji zasadności nałożenia kary pieniężnej wraz z określeniem jej wysokości. 1 W dniu 21 kwietnia 2007 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Na podstawie art. 137 ww. ustawy straciła moc ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Obecnie problematyka zbiorowego interesu konsumentów została uregulowana w przepisie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. 17 Wprawdzie ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów, nie zawiera katalogu przesłanek, od których uzależniona jest decyzja o nałożeniu kary, jednakże art. 111 wskazuje, że przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ustalając wysokość kary pieniężnej w decyzjach stwierdzających naruszenie zakazów określonych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, należy zatem uwzględnić wagę tego naruszenia, rozmiar skutków stosowanej praktyki ograniczającej konkurencję, bądź praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jak również zaistniałe okoliczności obciążające i łagodzące. W niniejszej sprawie Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożenie na Giewont Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kary pieniężnej. Ustalając wymiar kary za stwierdzone praktyki Prezes Urzędu dokonał w pierwszej kolejności oceny wagi naruszenia, na podstawie której ustalono kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, a następnie uwzględniając wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające odpowiednio modyfikował ustaloną wysokość kwoty bazowej. Podkreślić należy, iż nakładana przez Prezesa Urzędu kara finansowa pełnić powinna funkcje: represyjną, prewencyjną i edukacyjną. Ustalając wymiar kary Prezes Urzędu wziął przede wszystkim pod uwagę funkcję prewencyjną kary, w tym prewencję ogólną. Kara bowiem winna być ustalona tak, aby powstrzymywać przedsiębiorcę stosującego praktykę oraz innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Podkreślić należy, iż wzorce umów stosowane przez deweloperów był już kilkakrotnie badane przez Prezesa Urzędu, o czym świadczą udostępniane na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzje Prezesa Urzędu oraz publikacje prasowe, a przede wszystkim opracowany „Raport z kontroli wzorców umów stosowanych w umowach deweloperskich”. Nakładając karę pieniężną, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu, nakładając karę pieniężną, Prezes Urzędu wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Spółkę zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Należy przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnej intencji Spółki do naruszenia tych interesów. Zebrane w trakcie niniejszego postępowania wyjaśnienia i informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie. Pomimo tego – jak już wcześniej wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prezes Urzędu stwierdził stosowanie przez Spółkę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na stosowaniu we wzorcach umów zawieranych z konsumentami postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., co stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2, pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Postanowienia, które regulują kwestie właściwości sądowej w razie zaistnienia sporu między stronami umowy są niezbyt dotkliwe dla konsumentów. Natomiast postanowienia, które dotyczą zmiany ceny lokalu w razie zmiany stawki podatku VAT, wyłączenia odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania w ustalonym terminie, odbioru lokalu, odstąpienia przez Spółkę od umowy oraz ograniczenia konsumentowi możliwości rozporządzania jego prawem, należą do istotnych regulacji umowy, których zastosowanie może doprowadzić do zmiany warunków umowy oraz zakresu wynikających z niej 18 świadczeń. Postanowienia te należy zakwalifikować jako zapisy o stosunkowo dużej szkodliwości. Prezes Urzędu nakładając karę wziął pod uwagę, że stosowane przez Spółkę praktyki ujawniają się na rynku, na którym występuje wielość podmiotów oferujących swe usługi, co powoduje, że konsumenci mają znaczną swobodę przy wyborze kontrahenta i oferty. Oceniając wagę tego naruszenia Prezes Urzędu również miał na względzie, iż praktyka ta była stosowana od 2008 r. Uznać zatem należy, iż wskazany okres może świadczyć o długotrwałości naruszenia. Prezes Urzędu ustalając karę wziął ponadto pod uwagę okoliczność, iż przedsiębiorca po raz pierwszy naruszył ustawę o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z powyższym Prezes Urzędu uznał, iż natura naruszenia uzasadnia ustalenie wyjściowego poziomu wymiaru kary pieniężnej na poziomie (tajemnica przedsiębiorcy)% przychodu, tj. kwoty w wysokości 6703 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych. W niniejszym przypadku nie zachodzą okoliczności łagodzące, czy też obciążające przemawiające za modyfikacją wysokości kary. Ustalona w ten sposób kwota kary stanowi (tajemnica przedsiębiorcy) % kary maksymalnej. W związku z powyższym Prezes Urzędu orzekł jak w pkt. III sentencji niniejszej decyzji. Ad IV. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 tej ustawy, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku organ antymonopolowy stwierdził naruszenie przepisów tejże ustawy, przedsiębiorca lub związek przedsiębiorców, który dopuścił się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej: „k.p.a.”, w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia pism urzędowych. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu. W jego wyniku Prezes Urzędu w punkcie I sentencji przedmiotowej decyzji stwierdził naruszenie przez Spółkę art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z prowadzoną w toku tego postępowania korespondencją. W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił obciążyć Spółkę kwotą kosztów postępowania w wysokości 16 zł 95 gr. (słownie: szesnaście złotych i dziewięćdziesiąt pięć groszy). W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił jak w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51101010100078782231000000 . Stosownie do art. 264 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów koszty niniejszego postępowania należy uiścić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie do Narodowego Banku Polskiego, Oddział 19 Okręgowy w Warszawie, na rachunek Nr 51101010100078782231000000 w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 1 i 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Jednak w przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z 479 32 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 264 § 2 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury Barbara Romańczak-Graca Otrzymuje: Giewont Sp. z o.o. ul. Giewont 66 92-116 Łódź