RŁO-32/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA w ŁODZI ul. Piotrkowska 120 90-006 Łódź tel. (42) 636 36 89, fax (42) 636 07 12 e’mail: lodz@uokik.gov.pl RŁO-61- 59/12/AK Łódź, dnia 28 czerwca 2013 r. DECYZJA Nr RŁO 32/2013 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu przeciwko Romanowi Kamienicznemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL- KAM” w Poznaniu, – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stosowanie przez Romana Kamienicznego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu, we wzorcu umowy „UMOWA SPRZEDAŻY” postanowień, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), o treści: − „ Ewentualne spory wynikłe na tle realizacji niniejszej umowy Strony rozstrzygać będą polubownie, a ostateczne przed właściwym Sądem Rejonowym w Poznaniu.”; − „W przypadku wniesienia reklamacji Kupujący ponosi koszty dostarczenia i odbioru od sprzedającego przedmiotu reklamacji.”, i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 2 stycznia 2013 r., II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy 2 – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na Romana Kamienicznego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu, karę pieniężną w wysokości 2 250 zł (słownie: dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. III. Na podstawie 105 § 1 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267)w zw. z art. 83 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) oraz stosowanie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy, - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: umarza się jako bezprzedmiotowe wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Romana Kamienicznego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu, we wzorcu umowy „UMOWA SPRZEDAŻY” postanowień, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), o treści: − „ Ewentualne spory wynikające z realizacji niniejszej Umowy Sprzedający może rozstrzygać przed sądem właściwym ze względu na miejsce spełnienia świadczenia (sąd rzeczowo właściwy dla placówki prowadzącej rachunek bankowy Sprzedającego w przypadku obowiązku świadczenia na ww. rachunek.) ”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. IV . Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 wyżej wymienionej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: postanawia się obciążyć Romana Kamienicznego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu , kosztami postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w punkcie I sentencji decyzji oraz zobowiązać Romana Kamienicznego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu, do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w wysokości 17,20 zł. (słownie: siedemnaście złotych dwadzieścia groszy) w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. 3 Uzasadnienie W toku postępowania wyjaśniającego w sprawie badania krajowego rynku sprzedaży bezpośredniej poza lokalem przedsiębiorstwa towarów oferowanych przez przedsiębiorców (sygn. akt RŁO-401-1/12/RB-AK) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej: „Prezesem Urzędu”, ustalił, iż Roman Kamieniczny prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu, zwany dalej: „Roman Kamieniczny”, prowadzi sprzedaż bezpośrednią poza lokalem przedsiębiorstwa pościeli wełnianej, urządzeń masujących i artykułów gospodarstwa domowego w oparciu o wzorzec umowy pod nazwą „ UMOWA SPRZEDAŻY”. W wyniku przeprowadzonej kontroli powyższego wzorca umowy Prezes Urzędu zakwestionował postanowienia o treści: „ Ewentualne spory wynikłe na tle realizacji niniejszej umowy Strony rozstrzygać będą polubownie, a ostateczne przed właściwym Sądem Rejonowym w Poznaniu.” i „ Ewentualne spory wynikające z realizacji niniejszej Umowy Sprzedający może rozstrzygać przed sądem właściwym ze względu na miejsce spełnienia świadczenia (sąd rzeczowo właściwy dla placówki prowadzącej rachunek bankowy Sprzedającego w przypadku obowiązku świadczenia na ww. rachunek.) ” oraz „W przypadku wniesienia reklamacji Kupujący ponosi koszty dostarczenia i odbioru od sprzedającego przedmiotu reklamacji.” , które są podobne do treści postanowień umownych wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone – zwanego dalej: „rejestrem” – o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) – zwanego dalej „k.p.c.”. Prezes Urzędu uznał, iż istnieją podstawy do postawienia Romanowi Kamienicznemu zarzutu stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów”. W związku z powyższym Prezes Urzędu wszczął postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Romana Kamienicznego, praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na bezprawnym działaniu w zakresie stosowania we wzorcu umowy o nazwie „Umowa Sprzedaży” postanowień umownych wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., o treści: 1. „ Ewentualne spory wynikające z realizacji niniejszej Umowy Sprzedający może rozstrzygać przed sądem właściwym ze względu na miejsce spełnienia świadczenia (sąd rzeczowo właściwy dla placówki prowadzącej rachunek bankowy Sprzedającego w przypadku obowiązku świadczenia na ww. rachunek.) ”; 2. „ Ewentualne spory wynikłe na tle realizacji niniejszej umowy Strony rozstrzygać będą polubownie, a ostateczne przed właściwym Sądem Rejonowym w Poznaniu.”; 3. „W przypadku wniesienia reklamacji Kupujący ponosi koszty dostarczenia i odbioru od sprzedającego przedmiotu reklamacji.”; co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 4 W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Roman Kamieniczny w pismach z dnia 17 stycznia 2013 r. i z dnia 23 maja 2013 r. wyjaśnił, iż zakwestionowane postanowienia zostały wycofane z wzorca umowy na początku stycznia 2013 r. a omyłkowo znalazły się w przesłanej umowie. Robert Kamieniczny wyjaśnił, że nie był świadomy, iż kwestionowane przez Prezesa Urzędu postanowienia są niedozwolone. W związku z powyższym Roman Kamieniczny wystąpił o wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Pismem z dnia 28 maja 2013 r. Prezes Urzędu zawiadomił Romana Kamienicznego o ostatecznym zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Roman Kamieniczny prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu został wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Zajmuje się sprzedażą bezpośrednią poza lokalem przedsiębiorstwa pościeli wełnianej, urządzeń masujących i artykułów gospodarstwa domowego Przedmiotem analizy Prezesa Urzędu w ramach niniejszego postępowania był wzorzec umowy o nazwie „UMOWA SPRZEDAŻY” stosowany przez Romana Kamienicznego przy zawieraniu umów sprzedaży z konsumentami w rozumieniu przepisu art. 22 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) – zwanej dalej: :”k.c.”., zgodnie z którym, za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. We wzorcu umowy pn. „UMOWA SPRZEDAŻY” Roman Kamieniczny ustalił jednostronnie postanowienie o treści: „ Ewentualne spory wynikłe na tle realizacji niniejszej umowy Strony rozstrzygać będą polubownie, a ostateczne przed właściwym Sądem Rejonowym w Poznaniu.” i „W przypadku wniesienia reklamacji Kupujący ponosi koszty dostarczenia i odbioru od sprzedającego przedmiotu reklamacji.”. W dniu 6 lipca 2012 r. pod numerem 3385 do rejestru zostało wpisane postanowienie wzorca umowy o treści: „Koszty związane z odesłaniem towaru reklamowanego ponosi kupujący", uznane za niedozwolone przez Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów”) w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., sygnatura akt: XVII AmC 3192/11. W dniu 4 listopada 2005 r. pod numerem 565 do rejestru zostało wpisane postanowienie wzorca umowy o treści: „Właściwym dla rozstrzygania sporów wynikających z regulaminu świadczenia usług jest sąd powszechny właściwy dla siedziby Operatora”", uznane za niedozwolone przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 29 września 2005 r., sygnatura akt: XVII AmC 57/03. W dniu 20 września 2006 r. pod numerem 879 do rejestru zostało wpisane postanowienie wzorca umowy o treści: „Sądem właściwym do rozstrzygnięcia będzie sąd właściwy dla miejsca siedziby MFRR”, uznane za niedozwolone przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 20 lipca 2006 r., sygnatura akt: XVII AmC 9/06. Z powodu niemożności określenia dokładnej daty zaniechania stosowania kwestionowanych postanowień (Roman Kamieniczny określił datę zaniechania ich 5 stosowania na początek stycznia 2013 r.) Prezes Urzędu przyjął najkorzystniejszą dla strony datę wykreślenia z wzorca umowy „UMOWA SPRZEDAŻY” kwestionowanych przez Prezesa Urzędu postanowień, to jest 2 stycznia 2013 r. Ponadto Prezes Urzędu ustalił, że postanowienie o treści: „ Ewentualne spory wynikające z realizacji niniejszej Umowy Sprzedający może rozstrzygać przed sądem właściwym ze względu na miejsce spełnienia świadczenia (sąd rzeczowo właściwy dla placówki prowadzącej rachunek bankowy Sprzedającego w przypadku obowiązku świadczenia na ww. rachunek.) ” było stosowane przez innego badanego przedsiębiorcę, a nie Romana Kamienicznego. „Ogólne Warunki Sprzedaży” w których było kwestionowane postanowienie, przypadkowo podpięte do „UMOWY SPRZEDAŻY” błędnie zostało uznane za integralną część „UMOWY SPRZEDAŻY”. Roman Kamieniczny nie stosował w obrocie prawnym „Ogólnych Warunków Sprzedaży”. Roman Kamieniczny nie kwestionował zasadności postawienia mu w niniejszym postępowaniu ww. zarzutu. Przychód Romana Kamienicznego za rok 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorcy) złotych. Prezes Urzędu zważył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1 ww. ustawy, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Romana Kamienicznego. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 ww. ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: − stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., − naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, − nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Wskazany przepis stanowi otwarty katalog działań mogących stanowić praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. W związku z powyższym, dla uznania zachowań przedsiębiorcy za niezgodne z zawartym w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, należy wykazać, iż spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1. działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, 2. noszące znamiona bezprawności, 6 3. godzące w zbiorowy interes konsumentów. Ad 1) Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (…). Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej” – jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Roman Kamieniczny został wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej. Zajmuje się działalnością handlową polegającą na sprzedaży bezpośredniej poza lokalem przedsiębiorstwa pościeli wełnianej, urządzeń masujących i artykułów gospodarstwa domowego Nie ulega zatem wątpliwości, iż Roman Kamieniczny jest przedsiębiorcą w rozumieniu powołanego wyżej art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym przy wykonywaniu działalności gospodarczej podlega on rygorom określonym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów i jego działania podlegają ocenie pod kątem naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził , że pierwsza przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Ad 2) Dla uznania zachowań przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest, aby miało ono charakter bezprawny. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt I sentencji niniejszej decyzji, należy podnieść, iż bezprawną jest, zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów polegająca na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Na mocy art. 479 45 § 1 k.p.c., Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest obowiązany przesyłać Prezesowi Urzędu odpis każdego prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone. Na podstawie takich wyroków, Prezes Urzędu jest zobowiązany do prowadzenia rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, stosownie do art. 479 45 § 2 k.p.c. Przepis art. 479 45 § 3 k.p.c. ustanawia zasadę tzw. formalnej jawności rejestru, stanowiąc, że rejestr jest jawny. Jawność rejestru oznacza, że rejestr jest dostępny dla każdego zainteresowanego, czyli każdy ma do niego prawo wglądu. Skutkiem formalnej jawności 7 rejestru jest niemożność zasłaniania się nieznajomością dokonanych w nim wpisów. W rejestrze tym przytacza się treść postanowień wzorców umowy uznanych przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów za niedozwolone. W ocenie Prezesa Urzędu, wpisanie takich postanowień do rejestru, oznacza, że od tej chwili postanowienia te są zakazane we wszystkich wzorcach umów. Zakaz stosowania postanowień wpisanych do rejestru dotyczy nie tylko tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu zapadł wyrok w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, lecz również innych przedsiębiorców. Za takim ujęciem przemawia podstawowy cel postępowania w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, jakim jest usunięcie z obrotu postanowień, które Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone. Chodzi bowiem o to, by konsumenci nie byli narażeni na te postanowienia w przyszłości w umowach zawieranych z innymi przedsiębiorcami. Ponadto, zdaniem Prezesa Urzędu, zakaz stosowania niedozwolonych postanowień wpisanych do ww. rejestru dotyczy także postanowień podobnych. Przedsiębiorca stosuje bowiem postanowienia, których istota jest taka sama, lecz konstrukcja gramatyczna, szyk wyrazów w zdaniu są różne. W związku z tym, zakazane jest też stosowanie postanowienia, którego zakres jest tożsamy z zakresem postanowienia wpisanego do rejestru, nie jest konieczna dokładna, literalna identyczność tych postanowień. Stanowisko Prezesa Urzędu znajduje uzasadnienie w orzecznictwie. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06) wskazał, iż stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Sąd Najwyższy uznał również, iż jeżeli Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uzna określoną klauzulę za niedozwoloną w wyniku przeprowadzonej kontroli abstrakcyjnej i zostanie ona wpisana do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 23a ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów – którego odpowiednikiem w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jest art. 24 ust. 2 pkt 1 – dopuszcza się każdy z przedsiębiorców, który wprowadza do stosowanych klauzul zmiany o charakterze kosmetycznym, polegające np. na przestawieniu szyku wyrazów lub zmianie użytych wyrazów, jeżeli zmiany te nie prowadzą do zmiany istoty klauzuli. W ocenie Prezesa Urzędu stosowane przez Romana Kamienicznego postanowienie zawarte we wzorcu umowy pn. „UMOWA SPRZEDAŻY ”, o treści: „ Ewentualne spory wynikłe na tle realizacji niniejszej umowy Strony rozstrzygać będą polubownie, a ostateczne przed właściwym Sądem Rejonowym w Poznaniu.” jest tożsame z niedozwolonymi postanowieniami umownymi, wpisanymi do rejestru na podstawie: - wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 stycznia 2007 roku sygn. akt XVII AmC 37/06, pod numerem 565, o treści: „ Właściwym dla rozstrzygania sporów wynikających z regulaminu świadczenia usług jest Sąd powszechny właściwy dla siedziby operatora”, - wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 20 lipca 2006 roku sygn. akt XNII AmC 9/06, pod numerem 879, o treści: Sądem właściwym dla rozstrzygnięcia będzie sąd właściwy dla miejsca siedziby MFRR”. Wskazane postanowienie jak i postanowienia wskazane w rejestrze naruszają art. 385 1 § 1 k.c. i stanowią odpowiednik postanowienia z art. 385 3 pkt 23 k.c., gdyż wyłączają zasadę właściwości ogólnej i przemiennej sądu, a to może stanowić dodatkową dolegliwość dla 8 konsumenta, a także ograniczać realizację przysługujących mu uprawnień. Wskazane postanowienia stanowią tzw. klauzulę prorogacyjną i ustalają wyłączną właściwość sądu do rozpoznania ewentualnych sporów z umowy na podstawie siedziby lub miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorcy. W przypadku powstania sporu na tle wykonywania umowy, postanowienia te bezprawnie narzucają konsumentom właściwość miejscową sądu i ograniczają ich prawa do wytoczenia powództwa, wynikające z przepisów k.p.c. o właściwości ogólnej i przemiennej. Zmiana właściwości miejscowej sądu stanowi zagrożenie interesu konsumenta w sytuacjach, kiedy zmuszałoby go to do prowadzenia procesu przed sądem w odległej miejscowości. W ocenie Prezesa Urzędu, postanowienie stosowane przez Romana Kamienicznego oraz postanowienia wpisane do rejestru pod numerami 565 i 879 mogą zostać uznane za tożsame. Każde z wyżej wymienionych postanowień dotyczy wskazania sądu właściwego dla rozpoznania sporu wynikłego na gruncie wiążącej strony umowy i każde z nich ustala wyłączną właściwość sądu korzystniejszą dla przedsiębiorcy. Stosowanie postanowień wpisanych do rejestru oraz postanowienia stosowanego przez Romana Kamienicznego wywołuje tożsame skutki, bowiem w przypadku powstania sporu na tle wykonywania umowy, postanowienia te bezprawnie narzucają konsumentom właściwość miejscową sądu i ograniczają ich prawa do wytoczenia powództwa, wynikające z przepisów k.p.c. Postanowienie zawarte we wzorcu umowy pn. „Umowa Sprzedaży” w brzmieniu: „W przypadku wniesienia reklamacji Kupujący ponosi koszty dostarczenia i odbioru od sprzedającego przedmiotu reklamacji.” jest tożsame z niedozwolonym postanowieniem umownym, wpisanym do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 6 grudnia 2011 roku sygn. akt. XVII AmC 3192/11 pod numerem 3385, o treści: „Koszty związane z odesłaniem towaru reklamowanego ponosi kupujący.” gdyż w obu przypadkach przedsiębiorcy przerzucają ryzyko finansowe prowadzenia działalności gospodarczej na konsumentów, nawet w tych sytuacjach, w których reklamacja jest uzasadniona. Należy nadmienić, że w uzasadnieniu do powyższego wyroku Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów podkreślił, że „konsument kupujący określony towar zakłada, że nadaje się on do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany oraz że jego właściwości odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju. Za taki właśnie towar konsument płaci cenę. Za rażąco naruszające jego interesy należy natomiast uznać żądanie, aby w razie niezgodności towaru z umową, konsument ponosił dodatkowe koszty związane z przywróceniem pożądanych właściwości towaru. Taki konsument znajdowałby się w gorszej sytuacji od konsumenta, który nabył wolny od wad, bowiem nie ze swojej winy zostałby czasowo pozbawiony możliwości korzystania z zakupionego towaru, a ponadto w ostatecznym rozrachunku poniósłby wyższe koszty związane z jego użytkownikiem”. W ocenie Prezesa Urzędu, postanowienie stosowane przez Romana Kamienicznego oraz postanowienie wpisane do rejestru pod numerem 3385 mogą zostać uznane za tożsame co do celu i skutku. Każde z wyżej wymienionych postanowień wywołuje tożsame skutki polegające na bezprawnym przerzuceniu na konsumenta kosztów przesyłki związanych z przywróceniem pożądanych właściwości towaru, co w ostatecznym rozrachunku skutkuje wyższymi kosztami związanymi z użytkowaniem zakupionego towaru w stosunku do kosztów poniesionych przez konsumentów, którzy otrzymali niewadliwy towar. Mając na uwadze powyższe ustalenia Prezes Urzędu stwierdził , że druga przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . 9 Ad 3) Przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiują pojęcia zbiorowego interesu konsumentów. Przepis art. 24 ust. 3 stanowi jedynie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Z całą pewnością mamy do czynienia ze zbiorowym interesem konsumentów wówczas, gdy działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy dotyczy, bądź może dotyczyć nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zindywidualizować. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. Dla stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. Podkreślenia wymaga również fakt, że o tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszcząć tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczbie potencjalnych konsumentów (wyrok SN z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt I CKN 504/01). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem praw nieograniczonej i nieokreślonej liczby konsumentów, którzy zapoznali się, bądź mogli zapoznać się z dostępnym wzorcem umowy i zawarli, bądź mogli zawrzeć z Romanem Kamienicznym umowę, zawierającą niedozwolone postanowienia wzorca umowy wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Ponadto, mamy również do czynienia z naruszeniem nieograniczonej i nieokreślonej liczby konsumentów, których Roman Kamieniczny mógł zniechęcić do reklamowania wadliwych towarów lub do występowania z roszczeniami przed sądami cywilnymi w zakresie sporów dotyczących zawartej umowy sprzedaży. W tej sytuacji bezprawne zachowanie przedsiębiorcy nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z naruszonymi uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej grupy kontrahentów Romana Kamienicznego. Takie działanie przedsiębiorcy godzi w zbiorowe interesy konsumentów. Rozstrzygnięcie podejmowane w niniejszej sprawie w ramach realizacji interesu publicznego nie dotyczy więc sytuacji pojedynczych konsumentów, lecz służy przeciwdziałaniu negatywnym zjawiskom występującym na rynku. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził , że trzecia przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . W czasie trwania niniejszego postępowania Rowan Kamieniczny poinformował Prezesa Urzędu, że na początku stycznia 2013 r. wycofał z obrotu prawnego kwestionowane postanowienia wykreślając je z obowiązującego wzorca umowy „UMOWA SPRZEDAŻY”. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz wobec spełnienia przesłanek koniecznych do stwierdzenia praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów określonych w art. 24 10 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przesłanek wydania decyzji o uznaniu praktyk za naruszające zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającej zaniechanie ich stosowania wskazanych w art. 27 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Nałożenie kary pieniężnej Zgodnie z art. 106 ust 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w swojej decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ww. kara ma charakter fakultatywny, a zatem do Prezesa Urzędu należy - w ramach uznania administracyjnego – uznanie w decyzji zasadności nałożenia kary pieniężnej wraz z określeniem jej wysokości. Wprawdzie ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów, nie zawiera katalogu przesłanek, od których uzależniona jest decyzja o nałożeniu kary, jednakże art. 111 wskazuje, że ustalając wysokość kary Prezes Urzędu winien wziąć pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ustalając wysokość kary pieniężnej w decyzjach stwierdzających naruszenie zakazów określonych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, należy zatem uwzględnić wagę tego naruszenia, rozmiar skutków stosowanej praktyki ograniczającej konkurencję, bądź praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jak również zaistniałe okoliczności obciążające i łagodzące. W niniejszej sprawie Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożenie na Romana Kamienicznego kary pieniężnej za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów opisaną w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kary za powyższą praktykę Prezes Urzędu dokonał w pierwszej kolejności oceny wagi naruszenia, na podstawie której ustalono kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, a następnie uwzględniając wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające odpowiednio modyfikował ustaloną wysokość kwoty bazowej. Podkreślić należy, iż nakładana przez Prezesa Urzędu kara finansowa pełnić powinna funkcje: represyjną, prewencyjną i edukacyjną. Ustalając wymiar kary Prezes Urzędu wziął przede wszystkim pod uwagę funkcję prewencyjną kar, w tym prewencję ogólną. Kara bowiem winna być ustalona tak, aby powstrzymywać przedsiębiorcę stosującego praktykę oraz innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Zachodzi zatem konieczność wymierzenia kary o takiej wysokości, która zniechęci przedsiębiorców zajmujących się podobną działalnością gospodarczą do stosowania postanowień umownych sprzecznych z obowiązującym prawem, a tym samym zobliguje ich do bieżącego uaktualniania, stosowanych przez siebie wzorców. Odnośnie punktu I sentencji niniejszej decyzji, w przeprowadzonym postępowaniu Prezes Urzędu stwierdził stosowanie przez Romana Kamienicznego dwóch niedozwolonych postanowień umownych. Każde z postanowień stosowanych przez ww. przedsiębiorcę w istotny sposób wpływa na sytuację prawną i ekonomiczną konsumenta narażając go na poniesienie kosztów dojazdów związanych z ewentualnym sporem jak i kosztów przesłania i odbioru towaru zgłoszonego do reklamacji. Postanowienia te zniechęcają konsumenta do składania reklamacji i występowania w razie sporu do sądu z powództwem. 11 Prezes Urzędu ustalając karę wziął pod uwagę okoliczność, iż Roman Kamieniczny po raz pierwszy naruszył ustawę o ochronie konkurencji i konsumentów. Nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu, nakładając karę pieniężną, Prezes Urzędu wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu, opisane w niniejszej decyzji działania – podejmowane przez Romana Kamienicznego w zakresie stosowania w obrocie z udziałem konsumentów wzorca umowy zawierającego postanowienia tożsame z wpisanymi do rejestru – powinny były się kojarzyć z nieuchronnością bezprawnego naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Należy jednak przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnej intencji naruszenia tych interesów. Zebrane w trakcie niniejszego postępowania wyjaśnienia i informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie Romana Kamienicznego. Pomimo tego – jak już wcześniej wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Konsekwencją stosowania powyższej praktyki było pogorszenie sytuacji prawnej i ekonomicznej konsumentów. Fakt, że kwestionowane zapisy funkcjonowały w obrocie prawnym stwarza zagrożenie, że przedsiębiorca mógł w tym czasie, albo nadmiernie ograniczyć zakres swojej odpowiedzialności, albo nałożyć na konsumentów dodatkowe obowiązki i domagać się ich spełnienia. Jednocześnie przy analizie wagi naruszeń, Prezes Urzędu uwzględnił długotrwały okres naruszenia, który wynosił powyżej 12 miesięcy. W związku z powyższym Prezes Urzędu uznał, iż natura naruszenia i kumulacja naruszeń polegających na stosowaniu niedozwolonych postanowień umownych wpisanych do rejestru uzasadnia ustalenie wyjściowego poziomu wymiaru kary pieniężnej na poziomie (tajemnica przedsiębiorcy) przychodu uzyskanego przez Romana Kamienicznego w 2012 r., co jest równe kwocie 3 000,00 zł. Prezes Urzędu ustalając karę wziął pod uwagę okoliczność wykazania przez Romana Kamienicznego zaniechania stosowania niedozwolonej praktyki. Powyższe należy poczytać jako okoliczność łagodzącą, tym samym uzasadniającą obniżenie poziomu wymiaru kary o 30%. W związku z powyższym, Prezes Urzędu postanowił nałożyć na Romana Kamienicznego karę w wysokości 2250 zł. (słownie: dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych), co odpowiada około (tajemnica przedsiębiorcy) przychodu przedsiębiorcy osiągniętego w 2012 r. i równocześnie stanowi około (tajemnica przedsiębiorcy) kary maksymalnej. Kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Prezes Urzędu uznał, że orzeczona kara prawidłowo spełni zarówno funkcję represyjną, jak i swoje zadania w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej, zapobiegając stosowaniu podobnych naruszeń w przyszłości zarówno przez samego przedsiębiorcę, jak i przez innych sprzedawców towarów. W związku z powyższym Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie II sentencji niniejszej decyzji. 12 III. Umorzenie postępowania. Kolejny z postawionych Romanowi Kamienicznemu zarzutów stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o jakich mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczy zamieszczenia we wzorcu „UMOWA SPRZEDAŻY” postanowienia o treści: „ Ewentualne spory wynikające z realizacji niniejszej Umowy Sprzedający może rozstrzygać przed sądem właściwym ze względu na miejsce spełnienia świadczenia (sąd rzeczowo właściwy dla placówki prowadzącej rachunek bankowy Sprzedającego w przypadku obowiązku świadczenia na ww. rachunek.) ”, które zostało wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.). Punktem wyjścia dla oceny bezprawności stosowania powyższej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, było błędne wstępne założenie, że „Ogólne warunki umowy” w których znajdowało się kwestionowane postanowienie stanowią integralną część wzorca umowy „UMOWA SPRZEDAŻY”. Jak ustalono w toku postępowania, „Ogólne warunki umowy” nie były częścią wzorca umowy „UMOWA SPRZEDAŻY” i nigdy nie były stosowane przez Romana Kamienicznego. Zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Na podstawie przepisu art. 105 § 1 ww. Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów pozwalających na rozstrzygniecie sprawy co do jej istoty. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2003 r. (sygn. akt III SA 2225/01) stwierdził, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, iż bezprzedmiotowość postępowania dotyczy przedmiotu prowadzonego postepowania. Nie stosowanie przez Romana Kamienicznego we wzorcu umowy „UMOWA SPRZEDAŻY” jak i w zawieranych umowach z konsumentami postanowienia o treści : „ Ewentualne spory wynikające z realizacji niniejszej Umowy Sprzedający może rozstrzygać przed sądem właściwym ze względu na miejsce spełnienia świadczenia (sąd rzeczowo właściwy dla placówki prowadzącej rachunek bankowy Sprzedającego w przypadku obowiązku świadczenia na ww. rachunek.) ” wyklucza możliwość postawienia mu zarzutu stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie III sentencji niniejszej decyzji. Ad. IV. sentencji niniejszej decyzji 13 Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku organ antymonopolowy stwierdził naruszenie przepisów tejże ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania. Przedmiotowe postępowanie wykazało, iż Roman Kamieniczny dopuścił się stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia pism urzędowych. Kosztami niniejszego postępowania są koszty doręczenia Romanowi Kamienicznemu pism urzędowych. W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił obciążyć Romana Kamienicznego kwotą 17,20 zł. (słownie: siedemnaście złotych 20 groszy). Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu postanowił jak w punkcie IV sentencji niniejszej decyzji. Stosownie do art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, kary pieniężne należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa Urzędu na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie do Narodowego Banku Polskiego, Oddział Okręgowy w Warszawie, na rachunek Nr 51101010100078782231000000. Koszty niniejszego postępowania należy uiścić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie do Narodowego Banku Polskiego, Oddział Okręgowy w Warszawie, na rachunek Nr 51101010100078782231000000 w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt IV sentencji niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 32 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), oraz art. 264 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. 14 Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Z-ca Dyrektora Delegatury Andrzej Kędzia Otrzymuje: Roman Kamieniczny Roman Kamieniczny „WOOL-KAM” w Poznaniu 61-003 Poznań