RŁO-33/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I ONSUMENTÓW DELEGATURA w ŁODZI ul. Piotrkowska 120 90-006 Łódź tel. (42) 636 36 89, fax (42) 636 07 12 e’mail: lodz@uokik.gov.pl RŁO- 61- 56( )/12/AK Łódź, dnia 28 czerwca 2013 r. DECYZJA Nr RŁO 33/2013 I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 tej ustawy po przeprowadzeniu postępowania w sprawie podejrzenia stosowania przez BODYHELP Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w Katowicach, praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów bezprawne działanie BODYHELP Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej polegające na stosowaniu nieuczciwej praktyki rynkowej wskazanej w art. 5 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz.1206) poprzez wprowadzenie konsumentów w błąd w zakresie prawa do odstąpienia od umowy sprzedaży zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, jedynie poprzez zwrot zakupionego towaru w oryginalnym opakowaniu bez śladów używania poprzez stosowane we wzorcu umowy o nazwie „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” postanowienia, o treści: „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się do siedziby firmy BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. 40-600 Katowice, ul. Kościuszki 227 w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania z załączonym oryginalnym dokumentem zakupu (paragon, faktura VAT).” i nakazuje się zaniechanie jej stosowania. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) 2 – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na BODYHELP Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w Katowicach karę pieniężną w wysokości: 1206 zł (słownie: tysiąc dwieście sześć złotych), z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa. III. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 wyżej wymienionej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do jej art. 33 ust. 5 i 6 – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: postanawia się obciążyć BODYHELP Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w Katowicach kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów i zobowiązuje się BODYHELP Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w Katowicach, do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 27,30 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych trzydzieści groszy) w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie W toku postępowania wyjaśniającego w sprawie badania krajowego rynku sprzedaży bezpośredniej poza lokalem przedsiębiorstwa towarów oferowanych przez przedsiębiorców (sygn. akt RŁO-401-1/12/RB-AK) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej: „Prezesem Urzędu” – ustalił, iż BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w Katowicach – zwana dalej: „Spółką” – prowadzi sprzedaż bezpośrednią poza lokalem przedsiębiorstwa wyrobów wełnianych, masażerów, lamp do światłoterapii i artykułów gospodarstwa domowego. Umowy sprzedaży z konsumentami na powyższe towary są zawierane w oparciu o wzorzec umów pod nazwą „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” . W treści wzorca umowy i tym samym w umowach zawieranych na jego podstawie Spółka zamieściła postanowienia o treści: „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się do siedziby firmy BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. 40-600 Katowice, ul. Kościuszki 227 w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania z załączonym oryginalnym dokumentem zakupu (paragon, faktura VAT). ”. Prezes Urzędu uznał, że stosowanie powyższego postanowienia może stanowić nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) polegającą na wprowadzeniu w błąd odnośnie możliwości odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa jedynie poprzez 3 zwrot zakupionego towaru w oryginalnym opakowaniu bez śladów używania. W dniu 17 grudnia 2012 r. Prezes Urzędu wszczął postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez BODYHELP Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w Katowicach, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na: - stosowaniu nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) polegającej na wprowadzeniu w błąd odnośnie możliwości odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa jedynie poprzez zwrot zakupionego towaru w oryginalnym opakowaniu bez śladów używania na skutek umieszczenia we wzorcu umowy pod nazwą „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” postanowienia, o treści: „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się do siedziby firmy BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. 40-600 Katowice, ul. Kościuszki 227 w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania z załączonym oryginalnym dokumentem zakupu (paragon, faktura VAT).”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (dowód karty: Nr 1-3). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Spółka w piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. wyjaśniła, iż pomimo zamieszczenia we wzorcu umowy kwestionowanego przez Prezesa Urzędu postanowienia, postanowienie to nie było przez nią stosowane. Ponadto, Spółka poinformowała, że kwestionowane przez Prezesa Urzędu postanowienie zostało wykreślone (dowód karta: Nr 39). Na dowód powyższego zachowania Spółka załączyła do ww. pisma „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” z wykreślonym kwestionowanym postanowieniem (dowód karta: Nr 40). Spółka nie podała daty wykreślenia powyższego postanowienia z wzorca umowy „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej”. Na wezwanie Prezesa Urzędu o podanie daty wykreślenia z wzorca umowy kwestionowanego postanowienia Spółka nie odpowiedziała. Przychód Spółki za rok 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorcy) zł (dowód karta: Nr 39). Pismem z dnia 28 maja 2013 r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Spółka jest spółką prawa handlowego wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000337635. Przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż wyrobów wełnianych, masażerów, lamp do światłoterapii i artykułów gospodarstwa domowego. Spółka prowadzi sprzedaż bezpośrednią ww. artykułów poza lokalem przedsiębiorstwa . Sprzedaż ta prowadzona jest podczas prezentacji, na której konsumenci są zapewniani o walorach i funkcjonalności prezentowanych towarów oraz adekwatności ich ceny w stosunku do oferowanego towaru oraz potrzebie jego zakupu. Umowy sprzedaży są 4 zawierane w oparciu o wzorzec umowy pod nazwą „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej”. W stosowanym wzorcu umów pod nazwą „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” w pkt 18 Spółka zamieściła postanowienia o treści: „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się do siedziby firmy BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. 40-600 Katowice, ul. Kościuszki 227 w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania z załączonym oryginalnym dokumentem zakupu (paragon, faktura VAT). ”. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) – zwanej dalej: „ustawą o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym” praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu (ust. 1). Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk, jeżeli działania te spełniają przesłanki określone w ust. 1 (ust. 2). Natomiast w świetle art. 5 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzające w błąd działanie może w szczególności dotyczyć praw konsumenta, w szczególności prawa do naprawy lub wymiany produktu na nowy albo prawa do obniżenia ceny lub do odstąpienia od umowy (art. 5 ust. 3 pkt 4). Jednocześnie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.1225) – zwana dalej: „ustawą o ochronie niektórych praw konsumentów”, konsument, który zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni od zawarcia umowy. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty (ust. 3). W odpowiedzi na wszczęcie niniejszego postepowania Spółka wskazała, że nie stosuje już tego postanowienia, gdyż zostało ono wykreślone z wzorca umów: „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej”. Z załączonego do ww. odpowiedzi wzorca umów wynikało, że wykreślenie polegało na fizycznym przekreśleniu tego postanowienia długopisem we wzorcu umowy, co wskazuje na każdorazowe wykreślanie kwestionowanego postanowienia z treści zawieranej umowy w momencie podpisywania umowy lub podczas przygotowywania tekstu umowy do podpisania. Z treści pisma nie wynikało, ze Spółka podjęła lub zamierza podjąć działania w celu wyeliminowania z obowiązujących umów kwestionowanego postanowienia, np. poprzez ich aneksowanie. Spółka nie odpowiedziała na wezwanie Prezesa Urzędu 5 dotyczące wskazania daty zaniechania stosowania kwestionowanego postanowienia. Przychód Spółki za rok 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorcy) zł. Prezes Urzędu zważył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w ustawie jest zatem, aby działania przedsiębiorców – którym zarzucono naruszenie jej przepisów – stanowiły potencjalne zagrożenie interesu publicznego, nie zaś interesu jednostki lub grupy. Ustawa, w odniesieniu do przedsiębiorców chroni wobec tego konkurencję, a w odniesieniu do konsumentów ich interesy, jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Spółki. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów W przedmiotowym postępowaniu Prezes Urzędu postawił Spółce zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, polegającej na stosowaniu nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym polegającej na wprowadzeniu w błąd odnośnie możliwości odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa jedynie poprzez zwrot zakupionego towaru w oryginalnym opakowaniu bez śladów używania na skutek umieszczenia we wzorcu umowy pod nazwą „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” postanowienia, o treści: „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się do siedziby firmy BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. 40-600 Katowice, ul. Kościuszki 227 w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania z załączonym oryginalnym dokumentem zakupu (paragon, faktura VAT).”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 tej ustawy, przez praktykę naruszająca zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: − stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. 6 − naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, − nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Dla udowodnienia stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest każdorazowo kumulatywne spełnienie trzech przesłanek: 1) kwestionowane działanie jest działaniem przedsiębiorcy, 2) działanie to jest bezprawne, 3) działanie przedsiębiorcy godzi w zbiorowy interes konsumentów. Ad 1) Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (…). Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej” – jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Spółka jest spółką prawa handlowego wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000337635. Przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż wyrobów wełnianych, masażerów, lamp do światłoterapii i artykułów gospodarstwa domowego w sprzedaży bezpośredniej. Działalność tą Spółka prowadzi we własnym imieniu w sposób zorganizowany i ciągły, w celach zarobkowych posiada zatem status przedsiębiorcy. W związku z powyższym Prezes Urzędu stwierdził, że pierwsza przesłanka niezbędna do stwierdzenia stosowania przez Spółkę praktyki wskazanej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona. Ad 2 ) Bezprawność, tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z prawem. Bezprawność jest kategorią obiektywną. Przy jej ocenie rozważyć należy każdorazowo kwestię, czy czyn sprawcy był zgodny, czy też niezgodny z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródłem tych zasad są normy prawa powszechnie obowiązującego - jako reguły postępowania wyznaczone przez nakazy i zakazy wynikające z norm prawa pozytywnego (w szczególności prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, pracy, finansowego, ustaw i aktów prawnych regulujących poszczególne dziedziny gospodarki, itp.) oraz nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego, czyli tzw. dobre obyczaje (por.: G. Bieniek, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga III. Zobowiązania. Tom I, Warszawa 2006, także Lex Polnica). O bezprawności działania decyduje całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (uzasadnienie do I PKN 267/2001 wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna – Lex Polonica). 7 Sąd Najwyższy wskazał, że o bezprawności działania można mówić wówczas, gdy nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających określone działanie, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy, wykonywanie prawa podmiotowego, zgoda pokrzywdzonego lub działanie w obronie uzasadnionego interesu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.10.1989 r. II CR 419/89 OSP 1990/11-12 poz. 377). Ponadto, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r. (sygn. akt III SK 7/06) stwierdził, że konsument ma prawo do kompletnej i jednoznacznej informacji w sprawach mających istotne znaczenie dla zabezpieczenia jego interesu prawnego w warunkach globalizacji (masowości) obrotu prawnego i wielości ofert na rynku, które nie zawsze posługują się prawdziwymi i pełnymi informacjami, a niekiedy wprowadzają w błąd lub w sposób ukryty godzą w indywidualny i zbiorowy interes konsumentów . W art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zamieszczono przykładowe wyliczenia praktyk zakazanych przez ustawodawcę. Zgodnie z pkt 3 tego artykułu praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów może być godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy mające postać nieuczciwej praktyki rynkowej. W ocenie Prezesa Urzędu stosowanie we wzorcu umowy „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” postanowienia o treści: „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się do siedziby firmy BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. 40-600 Katowice, ul. Kościuszki 227 w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania z załączonym oryginalnym dokumentem zakupu (paragon, faktura VAT).” jest przejawem stosowania przez Spółkę nieuczciwej praktyki rynkowej. Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym dokonuje podziału nieuczciwych praktyk rynkowych na nieuczciwe praktyki rynkowe zakazane w każdych okolicznościach oraz praktyki rynkowe zakazane po spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 4 ust. 1 tej ustawy, tj. klauzuli generalnej. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym stanowi, iż praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. W art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym ustawodawca uznał, że wprowadzające w błąd działanie przedsiębiorcy dotyczyć może praw konsumenta, w szczególności prawa do naprawy lub wymiany produktu na nowy albo prawa do obniżenia ceny lub do odstąpienia od umowy. Treść tego przepisu przesądza o kluczowej roli przekazywanych w tym zakresie informacji w podejmowaniu decyzji rynkowej przez konsumenta. Jak wynika z powyższych przepisów dotyczą one każdej podejmowanej przez konsumenta decyzji, nie tylko decyzji o zakupie produktu, lecz także decyzji związanej z możliwością zwrotu zakupionego towaru, na którą ma wpływ lub może potencjalnie mieć wpływ praktyka rynkowa danego przedsiębiorcy. Nie jest przy tym konieczne, aby zachowanie przedsiębiorcy wywołało skutek, wystarczy sama hipotetyczna możliwość 8 wprowadzenia przeciętnego konsumenta w błąd. Na podstawie art. 2 ust. 8 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym za przeciętnego konsumenta uznaje się konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Wymaga się oceny tych cech z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna i umysłowa. W praktyce oznacza to, że należy wymagać od konsumenta pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, w tym odnośnie praw i obowiązków jakie ciążą na nim jako kupującym i przedsiębiorcy, jako sprzedawcy towaru, ale nie można uznać, że jego wiedza jest kompletna i profesjonalna. W przedmiotowej sprawie z uwagi na treść pierwszej części kwestionowanego postanowienia „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się” należy przyjąć, że nabywca towarów – konsument jest dostatecznie poinformowany, w tym przez Spółkę, o prawie do zwrotu zakupionego towaru . Oferta Spółki skierowana była do osób dorosłych zainteresowanych nabyciem konkretnego towaru oferowanego przez Spółkę. Jednocześnie wskazanie przez profesjonalistę - Spółkę w treści ocenianego postanowienia obowiązujących w tym zakresie przepisów powoduje, że konsument mógł wyłączyć przypisywaną mu cechę ostrożności i zwracania uwagi przy podpisywaniu umowy sprzedaży na treść postanowienia, działając w zaufaniu do profesjonalizmu sprzedawcy. Oceny, czy kwestionowane działanie Spółki wprowadza w błąd, należy dokonywać zawsze dla konkretnego przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie elementy praktyki rynkowej oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji (z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym), oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, w szczególności art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów zgodnie z którym konsument, który zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni od zawarcia umowy. W literaturze przyjmuje się, że wprowadzenie w błąd ma charakter abstrakcyjny, jego stwierdzenie nie wymaga zaistnienia jednostkowej dezinformacji. Dokonanie oceny wprowadzenia w błąd zawsze wymaga odniesienia do adresata, którym jest przeciętny konsument. Jeśli zatem w przeświadczeniu przeciętnego konsumenta powstaną wyobrażenia (obiektywnie sprawdzalne, a nie wyłącznie subiektywnie odczuwalne) dotyczące praktyki stosowanej przez przedsiębiorcę, które nie odpowiadają rzeczywistości, mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd. Wprowadzenie w błąd przez praktykę rynkową zawsze zmierza do wytworzenia w świadomości konsumenta mylnego obrazu rzeczywistości (Komentarz do art. 5 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym Małgorzata Sieradzka LEX). Nie ulega zatem wątpliwości, iż pouczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży o treści: „ W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się (…) w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania(…)” warunkujące prawo do skorzystania ze zwrotu zakupionego towaru, zniekształca zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta w trakcie zawierania i po 9 zawarciu umowy sprzedaży. Konsument może bowiem sądzić, że wskazane przez Spółkę uprawnienie do odstąpienia od umowy jest zgodne z prawem i będzie mu przysługiwało jedynie w sytuacji, gdy otrzymanej przesyłki z zakupionym towarem nie otworzy, gdyż w przeciwnym razie jej rozpakowanie, naruszenie zapięć oryginalnego opakowania lub nawet uszkodzenie opakowania, wyjęcie z oryginalnego opakowania, przeliczenie załączonych części składowych rzeczy, połączenie ich razem zmieni stan fizyczny przesłanych i zapakowanych fabrycznie wyrobów wełnianych, masażerów, lamp do światłoterapii lub artykułów gospodarstwa domowego. Tym samym rozpakowanie towaru i wyjęcie z oryginalnego opakowania będzie stanowiło dowód jego używania prowadzący do utraty prawa do zwrotu zakupionego towaru. Konsument otrzymując przesyłkę od Spółki z zakupionym towarem, nie może tak jak w sklepie sprawdzić, czy towar jest zgodny z zapewnieniami sprzedającego o jego właściwościach, przeznaczeniu, funkcjonalności, złożyć go i uruchomić, dokonać porównania z innymi podobnymi wyrobami na rynku, nie wspominając o możliwości sprawdzenia kolorystyki, rozmiaru, czy nawet sprawdzenia w obecności kuriera istnienia zakupionego towaru w przesyłce. Takie czynności mieszczą się w granicach pojęcia zwykłego zarządu rzeczą. Należy przyjąć, że treść wskazanego wyżej postanowienia wpływa na sferę decyzyjną konsumenta, prowadząc do zniekształcenia jego decyzji rynkowych i wyklucza tym samym podjęcie świadomej, zgodnej z oczekiwaniami i preferencjami konsumenta decyzji odnośnie zawarcia i wykonywania umowy sprzedaży ze Spółką. W związku z powyższym należy przyjąć, iż opisana praktyka rynkowa stosowana przez Spółkę wobec konsumentów jest nieuczciwa, gdyż jest sprzeczna z obowiązującym prawem, z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta w trakcie zawierania umowy po jej zawarciu w zakresie prawa do odstąpienia od umowy. Mając na uwadze powyższe Prezes Urzędu stwierdził, że druga przesłanka niezbędna do uznania działań Spółki za praktykę wskazaną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona. Ad 3) Przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiują pojęcia zbiorowego interesu konsumentów. Przepis art. 24 ust. 3 tej ustawy stanowi jedynie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Ze zbiorowym interesem konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działanie przedsiębiorcy dotyczy, bądź może dotyczyć nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zindywidualizować. Prezes Urzędu podkreśla, że o tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż „ (…) nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszcząć tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem 10 wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczbie potencjalnych konsumentów.” (wyrok SN z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt I CKN 504/01). W przedmiotowej sprawie Prezes Urzędu ma do czynienia z naruszeniem praw nieograniczonej i nieokreślonej liczby konsumentów, którzy zapoznali się, bądź mogli zapoznać się z dostępnymi wzorcami umowy i zawarli, bądź mogli zawrzeć ze Spółką umowę zawierające oceniane w postepowaniu postanowienie. W tej sytuacji bezprawne zachowanie Spółki nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z naruszonymi uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej grupy kontrahentów Spółki. Stosowanie opisanej wyżej praktyki może godzić zatem w zbiorowe interesy konsumentów. W związku z powyższym Prezes Urzędu stwierdził, że trzecia przesłanka niezbędna do stwierdzenia stosowania przez Spółkę praktyki wskazanej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona. Z ustaleń dokonanych w niniejszej decyzji wynika, że Spółka podjęła działania mające na celu zaprzestanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jakkolwiek nie stanowiących pełnego jej zaprzestania. Polegały one na każdorazowym wykreślaniu przed podpisywaniem umowy kwestionowanego przez Prezesa Urzędu postanowienia. Pomijając fakt, iż może się zdarzyć, że kwestionowane postanowienie przez przeoczenie nie zostanie wykreślone przez pracownika Spółki, działanie te nie stanowi jednak zaniechania stosowania zarzucanej Spółce praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, ponieważ w obrocie prawnym nadal pozostawały umowy sprzedaży zawierające kwestionowane postanowienia. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24 tej ustawy. Wobec spełnienia przesłanek koniecznych do stwierdzenia praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przesłanek wydania decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie ich stosowania, wskazanych w art. 26 tej ustawy Prezes Urzędu orzekł jak w pkt I sentencji niniejszej decyzji . Nałożenie kary pieniężnej Zgodnie z art. 106 ust 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w swojej decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok 11 nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ww. kara ma charakter fakultatywny, a zatem od Prezesa Urzędu zależy - w ramach uznania administracyjnego – uznanie w decyzji zasadności nałożenia kary pieniężnej wraz z określeniem jej wysokości. Wprawdzie ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów, nie zawiera katalogu przesłanek, od których uzależniona jest decyzja o nałożeniu kary, jednakże art. 111 wskazuje, że ustalając wysokość kary Prezes Urzędu winien wziąć pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ustalając wysokość kary pieniężnej w decyzjach stwierdzających naruszenie zakazów określonych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, należy zatem uwzględnić wagę tego naruszenia, rozmiar skutków stosowanej praktyki ograniczającej konkurencję, bądź praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jak również zaistniałe okoliczności obciążające i łagodzące. W niniejszej sprawie Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożenie na Spółkę kary pieniężnej za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów opisaną w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kar za powyższą praktykę Prezes Urzędu dokonał w pierwszej kolejności oceny wagi naruszenia, na podstawie której ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, a następnie uwzględniając wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające odpowiednio modyfikował ustaloną wysokość kwoty bazowej. Podkreślić należy, iż nakładana przez Prezesa Urzędu kara finansowa pełnić powinna funkcje: represyjną, prewencyjną i edukacyjną. Ustalając wymiar kar Prezes Urzędu wziął przede wszystkim pod uwagę funkcję prewencyjną kar, w tym prewencję ogólną. Kara bowiem winna być ustalona tak, aby powstrzymywać przedsiębiorcę stosującego praktykę oraz innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Zachodzi zatem konieczność wymierzenia kary o takiej wysokości, która zniechęci przedsiębiorców zajmujących się sprzedażą poza lokalem przedsiębiorstwa do stosowania postanowień umownych sprzecznych z obowiązującym prawem, a tym samym zobliguje ich do bieżącego uaktualniania, stosowanych przez siebie wzorców. Odnośnie punktu I sentencji niniejszej decyzji, w przeprowadzonym postępowaniu Prezes Urzędu stwierdził stosowanie przez Spółkę praktyki polegającej na stosowaniu nieuczciwej praktyki rynkowej wskazanej w art. 5 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym w następstwie stosowania we wzorcu umowy o nazwie „Warunki umowy sprzedaży promocyjnej” postanowienia, o treści: „W przypadku powołania się Kupującego na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. zwrot przedmiotu umowy sprzedaży winien dokonać się do siedziby firmy BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. 40-600 Katowice, ul. Kościuszki 227 w stanie fizycznie niezmienionym bez śladów używania z załączonym oryginalnym dokumentem zakupu (paragon, faktura VAT).” . Praktyka ta w istotny sposób wpływa na sytuację prawną konsumentów, gdyż praktycznie pozbawia ich możliwości odstąpienia od umowy, dając Spółce możliwość odmowy przyjęcia zwrotu rozpakowanego z oryginalnego opakowania i sprawdzonego towaru w takim samym zakresie jakby było to dozwolone w sklepie. Stanowi również przejaw naruszenia interesu ekonomicznego 12 konsumentów, albowiem zmusza ich do zapłaty za niechciany towar, nawet w przypadku zaistnienia trudnej sytuacji materialnej. Należy zaznaczyć, że już samo zamieszczenie we wzorcu umowy ww. postanowienia wywołuje negatywne skutki dla konsumentów, którzy kierując się treścią tego postanowienia nie będą korzystali z przysługującego im prawa narażając się tym samym na straty finansowe. Prezes Urzędu przyjął, że powyższe naruszenie miało miejsce na etapie zawierania kontraktu ze skutkiem na wykonanie kontraktu. Ponadto, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu, nakładając karę pieniężną, Prezes Urzędu wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu, opisane w niniejszej decyzji działania – podejmowane przez Spółkę w zakresie stosowania w obrocie z udziałem konsumentów ocenianej praktyki – powinno było się kojarzyć z naruszeniem zbiorowego interesu konsumentów. Należy jednak przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnej intencji naruszenia tych interesów. Zebrane w trakcie niniejszego postępowania wyjaśnienia i informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie Spółki. Pomimo tego – jak już wcześniej wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z powyższym Prezes Urzędu uznał, iż natura naruszenia polegająca na stosowaniu ocenianej praktyki uzasadnia ustalenie wyjściowego poziomu wymiaru kary pieniężnej na poziomie (tajemnica przedsiębiorcy) przychodu uzyskanego przez Spółkę w 2012 r., co jest równe kwocie 1.340,27 zł. Prezes Urzędu ustalając karę wziął pod uwagę pozytywną reakcje Spółkę na wszczęcie postępowania, polegającą na wykreślaniu z wzorca umów kwestionowanego przez Prezesa Urzędu postanowienia. Powyższe Prezes Urzędu uznał za okoliczność łagodzącą, uzasadniającą obniżenie poziomu wymiaru kary o 10%. W efekcie, Prezes Urzędu postanowił nałożyć na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1206 zł (słownie: tysiąc dwieście sześć złotych), co odpowiada około (tajemnica przedsiębiorcy) przychodu przedsiębiorcy osiągniętego w 2012 r. i równocześnie stanowi około (tajemnica przedsiębiorcy) kary maksymalnej. Kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Prezes Urzędu uznał, że orzeczona kara prawidłowo spełni zarówno funkcję represyjną, jak i swoje zadania w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej, zapobiegając stosowaniu podobnych naruszeń w przyszłości zarówno przez samego przedsiębiorcę, jak i przez innych sprzedawców . W związku z powyższym Prezes Urzędu orzekł jak w pkt II. sentencji niniejszej decyzji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania 13 Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów tejże ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – zwanej dalej: „k.p.a.” – w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu. W jego wyniku Prezes Urzędu w punkcie I sentencji niniejszej decyzji stwierdził naruszenie przez Spółkę art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z prowadzoną w toku tego postępowania korespondencją, w tym zwrotem korespondencji. W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił obciążyć Spółkę kwotą kosztów postępowania w wysokości 27,30 zł. (słownie: dwadzieścia siedem złotych trzydzieści groszy). W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił jak w punkcie III sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51101010100078782231000000. Zgodnie z art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów koszty niniejszego postępowania Spółka obowiązana jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231 000000 w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 28 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Jednak w przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt III sentencji niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 264 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 14 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 32 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury Barbara Romańczak-Graca Otrzymuje: BODYHELP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa ul. Kościuszki 227 40-600 Katowice