RŁO-47/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA w ŁODZI ul. Piotrkowska 120 90-006 Łódź tel. (42) 636 36 89, fax (42) 636 07 12 e’mail: lodz@uokik.gov.pl RŁO-61-14( )/13/MD Łódź, dnia 31 października 2013 r. DECYZJA Nr RŁO 47/2013 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów działanie Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi polegające na stosowaniu postanowienia wzorca umowy, które zostało wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) poprzez posługiwanie się we wzorcu umowy pod nazwą Regulamin postanowieniem, o treści: „Reklamacje z tytułu mechanicznych uszkodzeń w czasie transportu lub braku zamówionego produktu w przesyłce będą uwzględniane po przedstawieniu protokołu reklamacyjnego spisanego w obecności spedytora lub pracownika operatora publicznego.” i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 24 stycznia 2013 r. II. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi 2 – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów bezprawne działanie Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi polegające na stosowaniu we wzorcu umowy o nazwie Regulamin, postanowień, o treści: 1) „Zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2000 roku o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22 poz. 271 z późn. zm.) – dalej oznaczona jako ustawa o sprzedaży konsumenckiej, Kupującemu będącemu Konsumentem w rozumieniu ustawy o sprzedaży konsumenckiej, przysługuje prawo zwrotu zakupionego towaru bez podania przyczyny w terminie 10 dni od daty otrzymania przesyłki w ramach odstąpienia od umowy, składając Sprzedawcy oświadczenie na piśmie wraz z towarem.” , które jest sprzeczne z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1225); 2) „Wszystkie towary znajdujące się w ofercie sklepu objęte rękojmią z tytułu wad ukrytych.” , które jest sprzeczne z art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176, ze zm.); 3) „(…) Jeżeli naprawa lub wymiana towaru nie będzie możliwa, Sprzedawca zwróci Kupującemu równowartość ceny towaru lub zaoferuje mu inny, dostępny w sklepie towar.” , które jest sprzeczne z art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176, ze zm.) i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 24 stycznia 2013 r. III. Na podstawie art. 26 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów , za wykonanie którego odpowiadają oni solidarnie, w postaci obowiązku doręczenia konsumentom, z którymi zawarte zostały umowy na podstawie wzorca umowy o nazwie Regulamin, w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia uprawomocnienie się decyzji, drogą elektroniczną informacji o zmianie wskazanego wyżej wzorca umowy, w zakresie naruszeń określonych w punktach I. i II. sentencji niniejszej decyzji oraz publikacji niniejszej decyzji w całości na koszt Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi, za co odpowiadają oni solidarnie, na stronie internetowej 3 www.okazyjniedodomu.pl (przy czym odnośnik do treści decyzji powinien zostać umieszczony na stronie głównej www.okazyjniedodomu.pl ) w ciągu 14 (czternastu) dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji oraz utrzymywanie jej na przedmiotowej stronie internetowej przez okres co najmniej 6 (sześciu) miesięcy. IV. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na Szymona Bęben prowadzącego działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi kary pieniężne w wysokości: 1. 493 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt trzy złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie I. sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa, za zapłatę której odpowiada on solidarnie z Lilianą Maciukiewicz – Bęben prowadzącą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi . 2. 986 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt sześć złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie II. sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa, za zapłatę której odpowiada on solidarnie z Lilianą Maciukiewicz – Bęben prowadzącą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi . V. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 wyżej wymienionej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: postanawia się obciążyć Szymona Bęben prowadzącego działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi, kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 28,50 zł (słownie: dwadzieścia osiem złotych 50/100) i zobowiązuje się Szymona Bęben prowadzącego działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, za zapłatę których odpowiada on solidarnie z Lilianą Maciukiewicz – Bęben prowadzącą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi. VI. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst 4 jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 wyżej wymienionej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: postanawia się obciążyć Lilianę Maciukiewicz – Bęben prowadzącą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi, kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 28,50 zł (słownie: dwadzieścia osiem złotych 50/100) i zobowiązuje się Lilianę Maciukiewicz – Bęben prowadzącą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji , za zapłatę których odpowiada ona solidarnie z Szymonem Bęben prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi. Uzasadnienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej: „Prezesem Urzędu” – przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie, czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach oraz mające na celu wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przez przedsiębiorcę prowadzącego sklep internetowy pod adresem www.kuptanio.com.pl w ramach działalności gospodarczej pod nazwą Energiii s.c. (sygn. RŁO-405-16/12/MD). Mając na uwadze zebrany w toku postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy Prezes Urzędu w dniu 24 czerwca 2013 r. wszczął Postanowieniem Nr 1/61-14/13 (dowód: karty Nr 1 – 3) postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi – zwanych dalej: „Szymonem Bęben” i „Lilianą Maciukiewicz – Bęben”, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na: 1) stosowaniu postanowienia wzorca umowy, które zostało wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone – zwany dalej: „Rejestrem”, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) – zwana dalej: „k.p.c.” poprzez stosowanie we wzorcu umowy pod nazwą Regulamin postanowienia, o treści: „Reklamacje z tytułu mechanicznych uszkodzeń w czasie transportu lub braku zamówionego produktu w przesyłce będą uwzględniane po przedstawieniu protokołu reklamacyjnego spisanego w obecności spedytora lub pracownika operatora publicznego.” , co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331, ze zm.) – zwana dalej: „ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów”; 2) bezprawnym działaniu poprzez stosowanie we wzorcu umowy o nazwie Regulamin, postanowienia, o treści: „Zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2000 roku o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22 poz. 271 z późn. zm.) – dalej oznaczona jako 5 ustawa o sprzedaży konsumenckiej, Kupującemu będącemu Konsumentem w rozumieniu ustawy o sprzedaży konsumenckiej, przysługuje prawo zwrotu zakupionego towaru bez podania przyczyny w terminie 10 dni od daty otrzymania przesyłki w ramach odstąpienia od umowy, składając Sprzedawcy oświadczenie na piśmie wraz z towarem.” , które jest sprzeczne z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1225) – zwana dalej: „ustawą o ochronie niektórych praw konsumentów”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 3) bezprawnym działaniu poprzez stosowanie we wzorcu umowy o nazwie Regulamin, postanowienia, o treści: „Wszystkie towary znajdujące się w ofercie sklepu objęte rękojmią z tytułu wad ukrytych.” , które jest sprzeczne z art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176, ze zm.) – zwana dalej: „ustawą o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej”, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 4) bezprawnym działaniu poprzez stosowanie we wzorcu umowy o nazwie Regulamin, postanowienia, o treści: „(…) Jeżeli naprawa lub wymiana towaru nie będzie możliwa, Sprzedawca zwróci Kupującemu równowartość ceny towaru lub zaoferuje mu inny, dostępny w sklepie towar.” , które jest sprzeczne z art. 8 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prezes Urzędu postanowieniem Nr 2/61-14/13 (dowód: karty Nr 8 – 9) zaliczył w poczet dowodów w prowadzonym postępowaniu w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów dokumenty uzyskane w postępowaniu wyjaśniającym (sygn. RŁO-405-16/12/MD), tj. umowę spółki cywilnej „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben (dowód: karty Nr 10 – 13), oświadczenie Szymona Bęben z dnia 4 sierpnia 2012 r. o prowadzeniu sklepu internetowego www.okazyjniedodomu.pl od dnia 17 czerwca 2012 r. (dowód: karta Nr 14), Regulamin sklepu internetowego www.okazyjniedodomu.pl z dnia 4 sierpnia 2012 r. (dowód: karty Nr 15 – 19), pismo Szymona Bęben z dnia 3 września 2012 r. (data wpływu do Urzędu) – (dowód: karty Nr 20 – 25), zaświadczenie z dnia 28 stycznia 2010 r. o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dla Szymona Bęben (dowód: karta Nr 26), zaświadczenie z dnia 28 stycznia 2010 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dla Liliany Maciukiewicz-Bęben (dowód: karta Nr 27). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Szymon Bęben w piśmie z dnia 16 lipca 2013 r. (dowód: karty Nr 38 – 39) wyjaśnił, że nie wiedząc, że wzorzec umowy pod nazwą Regulamin – zwany dalej: „Regulaminem” – posiada klauzule niedozwolone, dokładając jednak starań by wzór umowy był zgodny z przepisami prawa, z Lilianą Maciukiewicz-Bęben w dniu 23 listopada 2012 r. nawiązali dobrowolnie współpracę z (tajemnica przedsiębiorstwa). Nowy Regulamin wszedł w życie dnia 24 stycznia 2013 r. i jest aktualizowany na bieżąco według zmian prawa jakie wchodzą w życie w ciągu roku. Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben przekazali nowy Regulamin sklepu internetowego (dowód: karty Nr 81 – 95), oświadczenie (tajemnica przedsiębiorstwa) (dowód: karta Nr 80) oraz zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 (dowód: karty Nr 96 – 109). 6 Pismem z dnia 26 września 2013 r. Prezes Urzędu zawiadomił Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy (dowód: karta Nr 119). Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Szymon Bęben jest od dnia 1 stycznia 2012 r. wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przedmiotem wykonywanej przez niego działalności gospodarczej jest m.in. sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (dowód: karta Nr 32). Liliana Maciukiewicz – Bęben jest od dnia 1 stycznia 2012 r. wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przedmiotem wykonywanej przez nią działalności gospodarczej jest m.in. sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (dowód: karta Nr 33). Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi (dowód: karty Nr 10 – 13). Zgodnie z § 5 ust. 2 i § 11 umowy spółki cywilnej zawartej pomiędzy Lilianą Maciukiewicz – Bęben i Szymonem Bęben, udziały poszczególnych Wspólników w spółce i udział w stratach wynoszą: Szymon Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa)%, Liliana Maciukiewicz – Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa)%. Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben prowadzą sklep internetowy www.okazyjniedodomu.pl, działający poprzednio pod nazwą www.kuptanio.com.pl. Zmiana nazwy nastąpiła z dniem 17 czerwca 2012 r. (dowód: karta Nr 14). W ramach tej działalności Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben stosują następujące wzorce umowy w rozumieniu przepisu art. 384 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 296, ze zm.) – zwanej dalej: „k.c.”: – Regulamin – stosowany od dnia 4 sierpnia 2012 r. do dnia 23 stycznia 2013 r. (dowód: karty Nr 15 – 19), – Regulamin sklepu internetowego – stosowany od dnia 24 stycznia 2013 r. (dowód: karty Nr 81 – 95). Wskazane powyżej wzorce umów Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben stosowali przy zawieraniu umów z konsumentami w rozumieniu przepisu art. 22 1 k.c., zgodnie z którym, za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. W Regulaminie Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben ustalili jednostronnie następujące postanowienia: 1) „Reklamacje z tytułu mechanicznych uszkodzeń w czasie transportu lub braku zamówionego produktu w przesyłce będą uwzględniane po przedstawieniu protokołu reklamacyjnego spisanego w obecności spedytora lub pracownika operatora publicznego.” – § 9 ust. 5 Regulaminu (dowód: karta Nr 17), 2) „Zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2000 roku o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22 poz. 271 z późn. zm.) – dalej oznaczona jako ustawa o sprzedaży konsumenckiej, Kupującemu będącemu Konsumentem w rozumieniu ustawy o sprzedaży konsumenckiej, przysługuje prawo zwrotu zakupionego towaru bez podania przyczyny w terminie 10 dni od daty otrzymania przesyłki w ramach odstąpienia od umowy, składając Sprzedawcy 7 oświadczenie na piśmie wraz z towarem.” – § 10 ust. 1 Regulaminu (dowód: karta Nr 17), 3) „Wszystkie towary znajdujące się w ofercie sklepu objęte rękojmią z tytułu wad ukrytych.” – § 11 ust. 1 Regulaminu (dowód: karta Nr 17), 4) „(…) Jeżeli naprawa lub wymiana towaru nie będzie możliwa, Sprzedawca zwróci Kupującemu równowartość ceny towaru lub zaoferuje mu inny, dostępny w sklepie towar.” – § 13 ust. 5 Regulaminu (dowód: karta Nr 18). Ponadto § 2 Regulaminu stanowi, że „Kupującym może być wyłącznie pełnoletnia osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych lub osoba prawna, jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, zwana dalej „KUPUJĄCYM” (dowód: karta Nr 15). Z kolei § 17 ust. 1 Regulaminu stanowi, że „W sprawach nie uregulowanych powyższym regulaminem stosuje się odpowiednie przepisy Kodeksu Cywilnego.” . Z kolei § 18 ust. 1 Regulaminu stanowi, że „Jeśli któryś z punktów regulaminu był punktem z listy niedozwolonych klauzul ze strony UOKiK automatycznie staje się punktem nie ważnym a wszelkie roszczenia z tego tytułu zostaną rozstrzygnięte na korzyść Kupującego.” (dowód: karta Nr 19). Prezes Urzędu ustalił, że Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej: „Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów”: – w wyroku z dnia 1 czerwca 2011 r. (sygn. akt XVII AmC 2213/10) uznał za niedozwolone postanowienie, o treści: „Uszkodzenia powstałe w czasie dostawy i transportu będą rozpatrywane tylko wtedy, gdy usterka zostanie odkryta w obecności pracownika firmy kurierskiej. W takim przypadku niezbędne jest spisanie protokołu szkody w obecności pracownika firmy kurierskiej” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 19 września 2011 r. pod numerem 2519 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., – w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r. (sygn. akt XVII AmC 633/09) uznał za niedozwolone postanowienie, o treści: „Towar uszkodzony przez pocztę - może być reklamowany, jeżeli został spisany odpowiedni protokół – w obecności pracownika poczty.” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 30 marca 2010 r. pod numerem 1871 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., – w wyroku z dnia 4 listopada 2009 r. (sygn. akt XVII AmC 1066/09) uznał za niedozwolone postanowienie, o treści: „Reklamacje dotyczące uszkodzeń mechanicznych lub braków powstałych podczas transportu będą rozpatrywane pod warunkiem przyjęcia tego typu reklamacji przez kuriera i sporządzenia przez niego protokołu reklamacyjnego” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 19 kwietnia 2010 r. od numerem 1889 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., – w wyroku z dnia 22 lutego 2011 r. (sygn. akt XVII AmC 252/10) uznał za niedozwolone postanowienie, o treści: „Podstawą reklamacji jest stwierdzenie uszkodzenia przy osobach dostarczających przesyłkę oraz spisania protokołu niezgodności” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 11 kwietnia 2012 r. pod numerem 3032 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben zaprzestali stosowania wzorca umowy pod nazwą Regulamin. Nowy wzorzec umowy pod nazwą Regulamin sklepu internetowego (dowód: karty Nr 81 – 95) – stosowany przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben od dnia 24 stycznia 2013 r. – nie zawiera postanowień, o treści kwestionowanej przez Prezesa Urzędu w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto § 14 ust. 1 Regulaminu sklepu internetowego stanowi, że „Regulamin obowiązuje od dnia opublikowania na stronie Sklepu Internetowego i zastępuje poprzednio 8 obowiązujące regulaminy Sklepu Internetowego.” . Zgodnie z § 14 ust. 5 Regulaminu sklepu internetowego: „Wszystkie zamówienia przyjęte przez Sklep do realizacji przed dniem zmiany Regulaminu są realizowane na podstawie regulaminu, który obowiązywał w dniu składania zamówienia przez Klienta.” . Z kolei § 14 ust. 7 stanowi: „Regulamin wchodzi w życie z dniem 24.01.2013.” (dowód: karta Nr 95). Przedsiębiorca (tajemnica przedsiębiorstwa) oświadczył, że na podstawie umowy, zawartej w dniu 4 grudnia 2012 r., pomiędzy (tajemnica przedsiębiorstwa), a firmą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi, (tajemnica przedsiębiorstwa) przygotowało na rzecz „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben Regulamin sklepu internetowego działającego w domenie okazyjniedodomu.pl (dowód: karta Nr 80). Na podstawie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 (tajemnica przedsiębiorstwa), Prezes Urzędu ustalił, że przychód Szymona Bęben z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok podatkowy 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorstwa) zł (dowód: karty Nr 96 – 97). Na podstawie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 (tajemnica przedsiębiorstwa), Prezes Urzędu ustalił, że przychód Liliany Maciukiewicz – Bęben z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok podatkowy 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorstwa) zł (dowód: karty Nr 99 – 104). Na podstawie informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2012 (tajemnica przedsiębiorstwa), Prezes Urzędu ustalił, że przychód spółki „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben wyniósł (tajemnica przedsiębiorstwa) zł, w tym przychód przypadający na Szymona Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa) zł, a przychód przypadający na Lilianę Maciukiewicz – Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa) zł (dowód: karty Nr 98 – verte, 105 – 106). Ponadto, Szymon Bęben oświadczył, że przychód osiągnięty przez niego z działalności gospodarczej prowadzonej za pośrednictwem sklepu internetowego www.okazyjniedodomu.pl wcześniej (www.kuptanio.com.pl) w roku 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorstwa) złotych brutto (dowód: karta Nr 117). Liliana Maciukiewicz – Bęben oświadczyła, że przychód osiągnięty przez nią z działalności gospodarczej prowadzonej za pośrednictwem sklepu internetowego www.okazyjniedodomu.pl wcześniej (www.kuptanio.com.pl) w roku 2012 wyniósł (tajemnica przedsiębiorstwa) złotych brutto (dowód: karta Nr 116). Szymon Bęben oświadczył, że procent osób dokonujących zakupów za pośrednictwem sklepu kuptanio.com.pl, później okazyjniedodomu.pl był (tajemnica przedsiębiorstwa) w skali roku. W pierwszym półroczu 2012 roku było to około (tajemnica przedsiębiorstwa) transakcji i nie wpłynęły żadne skargi klientów, którzy ucierpieliby w związku z niedozwolonymi klauzulami w Regulaminie (dowód: karty Nr 78 – 79). Prezes Urzędu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w przedmiotowej sprawie niezbędne jest ustalenie, czy doszło do naruszenia interesu publicznoprawnego, a następnie, czy zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 2 tej ustawy. Naruszenie interesu publicznoprawnego 9 Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w ustawie jest zatem, aby działania przedsiębiorców – którym zarzucono naruszenie jej przepisów – stanowiły potencjalne zagrożenie interesu publicznego, nie zaś jednostki lub grupy. Ustawa wobec tego, w odniesieniu do przedsiębiorców chroni konkurencję, a w odniesieniu do konsumentów ich interesy, jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 ww. ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: − stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.), − naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, − nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Wskazany przepis zawiera otwarty katalog działań stanowiących praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. W związku z powyższym, dla uznania zachowań przedsiębiorców za niezgodne z zawartym w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, należy wykazać, iż spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, 2) noszące znamiona bezprawności, 3) godzące w zbiorowy interes konsumentów. Ad 1) Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (…). Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 672) – zwanej dalej: „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej” – jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 10 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „ENERGIII” s.c. S. Bęben. L. Maciukiewicz – Bęben z siedzibą w Łodzi, a od dnia 1 stycznia 2012 r. są wpisani do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i zajmują się w sposób zorganizowany i ciągły sprzedażą detaliczną prowadzoną przez Interent. Tym samym Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej są przedsiębiorcami i podlegają rygorom określonym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, a ich działania mogą podlegać ocenie pod kątem naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził , że pierwsza przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Ad 2) Dla uznania zachowań przedsiębiorców za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest, aby miało ono charakter bezprawny. Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Porządek prawny obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt XVII AmA 45/07). Bezprawność jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga zatem kwestia, czy zachowanie przedsiębiorców było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. O bezprawności działania decyduje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt I PKN 267/2001). Dla stwierdzenia bezprawności działania przedsiębiorcy bez znaczenia pozostaje strona podmiotowa czynu, a zatem wina sprawcy (w znaczeniu subiektywnym, oznaczającym wadliwość procesu decyzyjnego sprawcy) i stopień tej winy (umyślność bądź nieumyślność), a także świadomość istnienia naruszonych norm prawnych. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Zwrócił na to uwagę Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt XVIII Ama 32/05), wskazując, iż art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, którego odpowiednikiem w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jest art. 24 ust. 2 – nie ma samodzielnego znaczenia prawnego, lecz powinien być interpretowany oraz stosowany w określonym kontekście normatywnym. W związku z tym, w celu konkretyzacji przesłanki bezprawności należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, gdyż dopiero na ich podstawie możliwe jest dokonanie oceny działań przedsiębiorcy w aspekcie ich zgodności z prawem. Bezprawność działań przedsiębiorcy wynika zatem, co do zasady, z naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów innych niż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Bezprawność zachowań przedsiębiorców zostanie rozważona oddzielnie w odniesieniu do każdej z praktyk. 11 Ad I. sentencji niniejszej decyzji Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt I. sentencji niniejszej decyzji, należy wskazać, iż stosownie do art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów uważa się w szczególności stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Na mocy art. 479 45 § 1 k.p.c., Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest obowiązany przesyłać Prezesowi Urzędu odpis każdego prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone. Na podstawie takich wyroków, Prezes Urzędu jest zobowiązany do prowadzenia rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, stosownie do art. 479 45 § 2 k.p.c. Przepis art. 479 45 § 3 k.p.c. ustanawia zasadę tzw. formalnej jawności rejestru, stanowiąc, że rejestr jest jawny. Jawność rejestru oznacza, że rejestr jest dostępny dla każdego zainteresowanego, czyli każdy ma do niego prawo wglądu. Skutkiem formalnej jawności rejestru jest niemożność zasłaniania się nieznajomością dokonanych w nim wpisów. W rejestrze tym przytacza się treść postanowień wzorców umowy uznanych przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów za niedozwolone. W ocenie Prezesa Urzędu, wpisanie takich postanowień do rejestru, o którym mowa wyżej, oznacza, że od tej chwili postanowienia te są zakazane we wszystkich wzorcach umów. Zakaz stosowania postanowień wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. dotyczy nie tylko tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu zapadł wyrok w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, lecz również innych przedsiębiorców z danej branży. Za takim ujęciem przemawia podstawowy cel postępowania w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, jakim jest usunięcie z obrotu postanowień, które Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone. Chodzi bowiem o to, by konsumenci nie byli narażeni na te postanowienia w przyszłości w umowach zawieranych z innymi przedsiębiorcami. Ponadto, zdaniem Prezesa Urzędu, zakaz stosowania niedozwolonych postanowień wpisanych do ww. rejestru dotyczy także postanowień podobnych. Przedsiębiorcy stosują bowiem postanowienia, których istota jest taka sama, lecz konstrukcja gramatyczna, szyk wyrazów w zdaniu są różne. W związku z tym, zakazane jest też stosowanie postanowienia, którego zakres jest tożsamy z zakresem postanowienia wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Nie jest konieczna dokładna, literalna identyczność tych postanowień. Stanowisko Prezesa Urzędu znajduje uzasadnienie w orzecznictwie. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. (Sygn. akt III SZP 3/06) wskazał, iż stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Sąd Najwyższy uznał również, iż jeżeli Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uzna określoną klauzulę za niedozwoloną w wyniku przeprowadzonej kontroli abstrakcyjnej i zostanie ona wpisana do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 23a ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów – którego odpowiednikiem w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jest art. 24 ust. 2 pkt 1 – dopuszcza się każdy z przedsiębiorców, który wprowadza do stosowanych klauzul zmiany o charakterze kosmetycznym, polegające np. na przestawieniu szyku wyrazów lub zmianie użytych wyrazów, jeżeli zmiany te nie prowadzą do zmiany istoty klauzuli. 12 W ocenie Prezesa Urzędu stosowane przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben postanowienie, o treści: „Reklamacje z tytułu mechanicznych uszkodzeń w czasie transportu lub braku zamówionego produktu w przesyłce będą uwzględniane po przedstawieniu protokołu reklamacyjnego spisanego w obecności spedytora lub pracownika operatora publicznego.” jest tożsame z wymienionymi poniżej niedozwolonymi postanowieniami umownymi wpisanymi do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c.: – „Uszkodzenia powstałe w czasie dostawy i transportu będą rozpatrywane tylko wtedy, gdy usterka zostanie odkryta w obecności pracownika firmy kurierskiej. W takim przypadku niezbędne jest spisanie protokołu szkody w obecności pracownika firmy kurierskiej” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 19 września 2011 r. pod numerem 2519 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 1 czerwca 2011 r. (sygn. akt XVII AmC 2213/10), – „Towar uszkodzony przez pocztę - może być reklamowany, jeżeli został spisany odpowiedni protokół – w obecności pracownika poczty.” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 30 marca 2010 r. pod numerem 1871 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 28 stycznia 2010 r. (sygn. akt XVII AmC 633/09), – „Reklamacje dotyczące uszkodzeń mechanicznych lub braków powstałych podczas transportu będą rozpatrywane pod warunkiem przyjęcia tego typu reklamacji przez kuriera i sporządzenia przez niego protokołu reklamacyjnego” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 19 kwietnia 2010 r. od numerem 1889 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 listopada 2009 r. (sygn. akt XVII AmC 1066/09), – „Podstawą reklamacji jest stwierdzenie uszkodzenia przy osobach dostarczających przesyłkę oraz spisania protokołu niezgodności” – postanowienie to zostało wpisane w dniu 11 kwietnia 2012 r. pod numerem 3032 do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 22 lutego 2011 r. (sygn. akt XVII AmC 252/10). W ocenie Prezesa Urzędu, postanowienie stosowane przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben oraz postanowienia wpisane do rejestru, odpowiednio pod numerami 2519, 1871, 1889 oraz 3032 są tożsame, gdyż treść każdego z przedmiotowych postanowień w sposób tożsamy kształtuje prawa i obowiązki konsumentów. Cel i istota postanowienia stosowanego przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben oraz powołanych powyżej niedozwolonych postanowień umownych wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., są identyczne, to jest w sposób jednoznaczny ograniczają konsumentowi jego uprawnienia związane ze składaniem reklamacji i jej uwzględnieniem. Ograniczają bowiem możliwości dowodzenia uszkodzenia towaru lub jego braku poprzez wprowadzenie obowiązku sporządzenia stosownego protokołu. Przedmiotowe postanowienia, które znalazły się we wzorcach umowy stosowanych przez przedsiębiorców prowadzą do sytuacji, w której konsument jest przekonany, że nie może złożyć reklamacji, gdyż nie sporządził protokołu. Ponadto, w przypadku przesyłki bez widocznych uszkodzeń mechanicznych, konsumentowi będzie trudno zatrzymać doręczyciela w celu sprawdzenia, czy przesyłka zawiera zamówiony produkt. Postanowienia dotyczące obecności kuriera/spedytora/pracownika operatora publicznego podczas sporządzania reklamacji rażąco naruszają interesy konsumentów, bowiem tryb reklamacyjny nie może być specjalnie uciążliwy dla klienta. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów, umowa powinna określać miejsce i sposób składania reklamacji, niepowodujące nadmiernych trudności lub kosztów po stronie konsumenta. Natomiast 13 postanowienia przesądzające o konieczności sporządzenia protokołu reklamacyjnego jeszcze w obecności doręczyciela powodują nadmierne trudności dla konsumenta. Zatem każde ze wskazanych powyżej postanowień obliguje klienta sklepu do spisania protokołu reklamacyjnego jeszcze w obecności doręczyciela, co powoduje wiele trudności, mając na uwadze fakt, że kurier najczęściej doręcza przesyłki w pośpiechu i bardzo trudno zatrzymać go na czas otwierania starannie zapakowanego produktu, a co dopiero spisywania protokołu. Ad II. sentencji niniejszej decyzji Odnosząc się do zarzutów zawartych w punkcie II. sentencji niniejszej decyzji należy wskazać, że stosownie do art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów (ust. 1). Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy (ust. 2). Jak zostało już powyżej wskazane w niniejszej decyzji, bezprawność to sprzeczność zachowania z szeroko rozumianym porządkiem prawnym jako całością. Istotnym jest również fakt, iż bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, niezależnym od wystąpienia szkody, czy od zamiaru podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. W związku z powyższym, jako bezprawne należy zakwalifikować zachowanie sprzeczne z nakazem zawartym w ustawie. Aktami prawnymi, do których należy odwołać się w przedmiotowej sprawie są ustawa o ochronie niektórych praw konsumentów oraz ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Ad II.1. Prezes Urzędu postawił Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben zarzut bezprawnego działania poprzez stosowanie we wzorcu umowy pod nazwą Regulamin postanowienia, o treści: „Zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2000 roku o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22 poz. 271 z późn. zm.) – dalej oznaczona jako ustawa o sprzedaży konsumenckiej, Kupującemu będącemu Konsumentem w rozumieniu ustawy o sprzedaży konsumenckiej, przysługuje prawo zwrotu zakupionego towaru bez podania przyczyny w terminie 10 dni od daty otrzymania przesyłki w ramach odstąpienia od umowy, składając Sprzedawcy oświadczenie na piśmie wraz z towarem.” , które jest sprzeczne z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów. Zgodnie z powołanymi przepisami, konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni, ustalonym w sposób określony w art. 10 ust. 1. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem (ust. 1). W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty (ust. 3). Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben określając obowiązki konsumentów dla zrealizowania prawa do odstąpienia od umowy w terminie 10 dni od daty otrzymania przesyłki, posłużyli się sformułowaniem „składając oświadczenie na piśmie wraz z towarem”. W związku z tym, że przyimek wraz oznacza razem, należy uznać, że konsument chcąc zrealizować ustawowe prawo do odstąpienia od umowy jest zobowiązany, w świetle 14 zakwestionowanego postanowienia, do jednoczesnego przesłania oświadczenia o odstąpieniu od umowy i zwracanego towaru. Przedmiotowe postanowienie w zakresie, w jakim wyklucza możliwość odrębnego złożenia oświadczenia woli o odstąpieniu od umowy, bez jednoczesnego wysłania przez konsumenta zwracanego towaru, jest sprzeczne z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów. Postępowanie Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben związane z ograniczeniem praw konsumentów do odstąpienia od umowy w ramach realizacji ich ustawowych uprawnień poprzez wskazanie, że jest ono możliwe poprzez złożenie Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben oświadczenia na piśmie wraz z towarem jest sprzeczne z zacytowanymi powyżej przepisami prawa. I tak zasadą wyrażoną w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów jest możliwość odstąpienia od umowy bez podania przyczyny przez konsumenta w terminie 10 dni liczonym, zgodnie z art. 10 ust. 1 ww. ustawy, od dnia wydania mu zamówionej rzeczy. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie przez konsumenta pisemnego oświadczenia przed jego upływem . Określając skutki wykonania prawa odstąpienia, ustawodawca wyraźnie postanowił, iż w razie odstąpienia od umowy – umowa jest uważana za niezawartą (art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów). Ustawa nakazuje również zwrot tego, co strony świadczyły w stanie niezmienionym niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni. Zatem, Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben poprzez wprowadzenie do Regulaminu zakwestionowanego postanowienia ograniczyli konsumentom prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość poprzez narzucenie im obowiązku jednoczesnego złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy i zwrotu zakupionego towaru w terminie 10 dni od daty otrzymania przesyłki. Ad II.2. Prezes Urzędu postawił Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben zarzut bezprawnego działania poprzez stosowanie we wzorcu umowy pod nazwą Regulamin postanowienia, o treści: „Wszystkie towary znajdujące się w ofercie sklepu objęte rękojmią z tytułu wad ukrytych.” , które jest sprzeczne z art. 1 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Zgodnie z powołanym przepisem, do sprzedaży konsumenckiej nie stosuje się przepisów art. 556-581 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) – zwanej dalej: ”Kodeks cywilny”. Z powyższego wynika, że przepisy działu II „Rękojmia za wady” Tytułu XI „Sprzedaż” Księgi Trzeciej „Zobowiązania” regulujące w art. 556 – 576 rękojmię za wady – nie mają zastosowania do sprzedaży konsumenckiej, tj. do dokonywanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedaży rzeczy ruchomej osobie fizycznej, która nabywa tę rzecz w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą. Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben wprowadzając do Regulaminu postanowienie, o treści: „Wszystkie towary znajdujące się w ofercie sklepu objęte rękojmią z tytułu wad ukrytych.” wyłączyli stosowanie przepisów ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Powyższe potwierdza fakt zamieszczenia w tym samy Regulaminie postanowienia, o treści: „W sprawach nie uregulowanych powyższym regulaminem stosuje się odpowiednie przepisy Kodeksu Cywilnego.” . Konsument przekonany o przysługujących mu uprawnieniach wynikających wyłącznie z umowy i Kodeksu cywilnego może nie skorzystać z uprawnień, które przyznaje mu ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Mając na uwadze, z jednej strony, że zgodnie z § 2 Regulaminu, „Kupującym może być wyłącznie pełnoletnia osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych lub osoba prawna, jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, zwana dalej „KUPUJĄCYM ”, a z drugiej strony, że Szymon Bęben i 15 Liliana Maciukiewicz – Bęben ustalając w zakwestionowanym postanowieniu, iż wszystkie towary objęte są rękojmią z tytułu wad ukrytych – należy uznać, że Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben zrównali wszystkie umowy sprzedaży (zawierane w obrocie konsumenckim oraz w obrocie profesjonalnym), nie uzależniając ich w żaden sposób od tego, z jaką umową mamy do czynienia w konkretnej sytuacji. Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben w stosowanym Regulaminie nie odwołali się do ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, a jedynie wskazali, że w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego. Powyższe potwierdza fakt pozbawienia konsumentów praw zagwarantowanych przez ustawę o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Wprowadzone przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben postanowienie określające odpowiedzialność z tytułu rękojmi za wady rzeczy, w zakresie w jakim odnosi się do zasad odpowiedzialności sprzedawcy wobec kupującego będącego konsumentem, jest sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. W przypadku sprzedaży przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben towaru osobie fizycznej, która nabywa tę rzecz w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą, Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben ponoszą odpowiedzialność względem kupującego z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową na podstawie ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, a nie z tytułu rękojmi za wady fizyczne i prawne na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Ustawodawca w sposób szczególny chroni konsumentów i w odniesieniu do sprzedaży konsumenckiej wyłącza stosowanie przepisów art. 556-581 Kodeksu cywilnego na mocy postanowień art. 1 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Ad II.3. Prezes Urzędu postawił Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben zarzut bezprawnego działania poprzez stosowanie we wzorcu umowy pod nazwą Regulamin postanowienia, o treści: „(…) Jeżeli naprawa lub wymiana towaru nie będzie możliwa, Sprzedawca zwróci Kupującemu równowartość ceny towaru lub zaoferuje mu inny, dostępny w sklepie towar.” , które jest sprzeczne z art. 8 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli kupujący, z przyczyn określonych w ust. 1 [naprawa towaru albo wymiana na nowy są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów], nie może żądać naprawy ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy; od umowy nie może odstąpić, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna. Przy określaniu odpowiedniego czasu naprawy lub wymiany uwzględnia się rodzaj towaru i cel jego nabycia. Na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, w razie spełnienia przesłanek w nim wymienionych, kupujący ma prawo domagania się obniżenia ceny bądź odstąpienia od umowy (z ograniczeniem zawartym in fine ), przy czym wybór pomiędzy wyżej wymienionymi uprawnieniami należy do kupującego 1 . W związku z powyższym, wskazany przepis pozostawia konsumentowi prawo wyboru w przypadku, gdy naprawa lub wymiana towaru nie będzie możliwa, wskazując, że ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy. Natomiast postanowienie stosowane przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben decyduje, że to sprzedawca ma prawo wyboru i w takim przypadku, tj. gdy naprawa lub wymiana towaru 1 Komentarz do art. 8 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego, Marlena Pecyna, Lex. 16 nie będzie możliwa, ma on prawo zwrócić kupującemu równowartość ceny towaru lub zaoferować mu inny, dostępny w sklepie towar. W ten sposób Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben utrudnili konsumentom dochodzenie roszczeń z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową poprzez przyznanie sobie prawa do decydowania o sposobie zaspokojenia roszczeń konsumenta i zaoferowania mu równowartości ceny towaru lub innego, dostępnego w sklepie towaru, pomijając tym samym – wbrew przepisom ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej – prawo konsumenta do dokonania wyboru pomiędzy przysługującymi mu uprawnieniami, w tym także prawo żądania stosownego obniżenia ceny. Mając na uwadze opisane powyżej zarzuty, w ocenie Prezesa Urzędu, Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben dopuścili się stosowania we wzorcu umowy pod nazwą Regulamin postanowień, które naruszają przepisy ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, w konsekwencji czego ich zachowanie należało ocenić jako bezprawne. Mając na uwadze powyższe ustalenia w zakresie punktów Ad. I. i Ad. II. Prezes Urzędu stwierdził , że druga przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona w odniesieniu do każdej z praktyk . Ad 3) Przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie definiują pojęcia zbiorowego interesu konsumentów. Przepis art. 24 ust. 3 stanowi jedynie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Z całą pewnością mamy do czynienia ze zbiorowym interesem konsumentów wówczas, gdy działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy dotyczy, bądź może dotyczyć nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zindywidualizować. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. Dla stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. Takie stanowisko trwale podtrzymuje w swoim orzecznictwie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (por. wyroki Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 lipca 2001 r. sygn. akt XVII Ama 108/00, z dnia 23 lutego 2002 r. sygn. akt XVII Ama 133/2001). W przedmiotowej sprawie Prezes Urzędu ma do czynienia z naruszeniem praw nieograniczonej i nieokreślonej liczby konsumentów, którzy zapoznali się, bądź mogli zapoznać się z dostępnym wzorcem umowy pod nazwą Regulamin i zawarli, bądź mogli zawrzeć z Szymonem Bęben i Lilianą Maciukiewicz – Bęben umowę, zawierającą postanowienie wpisane do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. oraz postanowienia sprzeczne z przepisami ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. W tej sytuacji bezprawne zachowanie Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i niedający się porównać z innymi, lecz Prezes Urzędu ma do czynienia z naruszonymi uprawnieniami nie określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej grupy kontrahentów Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben. Ze względu na charakter prowadzonej działalności gospodarczej, tj. sprzedaży dokonywanej przez Internet, 17 należy uznać, że każdy kto wszedł na stronę www.okazyjniedodomu.pl mógł zapoznać się z Regulaminem zawierającym postanowienia naruszające prawa konsumenta. Takie działanie Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben godzi w zbiorowe interesy konsumentów. Rozstrzygnięcie podejmowane w niniejszej sprawie w ramach realizacji interesu publicznego nie dotyczy wobec tego sytuacji pojedynczych konsumentów, lecz służy przeciwdziałaniu negatywnym zjawiskom występującym na rynku. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził , że trzecia przesłanka art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Z ustaleń dokonanych w niniejszej decyzji wynika, że Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben zaprzestali stosowania wzorca umowy pod nazwą Regulamin. Nowy wzorzec umowy stosowany przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben pod nazwą Regulamin sklepu internetowego, który wszedł w życie z dniem 24 stycznia 2013 r., nie zawiera postanowień, o treści kwestionowanej przez Prezesa Urzędu w przedmiotowym postępowaniu. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził, że Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben zaniechali stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wskazanych w punktach I. i II. sentencji decyzji z dniem 24 stycznia 2013 r. Pomimo zaniechania przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przed dniem wszczęcia przedmiotowego postępowania, Prezes Urzędu był uprawniony do wszczęcia postępowania przeciwko Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben. Zgodnie z art. 105 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie wydaje się decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 tej ustawy. W takim przypadku, Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania, przy czym ciężar udowodnienia okoliczności zaniechania stosowania zarzucanej praktyki spoczywa na przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe ustalenia w zakresie punktów Ad. I. i Ad. II. oraz wobec spełnienia przesłanek koniecznych do stwierdzenia praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów określonych w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przesłanek wydania decyzji o uznaniu praktyk za naruszające zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie ich stosowania wskazanych w art. 27 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu orzekł jak w punktach I. i II. sentencji niniejszej decyzji. Ad III. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w przypadku wydania decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającej zaniechanie jej stosowania, stosuje się odpowiednio przepis art. 26 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym Prezes Urzędu może w decyzji określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów . W niniejszej sprawie, Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożyć na Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci 18 obowiązku poinformowania konsumentów, z którymi zawarte zostały umowy na podstawie wzorca umowy pod nazwą Regulamin, o zmianie wzorca umowy w zakresie naruszeń określonych w punktach I. i II. sentencji niniejszej decyzji. Należy wskazać, że bezprawne praktyki Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben wskazane w niniejszej decyzji zostały już zaniechane, co Prezes Urzędu ustalił w toku prowadzonego postępowania. Jednakże, zgodnie z § 14 ust. 5 Regulaminu sklepu internetowego, który wszedł w życie z dniem 24 stycznia 2013 r.: „Wszystkie zamówienia przyjęte przez Sklep do realizacji przed dniem zmiany Regulaminu są realizowane na podstawie regulaminu, który obowiązywał w dniu składania zamówienia przez Klienta.” . Powyższa sytuacja może prowadzić do swoistego usankcjonowania nierównoprawnego traktowania konsumentów, z którymi zawarto umowy na nowych i starych zasadach. Biorąc także pod uwagę, iż zarzucane Szymonowi Bęben i Lilianie Maciukiewicz – Bęben praktyki stanowiące naruszenie zbiorowego interesu konsumentów dotyczą sprzedaży za pośrednictwem sklepu internetowego, informacje o zmianie wzorca umowy powinny być doręczone drogą elektroniczną. Mając na uwadze konieczność zapewnienia realizacji celu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest m.in. podejmowanie w interesie publicznym ochrony interesów konsumentów oraz celem zapobieżenia nierównoprawnego traktowania konsumentów, Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożenie na Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben obowiązku doręczenia konsumentom, z którymi zawarte zostały umowy na podstawie wzorca umowy o nazwie Regulamin, w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia uprawomocnienie się decyzji, drogą elektroniczną informacji o zmianie wskazanego wyżej wzorca umowy, w zakresie naruszeń określonych w punktach I. i II. sentencji niniejszej decyzji. Prezes Urzędu nałożył również na Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben obowiązek publikacji na ich koszt decyzji w całości na stronie internetowej www.okazyjniedodomu.pl (przy czym odnośnik do treści decyzji powinien zostać umieszczony na stronie głównej www.okazyjniedodomu.pl ) w ciągu 14 (czternastu) dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji oraz utrzymywanie jej na przedmiotowej stronie internetowej przez okres co najmniej 6 (sześciu) miesięcy. Wobec decyzji wydawanych na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Decyzja o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów oraz stwierdzająca zaniechanie jej stosowania może zatem w związku z powyższym odesłaniem zawierać elementy dodatkowe w postaci: zobowiązania przedsiębiorcy do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o określonej treści lub formie oraz zobowiązania do publikacji decyzji w całości lub w części na koszt przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie Prezes Urzędu zdecydował o zastosowaniu także drugiego z wyżej wymienionych dodatkowych środków. Należy wskazać, że zamieszczenie w decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzeniu zaniechania jej stosowania, elementów dodatkowych z uwagi na jej charakter ma zmierzać do osiągnięcia innych celów niż te, które są stawiane odpowiednim postanowieniom zawartym w decyzji wydanej na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Decyzja z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest bowiem wydawana w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie stosuje już praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Zatem celem umieszczenia w niej elementów dodatkowych nie jest dążenie do wyeliminowania praktyki jako takiej (tak jak w decyzji wydanej na podstawie art. 26 ust. 1), bowiem bezprawna 19 praktyka została już zaniechana (co zostało udowodnione w trakcie prowadzonego postępowania), ale wyeliminowania nadal trwających skutków bezprawnych działań przedsiębiorcy. Dodatkowo celem przyjętego rozwiązania jest realizacja funkcji edukacyjnej oraz prewencyjnej wobec innych uczestników rynku - zarówno przedsiębiorców, jak i konsumentów. Mając na uwadze dobro w postaci zbiorowego interesu konsumentów podlegające ochronie prawnej, Prezes Urzędu uznał za zasadne nakazanie podania do wiadomości szerokiego kręgu odbiorców zamierzających skorzystać z oferty Szymona Bęben i Liliany Maciukiewicz – Bęben informacji o praktykach stosowanych przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben, które to praktyki zostały uznane za bezprawne. Spełni to niewątpliwe funkcję edukacyjną wobec konsumentów, stanowiąc kolejny element edukacji konsumenckiej zmierzającej do kształtowania modelu polskiego konsumenta na wzór europejski, to jest konsumenta uważnego, ostrożnego i dobrze poinformowanego. Tym samym także w odniesieniu do konsumentów zrealizowana zostanie funkcja prewencyjna, gdyż informując o bezprawnych praktykach oraz przestrzegając przed nimi, Prezes Urzędu zakłada, że świadomość konsumencka wzrośnie. Konsumenci uważniej będą analizować kierowane do nich przez przedsiębiorców informacje w przyszłości. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie III. sentencji niniejszej decyzji. Ad IV. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis ten stanowi podstawę i górną granicę ustalenia kary dla Szymona Bęben, który w 2012 r. osiągnął przychód w wysokości (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. W związku z powyższym maksymalna kara nałożona na Szymona Bęben może wynieść (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Ustawa nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniona jest wysokość kar nakładanych na przedsiębiorców. W art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przykładowo jedynie wskazano, iż przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, Prezes Urzędu winien wziąć pod uwagę okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ponadto orzecznictwo wskazuje, że w przypadku kar przesłankami, które należy brać pod uwagę, są: potencjał ekonomiczny przedsiębiorcy, skutki praktyki dla konkurencji lub kontrahentów, dopuszczalny poziom kary wynikający z przepisów ustawy oraz cele, jakie kara ma osiągnąć (por.: wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.2000 r., sygn. akt I CKN 793/98). Nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę przesłanki nieumyślności działania w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu, nakładając karę pieniężną – z tytułu naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w zakresie opisanym w punktach I. i II. sentencji niniejszej decyzji – Prezes Urzędu wziął pod uwagę całokształt 20 okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Szymona Bęben zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu, opisane w niniejszej decyzji działania – podejmowane przez Szymona Bęben w zakresie stosowania w obrocie z udziałem konsumentów wzorca umowy pod nazwą Regulamin zawierającego postanowienie wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone oraz postanowienia których treść pozostawała w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa – powinny były się kojarzyć z nieuchronnością bezprawnego naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Należy jednak wskazać, że Szymon Bęben zamieścił w Regulaminie postanowienie, zgodnie z którym, jeśli któryś z punktów regulaminu był punktem z listy niedozwolonych klauzul ze strony UOKiK automatycznie staje się punktem nieważnym, a wszelkie roszczenia z tego tytułu zostaną rozstrzygnięte na korzyść Kupującego. Ponadto, Szymon Bęben oświadczył, że nie wiedział, że Regulamin posiada klauzule niedozwolone, dokładając jednak starań by wzór umowy był zgodny z przepisami prawa, z Lilianą Maciukiewicz-Bęben w dniu 23 listopada 2012 r. nawiązali dobrowolnie współpracę z (tajemnica przedsiębiorstwa). Powyższe może zatem wskazywać na wspomniane wyżej nieumyślne działanie Szymona Bęben. Pomimo tego – jak już wcześniej wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z uwagi na różnorodność stosowanych przez Szymona Bęben praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, konieczne stało się wymierzenie w niniejszym przypadku dwóch kar pieniężnych. Ad IV.1. sentencji niniejszej decyzji Pierwsza z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji dotyczy naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I. sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi naruszenia i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, a następnie uwzględnił zaistniałe w sprawie okoliczności łagodzące i okoliczność obciążającą, które miały wpływ na wysokość kary. W przedmiotowej sprawie praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stosowana przez Szymona Bęben polegała na stosowaniu postanowienia wzorca umowy, które zostało wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Zauważyć przy tym należy, że rejestr postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone jest jawny, powszechnie dostępny i publikowany na stronie internetowej Urzędu: www.uokik.gov.pl . Zakaz stosowania postanowień wzorców umowy wpisanych do wskazanego rejestru nie budzi żadnych wątpliwości. Konsument, podejmując decyzję o zawarciu umowy w oparciu o narzucony mu przez przedsiębiorcę wzorzec umowy, zawierający bezprawne zapisy, nie miał możliwości rzeczywistego wpływu na istnienie i treść zawartych w nim postanowień. W wyniku powyższego zachowania Szymona Bęben interesy konsumentów zostały naruszone. Postanowienie wskazane w punkcie I. sentencji decyzji w istotny sposób wpływało na sytuację prawną konsumentów. Postanowienie to w sposób bezprawny ograniczało konsumentowi jego uprawnienia związane ze składaniem reklamacji i jej uwzględnieniem. Jednocześnie przy analizie wagi naruszenia, Prezes Urzędu uwzględnił krótkotrwały okres naruszenia, który wynosił poniżej dwunastu miesięcy (od dnia 4 sierpnia 2012 r. do dnia 23 stycznia 2013 r.). 21 Podsumowanie wagi wskazanego naruszenia pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, że waga naruszenia w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu osiągniętego przez Szymona Bęben w 2012 r. Tym samym, ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu uzyskanego przez Szymona Bęben wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Jednocześnie, Prezes Urzędu, dokonując ostatecznego ustalenia wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Szymona Bęben, dokonał również oceny zaistniałych w niniejszym postępowaniu okoliczności – łagodzących i obciążającej. Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał zaniechanie przez Szymona Bęben stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Szymon Bęben zaniechał stosowania niedozwolonego postanowienia umownego z dniem 24 stycznia 2013 r., a zatem jeszcze przed dniem wszczęcia postępowania przeciwko Szymonowi Bęben w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które zostało wszczęte w dniu 24 czerwca 2013 r. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 30%. Ponadto, za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał fakt, że udział przychodów Szymona Bęben ze sprzedaży za pośrednictwem sklepu internetowego www.okazyjniedodomu.pl (poprzednio www.kuptanio.com.pl) w całości przychodów Szymona Bęben za 2012 r. jest (tajemnica przedsiębiorstwa), gdyż wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa)%. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 20%. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższe okoliczności łagodzące uzasadniają zmniejszenie kwoty bazowej kary o 50%. Za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał znaczny zasięg naruszenia. Szymon Bęben prowadzi sprzedaż przez Internet na terenie całego kraju i w związku z tym może on ze swoją ofertą dotrzeć do bardzo dużej liczby konsumentów zamieszkujących na znacznym obszarze Polski. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie kwoty bazowej kary o 20%. Mając na uwadze szkodliwość stwierdzonego naruszenia oraz wskazane powyżej okoliczności – Prezes Urzędu nałożył na Szymona Bęben karę w wysokości 493 zł., co stanowi około (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu Szymona Bęben osiągniętego w 2012 r. oraz (tajemnica przedsiębiorstwa) % maksymalnego wymiaru kary. W ocenie Prezesa Urzędu, tak określona kara podkreśla naganność zachowania Szymona Bęben, a jednocześnie jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Ad IV.2. sentencji decyzji Druga z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji dotyczy naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie II. sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia, Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi naruszeń i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, a następnie uwzględnił zaistniałe w sprawie okoliczności łagodzące i okoliczność obciążającą, które miały wpływ na wysokość kary. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu wziął pod uwagę, iż naruszenie nastąpiło na etapie zawierania kontraktu. W przedmiotowej sprawie mamy sytuację, w której Szymon Bęben zamieścił w stosowanym przez siebie wzorcu umowy postanowienie, które narusza przepisy ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz postanowienia, które 22 naruszają przepisy ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Pierwsze z zakwestionowanych postanowień wyklucza możliwość odrębnego złożenia oświadczenia woli o odstąpieniu od umowy, bez jednoczesnego wysłania przez konsumenta zwracanego towaru. Kolejne dwa postanowienia pozbawiają konsumentów praw wynikających z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową, zagwarantowanych przez ustawę o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu wziął również pod uwagę fakt, iż wprawdzie naruszenie nastąpiło na etapie zawierania kontraktu, jednak z wpływem na wykonywanie kontraktu. Jednocześnie przy analizie wagi naruszeń, Prezes Urzędu uwzględnił krótkotrwały okres naruszenia, który wynosił poniżej dwunastu miesięcy (od dnia 4 sierpnia 2012 r. do dnia 23 stycznia 2013 r.). Podsumowanie wagi wskazanych naruszeń pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, że waga naruszeń w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu osiągniętego przez Szymona Bęben w 2012 r. Tym samym, ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu uzyskanego przez Szymona Bęben wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Jednocześnie, Prezes Urzędu, dokonując ostatecznego ustalenia wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Szymona Bęben, dokonał również oceny zaistniałych w niniejszym postępowaniu okoliczności – łagodzących i obciążającej. Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał zaniechanie przez Szymona Bęben stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Szymon Bęben zaniechał stosowania postanowienia sprzecznego z przepisami ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz postanowień sprzecznych z przepisami ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej z dniem 24 stycznia 2013 r., a zatem jeszcze przed dniem wszczęcia postępowania przeciwko Szymonowi Bęben w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które zostało wszczęte w dniu 24 czerwca 2013 r. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 30%. Ponadto, za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał fakt, że udział przychodów Szymona Bęben ze sprzedaży za pośrednictwem sklepu internetowego www.okazyjniedodomu.pl (poprzednio www.kuptanio.com.pl) w całości przychodów Szymona Bęben za 2012 r. jest (tajemnica przedsiębiorstwa), gdyż wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa) %. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 20%. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższe okoliczności łagodzące uzasadniają zmniejszenie kwoty bazowej kary o 50%. Za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał znaczny zasięg naruszenia. Szymon Bęben prowadzi sprzedaż przez Internet na terenie całego kraju i w związku z tym może on ze swoją ofertą dotrzeć do bardzo dużej liczby konsumentów zamieszkujących na znacznym obszarze Polski. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność obciążająca uzasadnia zwiększenie kwoty bazowej kary o 20%. Mając na uwadze szkodliwość stwierdzonego naruszenia oraz wskazane powyżej okoliczności – Prezes Urzędu nałożył na Szymona Bęben karę w wysokości 986 zł., co stanowi około (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu Szymona Bęben osiągniętego w 2012 r. oraz (tajemnica przedsiębiorstwa) % maksymalnego wymiaru kary. W ocenie Prezesa Urzędu, tak określona kara podkreśla naganność zachowania Szymona Bęben, a jednocześnie jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. 23 Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 864 Kodeksu cywilnego, za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie. Mając na uwadze, że Szymon Bęben i Liliana Maciukiewicz – Bęben ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki oraz uwzględniając udziały poszczególnych wspólników w zyskach i stratach spółki cywilnej (Szymon Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa) %, Liliana Maciukiewicz – Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa) %) i przychody w spółce przypadające na poszczególnych wspólników (Szymon Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa) zł, Liliana Maciukiewicz – Bęben – (tajemnica przedsiębiorstwa) zł) – Prezes Urzędu uznał za wystarczające w stosunku do Liliany Maciukiewicz – Bęben obciążenie jej solidarną odpowiedzialnością za zapłatę kary pieniężnej nałożonej na Szymona Bęben. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w punkcie IV. sentencji niniejszej decyzji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów tejże ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu. W jego wyniku Prezes Urzędu w punktach I. i II. sentencji decyzji stwierdził naruszenie przez Szymona Bęben i Lilianę Maciukiewicz – Bęben art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – zwana dalej: „k.p.a.” – w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z prowadzoną w toku tego postępowania korespondencją. W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił obciążyć Szymona Bęben kwotą 28,50 zł (słownie: dwadzieścia osiem złotych 50/100) oraz Lilianę Maciukiewicz – Bęben kwotą 28,50 zł (słownie: dwadzieścia osiem złotych 50/100). W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił jak w punktach V. i VI. sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51101010100078782231000000 . Zgodnie z art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów koszty niniejszego postępowania Szymon Bęben oraz Liliana Maciukiewicz – Bęben obowiązani są wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231 000000 w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, 24 w związku z art. 479 28 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Jednak w przypadku kwestionowania wyłącznie postanowień o kosztach zawartych w punktach V. i VI. sentencji niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz art. 264 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ), w związku z art. 83 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.), w związku z art. 479 32 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Zastępca Dyrektora Delegatury Andrzej Kędzia Otrzymują: 1. Szymon Bęben 2. Liliana Maciukiewicz-Bęben