RLU-13/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Delegatura w Lublinie 20-012 Lublin, ul. Ochotnicza 10 Tel. (81) 532-35-31, 743-77-30, 532-54-48, Fax (81) 532-08-26 E-mail: lublin@uokik.gov.pl za p.o. RLU – 61 –2/13/JS Lublin, dnia 28 czerwca 2013r. DECYZJA RLU Nr- 13 /2013 Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) działając stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie określenia właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. nr 107 poz. 887) - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów uznaje się działania Solo Investment Spółka z o.o. z siedzibą w Rozpłucie Pierwsze za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów poprzez: I. stosowanie chronionej prawem nazwy rodzajowej Hotel w odniesieniu do obiektu „Resort Piaseczno” zlokalizowanym nad jeziorem Piaseczno, bez wymaganej prawem decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego o zaszeregowaniu obiektu do odpowiedniego rodzaju, co jest niezgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych ( Dz. U. z 2004 r., Nr 223, poz. 2268 ze zm.) oraz stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206), a poprzez to stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, II . stosowanie nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206), poprzez zamieszczenie w ulotkach, oraz na stronach internetowych prawnie chronionych oznaczeń dotyczących nazwy Hotel, co narusza art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowania. UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatury UOKiK w Lublinie (zwanym dalej „Prezesem Urzędu”) na podstawie sygnału czytelnika Dziennika Wschodniego powziął informację, iż przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w obiekcie Resort Piaseczno nad jeziorem Piaseczno używa prawnie chronionej nazwy HOTEL nie posiadając 2 decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego o zaszeregowaniu obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii. W związku z powyższym przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie stosowanych przez przedsiębiorcę świadczącego usługi hotelarskie, zasad oznaczania oraz reklamy ww. obiektu hotelarskiego. Na podstawie wyjaśnień udzielonych w toku postępowania wyjaśniającego przez Solo Investment Sp. z o.o. z siedzibą Rozpłucie Pierwsze „Resort Piaseczno” (dalej także Solo, Przedsiębiorca, Spółka) świadczącego usługi hotelarskie w obiekcie Resort Piaseczno, dokumentu otrzymanego z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubelskiego oraz informacji zawartych na stronach internetowych http://www.booking.com/hotel/ , i http://pl.tripadvisor.com ) http://www.resortpiaseczno.pl – Prezes Urzędu ustalił, iż pomimo braku decyzji odpowiednich organów o zaszeregowaniu obiektu do właściwego rodzaju i kategorii Przedsiębiorca używa nazwy HOTEL do oznaczenia obiektu na ulotce reklamowej, na ww. stronach internetowych reklamujących obiekty hotelarskie, oraz na budynku, w którym znajduje się obiekt. W związku z dokonaniem powyższych ustaleń Prezes Urzędu Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. Nr RLU-24/13, zmienionym Postanowieniem nr 144/13 z dnia 31 maja 2013 roku, wszczął postępowanie w sprawie stosowania nazwy Hotel (zwanym w dalszej części również „obiektem” i „Resort Piaseczno”)- przez Spółkę świadczącą usługi hotelarskie w obiekcie Resort Piaseczno zlokalizowanym nad Jeziorem Piaseczno tj.: 1. stosowanie chronionej prawem nazwy rodzajowej Hotel w odniesieniu do obiektu „Resort Piaseczno” zlokalizowanym nad jeziorem Piaseczno, bez wymaganej prawem decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego o zaszeregowaniu obiektu do odpowiedniego rodzaju, co jest niezgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych ( Dz. U. z 2004 r., Nr 223, poz. 2268 ze zm.) oraz stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206), a poprzez to może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, 2 . stosowanie nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206), poprzez zamieszczenie w ulotkach, oraz na stronach internetowych prawnie chronionych oznaczeń dotyczących nazwy Hotel, co może naruszać art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Przedsiębiorca uznał zarzuty Prezesa Urzędu. Stwierdził przy tym, iż prowadzone postępowanie jest krzywdzące dla Spółki gdyż doktryny prawa stosowanego w Polsce mówią, że nie powinno się karać tego kto nieświadomie popełnił wykroczenie, ale jeszcze przed jego wykryciem przez stosowne urzędy naprawił swój błąd i skorygował swoje działania zgodnie z zasadami prawa. Następnie Przedsiębiorca potwierdził informacje, że nazwa Hotel pojawiła się na budynku w styczniu 2012 roku i po rutynowej kontroli przed Mistrzostwami Euro 2012 przez Komendę Policji w Łęcznej powzięto wiadomość, że Spółka nie może stosować nazwy Hotel. Nazwa została wtedy zasłonięta (w maju 2012r.) ale powtórnie pojawiła się podczas prowadzenia prac remontowych na elewacji budynku w lipcu 2012 roku. Po skończonym remoncie od sierpnia 2012 roku nazwa Hotel została ponownie zasłonięta i stan ten trwa nadal. Przedsiębiorca poinformował, że od stycznia 2012 roku gromadzona była dokumentacja niezbędna do procesu kategoryzacji, ale z przyczyn administracyjno-prawnych związanych z właścicielem 3 obiektu (Gmina Ludwin) kategoryzacja nie została zrealizowana i aktualnie stosowana jest na obiekcie noclegowym nazwa pawilon. Postanowieniem nr 27/13 z dnia 6 lutego 2013 r. zaliczono w poczet dowodów niniejszego postępowania informacje i dokumenty uzyskane przez Prezesa Urzędu w toku postępowania wyjaśniającego o sygn. akt RLU-405-15/12/JS, poprzedzającego wszczęcie niniejszego postępowania w zakresie wskazanym w tym postanowieniu. Przedsiębiorca w wyznaczonym terminie nie skorzystał z uprawnienia do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W toku postępowania Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: Przedsiębiorca wpisany został do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS 0000327531 w dniu 8 kwietnia 2009 r. Jako przedmiot prowadzonej działalności do rejestru zostały zgłoszone między innymi – hotele i podobne obiekty zakwaterowania, obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, pola kempingowe i pola namiotowe oraz pozostałe zakwaterowanie. Solo nie posiada decyzji w sprawie zaszeregowania obiektu do rodzaju oraz nadania mu kategorii i jak wynika z informacji przekazanych przez Marszałka Województwa Lubelskiego z wnioskiem o zaszeregowanie obiektu do rodzaju „HOTEL” Przedsiębiorca wystąpił w dniu 14 sierpnia 2012 roku, ale wniosek ten okazał się niekompletny a Przedsiębiorca nie uzupełnił go i nie został on rozpatrzony. Spółka posługiwała się oznaczeniem obiektu Resort Piaseczno nad jeziorem Piaseczno nazwą Hotel bez wskazywania kategorii na: ulotce reklamowej, na stronach internetowych reklamujących obiekty hotelarskie (http://www.booking.com/hotel/ i http://pl.tripadvisor.com ), na stronie www.resortpiaseczno.pl oraz na budynku, w którym znajduje się obiekt. W ulotce reklamowej użyto między innymi sformułowań: „Oferta hotelowa-Wczasy” oraz „Hotel Domki Letniskowe i Kemping” W wyszukiwarce internetowej po podaniu nazwy Resort Piaseczno pojawiają się informacje o obiekcie hotelarskim. Są to strony: www.booking.com/hotel/pl/ i www.pl.tripadvisor.com . Również na stronie internetowej www.resortpiaseczno , której właścicielem jest Solo prezentowany był obiekt noclegowy jako Hotel. Na budynku pawilonu noclegowego znajdował się do sierpnia 2012 roku napis Hotel, po czym został zasłonięty. Spółka nie używa więc nazwy Hotel bezpośrednio na budynku a od dnia 27 maja 2013 r., również na stronie internetowej www.resortpiaseczno.pl , co stwierdzono otwierając tę stronę (nazwa Hotel została zastąpiona nazwą Pawilon choć poprzednia wizyta na tej stronie w dniu 24 stycznia 2013 roku wskazywała na używanie na niej nazwy Hotel). Pozostałe strony, na których znaleziono informacje o Resorcie Piaseczno tj. http://www.booking.com/hotel/ i http://pl.tripadvisor.com używają nadal nazwy Hotel do określenia obiektu Resort Piaseczno nad Jeziorem Piaseczno. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy Prezes Urzędu zważył, co następuje: I. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawa ta określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Działania oparte na przepisach ustawy o 4 ochronie konkurencji i konsumentów są zatem podejmowane w interesie publicznym, w celu ochrony interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględny warunek do uznania kompetencji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy oceniane działania godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku i poprzez to powodują zaburzenia w jego prawidłowym funkcjonowaniu. Uwzględniając charakter praktyki opisanej w niniejszej decyzji należało stwierdzić, że w rozważanej sprawie ww. przesłanka sformułowana w art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona. Badana praktyka nie dotyczy bowiem jednostkowej sytuacji, ani też nie jest związana ze stosunkami prawnymi pomiędzy ograniczonym, zamkniętym kręgiem podmiotów, lecz dotyczy przedsiębiorcy, wszystkich jego byłych, aktualnych, jak i potencjalnych klientów. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte w związku z podejrzeniem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, co stanowi naruszenie art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów jest zakazane. Art. 24 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy stanowi zaś, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w tym w szczególności nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Zakaz naruszania zbiorowych interesów konsumentów odnosi się do przedsiębiorców. Art. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zawiera definicję przedsiębiorcy oraz związku przedsiębiorców. Ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, to w myśl art. 4 pkt 1 ww. ustawy rozumie się przez to m.in. przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl аrt. 4 рkt 1 ustаwy z dnіа 2 lірса 2004 r. о swоbоdzіе dzіаłаlnоśсі gоsроdаrсzеj (t. j. Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) рrzеdsіębіоrсą jеst оsоbа fіzyсznа, оsоbа рrаwnа і jеdnоstkа оrgаnіzасyjnа nіеbędąса оsоbą рrаwną, którеj оdrębnа ustаwа рrzyznаjе zdоlnоść рrаwną - wykоnująса wе włаsnym іmіеnіu dzіаłаlnоść gоsроdаrсzą. Działalność gospodarcza to zgodnie z art. 2 ww. ustawy zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Оd strоny funkсjоnаlnеj рrzеdsіębіоrсę, о którym mоwа w ustаwіе о swоbоdzіе dzіаłаlnоśсі gоsроdаrсzеj сесhujе zаtеm рrоwаdzеnіе dzіаłаlnоśсі gоsроdаrсzеj. Wśród rоdzаjów dzіаłаlnоśсі gоsроdаrсzеj wyróżnіа sіę zaś dzіаłаlnоść wytwórсzą, budоwlаną, hаndlоwą, usługоwą і роszukіwаnіе, rоzроznаwаnіе і wydоbywаnіе kораlіn zе złóż. W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że Solo Investment Spółka z o.o. posiada przymiot przedsiębiorcy. Wymieniony przedsiębiorca jako Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wykonuje działalność gospodarczą i figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr KRS 0000327531 od dnia 8 kwietnia 2009 r. Jako przedmiot prowadzonej działalności do rejestru zostało zgłoszonych wiele branż Polskiej Klasyfikacji Działalności od od nr pkd 47.1 (sprzedaż detaliczna…) do nr 96.0 (pozostała indywidualna działalność usługowa) a między innymi również – hotele i podobne obiekty zakwaterowania (pkd 55.1), obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania (pkd 55.2), pola kempingowe i pola namiotowe (pkd 55.3) oraz pozostałe zakwaterowanie (pkd 55.9). Aby określone zachowanie mogło zostać uznane za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek - bezprawność działania przedsiębiorcy oraz naruszenie przez niego tym działaniem zbiorowych interesów konsumentów. 5 Zbiorowe interesy konsumentów podlegają ochronie przed wymierzonymi w nie naruszeniami polegającymi na sprzecznych z prawem działaniach przedsiębiorców. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Działania te mogą okazać się bezprawne w razie ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów innych ustaw, ale także zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów. Bezprawność jest taką cechą działania, która polega na jego sprzeczności z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystarczy ustalenie, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa. Materialnoprawne przesłanki, istotne z punktu widzenia odpowiedzi na pytanie, czy przedsiębiorcy można przypisać stosowanie praktyki naruszającej zbiorowy interes konsumentów, znajdują się w innych niż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów aktach prawa powszechnie obowiązującego. Prezes Urzędu oceniając zachowanie przedsiębiorcy pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów zakazujących stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, musi zatem co do zasady stosować inne akty prawa powszechnie obowiązującego i na ich podstawie stwierdzić, czy działanie przedsiębiorcy było bezprawne. Bezprawność, do której odwołuje się ustawodawca, tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z prawem. Jednym z takich przepisów są uregulowania zawarte w ustawie o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Zgodnie z art. 4 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu (ust. 1). Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk, jeżeli działania te spełniają przesłanki określone w ust. 1 (ust. 2). Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym posługuje się pojęciem przeciętnego konsumenta. To w odniesieniu do przeciętnego konsumenta powinna być dokonywana ocena każdej praktyki rynkowej, w tym praktyki polegającej na działaniu wprowadzającym w błąd. Będące przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia działanie Spółki powinno być zatem oceniane z perspektywy przeciętnego konsumenta. Model przeciętnego konsumenta w odniesieniu do kwestionowanych praktyk zostanie opisany poniżej. Działania przedsiębiorcy mogą okazać się bezprawne także w razie ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów innych ustaw, a także zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów. Należy jednak mieć także na uwadze zasady współżycia społecznego i dobre obyczaje, do których normy prawa powszechnie obowiązującego odsyłają. Bezprawność to zatem naruszenie nakazów i zakazów wynikających zarówno z norm prawnych jak i z norm moralnych i obyczajowych określanych jako zasady współżycia społecznego i dobre obyczaje. Ponadto o bezprawności działania można mówić wówczas, gdy nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających określone działanie, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy, wykonywanie prawa podmiotowego, zgoda pokrzywdzonego lub działanie w obronie uzasadnionego interesu. W tym miejscu konieczne jest rozważanie spełnienia przesłanki bezprawności w ramach postawionych Przedsiębiorcy zarzutów. AD. I i II sentencji decyzji. Pierwszy z postawionych Spółce w ramach niniejszego postępowania zarzutów dotyczy stosowania chronionej prawem nazwy rodzajowej Hotel w odniesieniu do obiektu Resort 6 Piaseczno zlokalizowanego nad jeziorem Piaseczno, pomimo braku stosownej decyzji administracyjnej uprawniającej do posługiwania się ww. oznaczeniem. Drugi z postawionych Przedsiębiorcy zarzutów dotyczy zamieszczania w ulotkach W ulotce reklamowej użyto między innymi oraz na stronach internetowych http://www.resortpiaseczno.pl ,. http://www.booking.com/hotel/ i http://pl.tripadvisor.com prawnie chronionych oznaczeń dotyczących nazwy Hotel w reklamach obiektu Resort Piaseczno zlokalizowanego nad jeziorem Piaseczno. W ulotce reklamowej zatytułowanej „Lato 2012 w ośrodku wypoczynkowym Resort Piaseczno nad jeziorem Piaseczno” wydanej jednorazowo w ilości 6000 szt i rozprowadzanej w Lublinie użyto sformułowań: „Oferta hotelowa-Wczasy” oraz „Hotel Domki Letniskowe i Kemping”. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają: -wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany; -wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami. Przepis art. 43 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich, do których zalicza się nazwę „hotel”, podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu tejże ustawy. Rodzaje obiektów hotelarskich wymieniono w art. 36 tej ustawy. Są to: hotele, motele, pensjonaty, kempingi (campingi), domy wycieczkowe, schroniska młodzieżowe, schroniska, pola biwakowe. Hotele to obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Stosownie do dyspozycji art. 39 ust. 1 tej ustawy przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, w tym w hotelu, przedsiębiorca obowiązany jest uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii. Zaszeregowania obiektu, zgodnie z art. 38 ust.1 ww. ustawy, do poszczególnych rodzajów i kategorii dokonuje w formie decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu hotelarskiego (art. 42 ust. 1 ww. ustawy). W okolicznościach sprawy organem właściwym jest Marszałek Województwa Lubelskiego. Nazwą rodzajową Hotel mogą się zatem posługiwać tylko ci przedsiębiorcy, których obiekty zostały zaszeregowane do konkretnego rodzaju na mocy stosownej decyzji administracyjnej. Prawna ochrona ww. nazw wynika z tego, że aby dany obiekt został zaszeregowany do kategorii hotel, musi spełniać określone standardy bezpieczeństwa, wymogi ochrony przeciwpożarowej oraz zapewniać klientom określony zakres usług. Wymogi, jakie powinien spełniać obiekt hotelarski zaszeregowany do rodzaju obiektu hotel zostały szczegółowo określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169). Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia wymagania co do wyposażenia, zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych, dla hoteli ustalone zostały w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Przyznanie nazwy hotel stanowi potwierdzenie, że obiekt ten został skontrolowany i odpowiada wszystkim prawnie określonym standardom. Wydanie decyzji przez stosowny organ administracji o zaszeregowaniu obiektu do grupy Hoteli gwarantuje konsumentowi, że dany obiekt spełnia standardy hotelu, a co za tym idzie zapewnia wyższą jakość warunków bytowych i obsługi. 7 Z ustaleń poczynionych przez Prezesa Urzędu w toku postępowania wynika, że Solo świadczy w obiekcie zlokalizowanym nad jeziorem Piaseczno usługi hotelarskie, co najmniej od 2010 r. i posługuje się od stycznia 2012 roku w oznaczeniu tego obiektu nazwą rodzajową Hotel bez decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego o zaszeregowaniu obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii. Stwierdzić należy, że nazwanie obiektu Hotelem może sugerować, że obiekt tak oznaczony jest Hotelem w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych i spełnia wymagania stawiane tego rodzaju obiektom w przepisach tej ustawy. Jako, że Spółka nie uzyskała decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego w sprawie zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii, obiektu znajdującego się Resort Piaseczno nad jeziorem Piaseczno, uzasadniony jest wniosek, że obiekt tych wymagań nie spełnia, a w konsekwencji konsumenci są wprowadzani w błąd. Ich wyobrażenia o obiekcie oparte na jego nazwie odbiegają od rzeczywistego stanu rzeczy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że każdy przedsiębiorca ma nie tylko prawo ale i obowiązek do przedstawiania konsumentom uczciwej, pełnej i rzetelnej informacji o oferowanych usługach i stymulowania popytu na poszczególne usługi w ten sposób. Warunkiem zgodności prowadzonej działalności informacyjnej z prawem jest jednak to, czy przedsiębiorca przekazuje aktualnym i potencjalnym klientom informacje prawdziwe, należycie odzwierciedlające cechy produktów, czy też takie, które są niezgodne ze stanem faktycznym. Konsumenci uczestniczący w rynku mają bowiem prawo do bezpieczeństwa ekonomicznego, a więc należy zapewnić im możliwość świadomego podjęcia decyzji, co ma zapewnić między innymi rzetelna informacja przekazywana przez ich kontrahentów. Przedsiębiorcy są zobowiązani do należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej. Powinni też wiedzieć, że stosowanie nieuczciwych i wprowadzających w błąd praktyk rynkowych stanowi naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie prezentowany w reklamie na ulotkach, oraz na stronach internetowych obiekt nie był Hotelem. Jednocześnie zaś decyzja o skorzystaniu z usług lub dążenia do skorzystania z nich mogła być podejmowana przez konsumentów właśnie na podstawie tych informacji. Uzasadniony jest zatem wniosek, że Solo nazywając obiekt na jego fasadzie i w reklamie jako Hotel, mogło wprowadzać konsumentów w błąd odnośnie prowadzonego obiektu i panujących w nim warunków, a także oferowanych usług i ich jakości. W powszechnym odbiorze reklamowanie tego obiektu w ten sposób może faktycznie wywoływać mylne wrażenie, iż jest to Hotel. W art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jako przykład bezprawnego działania przedsiębiorcy, które może naruszać zbiorowe interesy konsumentów wymienia nieuczciwe praktyki rynkowe. W niniejszej sprawie wszczynając przeciwko Spółce postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów Prezes Urzędu stanął na stanowisku, iż bezprawność działań podejmowanych przez Przedsiębiorcę wynika właśnie ze stosowania nieuczciwej praktyki rynkowej określonej w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. Nr 171, poz. 1206) tj. działania wprowadzającego w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, w szczególności polegającego na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji. Bezprawność stosowanej przez Solo praktyki przejawia się w odniesieniu do używania nazwy Hotel w reklamie prowadzonej poprzez ulotki oraz na stronach internetowych, prawnie chronionej nazwy Hotel. Zauważyć przy tym należy, że przyczyną niezgodnego z rzeczywistością wyobrażenia mogą być zarówno nieprawdziwe wypowiedzi jak i wypowiedzi obiektywnie prawdziwe, lecz 8 prowadzące do nieprawidłowych wniosków. Dla rozważanej kwestii nie ma jednak znaczenia fakt, czy konsumenci otrzymywali pełen zakres usług, jakich mogliby domagać się w hotelu. W tym zakresie ocenie podlega etap, na którym konsumenci nie mając kontaktu z przedsiębiorcą, pozostają w przekonaniu, że obiekt spełnia wymogi zastrzeżone dla hoteli i w ten sposób mogą podjąć decyzję o skorzystaniu ze świadczonych w nim usług. W pełni zatem uzasadniony jest wniosek, że Solo nazywając obiekt, w którym świadczy usługi, jako Hotel wprost odwołuje się do standardów obowiązujących w Hotelu i tym samym wprowadza konsumentów w błąd odnośnie prowadzonego obiektu i panujących w nim warunków, a także oferowanych usług i ich jakości. W powszechnym odbiorze obiekt zlokalizowany nad jeziorem Piaseczno funkcjonuje jako Hotel, pomimo, iż faktycznie jest to wrażenie mylne. Wobec tego zachowanie przedsiębiorcy należy uznać za niezgodne z art. 43 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych i naruszające zbiorowe interesy konsumentów oraz stanowiące bezprawne działanie w rozumieniu art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jako przykład bezprawnego działania przedsiębiorcy, które może naruszać zbiorowe interesy konsumentów wymienia się nieuczciwe praktyki rynkowe. W niniejszej sprawie wszczynając przeciwko przedsiębiorcy postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów Prezes Urzędu stanął na stanowisku, iż bezprawność działań podejmowanych przez przedsiębiorcę wynika właśnie ze stosowania nieuczciwej praktyki rynkowej określonej w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206) tj. działania wprowadzającego w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, w szczególności polegającego na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, stosowana przez przedsiębiorcę wobec konsumentów praktyka rynkowa jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. W celu wykazania, że zachowanie Spółki prowadzącej działalność usługową w obiekcie, który nazwała Hotel (na elewacji frontowej obiektu, na ulotkach i na stronach internetowych reklamujących tą działalność) stanowi nieuczciwą praktykę rynkową konieczne jest zatem wykazanie, że mieści się ono w pojęciu nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Przez praktykę rynkową rozumie się zgodnie z art. 2 pkt 4 ww. ustawy - działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio lub pośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. Pojęcie produktu wskazane w art. 2 pkt 3 ww. ustawy ma szeroki zakres i obejmuje także usługę. Zatem prowadzenie przez skarżonego Przedsiębiorcę działań informacyjnych w postaci form wskazanych wyżej dotyczących palety usług turystycznych, ich jakości i standardów spełnia powyższe kryteria i może zostać uznane za nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu niniejszej ustawy. W pierwszej kolejności w celu wykazania, że powyższe działanie Spółki stanowi nieuczciwą praktykę rynkową konieczne jest wykazanie, że niniejsza praktyka rynkowa sprzeczna jest z dobrymi obyczajami (art. 4 ww. ustawy). W związku z powyższym, zasadne jest zatem dokonanie oceny przesłanki nieuczciwości w kontekście naruszenia dobrych obyczajów oraz możliwości zniekształcenia w sposób istotny zachowania rynkowego przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy, tj. na etapie 9 kierowania do niego informacji marketingowej. Dobre obyczaje pozostają klauzulą generalną, która podlega konkretyzacji na okoliczność danego stanu faktycznego. Zgodnie z poglądem doktryny sprzeczne z dobrymi obyczajami są działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u klienta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności (...) czyli takie działanie, które potocznie określone jest jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania ² . W stosunkach z konsumentami „dobry obyczaj” powinien wyrażać się we właściwym informowaniu o przysługujących uprawnieniach, niewykorzystywaniu pozycji profesjonalisty i rzetelnym traktowaniu partnerów umów. W niniejszej sprawie dobre obyczaje należy ocenić jako prawo do rzetelnej i jednoznacznej informacji, jaką w ramach przekazu reklamowego, oznaczenia obiektu profesjonalista powinien kierować do przeciętnego konsumenta (w okolicznościach sprawy jest to odbiorca usług turystycznych). Naruszenie tak rozumianych dobrych obyczajów zostało dokonane przez Solo poprzez podawanie, w sposób opisany powyżej, wprowadzających w błąd informacji dotyczących zakwalifikowania obiektu Resort Piaseczno do grupy Hoteli pomimo, że obiekt ten nie spełnia warunków do używania tej nazwy rodzajowej. Przechodząc do kwestii działania Przedsiębiorcy należy mieć na uwadze art. 5 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, zgodnie z którym za praktykę rynkową uznaje się działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji. Stosownie zaś do brzmienia art. 5 ust. 4 ww. ustawy przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez działanie, należy uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji. Interpretując zatem pojęcie praktyki wprowadzającej w błąd należy stwierdzić, że jest to każda praktyka, która w jakikolwiek sposób, w tym również przez swoją formę, wywołuje skutek w postaci co najmniej możliwości wprowadzenia w błąd konsumenta, do którego jest skierowana, lub dociera, i która ze względu na swoją zwodniczą naturę może zniekształcić jego zachowanie rynkowe. Model konsumenta, do jakiego odnoszą się przepisy ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym został określony jako model przeciętnego konsumenta. Stąd też to w odniesieniu do przeciętnego konsumenta powinna być dokonywana ocena każdej praktyki rynkowej, w tym praktyki polegającej na działaniu wprowadzającym w błąd. Będące przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia zachowanie Spółki w zakresie działań informacyjnych i marketingowych-reklamowych powinno być zatem oceniane z perspektywy przeciętnego konsumenta. Dlatego rozważenia wymaga, czy przeciętny konsument mógł zostać wprowadzony w błąd poprzez informacje zamieszczone na obiekcie – na elewacji frontowej, w ulotkach reklamowych i na wskazanych wcześniej stronach internetowych tzn. czy mógł na podstawie otrzymanej informacji powziąć błędne przekonanie, co do zakwalifikowania obiektu o nazwie Hotel do grupy hoteli w rozumieniu art. 43 ustawy o usługach turystycznych. Definicja przeciętnego konsumenta zamieszczona w ustawie o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym jest wynikiem dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej jako „TSUE”). Stopniowy rozwój orzecznictwa TSUE doprowadził do utrwalenia modelu konsumenta jako konsumenta rozważnego, przeciętnie zorientowanego, mającego prawo do rzetelnej informacji niewprowadzającej w błąd, zawierającej wszelkie niezbędne dane wynikające z funkcji i przeznaczenia danego towaru. To czego można oczekiwać od rozsądnego konsumenta wynika przede wszystkim z tego, jak 10 daleko sięga obowiązek informacji handlowej, jej dostępności, jasności, niedwuznaczności, pełności i odpowiedniości. W świetle orzecznictwa TSUE poziom percepcji i uwagi konsumenta różni się w zależności od tego, jakiego produktu dotyczy praktyka rynkowa oraz w jakich okolicznościach produkt ten jest nabywany (por. C-342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer Rec. 1999, s. I-3819, pkt 26; C-299/99 Philips Rec. 2002, s. I-5475, pkt 63, a także wyroki z 2007 r. w sprawach C-353/03 Nestle przeciwko Mars, pkt 25; T-241/05 Procter & Gamble, pkt 43; T-33/04 House of Donut Int, pkt 50-51). Orzecznictwo sądów polskich nie wypracowało natomiast do tej pory ujednoliconej wykładni, która pozwoliłaby na utrwalenie modelu przeciętnego konsumenta. Z jednej strony sądy traktowały konsumenta jako osobę nieuważną i nieświadomą, próbując w ten sposób wyrównać jego szanse w relacji z przedsiębiorcą. Wynikało to ze specyfiki uwarunkowań społeczno-gospodarczych (przemiana z gospodarki uspołecznionej w wolnorynkową) i braku wiedzy konsumenta na temat mechanizmów wolnorynkowych, zwłaszcza co do pozyskiwania klienteli za pomocą reklamy. Z drugiej zaś strony wskazywano także na model konsumenta mocno wyedukowanego łącząc wysoki standard powinności konsumenta z samym faktem uczestnictwa na coraz bardziej nieprzejrzystym rynku („skoro kupuje, powinien wiedzieć”, „gdyby przeczytał, byłby wiedział”), przy jednoczesnym braku odniesienia tej powinności nie tylko do istniejącej i realizowanej polityki informacyjno-edukacyjnej wobec konsumenta, ale także oceny konkretnych obowiązków w tym zakresie jego kontrahenta. Sąd Najwyższy, podobnie jak TSUE, uznał, iż poziom nasilenia powyższych cech u przeciętnego odbiorcy zależy od rynku, na którym stosowana jest dana praktyka, model przeciętnego odbiorcy dostosowany jest więc do tego, jakiego produktu dotyczą działania marketingowe przedsiębiorcy. Należy także wskazać, iż w dyrektywie 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (…) (Dz.U.UE.L.05.149.22) podkreślono, iż test przeciętnego konsumenta nie jest testem statystycznym. W celu ustalenia typowej reakcji przeciętnego konsumenta w danym przypadku krajowe sądy lub organy administracyjne muszą polegać na własnej umiejętności oceny. Dokonując stosownych ocen, należy oprzeć się na wiedzy o poziomie percepcji uczestników danego rynku towarów lub usług. Nie jest więc konieczne przeprowadzanie badań wśród grupy przeciętnych konsumentów na okoliczność ustalenia wprowadzania w błąd, gdyż wprowadzenie w błąd ma charakter abstrakcyjny, a jego stwierdzenie nie wymaga zaistnienia jednostkowej dezinformacji. Na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom organ rozstrzygający dokonuje zatem oceny co do wprowadzenia w błąd in abstracto na podstawie doświadczenia życiowego w oparciu o zobiektywizowany model przeciętnego konsumenta. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym przez przeciętnego konsumenta rozumie się konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Oceny tej powinno dokonać się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak m.in. wiek, wykształcenie, sprawność fizyczna czy umysłowa. Wzorzec przeciętnego konsumenta nie jest stały, zmienia się bowiem w zależności od okoliczności konkretnego przypadku. Odbiorcami usług świadczonych przez Przedsiębiorcę są konsumenci, którzy poszukują miejsc noclegowych i wyżywienia o standardzie oferowanym przez hotele. Wyborów dokonują najczęściej w sytuacjach okazjonalnych wyjazdów prywatnych lub grupowych do miejsc odległych od miejsca zamieszkania wymagających zatrzymania się na noc w celu 11 kontynuacji dalszej podróży bądź pozostania w tym miejscu przez kilka dni w celu poznania okolicy. Konsumenci tacy nie są zorientowani zwłaszcza w zakresie cen panujących na rynku, na którym nie funkcjonują na co dzień. Zdecydowana większość ma jednak pewne doświadczenie w zakresie korzystania z usług turystycznych i hotelarskich i posiada wiedzę na temat tego, że obiekty skategoryzowane np. do grupy hoteli muszą spełniać określone standardy. Decydując się zatem na pobyt w obiekcie oznaczonym taką grupą mogą oczekiwać określonego zakresu usług i ich jakości. Nie mają przy tym obowiązku sprawdzać czy oferta, jaką dysponuje dany przedsiębiorca, odpowiada wszystkim wymaganiom stawianym danemu typowi obiektu. Zestawiając zatem przewidywaną jakość usług, sugerując się oznaczeniem obiektu z proponowaną ceną, podejmują decyzje o wyborze danej oferty. Zatem, przyjmując model przeciętnego konsumenta na potrzeby niniejszej decyzji zasadnym jest nieuwzględnienie ostatniej przesłanki z definicji przytoczonej wyżej odnośnie modelu przeciętnego konsumenta tj. przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna i umysłowa. Przeciętnego konsumenta w niniejszym postępowaniu administracyjnym należy rozumieć jako dostatecznie dobrze poinformowanego, uważnego, ostrożnego przy uwzględnieniu czynników społecznych, kulturowych i językowych- charakterystycznych dla polskiego konsumenta. W praktyce oznacza to, że należy wymagać od konsumenta pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, w tym odnośnie praw i obowiązków jakie ciążą na nim jako kupującym i przedsiębiorcy, jako sprzedawcy towaru, ale nie można uznać, że jego wiedza jest kompletna i profesjonalna. Wprowadzenie w błąd polega w tej sprawie na zniekształceniu procesu decyzyjnego konsumenta poprzez wytworzenie w jego umyśle mylnego przekonania co do transakcji, w którą chce się zaangażować. Zniekształcenie procesu decyzyjnego konsumenta, w przypadku praktyk wprowadzających w błąd przez działanie, polega głównie na podawaniu nieprawdziwych lub mylących informacji dotyczących produktu lub sposobu jego prezentacji albo wprowadzenia na rynek, prowadzące do mylnego, czyli niezgodnego z rzeczywistością wyobrażenia o tym produkcie, w efekcie czego dochodzi do podjęcia przez konsumenta decyzji gospodarczej, której inaczej by nie podjął. Konsument w przedmiotowej sytuacji ma prawo przyjąć na podstawie informacji zamieszczonych przez Solo w ulotkach reklamowych, na stronach internetowych i na samym obiekcie, że obiekt turystyczny, w którym zamierza się zatrzymać, oferuje usługi w zakresie i jakości wymaganych od Hoteli, przy czym musi za to zapłacić określoną przez Przedsiębiorcę cenę. Oceniając zatem, że cena za takie usługi jest atrakcyjna, konsument może podjąć decyzję o wyborze tej oferty. W rezultacie wytworzenia się tego mylnego przekonania o jakości i zakresie usług konsument podejmuje decyzję o zaangażowaniu w daną transakcję, przy czym istotne jest to, że możliwe jest, iż konsument nie podjąłby takiej decyzji, gdyby nie nieuczciwe działanie przedsiębiorcy (gdyby wiedział, że jest wprowadzany w błąd). Wobec powyższego, w ocenie Prezesa Urzędu, działanie Spółki, stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, a w konsekwencji jest działaniem bezprawnym. Praktyka ta narusza interesy konsumentów, gdyż posługiwanie się nazwą prawnie chronioną Hotel przez Przedsiębiorcę na elewacji frontowej budynku, w ulotkach reklamowych i na stronach internetowych przez tego Przedsiębiorcę sugeruje konsumentowi 12 zapewnienie odpowiedniego standardu i wachlarza usług. Konsument nie musi zaś posiadać informacji, ani sprawdzać, czy dany obiekt, z którego ma zamiar skorzystać, posiada stosowną decyzję zaszeregowującą obiekt do kategorii Hotelu. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż Solo poprzez stosowanie opisanej praktyki może wywoływać u konsumentów wrażenie większej atrakcyjności swojej oferty turystycznej. W myśl art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych jest praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Mówiąc o zbiorowym interesie konsumentów należy zaznaczyć, iż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie podaje jego definicji, wskazując jednak w art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem często lub nawet powszechnie stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. Uwzględniając powyższe rozważania, należy uznać, że mamy w niniejszej sprawie do czynienia z naruszeniem praw licznej grupy konsumentów, wszystkich konsumentów będących klientami Solo, jak i potencjalnych zainteresowanych, którzy mogą zawrzeć umowę o usługi turystyczne. Zachowanie Przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów w ten sposób, że pozbawiono ich rzetelnej informacji na temat charakteru obiektu, w którym oferowane są usługi hotelarskie. Brak właściwej informacji mógł mieć wpływ na wybór miejsca zakwaterowania oraz korzystanie z innych usług. Hotel powszechnie jest kojarzony z usługami na określonym wysokim poziomie. Okoliczność ewentualnego spełnienia poszczególnych wymogów nie została zweryfikowana w trybie przewidzianym prawem. Z uwagi na charakter prowadzonej przez Przedsiębiorcę działalności, z którego usług korzysta szeroka rzesza konsumentów, a potencjalnie każdy może stać się jego klientem, w rozważanym przypadku należy stwierdzić, że opisana praktyka godzi w zbiorowe interesy konsumentów. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt I. i II. sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 24. Spółka zaprzestała definitywnie stosowania nazwy Hotel na obiekcie Resort Piaseczno, który aktualnie jest nazywany „Pawilonem”, od sierpnia 2012 roku (wcześniej praktyka była stosowana od stycznia do maja 2012 roku oraz w lipcu 2012 roku w związku z remontem elewacji i koniecznością odsłonięcia napisu Hotel). Ulotki reklamowe, w których użyto terminu Hotel, były rozprowadzone jednorazowo w marcu 2012 roku. Spółka nie ustosunkowała się do zarzutów Prezesa Urzędu dotyczących stosowania nazwy Hotel na stronach internetowych. Prezes Urzędu stwierdził, że na stronie internetowej http://www.resortpiaseczno.pl Spółka nie używa nazwy Hotel od dnia 27 maja 2013 r., co stwierdzono otwierając tę stronę, a nazwa Hotel została zastąpiona nazwą Pawilon (poprzednia wizyta na tej stronie w dniu 24 stycznia 2013 roku wskazywała na używanie na niej nazwy Hotel). Pozostałe strony, na których znaleziono informacje o Resorcie Piaseczno tj. http://www.booking.com/hotel/ i http://pl.tripadvisor.com używają nadal nazwy Hotel do określenia obiektu Resort Piaseczno na Jeziorem Piaseczno, w którym można skorzystać z noclegu. A zatem praktyka opisana w pkt. I i II sentencji nie została w pełni zaniechana. W związku z tym, że to na przedsiębiorcy ciąży dowód wykazania zaniechania stosowania zarzucanej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, czego w niniejszej sprawie Solo nie uczyniło w stosunku do całości stawianego jej zarzutu, należało orzec nakaz 13 zaniechania stosowania zarzucanej praktyki, gdyż w obrocie gospodarczym w dalszym ciągu obiekt Resort Piaseczno figuruje z określeniem HOTEL. Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury UOKiK w Lublinie, 20- 012 Lublin, ul. Ochotnicza 10. z up. Prezesa Urzędu Dyrektor Delegatury Ewa Wiszniowska Otrzymuje: Solo Investment Spółka z o.o. Rozpłucie Pierwsze 1D 21-075 Ludwin