RPZ-18/2024

tel. 61 852 15 17, 61 852 77 50 < faks 61 851 86 44 poznan@uokik.gov.pl < www.uokik.gov.pl Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Poznaniu ul. Zielona 8, 61-851 Poznań PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Poznań, dnia 31 grudnia 2024 r. RPZ.610.7.2024.TJ DECYZJA Nr RPZ 18/2024 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania Certain Life spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach polegającą na wykonywaniu połączeń telefonicznych do konsumentów dla celów marketingu bezpośredniego, pomimo niedysponowania uprzednią zgodą tych konsumentów na ww. działania, co jest sprzeczne z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2024 r., poz. 34 ze zm.) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a poprzez to stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i stwierdza zaniechanie jej stosowania z dniem 9 listopada 2024 r. II. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów działania Certain Life spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach polegające na: 1. nieprzekazywaniu konsumentom potwierdzenia treści umowy zgodnej z propozycją składaną im przez Spółkę przez telefon (tj. na zakup pojedynczego opakowania suplementu diety) na papierze lub na innym trwałym nośniku, o którym mowa w art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796) i jednocześnie wprowadzaniu konsumentów w błąd, co do skutecznego zawarcia umowy o subskrypcyjnym charakterze, co jest sprzeczne z art. 20 ust. 2 ustawy o prawach konsumenta oraz stanowi nieuczciwą praktykę rynkową zdefiniowaną w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów, i nakazuje zaniechanie jej stosowania, 2. zamieszczaniu w oświadczeniach sprzedającego o odstąpieniu od umowy nieprawdziwych informacji, że w sytuacji nieuiszczenia w wyznaczonym terminie spornej kwoty, która według Certain Life sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach jest 2 jej należna, konsument zostanie dodatkowo obciążony kosztami postępowania sądowego i egzekucyjnego, oraz nieprawdziwych informacji o wysokości kosztów tychże postępowań, co wprowadza konsumenta w błąd, co do nieuchronności poniesienia takich opłat i ich wysokości, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i nakazuje zaniechanie jej stosowania, 3. zastrzeganiu w stosowanych w obrocie z konsumentami wzorcach umowy sprzedaży kary umownej za niespełnienie przez konsumenta świadczenia pieniężnego, co jest sprzeczne z art. 483 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i nakazuje zaniechanie jej stosowania. III. Na podstawie art. 103 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadaje decyzji w zakresie pkt. II sentencji rygor natychmiastowej wykonalności. IV. Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Certain Life spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach środek usunięcia trwających skutków praktyk stwierdzonych w pkt. I i II niniejszej decyzji , w postaci obowiązku skierowania listem zwykłym – w terminie miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji - do wszystkich konsumentów, którzy zawarli w okresie od dnia 29 lipca 2021 r. do dnia wydania decyzji w niniejszej sprawie, tj. do dnia 31 grudnia 2024 r., z Certain Life spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach umowy sprzedaży, w sposób czytelny i zrozumiały pisemnej informacji, o treści: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w decyzji nr RPZ 18/2024, uznał za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów działania Certain Life spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach polegające na: 1. wykonywaniu połączeń telefonicznych do konsumentów dla celów marketingu bezpośredniego pomimo niedysponowania uprzednią zgodą tych konsumentów na ww. działania, co jest sprzeczne z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2024 r., poz. 34 ze zm.) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a poprzez to stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, 2. nieprzekazywaniu konsumentom potwierdzenia treści umowy zgodnej z propozycją składaną im przez Spółkę przez telefon (tj. na zakup pojedynczego opakowania suplementu diety) na papierze lub na innym trwałym nośniku, o którym mowa 3 w art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796) i jednocześnie wprowadzaniu konsumentów w błąd, co do skutecznego zawarcia umowy o subskrypcyjnym charakterze, co jest sprzeczne z art. 20 ust. 2 ustawy o prawach konsumenta oraz stanowi nieuczciwą praktykę rynkową zdefiniowaną w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów, 3. zamieszczaniu w oświadczeniach sprzedającego o odstąpieniu od umowy nieprawdziwych informacji, że w sytuacji nieuiszczenia w wyznaczonym terminie spornej kwoty, która według Certain Life sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach jest jej należna, konsument zostanie dodatkowo obciążony kosztami postępowania sądowego i egzekucyjnego, oraz nieprawdziwych informacji o wysokości kosztów tychże postępowań, co wprowadza konsumenta w błąd, co do nieuchronności poniesienia takich opłat i ich wysokości, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, 4. zastrzeganiu w stosowanych w obrocie z konsumentami wzorcach umowy sprzedaży kary umownej za niespełnienie przez konsumenta świadczenia pieniężnego, co jest sprzeczne z art. 483 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Treść decyzji nr RPZ 18/2024 dostępna jest na stronie www.uokik.gov.pl. V. Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Certain Life spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach środek usunięcia trwających skutków praktyk stwierdzonych w pkt. I i II niniejszej decyzji , w postaci obowiązku opublikowania w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, na koszt Certain Life Sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach , na głównej stronie internetowej tego przedsiębiorcy, która na dzień wydania niniejszej decyzji mieści się pod adresem www.certainlife.pl , oświadczenia o następującej treści: „Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w prawomocnej decyzji nr RPZ 18/2024 z dnia 31 grudnia 2024 r. uznał, że Certain Life Sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach stosuje lub stosowała praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów dotyczące sprzedaży suplementów diety. Decyzja nr RPZ 18/2024 z dnia 31 grudnia 2024 r. dostępna jest na stronie www.uokik.gov.pl”. w ten sposób, że: 4 a) ww. oświadczenie będzie dostępne i utrzymane na stronie internetowej przez okres 6 miesięcy od dnia ich publikacji; b) tekst powyższego oświadczenia będzie wyjustowany oraz wpisany czarną czcionką (kod szesnastkowy RGB #000000) ARIAL na białym tle (kod szesnastkowy RGB #ffffff); c) tekst zostanie zamieszczony w górnej części strony głównej domeny https://certainlife.pl/ z możliwością zamknięcia informacji przez użytkownika; pełna treść powyższego oświadczenia ma być widoczna przez cały czas, gdy użytkownik jest na stronie (niezależnie od tego, czy strona jest przewijana) i samodzielnie nie zamknie tej informacji (oświadczenie nie może przybrać formy np. rotacyjnego banera czy slajdera); d) wielkość czcionki powinna odpowiadać wielkości czcionki zwyczajowo używanej na ww. stronie internetowej, tekst umieszczony w ramce, o rozmiarze takim, aby była ona w całości wypełniona oświadczeniem, o którym mowa w niniejszym punkcie, z uwzględnieniem marginesu 2,5 cm z każdej strony; e) fragment oświadczenia o treści: „Decyzja nr RPZ 18/2024 z dnia 31 grudnia 2024 r. dostępna jest na stronie www.uokik.gov.pl” powinien być zamieszczony w formie hiperłącza (linka) odsyłającego do jawnej wersji decyzji w bazie decyzji dostępnej pod adresem www.uokik.gov.pl; f) w przypadku zmiany nazwy przedsiębiorcy, jego przekształcenia lub przejścia praw i obowiązków na inny podmiot pod jakimkolwiek tytułem, powyższy obowiązek publikacyjny powinien być zrealizowany odpowiednio przez lub za pośrednictwem danego przedsiębiorcy lub jego następcy prawnego, ze wskazaniem nazw dawnej i nowej; g) w przypadku zmiany adresu strony internetowej, należy niniejsze rozstrzygnięcie zastosować odpowiednio do strony internetowej funkcjonującej w dacie uprawomocnienia się niniejszej decyzji; h) w razie zmiany treści sentencji decyzji lub jej uzasadnienia przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub sąd powszechny, w zakresie podlegającym obowiązkowi publikacji, należy obowiązek ten wykonać zgodnie ze zmienioną treścią decyzji. VI. Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Certain Life spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach środek usunięcia trwających skutków praktyk stwierdzonych w pkt. I i II niniejszej decyzji , w postaci obowiązku opublikowania w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, na koszt Certain Life Sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach na publicznie dostępnym profilu prowadzonym w serwisie Facebook, który na dzień wydania niniejszej decyzji mieści się pod następującym adresem: https://www.facebook.com/norskemedisiner/ oświadczenia o treści: „Konsumencie, w związku z decyzją Prezesa #UOKiK nr RPZ 18/2024 z dnia 31 grudnia 2024 r. [tutaj: oficjalna nazwa przedsiębiorcy z odesłaniem w formie # lub @] informuje, że za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów 5 dotyczących sprzedaży suplementów diety otrzymał kary pieniężne. #decyzjaUOKiK #wprowadzeniewbłąd #nieuczciwepraktykirynkowe Szczegółowe informacje dostępne są w decyzji Prezesa #UOKiK nr RPZ 18/2024 z dnia 31 grudnia 2024 r. opublikowanej na stronie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pod adresem [tutaj zostanie dodane hiperłącze (link) odsyłające do wersji jawnej decyzji w bazie decyzji dostępnej pod adresem www.uokik.gov.pl]” , w ten sposób, że: a) ww. oświadczenia będą dostępne w mediach społecznościowych (Facebook) przez 6 miesięcy od daty ich publikacji; b) oświadczenia zostaną zamieszczone w ww. profilach w mediach społecznościowych w sposób umożliwiający stałe zapoznanie się użytkownika z ich treścią, tj. tak by tekst oświadczenia został umieszczony na tablicy (osi czasu) tych profili jako najbardziej aktualna informacja (post) wyświetlona przez użytkownika ww. serwisów; c) opublikowane oświadczenia nie mogą: i. wykorzystywać opcji „Zakończ dystrybucję w Aktualnościach” (w okresie objętym obowiązkiem publikacyjnym), ii. blokować możliwości dodawania komentarzy, iii. blokować możliwości udostępniania (przekazywania dalej), d) oświadczenia w formie postu zostaną dodane do relacji (Facebook) w pierwszym dniu realizacji obowiązku publikacyjnego, a po tej publikacji zostaną przypięte w prowadzonych tam profilach w sekcji „Wyróżnione relacje” i pozostaną tam przez okres kolejnych 3 miesięcy; e) oświadczenia zostaną sformułowane zgodnie z przyjętą strategią komunikacyjną, tj. post o decyzji będzie opublikowany na tych samych zasadach jak wszystkie inne i z użyciem takiej samej czcionki i wizualizacji jak w przypadku innych postów i wiadomości; f) oświadczenia zostaną zamieszczone tak by były dostępne dla wszystkich użytkowników ww. serwisów, tj. by w ustawieniach prywatności miały status „publiczny”; g) w przypadku zmiany profilu w ww. serwisach (Facebook) w czasie realizacji obowiązków publikacyjnych, oświadczenia w mediach społecznościowych zostaną opublikowane na innych profilach prowadzonych przez przedsiębiorcę; h) w przypadku zmiany nazwy przedsiębiorcy, jego przekształcenia lub przejścia praw i obowiązków na inny podmiot pod jakimkolwiek tytułem, powyższy obowiązek publikacyjny powinien być zrealizowany odpowiednio przez lub za pośrednictwem danego przedsiębiorcy lub jego następcy prawnego, ze wskazaniem nazw dawnej i nowej; i) w razie zmiany treści sentencji decyzji lub jej uzasadnienia przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub sąd powszechny, w zakresie podlegającym obowiązkowi publikacji, należy obowiązek ten wykonać zgodnie ze zmienioną treścią decyzji. 6 VII. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Certain Life spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach: 1. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt. I sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 31.544,00 zł (słownie: trzydzieści jeden tysięcy pięćset czterdzieści cztery złote) , płatną do budżetu państwa, 2. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt. II.1 sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 44.162,00 zł (słownie: czterdzieści cztery tysiące sto sześćdziesiąt dwa złote) , płatną do budżetu państwa, 3. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt. II.2 sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 25.235,00 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy dwieście trzydzieści pięć złotych) , płatną do budżetu państwa, 4. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt. II.3 sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 12.617,00 zł (słownie: dwanaście tysięcy sześćset siedemnaście złotych) , płatną do budżetu państwa. VIII. Na podstawie art. 106b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Rafała Piotra Stęborowskiego – Prezesa jednoosobowego Zarządu Certain Life spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach: 1. w związku z umyślnym dopuszczeniem do naruszenia przez ww. Spółkę zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie wskazanym w pkt. I sentencji niniejszej decyzji karę pieniężną w wysokości 22.000,00 zł (słownie: dwadzieścia dwa tysiące złotych) , płatną do budżetu państwa, 2. w związku z umyślnym dopuszczeniem do naruszenia przez ww. Spółkę zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie wskazanym w pkt II.1 sentencji niniejszej decyzji karę pieniężną w wysokości 30.800,00 zł (słownie: trzydzieści tysięcy osiemset złotych) , płatną do budżetu państwa, 3. w związku z umyślnym dopuszczeniem do naruszenia przez ww. Spółkę zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie wskazanym w pkt II.2 sentencji niniejszej decyzji karę pieniężną w wysokości 17.600,00 zł (słownie: siedemnaście tysięcy sześćset złotych) , płatną do budżetu państwa, 4. w związku z umyślnym dopuszczeniem do naruszenia przez ww. Spółkę zakazu określonego w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie wskazanym w pkt II.3 sentencji niniejszej decyzji karę pieniężną w wysokości 8.800,00 zł (słownie: osiem tysięcy osiemset złotych) , płatną do budżetu państwa. IX. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616) w zw. z art. 83 tej ustawy 7 w zw. z art. 263 § 1 i 2 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów obciąża Certain Life spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 84,20 zł (słownie: osiemdziesiąt cztery złote 20/100) oraz zobowiązuje Spółkę do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Uzasadnienie W związku z napływającymi skargami konsumentów, postanowieniem z dnia 17 stycznia 2023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes Urzędu ) wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające, które było prowadzone pod sygn. RPZ.403.1.2023.TJ, w celu wstępnego ustalenia, czy działania Certain Life sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach (dalej: Certain Life lub Spółka ) oraz podmiotów z nią powiązanych, dotyczące sprzedaży towarów na odległość, mogą stanowić praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 2 ww. ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1616 – dalej: uokk ). Analiza materiałów uzyskanych w toku postępowania dała podstawę do wszczęcia, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2024 r., postępowania w sprawie stosowania przez Spółkę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na: 1. wykonywaniu połączeń telefonicznych do konsumentów dla celów marketingu bezpośredniego pomimo niedysponowania uprzednią zgodą tych konsumentów na ww. działania, co mogło być sprzeczne z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2024 r., poz. 34 ze zm.) oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a poprzez to może stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, 2. nieprzekazywaniu konsumentom potwierdzenia treści umowy zgodnej z propozycją składaną im przez Spółkę przez telefon (tj. na zakup pojedynczego opakowania suplementu diety) na papierze lub na innym trwałym nośniku, o którym mowa w art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2023 r., poz. 2759 ze zm.) i jednocześnie wprowadzaniu konsumentów w błąd co do skutecznego zawarcia umowy o subskrypcyjnym charakterze, co mogło być sprzeczne z art. 20 ust. 2 ustawy o prawach konsumenta oraz stanowić nieuczciwą praktykę rynkową zdefiniowaną w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845) oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów, 3. zamieszczaniu w oświadczeniach sprzedającego o odstąpieniu od umowy nieprawdziwych informacji, że w sytuacji nieuiszczenia w wyznaczonym terminie spornej kwoty, która według Certain Life sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach jest jej należna, konsument zostanie dodatkowo obciążony kosztami postępowania sądowego i egzekucyjnego, oraz nieprawdziwych informacji o wysokości kosztów tychże postępowań, co może wprowadzać konsumenta w błąd, co do nieuchronności 8 poniesienia takich opłat i ich wysokości, co mogło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji może stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, 4. zastrzeganiu w stosowanych w obrocie z konsumentami wzorcach umowy sprzedaży kary umownej za niespełnienie przez konsumenta świadczenia pieniężnego, co mogło być sprzeczne z art. 483 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.) oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a w konsekwencji może stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także przeciwko Rafałowi Piotrowi Stęborowskiemu – Prezesowi jednoosobowego Zarządu Spółki (dalej: Prezes Zarządu ) w sprawie nałożenia kary pieniężnej za umyślne dopuszczenie do naruszenia przez Spółkę zakazów określonych w art. 24 ust. 1 i 2 uokk, w zakresie wskazanym w tym postanowieniu. Spółka i Prezes Zarządu zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania pismem z dnia 18 czerwca 2024 r. Pismem z dnia 9 grudnia 2024 r. strony zostały zawiadomione o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w niniejszym postępowaniu. Strony skorzystały z prawa do przeglądania akt, jednakże nie ustosunkowały się do stawianych im zarzutów. (Dowód: pismo Prezesa Urzędu z dnia 9 grudnia 2024 r., k. 588 akt adm.) Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Spółka prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego o numerze 0000914035. Zgodnie z informacją odpowiadającą odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców, Spółka została zarejestrowana 29 lipca 2021 r. Zgodnie z wpisem do KRS, od początku istnienia Spółki przeważającym przedmiotem jej działalności jest niezmiennie „sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet”. Podobnie, od początku jej istnienia Prezesem jednoosobowego Zarządu Spółki jest – Rafał Piotr Stęborowski. W okresie od 29 lipca 2021 r. do 19 października 2022 r. Rafał Stęborowski był także właścicielem wszystkich udziałów w spółce Certain Life. Od 19 października 2022 r. właścicielem wszystkich udziałów w Spółce jest Fundacja Climate Expert Solutions Foundation z siedzibą w Skierniewicach, której prezesem jednoosobowego zarządu w tym okresie był i nadal pozostaje Rafał Stęborowski. Przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż wysyłkowa suplementów diety pod własną marką, tj. Norske Medisiner Omega 3 w formie kapsułek (60 sztuk w opakowaniu). (Dowód: informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Spółki z dnia 6 grudnia 2024 r., k. 496-499 akt adm.; pismo Spółki z dnia 17 lutego 2023 r., k. 23- 24 akt adm.) 9 Z przekazanych przez Spółkę informacji wynika, że w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 17 lutego 2023 r. zawarła z konsumentami [„informacja prawnie chroniona”] umów, w tym od [„informacja prawnie chroniona”] z nich konsumenci odstąpili. W toku postępowania ustalono, że Spółka w swojej działalności korzystała z następujących wzorców umownych:  wzorzec umowy sprzedaży obowiązujący od marca 2022 r. do 30 czerwca 2022 r. zatytułowany ”Warunki umowy sprzedaży” (dalej: Umowa nr 1 ),  wzorzec umowy sprzedaży obowiązujący od 1 lipca 2022 r. do 30 listopada 2022 r. zatytułowany ”Warunki Umowy Sprzedaży w ramach «Specjalnego Programu Regularnej Dostawy Wysyłkowej»” (dalej: Umowa nr 2 ),  wzorzec umowy sprzedaży obowiązujący od 1 grudnia 2022 r. zatytułowany ”Warunki Umowy Sprzedaży w ramach «Specjalnego Programu Regularnej Dostawy Wysyłkowej»” (dalej: Umowa nr 3 ). (Dowód: pismo Spółki z dnia 17 lutego 2023 r., k. 23-24 akt adm.) W piśmie z dnia 26 maja 2023 r. Spółka wskazała, że stosowała następujące ceny suplementów: (Dowód: pismo Certain Life z 26 maja 2023 r., k. 102 akt adm.) Cena regularna (nazywana też ceną jednostkową) dotyczy ceny za zakup pojedynczego opakowania suplementu sprzedawanego poza systemem subskrypcji. Zestaw startowy oraz cena promocyjna dotyczą sprzedaży w ramach systemu subskrypcji, który występuje w dwóch wariantach. W pierwszym wariancie konsument otrzymuje jeden zestaw startowy obejmujący jedno opakowanie suplementu w cenie 9,99 zł oraz koszty pakowania i wysyłki oraz 12 opakowań suplementu diety - każdy w ww. cenie promocyjnej (tzw. zestawy kontynuacyjne), do których doliczany jest koszt pakowania i wysyłki. Zestawy kontynuacyjne są przesyłane w 6 dostawach po 2 opakowania. W drugim wariancie konsument otrzymuje jednorazowo wszystkie 13 opakowań suplementu diety w tej samej cenie (9,99 zł + 12 x cena promocyjna), ale opłaca tylko jednokrotnie koszt pakowania i wysyłania, czyli dokonuje jednorazowej płatności w wysokości 785,25 zł (dla Umowy nr 3). Według oświadczenia Spółki stale oferuje ona swoje produkty w dwóch opcjach: zakupu pojedynczych opakowań w cenie regularnej oraz w ramach systemu subskrypcji, jednakże z zebranego materiału dowodowego jasno wynika, że podstawowym sposobem sprzedaży suplementów jest sprzedaż w systemie subskrypcji. (Dowód: pismo Certain Life z 17 lutego 2023 r., k. 23-24 akt adm.) 10 Jednocześnie zgodnie z pismem Certain Life z dnia 28 września 2023 r., sprzedaż w obu wariantach (pojedynczego opakowania w cenie regularnej oraz 13 opakowań w systemie subskrypcji), odbywa się w oparciu o Warunki Sprzedaży Specjalnego Programu Dostawy Wysyłkowej, czyli, odpowiednio, Umowę nr 1, Umowę nr 2 lub Umowę nr 3. Zgodnie z ww. pismem Spółki, wszyscy konsumenci, niezależnie od wyboru jednej z dwóch ww. opcji, otrzymują ten sam zestaw materiałów marketingowych i dokumentów. (Dowód: pismo Certain Life z 28 września 2023 r., k. 183 akt adm.) Przedstawienie oferty Certain Life i zawieranie umów odbywa się drogą telefoniczną. Spółka, co do zasady, samodzielnie wykonuje połączenia do potencjalnych konsumentów i oferuje zakup suplementu diety. Zgodnie z oświadczeniem Spółki, nawet jeśli konsument chce zamówić suplement diety Norske Medisiner Omega 3 poprzez stronę internetową Spółki https://certainlife.pl/ lub https://www.norskemedisiner.pl/ , zostaje on przekierowywany na telefoniczną infolinię sprzedażową. Według [„informacja prawnie chroniona”] . Spółka wskazała, że prowadzi rozmowy telefonicznie, tylko za pomocą własnych telemarketerów, stosując skrypt zatytułowany „Skrypt - NorskeMedisiner Omega 3 + witamina E”, który przekazała Prezesowi Urzędu wraz z pismem 17 lutego 2023 r. (dalej: Skrypt ). (Dowód: pismo Certain Life z 5 kwietnia 2023 r., k. 82-85 akt adm.; pismo Certain Life z 26 maja 2023 r., k. 102 akt adm.) Poniżej treść Skryptu: [„informacja prawnie chroniona”] (Dowód: skrypt zatytułowany „Skrypt - NorskeMedisiner Omega 3 + witamina E”, który Certain Life przekazała Prezesowi Urzędu wraz z pismem 17 lutego 2023 r., k. 41- 42 akt adm.) Spółka wyjaśniła, że zgodę na kontakt marketingowy uzyskuje na początku każdej rozmowy. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2023 r. Certain Life opisała proces uzyskiwania zgody na rozmowę telemarketingową w poniższy sposób: [„informacja prawnie chroniona”] . Ponadto pełnomocniczka Spółki w piśmie z dnia 22 lutego 2023 r. skierowanym do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Poznaniu wskazała, że [„informacja prawnie chroniona”] . Taką samą informację przekazał Rafał Stęborowski w swoich zeznaniach złożonych w trakcie przesłuchania z dnia 3 kwietnia 2023 r. przeprowadzonym w ramach postępowania karnego przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Skierniewicach. (Dowód: pismo Certain Life z 5 kwietnia 2023 r., k. 82-85 akt adm.; pismo pełnomocniczki Certain Life z dnia 22 lutego 2023 r. do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Poznaniu, k. 264-266 akt adm.; protokół przesłuchania świadka Rafała Stęborowskiego z dnia 3 kwietnia 2023 r., k. 209-214 akt adm.) Twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w posiadanym przez Prezesa Urzędu nagraniu rozmowy konsumenta z telemarketerem Certain Life z dnia 25 sierpnia 2023 r. Poniżej transkrypcja ww. rozmowy: [„informacja prawnie chroniona”] 11 (Dowód: nagranie rozmowy telemarketera Certain Life z konsumentem dnia 25 sierpnia 2023 r. nagrane na płytę CD, k. 222 akt adm.) Należy zaznaczyć, że w trakcie ww. rozmowy konsultant nie przekazał żadnych informacji wskazujących na fakt, że konsument składając zamówienie na jedno opakowanie suplementu diety rozpoczyna roczną subskrypcję suplementów. Konsument był natomiast dwukrotnie informowany, że zamawia pojedynczy zestaw Norske Medisiner Omega 3 w obniżonej cenie ze względu na wypełnienie ankiety. Na taki sposób działania Spółki wskazuje również sygnał przesłany do Urzędu o następującej treści: „Dotyczy to próby wyłudzenia ode mnie 120zł bez zawarcia umowy za paczkę, której nie zamawiałem. Po rozmowie z telemarketerem zgodziłem się na jednorazowy zakup suplementu za 30zł i zaznaczyłem, że nie zgadzam się na inne wysyłki czy jakąkolwiek formę abonamentu czy subskrybcji. Paczkę po otrzymaniu opłaciłem. Kurier chciał pokwitowania odbioru co pokwitowałem. Po około miesiącu czasu otrzymałem drugą Paczkę otrzymałem od Certain Life sp. z o.o. i w krótkim terminie przekazali sprawę do jakiejś firmy windykacyjnej, która powiedziała mi, że rzekomo podpisałem umowę u kuriera. Nie było mowy o żadnej umowie na żadnym z etapów rozmów itd. Do tego stanowczo zaznaczyłem, że nie życzę sobie innych wysyłek itd. Druga paczka przyszła już nie do rąk własnych. W środku była fv na te niespełna 120zł.” (pisownia oryginalna) (Dowód: e-mail konsumenta z dnia 18 października 2022 r., k. 242 akt adm.) Na marginesie, należy wskazać, że, zgodnie ze Skryptem, [„informacja prawnie chroniona”] . Istotny dla sprawy jest także sposób, w jaki konsument potwierdza zawarcie umowy. Suplementy są dostarczane konsumentom przez firmę kurierską. W obecności kuriera konsument podpisuje odrywany formularz, tzw. kupon, znajdujący się pod wzorcem umowy, o następującej treści: 12 Podpisując kupon konsument oświadcza, że odebrał zestaw startowy (pierwsze opakowanie w ramach programu subskrypcji) oraz oświadcza, że akceptuje warunki umowy subskrypcji i ją zawiera. Tym samym, w każdym przypadku konsument potwierdza zawarcie umowy w systemie subskrypcji. (Dowód: wzór Umowy nr 3 (załącznik nr 3 do pisma Certain Life z dnia 17 lutego 2023 r.), k. 27 akt adm.) Podpisany kupon jest zabierany przez kuriera i przekazywany do Spółki. Jak wynika ze skarg oraz pisma Spółki z dnia 24 lipca 2023 r. kierowanego do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Gliwicach, konsumenci nie otrzymują kopii czy wzoru ww. kuponu. (Dowód: pismo Spółki do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Gliwicach z dnia 6 października 2023 r., k. 440 akt adm.) W piśmie skierowanym do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Gliwicach Spółka oświadczyła, że kurier przekazuje konsumentowi wzorzec umowny (od którego oderwany został ww. kupon), który nie jest przez nikogo podpisany. Tymczasem, w toku postępowania część konsumentów w skargach do Prezesa Urzędu wskazywała, że nie otrzymali wzorca umowy. Treść wzorca umowy na przykładzie Umowy nr 3 znajduje się poniżej: 13 (Dowód: wzór Umowy nr 3 (załącznik nr 3 do pisma Certain Life z dnia 17 lutego 2023 r.), k. 27 akt adm.) Zgodnie z pkt. 1.1 ww. umowy, konsument może zawrzeć umowę zakupu jednego opakowania w cenie jednostkowej albo 13 opakowań w ramach „Specjalnego Programu Regularnej Dostawy Wysyłkowej” w promocyjnych cenach. Potwierdziła to Spółka w piśmie z dnia 6 października 2023 r. skierowanym do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Gliwicach, z którego wynika, że konsument może zarówno zamówić jedno opakowanie produktu w cenie regularnej, jak i zestaw 13 opakowań w cenie obniżonej. (Dowód: pismo Spółki do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w Gliwicach z dnia 6 października 2023 r., k. 440 akt adm.) Tymczasem, jak wskazano powyżej, w każdym przypadku konsument podpisując kupon poświadcza zawarcie umowy w systemie subskrypcyjnym, pomimo, że wcześniej ustalił z telemarketerem, że zakup będzie dotyczył jednego egzemplarza produktu. 14 Co istotne, konsument, który otrzymuje niepodpisany wzorzec umowy bez kuponu nie jest w stanie ustalić, czy zawarł umowę zakupu jednego opakowania czy też umowę subskrypcji. Jednocześnie skargi konsumentów wskazują, że wielu z nich podpisuje, tzw. kupony z oświadczeniem o zawarciu umowy w przekonaniu, że są to dokumenty potwierdzające odebranie przesyłki przygotowane przez firmę kurierską. Ponadto, w przypadku gdy konsument zadzwoni na infolinię Spółki z reklamacją lub pytaniem dotyczącym umowy, jest on błędnie informowany, że skutecznie zawarł umowę subskrypcji. (Dowód: nagranie rozmowy pracownika obsługi klienta Spółki z konsumentem z dnia 11 stycznia 2024 r., nagrane na płytę CD, k. 222 akt adm.) W stosowanych przez Spółkę wzorcach Umowy nr 2 i Umowy nr 3 znajdują się ponadto postanowienia o treści: „6.7. Sprzedającemu przysługuje prawo do natychmiastowego odstąpienia od umowy w przypadku, kiedy Klient opóźnia się z dokonaniem płatności, o co najmniej 7 dni i pomimo wezwania go do zapłaty (elektronicznie, sms, kurierem, 5 przesyłką operatora pocztowego) nie dokona płatności w terminie wskazanym w wezwaniu. Skorzystanie przez Sprzedającego z tego uprawnienia jest równoznaczne z niespełnieniem warunków uczestnictwa przez Klienta w «Specjalnym Programie Regularnej Dostawy Wysyłkowej» i koniecznością uregulowania przez Klienta pełnej ceny jednostkowej wraz z kosztami pakowania, i wysyłki za wysłany do chwili odstąpienia towar. Podobne uprawnienie przysługuje Sprzedającemu w sytuacji, kiedy klient odmawia przyjęcia którejkolwiek z wysyłek pomimo nieskorzystania z prawa odstąpienia, o którym mowa w pkt. 6.1 lub złożenia, pomimo braku do tego prawa, oświadczenia o rozwiązaniu umowy przed oznaczonym terminem”, oraz „6.9 Dla uniknięcia wątpliwości Klient obowiązany jest do zapłaty za dostarczony mu zgodnie z warunkami programu towar (bez względu na to, czy go odebrał, czy nie), a w przypadku odstąpienia od umowy przez Sprzedającego z winy Klienta obowiązany jest ponadto do zapłaty różnicy pomiędzy ceną promocyjną towaru, dostarczonego dotychczas Klientowi (bez względu na to, czy go odebrał, czy nie), a regularną ceną jednostkową za towar, wynikającą z Warunków Umowy Sprzedaży w dniu jej podpisania oraz ewentualnych dodatkowych kosztów wysyłek i pakowania”. [Dowód: wzór Umowy nr 2 (załącznik nr 2 do pisma Certain Life z dnia 17 lutego 2023 r.), k. 26 akt adm.; wzór Umowy nr 3 (załącznik nr 3 do pisma Certain Life z dnia 17 lutego 2023 r.), k. 27 akt adm.] Jak wynika z powyższego, w sytuacji gdy konsument opóźnia się z dokonaniem płatności, Spółka wypowiada umowę i żąda zapłacenia pełnej ceny jednostkowej (tzw. ceny regularnej) wraz z kosztami pakowania i wysyłki dotychczas otrzymanych opakowań suplementu, co znacząco przekracza ustaloną wcześniej z konsumentem cenę za opakowanie w systemie subskrypcji. W wypadku Umowy nr 3 różnica między tymi kwotami wynosi 189,01 zł w przypadku pierwszego opakowania subskrypcji i 136,47 zł w przypadku każdego z kolejnych opakowań. Ponadto, w treści oświadczenia Spółki o odstąpieniu od umowy wskazana jest poniższa informacja o kosztach postępowań sądowych i egzekucyjnych: 15 [Dowód: Oświadczenie sprzedającego o odstąpieniu od Umowy nr 3 (załącznik nr 1 do pisma Certain Life z dnia 26 maja 2023 r.), k. 113 akt adm.] Ponadto na rewersie oświadczenia sprzedającego o odstąpieniu od umowy znajduje się informacja o kosztach sądowych i egzekucyjnych zatytułowana: „Dodatkowe, minimalne koszty skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego lub komorniczego w sytuacji braku dobrowolnej zapłaty”. Treść informacji o kosztach przedstawiona jest poniżej: 16 [Dowód: oświadczenie sprzedającego o odstąpieniu od Umowy nr 3 (załącznik nr 1 do pisma Certain Life z dnia 26 maja 2023 r.), k. 113 akt adm.] W toku postępowania wyjaśniającego Rafał Stęborowski osobiście odpowiadał na większość wezwań Prezesa Urzędu o przekazanie informacji, w których w sposób szczegółowy opisywał działalność Spółki i jej procedury dotyczące zawierania umów i obsługi posprzedażowej. (Dowód: pismo Spółki z dnia 17 lutego 2023 r. wraz z załącznikami, k. 23-78 akt adm.; pismo Certain Life z 5 kwietnia 2023 r., k. 82-85 akt adm.; pismo Certain Life z 26 maja 2023 r., k. 102 akt adm.; pismo Spółki z dnia 13 lipca 2023 r., k. 107 akt adm.) W trakcie składanych w ramach postępowania karnego zeznań z dnia 21 grudnia 2022 r. Rafał Stęborowski wskazał, że [„informacja prawnie chroniona”] . (Dowód: protokół przesłuchania świadka Rafała Stęborowskiego z dnia 3 kwietnia 2023 r., k. 209-214 akt adm.; protokół przesłuchania świadka Rafała Stęborowskiego z dnia 21 grudnia 2022 r., k. 215-218 akt adm.) Z rachunków zysków i strat Spółki wynika, że: - w okresie od założenia Spółki (27 lipca 2021 r.) do 31 grudnia 2022 r. osiągnęła ona przychód w łącznej kwocie [„informacja prawnie chroniona”] zł i zysk netto w kwocie [„informacja prawnie chroniona”] zł, który uchwałą wspólników w całości został pozostawiony do rozliczenia w latach przyszłych, - w 2023 r. osiągnęła ona przychód w łącznej kwocie [„informacja prawnie chroniona”] zł i zysk netto w kwocie [„informacja prawnie chroniona”] zł, który uchwałą wspólników w całości został przeznaczony na kapitał zapasowy. (Dowód: pismo Rafała Stęborowskiego z dnia 16 lipca 2024 r. wraz z załącznikiem, k. 467- 468 akt adm.; roczne sprawozdania finansowe Spółki za 2021 i 2022 r., k. 470-472 akt adm.; roczne sprawozdania finansowe Spółki za 2023 r., k. 473-475 akt adm.) 17 Z informacji przekazanych przez Rafała Stęborowskiego wynika, że w 2021 r. uzyskał on przychód w wysokości [„informacja prawnie chroniona”] zł, w 2022 r. - [„informacja prawnie chroniona”] zł i [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2023 r., z czego z tytułu usług świadczonych na rzecz Spółki uzyskał przychód w wysokości [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2021 r., [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2022 r., i [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2023 r. (Dowód: pismo Rafała Stęborowskiego z dnia 16 lipca 2024 r. wraz z załącznikiem, k. 467- 468 akt adm.) Z analizy historii rachunku bankowego Spółki wynika jednocześnie, że: - w okresie od 19 grudnia 2022 r. do 7 czerwca 2024 r. [„informacja prawnie chroniona”] zł, w tym [„informacja prawnie chroniona”] zł brutto ( [„informacja prawnie chroniona”] zł netto) w okresie do końca 2023 r., - w okresie od 9 marca 2022 r. do 3 czerwca 2024 r. Spółka przelała na rzecz [„informacja prawnie chroniona”] łącznie kwotę [„informacja prawnie chroniona”] zł tytułem wystawionych faktur, - w okresie od 16 czerwca 2023 r. do 19 stycznia 2024 r. Spółka przelała na [„informacja prawnie chroniona”] łącznie kwotę [„informacja prawnie chroniona”] euro tytułem wystawionych faktur, - w okresie od 12 listopada 2021 r. do 18 czerwca 2024 r. - [„informacja prawnie chroniona”] zł, - w okresie od 13 lipca 2022 r. do 7 maja 2024 r - [„informacja prawnie chroniona”] zł (Dowód: historia rachunku bankowego Spółki, k. 194; historia rachunku bankowego Spółki i rachunków bankowych Prezesa Zarządu, k. 495 akt adm.) Głównym przedmiotem działalności [„informacja prawnie chroniona”] jest działalność centrów telefonicznych (call center – 82 20 Z). Od 21 listopada 2019 r. jedynym udziałowcem tej spółki jest [„informacja prawnie chroniona”] . W okresie od 21 listopada 2019 r. do 12 lipca 2022 r. prezesem jednoosobowego zarządu tej spółki był [„informacja prawnie chroniona”] , zaś od 12 lipca 2022 r. jest nim [„informacja prawnie chroniona”] . Głównym przedmiotem działalności [„informacja prawnie chroniona”] jest handel krajowy i zagraniczny, handel internetowy, działalność usługowa i konsultingowa oraz inne działalności niezakazane przez prawo 1 . Od 5 maja 2018 roku jej jedynym udziałowcem i prezesem jednoosobowego zarządu jest [„informacja prawnie chroniona”] . (Dowód: wydruk odpisu pełnego z KRS dot. [„informacja prawnie chroniona”] z dnia 14 października 2024 r., k. 479-483 akt adm.; wydruk z bułgarskiego rejestru przedsiębiorstw dot. [„informacja prawnie chroniona”] z dnia 14 października 2024. r wraz z aktem inkorporacji tejże spółki z dnia 5 kwietnia 2018 r., k. 484-487 akt adm.) Prezes Urzędu zważył, co następuje: 1 W oryginale opisane jako Вътрешно и Външнотърговска дейност, Онлайн Търговия, Сервизна дейност, Консултантски услуги, както и всяка друга търговска дейност, която не е забранена от Закона. 18 Stosownie do art. 1 ust. 1 uokk, ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana jest w ramach działań Prezesa Urzędu w interesie publicznym. Ingerencja Prezesa Urzędu ma na celu ochronę interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględny warunek uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy działania przedsiębiorcy godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku, zaburzając jego prawidłowe funkcjonowanie. W ocenie Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy zawarli ze Spółką umowę sprzedaży suplementów diety na odległość lub do których Spółka zwróciła się drogą telefoniczną z ofertą handlową. Działania Spółki nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, ale szerszego kręgu konsumentów, kontrahentów Spółki, których sytuacja jest identyczna. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. W niniejszej sprawie istnieje więc możliwość poddania zachowania Spółki dalszej ocenie pod kątem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Ocenę tę poprzedzić należy stwierdzeniem, że Spółka jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jest bowiem spółką prawa handlowego wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży towarów. W konsekwencji powyższego, zachowania Spółki podlegają kontroli z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 uokk, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 2 ww. ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami zachowanie przedsiębiorcy, w szczególności: naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji (pkt 2), nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji (pkt 3), proponowanie konsumentom nabycia usług finansowych, które nie odpowiadają potrzebom tych konsumentów ustalonym z uwzględnieniem dostępnych przedsiębiorcy informacji w zakresie cech tych konsumentów lub proponowanie nabycia tych usług w sposób nieadekwatny do ich charakteru (pkt 4). Dla stwierdzenia, iż zachowanie przedsiębiorcy spełnia przesłanki ww. praktyk niezbędne jest, aby zachowanie przedsiębiorcy było bezprawne i naruszało zbiorowy interes konsumentów. Jako bezprawne należy kwalifikować zachowania sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystarczy, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa lub dobrymi obyczajami. Zbiorowe interesy konsumentów to prawa nieograniczonej liczby konsumentów. Spełnienie przesłanki bezprawności wykazane zostanie odrębnie dla każdej z przypisanych Spółce praktyk. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów omówione zostanie natomiast łącznie, z uwagi na zbliżony charakter i znaczenie tej przesłanki dla wszystkich praktyk objętych prowadzonym postępowaniem. 19 1. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sygn. akt III SK 27/07) wyjaśnił, że gramatyczna wykładnia pojęcia zbiorowy interes konsumentów prowadzi do wniosku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Zdaniem Sądu, wystarczające powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd Najwyższy uznał, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy, w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy . Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę jako zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. Pojęcie to obejmuje swym zakresem prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom możliwość dokonywania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny na etapie przedkontraktowym i w czasie wykonywania umowy. Efektem naruszenia interesu prawnego może być naruszenie również stricte ekonomicznych interesów konsumentów (o wymiarze majątkowym). Godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. Nie jest zatem konieczne ustalenie, że którykolwiek z konsumentów został rzeczywiście poszkodowany wskutek stosowanej przez przedsiębiorcę praktyki. W ocenie Prezesa Urzędu zakwestionowane w niniejszym postanowieniu zachowania Spółki mogą godzić w zbiorowe interesy konsumentów. Skutkami działań Spółki dotknięty może być nieokreślony krąg podmiotów, co w odniesieniu do zarzucanych Spółce praktyk oznacza konsumentów, którzy zawarli ze Spółką umowę sprzedaży suplementów diety na odległość lub do których Spółka zwróciła się drogą telefoniczną z ofertą handlową. Potencjalnie zatem każdy z konsumentów mógłby być objęty zachowaniami rynkowymi Spółki i tym samym działania Spółki mogą naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Zaznaczyć należy, że zarzucone Spółce praktyki, naruszały bezpośrednio prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Stosowane przez Spółkę praktyki ograniczały bowiem konsumentom możliwość dokonania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny. Nie ma zatem wątpliwości, że działania Spółki naruszały zbiorowe interesy konsumentów. 20 2. Bezprawność Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródłem tych zasad są normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów - dalej: SOKiK – z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. XVII AmA 45/07). O bezprawności działania decyduje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r., sygn. I PKN 267/2001). W ocenie Prezesa Urzędu, w odniesieniu do zarzutów zawartych w sentencji niniejszej decyzji, bezprawność działań podejmowanych przez Certain Life można wywieść z następujących przepisów: − w zakresie pkt. I sentencji z ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2024 r., poz. 34 ze zm. – dalej: upt ), − w zakresie pkt. II.1 i II.2 z ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845 – dalej: upnpr ), − w zakresie pkt. II.1 z ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796, dalej także: upk ) oraz − w zakresie pkt. II.3 z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm., dalej także: kc ). 2.1. Praktyka opisana w pkt. I sentencji decyzji Do dnia 9 listopada 2024 r. obowiązywała ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2024 r., poz. 34 ze zm.). Zgodnie z art. 172 ust. 1 upt, zakazane było używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych i automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego, chyba że abonent lub użytkownik końcowy uprzednio wyraził na to zgodę. W dniu 10 listopada weszła w życie ustawa z dnia 12 lipca 2024 r. Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1221), która zawiera analogiczny przepis w art. 398 ust. 1 o następującej treści: zakazane jest używanie: 1) automatycznych systemów wywołujących, 2) telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, w szczególności w ramach korzystania z usług komunikacji interpersonalnej - do celów przesyłania informacji handlowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344 oraz z 2024 r. poz. 1222), w tym marketingu bezpośredniego, do abonenta lub użytkownika końcowego, chyba że uprzednio wyraził on na to zgodę. Praktyka zarzucona Spółce w pkt. I stanowi naruszenie art. 172 ust. 1 upt. Przez marketing rozumie się działania przedsiębiorców dotyczące sprzedaży, dystrybucji, reklamy, planowania, produkcji, badań rynku. Przez marketing definiuje się również sztukę zdobywania, utrzymywania, rozwijania klienta poprzez tworzenie, dawanie, komunikowanie mu wartości, które mają dla niego największe znaczenie 2 . Działania te mają także na celu 2 M. Wejtko, „Dożywotni romans z klientem ”, Marketing Serwis, 1998, nr 11. 21 poznanie potrzeb konsumentów, ustalenie wielkości produkcji oraz metod dystrybucji, sprzedaży i reklamy towarów lub usług. Bezpośredniość zaś oznacza skierowanie komunikatu do konkretnej osoby (choćby nadawca nie dysponował jej danymi), celem uzyskania bezpośredniej reakcji (odpowiedzi). Ponieważ cechą działań podejmowanych w celach marketingu bezpośredniego jest nakierowanie na osiągnięcie efektu handlowego, najczęściej w postaci zwiększenia popytu na towary lub usługi przedsiębiorcy, marketing bezpośredni obejmuje nie tylko działania o charakterze sprzedażowym, ale również jakiekolwiek działania, które służą dostarczaniu informacji, jeśli ich końcowym efektem jest zainteresowanie adresata ofertą przedsiębiorcy. Tym samym, w ocenie Prezesa Urzędu, jako mieszczące się w hipotezie art. 172 ust. 1 upt kwalifikowane mogą być nie tylko sytuacje, w których przedsiębiorca kontaktuje się z konsumentem w celu przedstawienia propozycji zawarcia umowy, ale także gdy: - kontakt ma na celu uzyskanie zgody na marketing bezpośredni, w tym na zaprezentowanie oferty; - przedsiębiorca nawiązuje kontakt ze swoim klientem w celu zbadania jego potrzeb lub oczekiwań co do oferowanych przez przedsiębiorcę towarów lub usług; - kontakt ma na celu informowanie o akcjach promocyjnych przedsiębiorcy, bez składania propozycji zawarcia umowy przez telefon; - kontakt dotyczy zapowiedzi oferty. Za działania mieszczące się w hipotezie art. 172 ust. 1 upt mogą zostać zatem uznane kontakty telefoniczne telemarketerów z konsumentami, których celem jest przeprowadzenie ankiety, co do trybu życia i dobrego samopoczucia, oraz zaprezentowanie przez Spółkę konsumentom oferty dostaw suplementu diety Norske Medisiner Omega 3 w systemie subskrypcji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że właśnie takie działania podejmowała Spółka. Należy wskazać, że kluczowe w przyjętym przez ustawodawcę modelu ochrony konsumentów przed niechcianym marketingiem bezpośrednim jest zapewnienie konsumentowi wolności od bycia narażonym na otrzymywanie komunikacji handlowej, której nie zamawiał. W ocenie Prezesa Urzędu, konsument winien mieć możliwość wpływania na to jakie podmioty i w jakich okolicznościach mogą się z nim bezpośrednio kontaktować w celach handlowych, tym bardziej, że w konsekwencji takiego kontaktu, zagrożone mogą być bezpośrednio ich ekonomiczne interesy. W kontekście przyjętego modelu ochrony konsumentów równie ważne jest szeroko rozumiane zabezpieczenie konsumenta przed niechcianą ingerencją w jego prywatność 3 . Wskazane założenia znajdują swoje odzwierciedlenie w przyjętej na gruncie art. 172 ust. 1 upt konstrukcji wyrażania zgód marketingowych w tzw. modelu opt in , który zakłada konieczność uzyskania uprzedniej zgody abonenta lub użytkownika końcowego na kontakt w celach marketingowych. W związku z powyższym, w ocenie Prezesa Urzędu, uzyskanie uprzedniej zgody na kontakt marketingowy oznacza, że działanie przedsiębiorcy w celu pozyskania takiej zgody konsumenta powinno poprzedzać zarówno sam kontakt marketingowy, jak również wykorzystanie danego telekomunikacyjnego urządzenia końcowego lub automatycznego systemu wywołującego dla celów marketingu bezpośredniego. 3 Por. motyw 40 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (Dz. U. L 201 z 31.7.2002). 22 Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 174 upt, do uzyskania zgody abonenta lub użytkownika końcowego stosuje się przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE - ogólne rozporządzenie o ochronie danych – (Dz. U. z 2019 r., poz. 730, dalej: RODO) . W myśl art. 4 pkt 11 RODO, „zgoda” osoby, której dane dotyczą oznacza dobrowolne, konkretne, świadome i jednoznaczne okazanie woli, którym osoba, której dane dotyczą, w formie oświadczenia lub wyraźnego działania potwierdzającego, przyzwala na przetwarzanie dotyczących jej danych osobowych. Warunki wyrażania zgody określają natomiast przepisy art. 7 RODO, zgodnie z którym, jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie zgody, administrator musi być w stanie wykazać, że osoba, której dane dotyczą, wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych (art. 7 ust. 1 RODO). Jeżeli osoba, której dane dotyczą, wyraża zgodę w pisemnym oświadczeniu, które dotyczy także innych kwestii, zapytanie o zgodę musi zostać przedstawione w sposób pozwalający wyraźnie odróżnić je od pozostałych kwestii, w zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, jasnym i prostym językiem. Przy czym część takiego oświadczenia osoby, której dane dotyczą, stanowiąca naruszenie niniejszego rozporządzenia nie jest wiążąca (art. 7 ust. 2 RODO). Nadto, oceniając, czy zgodę wyrażono dobrowolnie, w jak największym stopniu uwzględnia się, czy między innymi, od zgody na przetwarzanie danych nie jest uzależnione wykonanie umowy, w tym świadczenie usługi, jeśli przetwarzanie danych osobowych nie jest niezbędne do wykonania tej umowy (art. 7 ust. 4 RODO). W ocenie Prezesa Urzędu, o prawidłowo skonstruowanej zgodzie na gruncie przepisu art. 172 ust. 1 w zw. z art. 174 upt można mówić wyłącznie gdy jest ona skonstruowana w sposób wyraźny i jednoznaczny, posiada walor konkretności – wyrażający zgodę powinien wiedzieć w jakim celu i komu niniejszą zgodę udziela. Oznacza to, że w jej treści powinny zostać jednoznacznie wskazane kanały komunikacji, które zgoda obejmuje (np. sms, telefon/telekomunikacyjne urządzenie końcowe, e-mail) oraz cel, dla którego została ona wyrażona. W celu potwierdzenia tych twierdzeń należy wskazać, że warunki prawidłowo udzielonej zgody na podstawie prawa telekomunikacyjnego zostały sformułowane w sposób analogiczny do warunków udzielenia zgody na przetwarzanie danych osobowych w nieobowiązującej już ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych 4 . W konsekwencji, aktualne pozostaje orzecznictwo, w którym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2003 r. (sygn. akt II SA 2135/2002) dokonując interpretacji w zakresie prawidłowo udzielonej zgody na przetwarzanie danych osobowych wyraził stanowisko, że „zgoda na przekazywanie danych musi mieć charakter wyraźny, a jej wszystkie aspekty muszą być jasne dla podpisującego w momencie jej wyrażania. Czynności takiej nie konwaliduje późniejsze poinformowanie o treści regulaminu, ani możliwość zgłoszenia zastrzeżeń wobec pewnych form przetwarzania danych osobowych”. W świetle powyższych rozważań, [„informacja prawnie chroniona”] i przeprowadzania rozmów telemarketingowych przez Certain Life należy uznać za bezprawną, 4 Zgodnie z art. 7 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, Ilekroć w tej ustawie jest mowa o zgodzie osoby, której dane dotyczą – rozumie się przez to oświadczenie woli, którego treścią jest zgoda na przetwarzanie danych osobowych tego, kto składa oświadczenie; zgoda nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści, zgoda może być odwołana w każdym czasie. 23 gdyż [„informacja prawnie chroniona”] w jasny sposób wskazuje, że Spółka nie uzyskała uprzednio zgody na przeprowadzenie rozmowy telemarketingowej. W toku postępowania Spółka oświadczyła, że pytała konsumentów o stosowną zgodę na początku każdej rozmowy. Zebrany materiał dowodowy, w szczególności [„informacja prawnie chroniona”] i skargi konsumentów, nie potwierdzają aby Spółka rzeczywiście pytała o zgodę na przeprowadzenie rozmów telemarketingowych na ich początkowym etapie. Niezależnie od powyższego należy jednak podkreślić, że dzwonienie do odbiorcy końcowego w celu zapytania o zgodę na przedstawienie oferty handlowej nie jest dozwolone, gdyż samo wykonanie takiego telefonu stanowi naruszenie z art. 172 ust. 1 upt. Stanowisko Prezesa Urzędu w powyższym zakresie podzielił m.in. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 września 2022 r. w sprawie VII AGa 508/21, w którym stwierdził, że „ uzyskanie uprzedniej zgody abonenta na marketing bezpośredni nie może być rozumiane w ten sposób, że można taką zgodę uzyskać w trakcie połączenia (na początku rozmowy) nawiązanego dla celów marketingu bezpośredniego. Przedsiębiorca nawiązując połączenie z użytkownikiem końcowym w celu przedstawienia oferty marketingowej musi już dysponować zgodą abonent, uprzednio wyrażoną ”. W konsekwencji należy uznać, że Spółka wykonywała połączenia telefoniczne do konsumentów dla celów marketingu bezpośredniego, pomimo niedysponowania uprzednią zgodą tych konsumentów na ww. działania W związku z powyższym, praktykę Spółki opisaną w pkt. I sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za naruszającą art. 172 ust. 1 upt. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Spółce stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji: wykazana została bezprawność działań oraz naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1222) z dniem 10 listopada 2024 r. uchylone zostały przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne, w tym przepis z art. 172 ust. 1 tejże ustawy. Z uwagi na powyższe, Prezes Urzędu stwierdził zaniechanie stosowania zarzuconej Spółce praktyki z dniem 9 listopada 2024 r. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 uokk orzeczono jak w pkt. I sentencji. Ad. Praktyki opisywane w pkt. II.1 i II.2 sentencji decyzji Nieuczciwe praktyki rynkowe Zgodnie z art. 2 pkt 4 upnpr przez praktykę rynkową rozumie się działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. Art. 2 pkt 3 upnpr stanowi, że przez produkt rozumie się każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, prawa i obowiązki wynikające ze stosunków prawnych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 upnpr, praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób 24 zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. Stosownie do brzmienia art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze upnpr, za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk. Zgodnie z art. 4 ust. 2 zdanie drugie upnpr, wymienione w tym przepisie praktyki nie podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 upnpr. Ustawodawca dokonał konkretyzacji ogólnego zakazu nieuczciwych praktyk rynkowych przez wskazanie nazwanych praktyk rynkowych. Zalicza się do nich m.in. praktyki rynkowe wprowadzające w błąd poprzez działanie lub zaniechanie. Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął (art. 5 ust. 1 upnpr). Interpretując pojęcie praktyki wprowadzającej w błąd, należy stwierdzić, że jest to każda praktyka, która w jakikolwiek sposób, w tym również przez swoją formę, wywołuje skutek w postaci co najmniej możliwości wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta, do którego jest skierowana, i która może zniekształcić jego zachowanie rynkowe 5 . W literaturze przyjmuje się, że wprowadzenie w błąd ma charakter abstrakcyjny, a jego stwierdzenie nie wymaga zaistnienia jednostkowej dezinformacji. Dokonanie oceny wprowadzenia w błąd zawsze wymaga odniesienia do adresata, którym jest przeciętny konsument. Jeśli zatem w przeświadczeniu przeciętnego konsumenta powstaną wyobrażenia (obiektywnie sprawdzalne, a nie wyłącznie subiektywnie odczuwalne) dotyczące praktyki rynkowej stosowanej przez przedsiębiorcę, które nie odpowiadają rzeczywistości, mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd. Wprowadzenie w błąd przez praktykę rynkową zawsze zmierza do wytworzenia w świadomości konsumenta mylnego obrazu rzeczywistości. Zawsze też jest ono związane z określonymi elementami, które wprowadzają w błąd. W myśl art. 2 pkt 7 upnpr za decyzję dotyczącą umowy rozumie się podejmowaną przez konsumenta decyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania. Model przeciętnego konsumenta Zarzucone Spółce praktyki podlegają ocenie z punktu widzenia ustalonego modelu przeciętnego konsumenta. Zgodnie z art. 2 pkt 8 upnpr, ilekroć w ustawie jest mowa o przeciętnym konsumencie rozumie się przez to konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. Wzorzec przeciętnego konsumenta nie jest więc stały, zmienia się bowiem w zależności od okoliczności konkretnego przypadku. 5 Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt: VI ACa 567/14. 25 Definicja przeciętnego konsumenta zamieszczona w ustawie o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym jest wynikiem dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej również: TSUE) . Stopniowy rozwój orzecznictwa TSUE doprowadził do utrwalenia modelu konsumenta jako konsumenta rozważnego, przeciętnie zorientowanego, mającego prawo do rzetelnej informacji niewprowadzającej w błąd, zawierającej wszelkie niezbędne dane wynikające z funkcji i przeznaczenia danego towaru. Na każdym etapie zawarcia umowy przeciętny konsument ma prawo odbierać kierowane do niego przekazy w sposób dosłowny zakładając, że przedsiębiorca, od którego pochodzą, przekazuje mu informacje w sposób dostatecznie jasny, jednoznaczny i niewprowadzający w błąd. Polski ustawodawca przyjął wzorzec konsumenta „świadomego oraz rozważnego” z możliwością dokonania oceny danej praktyki ze względu na szczególne kategorie konsumentów, wprowadzając tym samym segmentację konsumentów. W piśmiennictwie wskazuje się zarazem, że „Zarówno przedstawiciele doktryny jak i sądów w Polsce opowiadają się za przyjęciem wzorca adresata nieuważnego i łatwo poddającego się sugestiom. Liczne badania potwierdzają negatywny wpływ reklamy na decyzje konsumenta” 6 . Dodatkowo przy rozstrzyganiu, jakimi cechami charakteryzuje się w danej sprawie przeciętny konsument, ustawodawca zwrócił uwagę na konieczność każdorazowego uwzględniania czynników społecznych, kulturowych, językowych. W związku z powyższym, pomimo iż model przeciętnego konsumenta jest modelem normatywnym, nie może być definiowany w oderwaniu od ustalonych – odrębnie dla każdej sprawy – warunków obrotu i realiów życia gospodarczego. Dlatego, przy dokonywaniu rekonstrukcji modelu przeciętnego konsumenta należy wziąć pod uwagę rodzaj oferowanych towarów/usług, a także warunki rynkowe wprowadzania tego towaru/usługi do obrotu oraz krąg odbiorców oferty. Podkreślenia również wymaga, iż o ile określenie przeciętnego konsumenta podlega indywidualizacji, to test przeciętnego konsumenta nie jest testem statystycznym 7 . Jak wynika z powyższej definicji przeciętnego konsumenta, ustawodawca wymaga od konsumenta rozsądku i uwagi, jednakże daje mu jednocześnie prawo do rzetelnej, niewprowadzającej w błąd informacji, zawierającej wszelkie niezbędne dane wynikające z wytworzenia, funkcji i przeznaczenia produktu. W doktrynie wskazuje się, że „Aby ustalić model przeciętnego konsumenta, należy dokonać oceny jego sytuacji w kilku aspektach. Przede wszystkim należy stwierdzić, czy jest on dostatecznie dobrze poinformowany. Z tego założenia nie wynika, że konsumenci powinni samodzielnie dążyć do uzyskania wiedzy niezbędnej do zawarcia umowy – informacji dotyczących przedsiębiorcy lub cech produktu. Ciężar przekazania informacji o produkcie spoczywa na przedsiębiorcy, który występując na rynku w roli profesjonalisty powinien zadbać o to, żeby jego klient uzyskał pełną 6 A. Kin, Przeciętny konsument: pojęcie i znaczenie dla ochrony konsumenta, http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura-r2012-t- n3/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura-r2012-t-n3-s20-25/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura-r2012-t-n3-s20-25.pdf , s. 22. 7 Prawodawca unijny w punkcie 18 preambuły Dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady wskazał, iż w celu ustalenia typowej reakcji przeciętnego konsumenta w danym przypadku krajowe sądy i organy administracyjne obowiązane są polegać na własnej umiejętności oceny, z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE. 26 informację pozwalającą na podjęcie świadomej decyzji. Z tego powodu prawo do informacji uznawane jest za fundament ochrony konsumenta w Unii Europejskiej” 8 . Zauważyć należy, iż przyjęcie wzorca przeciętnego konsumenta jako osoby poinformowanej, uważnej i racjonalnej nie oznacza, iż ze względu na te cechy nie może on zostać wprowadzony w błąd. Nawet ostrożny, uważny konsument ma prawo do rzetelnej informacji, która nie będzie wprowadzać w błąd. Naruszenie tego prawa (brak transparentności, nienależyte przekazanie informacji) może skutkować bowiem podjęciem przez konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. W przedmiotowej sprawie wszystkie zarzucane Spółce praktyki łączą się w celu doprowadzenia jak największej liczby konsumentów do zawarcia umowy subskrypcji suplementów diety, nawet w sytuacji, gdy ci chcą wyłącznie zakupić pojedyncze opakowanie suplementu, a następnie utrzymaniu faktycznego wykonywania postanowień tej umowy. Z uwagi na to, że oferty handlowe są kierowane drogą telefoniczną poprzez [„informacja prawnie chroniona”] , to na pozór wydaje się, że przeciętny konsument nie charakteryzuje się szczególnymi cechami. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że wszystkie praktyki zarzucane Spółce mają ścisły związek z produktem oferowanym przez Spółkę, tj. suplementem diety. W wyroku z dnia 5 października 2015 r. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie o sygn. akt. XVII AmA 145/14 wskazał, że suplementy diety, które były przedmiotem oferty to produkty „[…] mające służyć poprawie stanu zdrowia. Niedozwolona praktyka dotyczyła zatem konsumentów cierpiących na różne schorzenia (osobom zdrowym produkty te nie były potrzebne), a więc przynajmniej w części ludzi starszych, w tym emerytów i rencistów”. W konsekwencji, z uwagi na przedmiot sprzedaży za przeciętnego konsumenta na gruncie niniejszej sprawy uznano osoby cierpiące na różne schorzenia, w tym ludzi starszych, bardziej podatnych na wprowadzenie w błąd. 2.2. Praktyka opisana w pkt. II.1 sentencji postanowienia Zgodnie z art. 20 ust. 2 upk, jeżeli przedsiębiorca proponuje konsumentowi zawarcie umowy przez telefon, ma obowiązek potwierdzić treść proponowanej umowy utrwaloną na papierze lub innym trwałym nośniku. Oświadczenie konsumenta o zawarciu umowy jest skuteczne, jeżeli zostało utrwalone na papierze lub innym trwałym nośniku po otrzymaniu potwierdzenia od przedsiębiorcy. W świetle tego przepisu, aby doszło do zawarcia umowy drogą telefoniczną, najpierw powinno dojść do ustalenia warunków umowy w trakcie rozmowy telefonicznej, a następnie przedsiębiorca powinien potwierdzić treść proponowanej umowy na papierze lub innym trwałym nośniku. Oświadczenie konsumenta o zawarciu umowy jest skuteczne jeżeli zostało utrwalone na papierze lub innym trwałym nośniku po otrzymaniu potwierdzenia od przedsiębiorcy. Jest rzeczą oczywistą, że wszystkie te trzy etapy powinny dotyczyć umowy o tej samej treści. Tymczasem, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że w trakcie rozmowy telefonicznej z konsumentem, konsultant Spółki wielokrotnie przekazuje informacje o możliwości zakupu pojedynczego opakowania suplementu, który jest oferowany w cenie promocyjnej ze względu na wypełnienie ankiety. Przeciętny konsument akceptuje zatem umowę i podaje dane do wysyłki w przekonaniu, że zawiera umowę zakupu pojedynczego 8 A. Kin, Przeciętny konsument: pojęcie i znaczenie dla ochrony konsumenta, http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura-r2012-t- n3/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura-r2012-t-n3-s20-25/Rynek_Spoleczenstwo_Kultura-r2012-t-n3-s20-25.pdf , s. 22. 27 opakowania w cenie promocyjnej, do którego otrzymuje prezent, co potwierdzają przesyłane przez konsumentów skargi oraz nagranie rozmowy telemarketera Certain Life z konsumentem dnia 25 sierpnia 2023 r., w którym przekazywane są jedynie informacje o zakupie pojedynczego opakowania produktu. Z kolei według przesłanego przez Spółkę Skryptu, konsumentowi jest oferowana [„informacja prawnie chroniona”] . Niezależnie od faktu, że w ocenie Prezesa Urzędu, Skrypt ten nie był (lub nie zawsze był) wykorzystywany w praktyce, to z jego treści wynika, że [„informacja prawnie chroniona”] . W rzeczywistości – w ramach procesu zawierania umów przygotowanego przez Spółkę - konsument, który nie podejmuje żadnych dodatkowych czynności zostaje, według Spółki, związany umową subskrypcji. W dalszej kolejności Spółka, zamiast przesłać potwierdzenie treści umowy zakupu pojedynczego opakowania suplementu, co do której ustalenia zostały podjęte w trakcie rozmowy telefonicznej, wysyła, wraz z wzorcem umownym (np. Umowy nr 3), blankiet do potwierdzenia zawarcia umowy (tzw. kupon), za pomocą którego konsument potwierdza odbiór paczki i zawarcie innej umowy, tj. umowy subskrypcji. Następnie na etapie posprzedażowym całość informacji przekazywanych konsumentowi przez Spółkę błędnie wskazuje, że konsument skutecznie zawarł umowę subskrypcji. Świadczy o tym m.in. nagranie rozmowy pracownika obsługi klienta Spółki z konsumentem z dnia 11 stycznia 2024 r., skargi konsumentów oraz treść oświadczenia sprzedającego o odstąpieniu od Umowy nr 3. Ponadto, cały proces zawierania umów z konsumentami, przygotowany i stosowany przez Certain Life, w ogóle nie przewiduje możliwości wyrażenia przez konsumenta skutecznej zgody na zakup pojedynczego opakowania w cenie promocyjnej. Konsument, otrzymując przesyłkę z pierwszym opakowaniem suplementu potwierdza zawarcie umowy zakupu 13 opakowań suplementu w systemie subskrypcji. Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na przyjęty przez Spółkę schemat działania, w którym konsument jest najpierw informowany o zawarciu umowy zakupu jednego opakowania w cenie promocyjnej, a następnie otrzymuje dokumenty potwierdzające treść innej umowy - umowy subskrypcji oraz dokumenty pozwalające wyłącznie na złożenie oświadczenia o akceptacji drugiej z tych umów. Spółka następnie informuje konsumentów, że zawarli oni skutecznie umowę subskrypcji. W konsekwencji Spółka nie przekazuje konsumentom potwierdzenia treści umowy zgodnej z propozycją składaną im przez Spółkę przez telefon (tj. na zakup pojedynczego opakowania suplementu diety) na papierze lub na innym trwałym nośniku, a jednocześnie wprowadza konsumentów w błąd co do skutecznego zawarcia umowy o subskrypcyjnym charakterze. Ww. działania mogą mieć wpływ na zniekształcenie zarówno przedkontraktowego, jak i późniejszego zachowania rynkowego przeciętnego konsumenta i wpływać na podjęcie przez niego decyzji dotyczącej ewentualnego nabycia czy zapłaty za dostarczane przez Spółkę w systemie subskrypcji suplementy diety. W związku z powyższym, praktykę Spółki opisaną w pkt. II.1 sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za sprzeczną z art. 20 ust. 2 upk oraz spełniającą przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej z art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 upnpr, zgodnie z którym wprowadzeniem w błąd może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Spółce 28 stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji: wykazana została bezprawność działań oraz naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 uokk orzeczono jak w pkt. II.1 sentencji. 2.3 Praktyka opisana w pkt. II.2 sentencji postanowienia Analizując działania Spółki opisane w pkt. II. 2 sentencji decyzji, należy stwierdzić, że o ile dopuszczalnym jest informowanie konsumentów o możliwości powstania kosztów związanych z dochodzeniem należności, to jednak sposób redakcji informacji, jakie konsumenci otrzymują w stosowanych przez Spółkę oświadczeniach sprzedawcy o odstąpieniu od umowy, wprowadza w błąd, odnośnie nieuchronności wszczęcia postępowania sądowego i egzekucyjnego, które ze swojej istoty są zdarzeniami przyszłymi i niepewnymi. Pomimo braku obowiązku udzielania konsumentom informacji o możliwości wystąpienia kosztów sądowych i egzekucyjnych oczywistym jest, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca podaje takie informacje, powinny one być prawdziwe, rzetelne i pełne. W przypadku podania przewidywalnej wysokości tychże kosztów, informacja o nich także musi spełniać ww. kryteria. Tymczasem podane przez Spółkę informacje sugerują, że w przypadku nieuiszczenia żądanej kwoty przeciwko konsumentowi prowadzone będzie postępowanie sądowe i egzekucyjne, którego koszty będzie on zmuszony ponieść. Ponadto Spółka wskazuje, że w wypadku, gdy wartość przedmiotu sporu wynosi do 500 zł, konsument zapłaci minimum 279,50 zł kosztów, zaś w wypadku gdy ww. wartość wynosi od 500 zł do 1500 zł, konsument zapłaci minimum 444,50 zł. Wskazany sposób obliczeń nie uwzględnia m.in. tego, że konsument po wydaniu prawomocnego wyroku może przekazać Spółce zasądzoną sumę, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zniekształcenie zachowania rynkowego przeciętnego konsumenta w niniejszej sprawie polega na możliwości powstania w jego świadomości przeświadczenia, że w każdym przypadku niezapłacenia żądanej przez Spółkę kwoty w terminie, wszczęte zostanie postępowanie sądowe i egzekucyjne, których koszty będzie zobowiązany ponieść w wysokości nie niższej niż ta wskazana w tabeli. Ponadto należy podkreślić, że przeciętny konsument nie posiada szczegółowej wiedzy na temat przepisów dotyczących wszczęcia i zasad prowadzenia postępowania sądowego i egzekucyjnego w przypadku złożenia wniosku przez wierzyciela. W związku z czym, twierdzenia Spółki mogą wprowadzać konsumenta w błąd. Brzmią one kategorycznie, podczas gdy w rzeczywistości to, czy takie obciążenie nastąpi, nie zależy od Spółki. Certain Life bowiem w pierwszej kolejności powinna skierować sprawę na drogę postępowania sądowego, aby uzyskać tytuł wykonawczy. Jeśli zaś chce, aby to konsument poniósł koszty sądowe i egzekucyjne, to także musi skierować sprawę do sądu i żądać zwrotu poniesionych (udowodnionych) kosztów. W tym miejscu Prezes Urzędu podkreśla, że sąd może uznać, że to klient ma rację i nie powinien ponosić kosztów lub np. zwolnić go z tych kosztów. Dopiero w dalszej kolejności sprawa może trafić do organu egzekucyjnego, i to tylko wtedy jeśli nie zostanie zakończona na etapie postępowania sądowego, czyli jeśli klient pomimo prawomocnego wyroku nie zapłaci wskazanej w wyroku kwoty, a wierzyciel zdecyduje się na egzekucję. Co więcej wymienione w tabeli koszty nie muszą zostać w pełni zasądzone. Co do zasady koszty te ponosi dłużnik, jednak mogą wystąpić inne przypadki, kiedy konsument zostanie zwolniony z obowiązku ich ponoszenia. Zdaniem Prezesa Urzędu, kierowanie do konsumentów informacje nie odzwierciedlają rzetelnie możliwości i trybu zastosowania przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm. – dalej: kpc ). 29 Wyżej opisane działanie Spółki stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, wskazaną w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 upnpr, ponieważ przekazywane informacje są obiektywnie nieprawdziwe, a swoim działaniem Certain Life może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, tj. decyzji co do uiszczenia kwoty wskazanej w oświadczeniu i zaniechania dalszego jej reklamowania. Decyzji tej przeciętny konsument by nie podjął, czyli nie zapłaciłby przedmiotowej kwoty i nie zrezygnowałby z przysługujących mu uprawnień do dalszego kwestionowania zobowiązania, gdyby nie pozostawał w błędnym przeświadczeniu, co do nieuchronności obciążeń finansowych związanych z poniesieniem kosztów wskazanych w awersie i rewersie oświadczenia sprzedającego o odstąpieniu od umowy. W związku z powyższym, praktykę Spółki opisaną w pkt. II.2 sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za sprzeczną z w art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 upnpr. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Spółce stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji: wykazana została bezprawność działań oraz naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 uokk orzeczono jak w pkt. II.2 sentencji. 2.4 Praktyka opisana w pkt. II.3 sentencji postanowienia W odniesieniu do zarzutu zawartego w pkt. II.3 sentencji niniejszej decyzji, bezprawność działań podejmowanych przez Certain Life należy wywieść z art. 483 § 1 kc. Zgodnie z tym przepisem, można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Oznacza to, że wyłącznie uchybienie w zakresie wykonywania świadczenia niepieniężnego może skutkować obciążaniem dłużnika karą umowną. Natomiast właściwym instrumentem ochrony wierzyciela podmiotu, który nie spełnia świadczenia pieniężnego są, zgodnie z art. 481 kc, odsetki za czas opóźnienia. Ponadto, zgodnie z art. 481 ust. 3 kc, roszczenie o odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego nie wyłącza roszczeń o naprawienie szkody na zasadach ogólnych. W niniejszej sprawie, w sytuacji gdy konsument opóźnia się z dokonaniem płatności, Spółka wypowiada umowę i żąda zapłacenia pełnej ceny jednostkowej (tzw. ceny regularnej) wraz z kosztami pakowania i wysyłki dotychczas otrzymanych opakowań suplementu, co znacząco przekracza ustaloną wcześniej z konsumentem cenę za opakowanie w systemie subskrypcji. W wypadku Umowy nr 3 różnica między tymi kwotami wynosi 189,01 zł w przypadku pierwszego opakowania subskrypcji i 136,47 zł w przypadku każdego z kolejnych opakowań. Kluczowym dla uznania opisanego wyżej działania za sprzeczne z prawem jest ustalenie: po pierwsze, czy podwyższenie tejże odpłatności stanowi zryczałtowaną formę naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (karę umowną), po drugie, czy ww. kara umowna jest powiązana ze świadczeniem pieniężnym . W pierwszej kolejności należy wskazać, że Spółka w Umowie nr 2 i Umowie nr 3 nie posługuje się pojęciem kary umownej, niemniej jednak w przypadku wypowiedzenia umowy z uwagi na opóźnienia z dokonaniem płatności Spółka zastrzega we wzorcach Umowa nr 2 i Umowa nr 3 zapłatę za przesłane produkty w podwyższonej cenie, tj. cenie jednostkowej 30 wraz z kosztami przesyłki i pakowania. Podczas gdy, zgodnie z umową, konsument zobowiązany był opłacić ww. produkty w cenach ustalonych w ramach systemu subskrypcji, w wypadku gdyby umowa nie została wypowiedziana. Oznacza to, że wysokość dodatkowej opłaty, którą konsument jest zobowiązany ponieść z powodu wypowiedzenia umowy przez Spółkę, jest określona jako różnica między ceną jednostkową, a ceną w systemie subskrypcji wszystkich opakowań suplementów wysłanych przez Spółkę do momentu wypowiedzenia umowy. Zatem wysokość dodatkowej opłaty, którą konsument ma uiścić jest ściśle określona, nawet jeśli nie jest wprost określona kwotowo, gdyż znając liczbę przesłanych produktów strony umowy mogą precyzyjnie obliczyć jej wysokości. Podwyższona opłata w oczywisty sposób ma rekompensować Certain Life niespełnienie przez konsumenta świadczenia określonego w umowie (tj. zapłaty za produkt i przesyłkę), a także utratę przychodów wynikającą z wcześniejszego zakończenia subskrypcji. Z uwagi na powyższe, należy uznać, że wymienione w pkt. 6.7 zd. 2 i n. i pkt. 6.9 Umowy nr 2 i Umowy nr 3 podwyższenie odpłatności za przesłane produkty stanowi karę umowną. W zakresie drugiej z ww. kwestii, nie ma wątpliwości, że zastrzeżenie zapłaty określonej sumy pieniężnej jest powiązane z niespełnieniem świadczenia pieniężnego. Bowiem w świetle postanowień pkt. 6.7 Umowy nr 2 i Umowy nr 3 Spółka odstępuje od umowy w przypadku gdy konsument opóźnia się z dokonaniem płatności i zobowiązuje go do zapłaty kwoty przekraczającej cenę dotychczas przesłanych suplementów w systemie subskrypcji. W zakresie ww. powiązania wypowiedział się Sąd Najwyższy, który w uchwale składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z dnia 20 listopada 2019 r. (sygn. akt III CZP 3/19), stwierdził: „Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie kary umownej na wypadek odstąpienia od umowy z powodu niewykonania zobowiązania o charakterze pieniężnym”. W wyżej wskazanym stanie faktycznym należy uznać, że powodem nałożenia kary pieniężnej jest wypowiedzenie umowy z uwagi na niespełnienie świadczenia pieniężnego. W konsekwencji fakt niespełnienia przez konsumenta świadczenia pieniężnego jest bezpośrednio powiązany z karą umowną. W związku z powyższym, praktykę Spółki opisaną w pkt. II.3 sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za sprzeczną z art. 483 § 1 kc. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Spółce stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji: wykazana została bezprawność działań oraz naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 uokk orzeczono jak w pkt. II.3 sentencji. 3. Rygor natychmiastowej wykonalności Zgodnie z art. 103 uokk, Prezes Urzędu może nadać decyzji w części lub w całości rygor natychmiastowej wykonalności. Okolicznością warunkującą zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest wystąpienie ważnego interesu konsumentów. Oznacza to, że nie w każdej sprawie, w której naruszony został interes konsumentów, zasadnym jest zastosowanie omawianej instytucji. Należy ją uwzględnić tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z ważnym interesem konsumentów, a więc istotnym i doniosłym. Nadanie 31 decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności musi zatem poprzedzać dokonanie ustalenia, jaki interes konsumentów doznał w danym przypadku naruszenia oraz czy jest on na tyle ważny, by wydanej decyzji nadać rygor natychmiastowej wykonalności. W przypadku zakwestionowanych niniejszą decyzją praktyk naruszany jest interes konsumentów polegający na prawie konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Stosowane przez Spółkę praktyki ograniczają bowiem konsumentom możliwość dokonania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest jej rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na pogląd Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 21 kwietnia 2004 r. (sygn. akt: K 33/03) podkreślił, że ochrona konsumenta nie jest działaniem o charakterze protekcjonistyczno-paternalistycznym, lecz zmierza do zabezpieczenia interesów słabszego uczestnika rynku, którego wiedza i orientacja są – w porównaniu do profesjonalnego partnera (sprzedawcy, usługodawcy) – ograniczone. Konsument ma słabszą pozycję przetargową, a jego swoiste upośledzenie wynika z przyczyn systemowych, determinowanych pozycją rynkową. Z tej też przyczyny działania na rzecz ochrony konsumenta, które mają umocnić jego pozycję wobec profesjonalnego partnera służą wyrównaniu ich szans i zapewnieniu – także na rynku detalicznym, swobody dokonania wyboru i podjęcia nieskrępowanej decyzji. Istotą ochrony konsumenta nie jest więc nadawanie mu dodatkowych nadzwyczajnych przywilejów, lecz poddanie całości obrotu praktykom „rynkowo-kompensatoryjnym”, które mają przywrócić utraconą zdolność decydowania o konsumpcji. […] Udział konsumenta w procesach rynkowych powinien być kształtowany w taki sposób, aby mógł on swobodnie i w zgodzie z własnym interesem zaspakajać – poprzez konkretne transakcje – swe uświadomione potrzeby, na podstawie dostarczonej wiedzy i informacji. Z tego powodu strategicznym założeniem nowoczesnej ochrony konsumenta jest zasada przejrzystości, jawności, rzeczywistej dostępności jasnej, pełnej i zrozumiałej informacji handlowej. Podkreślić należy, że zakwestionowane niniejszą decyzją praktyki z pkt. II.1 i II.2 stanowią nieuczciwe praktyki rynkowe, których stosowanie wobec konsumentów w myśl art. 3 upnpr jest bezwzględnie zakazane, z kolei praktyki kwestionowane w pkt. II.1 i II.3 są zaś bezwzględnie zakazane na podstawie odpowiednio art. 20 ust. 2 upk oraz art. 483 § 1 kc. Uregulowanie wskazanych zakazów wiązało się z koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku gospodarczego i uzyskania odpowiedniego poziomu ochrony konsumentów. Osiągnięcie takiego rezultatu, w ocenie Prezesa Urzędu, jest możliwe wyłącznie w przypadku skutecznego i niezwłocznego eliminowania tego typu praktyk z obrotu. W ocenie Prezesa Urzędu wszystkie zakwestionowane decyzją praktyki cechuje wysoka szkodliwość, przy czym godzą one bezpośrednio lub pośrednio w interesy ekonomiczne konsumentów, którzy zawarli z nią umowę. Zwrócić przy tym należy uwagę, że potencjalnie każdy klient zawierający umowę ze Spółką jest narażony na negatywne skutki zakwestionowanych niniejszą decyzją praktyk (model prowadzenia działalności przyjęty przez Spółkę na dzień wydania niniejszej decyzji zakłada zawieranie z konsumentami umów subskrypcji na suplementy diety, pomimo wcześniejszego informowania o zawieraniu umowy zakupu pojedynczego opakowania suplementu w cenie promocyjnej). 32 W wyroku z dnia 5 października 2015 r. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie o sygn. akt. XVII AmA 145/14 wskazał, że suplementy diety, które były przedmiotem oferty to produkty „[…] mające służyć poprawie stanu zdrowia. Niedozwolona praktyka dotyczyła zatem konsumentów cierpiących na różne schorzenia (osobom zdrowym produkty te nie były potrzebne), a więc przynajmniej w części ludzi starszych, w tym emerytów i rencistów”. Wpływanie na podjęcie decyzji dotyczącej umowy przez tę grupę konsumentów przy pomocy wprowadzenia w błąd o charakterze umowy oraz wykonywanie połączeń marketingowych bez uprzedniej zgody należy uznać za szczególnie naganne i stanowiące podstawę do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Ze względu na rażące naruszanie przez Spółkę opisanych wyżej interesów konsumentów, Prezes Urzędu zdecydował się nadać obowiązkowi zaniechania zakwestionowanych niniejszą decyzją praktyk rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie Prezesa Urzędu, tylko bowiem w ten sposób zostanie w pełni zrealizowana funkcja prewencyjna wydanej decyzji. Natychmiastowe zaprzestanie opisanych praktyk ma decydujące znaczenie dla zapobieżenia dalszym naruszeniom interesów konsumentów. Z uwagi na powyższe oraz na konieczność szybkiego reagowania na określone w pkt. II sentencji naruszenia, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt. III sentencji niniejszej decyzji. 4. Obowiązek usunięcia trwających skutków naruszeń określony w punkcie IV- VI sentencji decyzji Zgodnie z art. 26 ust. 2 uokk, w decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującej zaniechanie jej stosowania Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, w szczególności może zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji. Prezes Urzędu zdecydował o nałożeniu na Certain Life obowiązku skierowania listem zwykłym – w terminie miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji - do wszystkich konsumentów, którzy zawarli w okresie od dnia 27 lipca 2021 r. do dnia wydania decyzji w niniejszej sprawie, tj. do dnia 31 grudnia 2024 r. ze Spółką umowy sprzedaży, w sposób czytelny i zrozumiały pisemnej informacji, o treści określonej w pkt. IV sentencji decyzji. Ponadto, Prezes Urzędu zdecydował o nałożeniu na Spółkę obowiązku opublikowania informacji o decyzji na stronie internetowej Spółki oraz na profilu w portalu Facebook należącym do Spółki – w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji - w sposób czytelny i zrozumiały informacji, o treści określonej w pkt. V i VI sentencji decyzji. Środki te, w ocenie Prezesa Urzędu, pozwolą zrealizować przede wszystkim cele informacyjne decyzji, co pozwoli jednocześnie na częściowe usuniecie trwających skutków stwierdzonych naruszeń poprzez przekazanie konsumentom wiedzy o stosowanych przez Spółkę praktykach. Posiadając taką wiedzę, będą oni mogli podjąć decyzję, co do ewentualnego dochodzenia swoich indywidualnych roszczeń. Nałożony na Spółkę środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów jest proporcjonalny do wagi i rodzaju stwierdzonych naruszeń oraz konieczny do usunięcia ich skutków. 33 W związku z powyższym, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt. IV-VI sentencji decyzji. 5. Kary nakładane na Spółkę Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 uokk, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24 ustawy. Art. 106 ust. 3 ww. ustawy, wskazujący sposób obliczania obrotu, przewiduje m.in. w pkt. 1, że obrót oblicza się jako sumę przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowości. Art. 106 ust. 5 uokk stanowi przy tym, że w przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 uwzględnia średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałożenia kary. Z kolei art. 106 ust. 6 ustawy przewiduje, że w przypadku, gdy przedsiębiorca nie osiągnął obrotu w okresie trzyletnim, o którym mowa w ust. 5, lub gdy obrót przedsiębiorcy obliczony na podstawie tego przepisu nie przekracza równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10.000 euro. Z przekazanego przez Prezesa Zarządu rachunku zysków i strat wynika, że Spółka w 2023 r. osiągnęła obrót na poziomie [„informacja prawnie chroniona”] zł, co uwzględniając średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 29 grudnia 2023 r., tj. 4,348 zł, stanowi po zaokrągleniu [„informacja prawnie chroniona”] euro (stosownie do art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz wartości złotego na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałożenia kary). [„informacja prawnie chroniona”] . Kara pieniężna za naruszenie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o którym mowa w art. 24 uokk, ma charakter fakultatywny. O tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wskazanego przedsiębiorcy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, przede wszystkim charakter zarzuconych Spółce praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz skalę naruszeń, Prezes Urzędu uznał, że uzasadnione jest nałożenie na Spółkę kar pieniężnych za ich stosowanie. Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzależnione byłoby podjęcie decyzji o nałożeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 uokk te okoliczności, które Prezes Urzędu ma obowiązek uwzględnić decydując o wymiarze kary pieniężnej. Są to w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także: okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące 34 natury naruszenia i działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmiot naruszenia (art. 111 ust. 1 pkt 1 uokk). Ustalając wysokość kar pieniężnych Prezes Urzędu bierze również pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające, które wystąpiły w sprawie. Zgodnie z art. 111 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, okolicznościami łagodzącymi są w szczególności: dobrowolne usunięcie skutków naruszenia, zaniechanie stosowania zakazanej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu, podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków oraz współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania. Wśród zamkniętego katalogu okoliczności obciążających art. 111 ust. 4 pkt 2 ustawy wymienia: znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków, znaczne korzyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem, dokonanie uprzednio podobnego naruszenia oraz umyślność naruszenia. Przy nakładaniu kar Prezes Urzędu uwzględnił, że wszystkie zarzucone Spółce praktyki miały charakter umyślny. Spółka musiała sobie zdawać sprawę, że wykonywanie połączeń telefonicznych do konsumentów dla celów marketingu bezpośredniego pomimo niedysponowania uprzednią zgodą tych konsumentów jest niezgodne z przepisami upt. Spółka pozyskiwała numery wybierając je [„informacja prawnie chroniona”] , a więc nie mogła w ten sposób uzyskać uprzedniej zgody na kontakt marketingowy drogą telefoniczną. Ponadto, praktyka wskazana w pkt. I była już w przeszłości kwestionowana przez Prezesa Urzędu, którego decyzje są jawne, publicznie dostępne, a dodatkowo szeroko komentowane w mediach. Certain Life jako podmiot profesjonalny, którego głównym przedmiotem działalności jest sprzedaż wysyłkowa drogą telefoniczną, nie mogła nie mieć świadomości tego, że ww. opisana praktyka jest zakazana. Podobnie, nie może ulegać wątpliwości, że umyślny charakter miały praktyki opisane w pkt. II.1- 3. Wszystkie te praktyki wymagały uprzedniego przygotowania i zatwierdzenia m.in. treści i formy umów zawieranych z konsumentami, skryptu dla telemarketerów Spółki oraz treści wiadomości wysyłanych do konsumentów w przypadku wypowiedzenia umowy z uwagi na opóźnienia w opłatach za subskrypcje, które były wykorzystywane do stosowania praktyk wymienionych w pkt. II.1- 3. Wszystkie zakwestionowane praktyki Spółki są przemyślane, stosowanie ich stanowi wspólny schemat działania Spółki, który w ewidentny sposób ma na celu pozyskanie jak największej liczby potencjalnych klientów i uzyskania jak największego poziomu sprzedaży, a w konsekwencji maksymalizację zysków, poprzez wprowadzenie konsumentów w błąd, co do rzeczywistych warunków umowy. W szczególności odnosi się to do praktyki wskazanej w pkt. II.1 sentencji niniejszej decyzji. Pozostałe praktyki, które także są elementami tego schematu mają na celu umożliwienie stosowania wyżej wymienionej praktyki (praktyka z pkt. I sentencji decyzji), bądź podtrzymanie skutków tej praktyki (praktyki z pkt. II.2 i II.3 sentencji decyzji). Pozostałe praktyki nie miałyby racji bytu bez stosowania praktyki opisanej w pkt. II.1 sentencji decyzji. Nie jest przy tym możliwe, aby Spółka, nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji podejmowanych działań. Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie sposób twierdzić, że Spółka w zakresie opisanych praktyk naruszyła tylko zasady ostrożności w relacjach z konsumentami. 35 Przy ustaleniu wysokości kar Prezes Urzędu wziął również pod uwagę: okoliczności naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy oraz okres, stopień i skutki rynkowe naruszenia. Prezes Urzędu rozważył ponadto, czy wysokość kary powinna podlegać modyfikacjom z uwagi na okoliczności łagodzące lub obciążające. 5.1. Punkt VII.1 sentencji Przypisana Spółce w pkt. I sentencji decyzji praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stanowi wykonywanie połączeń telefonicznych do konsumentów dla celów marketingu bezpośredniego pomimo niedysponowania uprzednią zgodą tych konsumentów. Praktyka ta ujawnia się na etapie przedkontraktowym, którego istotą jest zachowanie przedsiębiorcy polegające na kierowaniu komunikatów marketingowych do konsumentów, którzy nie wyrazili na to zgody, aby umożliwić skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do skorzystania z oferty Spółki. Oceniając stopień szkodliwości tej praktyki należy uwzględnić, że narusza ona bezpośrednio prawo konsumentów do bycia zabezpieczonym przed niechcianą ingerencją w ich prywatność. Konsumenci otrzymując oferty handlowe w czasie nie wybranym przez nich, mogą być potencjalnie bardziej podatni na wprowadzanie w błąd oraz mogą nie mieć możliwości rzeczowego przeanalizowania oferty. W konsekwencji konsumenci, będąc pod wpływem zaskoczenia wynikającego z niezamówionego przedstawienia oferty handlowej Spółki mogą podejmować niekorzystne decyzje ekonomiczne. Oceniając stopień szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił również okoliczność, że praktyka Spółki ujawniała się na etapie przedkontraktowym, godziła przy tym bezpośrednio w wysokim stopniu w ustawowo uregulowaną wolność od bycia narażonym na otrzymywanie niechcianej komunikacji handlowej. Pośrednio praktyka ta mogła przy tym godzić w interesy ekonomiczne konsumentów, którym przedstawiana była oferta zakupu suplementu. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Spółkę. Stosowanie praktyki jest ściśle związane z umowami zawieranymi po rozpoczęciu rozmowy marketingowej, w związku z powyższym na podstawie zgromadzonych w sprawie egzemplarzy potwierdzeń zawarcia umowy (tzw. kuponów), Prezes Urzędu ustalił, że Spółka stosowała omawianą praktykę co najmniej od marca 2022 r. (k. 30-39 akt adm.) do 9 listopada 2024 r., czyli do momentu derogacji ustawy Prawo telekomunikacyjne z systemu prawnego, a zatem ma ona długotrwały charakter. W ocenie Prezesa Urzędu, ww. okoliczności, w tym wysoka szkodliwość opisanej praktyki, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r., [„informacja prawnie chroniona”] zł. W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota bazowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku pierwszej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Co prawda, Prezes Urzędu stwierdził zaniechanie stosowania ww. praktyki, jednak doszło do tego na skutek zmiany w prawie, nie zaś z powodu działania strony postępowania. Jednocześnie ww. zmiana w prawie nie zniosła zakazu wykonywania połączeń handlowych bez uprzedniej zgody, a jedynie zmieniła jej podstawę prawną. W konsekwencji 36 nie było podstaw do potraktowania tego jako okoliczność łagodzącą. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia oraz jego znaczny zasięg terytorialny. Podkreślenia wymaga, że Spółka prowadzi działalność na terenie całego kraju, ww. praktyka potencjalnie mogła dotknąć znacznej liczby konsumentów, a zatem zasięg terytorialny praktyki był bardzo duży. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają podwyższenie kwoty bazowej kary o [„informacja prawnie chroniona”] . Uwzględniając wszystkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [„informacja prawnie chroniona”] %, do kwoty 31.544,00 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt. I sentencji decyzji Prezes Urzędu, po zaokrągleniu kwoty bazowej, nałożył na Spółkę karę w wysokości 31.554,00 zł, co stanowi [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r. oraz [„informacja prawnie chroniona”] % maksymalnego wymiaru kary. 5.2. Punkt VII.2 sentencji W zakresie drugiej z zarzuconych Spółce praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona i dotyczy bezpośrednio etapu zawierania kontraktu. Przy ocenie stopnia szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił, że narusza ona zarówno bezpośrednio określony przepisami upk obowiązek dostarczenia potwierdzenia treści umowy zgodnej z propozycją składaną przez Spółkę przez telefon, jak i naruszenie zakazu wprowadzenia konsumentów w błąd na późniejszym etapie w zakresie skuteczności zawarcia tejże umowy. Podkreślić należy również, że ta praktyka jest głównym elementem schematu działania Spółki. Pozostałe praktyki mają na celu umożliwienie jej stosowania (praktyka z pkt. I sentencji decyzji), bądź podtrzymanie skutków tej praktyki (praktyki z pkt. II.2 i II.3 sentencji decyzji). Pozostałe praktyki nie miałyby racji bytu bez stosowania praktyki opisanej w pkt. II.1 sentencji decyzji. Zaznaczyć należy, że Spółka stosując tę praktykę bezpośrednio godzi nie tylko w interesy prawne, ale również w interesy ekonomiczne konsumentów, narażając ich na konieczność poniesienia kosztów suplementów dostarczanych w systemie subskrypcji w sytuacji, gdy składana wcześniej propozycja zakładała jedno opakowanie produktu w promocyjnej cenie. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Spółkę. Na podstawie zgromadzonych w sprawie egzemplarzy potwierdzeń zawarcia umowy (tzw. kuponów), Prezes Urzędu ustalił, że Spółka stosuje omawianą praktykę co najmniej od marca 2022 r. (k. 30-39 akt adm.), a zatem ma ona długotrwały charakter. W ocenie Prezesa Urzędu, ww. okoliczności, w tym wysoka szkodliwość opisanej praktyki, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r., [„informacja prawnie chroniona”] zł. W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota bazowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. 37 Prezes Urzędu, w przypadku drugiej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia oraz jego znaczny zasięg terytorialny. Podkreślenia wymaga, że Spółka prowadzi działalność na terenie całego kraju, ww. praktyka potencjalnie może dotknąć znacznej liczby konsumentów, a zatem zasięg terytorialny praktyki jest bardzo duży. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają podwyższenie kwoty bazowej kary o [„informacja prawnie chroniona”] . Uwzględniając wszystkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [„informacja prawnie chroniona”] %, do kwoty 44.162,00 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt. II.1 sentencji decyzji Prezes Urzędu, po zaokrągleniu kwoty bazowej, nałożył na Spółkę karę w wysokości 44.162,00 zł, co stanowi [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r. oraz [„informacja prawnie chroniona”] % maksymalnego wymiaru kary. 5.3. Punkt VII.3 sentencji W zakresie trzeciej z zarzuconych Spółce praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona i dotyczy bezpośrednio etapu wykonywania kontraktu. Przy ocenie stopnia szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił, że narusza ona zakaz wprowadzenia konsumentów w błąd wskazany w art. 3 upnpr, poprzez podawanie nieprawdziwych informacji o ewentualnych kosztach postępowań sądowych i egzekucyjnych. Zaznaczyć należy, że Spółka stosując tę praktykę bezpośrednio godziła nie tylko w interesy prawne, ale również w interesy ekonomiczne konsumentów. Pod wpływem działań Spółki konsumenci mogli podjąć decyzję o uiszczeniu wskazanej przez Spółkę sumy w celu uniknięcia konieczności pokrycia innych kosztów wskazywanych przez Spółkę wezwaniach do zapłaty. Ponadto kwestionowana praktyka godzi w pozaekonomiczne interesy konsumentów ze względu na niepełne poinformowanie ich o procedurze egzekucji należności pieniężnych i wywołanie wrażenia nieuchronności windykacji i egzekucji, mimo że są to zdarzenia niepewne. Takie działania mogą wzbudzać u konsumentów poczucie braku celowości dalszego kwestionowania otrzymanego wezwania, z uwagi na nieuchronność poniesienia kosztów wskazanych przez Spółkę. Ponadto wskazane przez Spółkę kwoty są nawet wyższe od tych, które konsument musiałby realnie ponieść w razie niekorzystnego dla niego wyroku sądowego, gdyż nie uwzględniają możliwości dokonania dobrowolnej zapłaty po wyroku sądu. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Spółkę. Na podstawie zgromadzonych oświadczeń sprzedającego o odstąpieniu od umowy, Prezes Urzędu ustalił, że Spółka stosuje omawianą praktykę co najmniej od maja 2022 r. (k. 231, 113-144 akt adm.), a zatem ma ona długotrwały charakter. W ocenie Prezesa Urzędu, ww. okoliczności, w tym wysoka szkodliwość opisanej praktyki, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r., [„informacja prawnie chroniona”] zł. 38 W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota bazowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku trzeciej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia oraz jego znaczny zasięg terytorialny. Podkreślenia wymaga, że Spółka prowadzi działalność na terenie całego kraju, ww. praktyka potencjalnie może dotknąć znacznej liczby konsumentów, a zatem zasięg terytorialny praktyki jest bardzo duży. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają podwyższenie kwoty bazowej kary o [„informacja prawnie chroniona”] . Uwzględniając wszystkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [„informacja prawnie chroniona”] %, do kwoty 25.235,00 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt. II.2 sentencji decyzji Prezes Urzędu, po zaokrągleniu kwoty bazowej, nałożył na Spółkę karę w wysokości 25.235,00 zł, co stanowi [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r. oraz [„informacja prawnie chroniona”] % maksymalnego wymiaru kary. 5.4. Punkt VII.4 sentencji W zakresie czwartej z zarzuconych Spółce praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona na etapie wykonywania kontraktu. Przy ocenie stopnia szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił, że narusza ona bezpośrednio określony przepisami kc zakaz nakładania kar umownych za niespełnienie zobowiązań o charakterze pieniężnym. Zaznaczyć należy, że Spółka stosując tę praktykę bezpośrednio godziła nie tylko w interesy prawne, ale również w interesy ekonomiczne konsumentów, ze względu na nałożenie na nich obowiązku zapłaty kwoty, która przekraczała cenę ustaloną w systemie subskrypcji za dotychczas dostarczone opakowania suplementu diety wraz kosztem dostawy. Ponadto kwestionowana praktyka godzi w pozaekonomiczne interesy konsumentów ze względu na narażenie ich na stres i uciążliwości związane z przechodzeniem przez procedurę reklamacyjną czy postępowanie sądowe, kiedy wyznaczona przez Spółkę kara umowna jest oczywiście nienależna i znacząco wyższa niż koszt dostarczonych suplementów w systemie subskrypcji. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Spółkę. Na podstawie zgromadzonych oświadczeń sprzedającego o odstąpieniu od umowy, Prezes Urzędu ustalił, że Spółka stosuje omawianą praktykę co najmniej od maja 2022 r. (k. 231, 113-144 akt adm.), a zatem ma ona długotrwały charakter. W ocenie Prezesa Urzędu, ww. okoliczności, w tym wysoka szkodliwość opisanej praktyki, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r., [„informacja prawnie chroniona”] zł. 39 W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota bazowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku czwartej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia oraz jego znaczny zasięg terytorialny. Podkreślenia wymaga, że Spółka prowadzi działalność na terenie całego kraju, ww. praktyka potencjalnie może dotknąć znacznej liczby konsumentów, a zatem zasięg terytorialny praktyki jest bardzo duży. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają podwyższenie kwoty bazowej kary o [„informacja prawnie chroniona”] . Uwzględniając wszystkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [„informacja prawnie chroniona”] %, do kwoty 12.617,00 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt. II.3 sentencji decyzji Prezes Urzędu, po zaokrągleniu kwoty bazowej, nałożył na Spółkę karę w wysokości 12.617,00 zł, co stanowi [„informacja prawnie chroniona”] % obrotu osiągniętego przez Spółkę w 2023 r. oraz [„informacja prawnie chroniona”] % maksymalnego wymiaru kary. Zdaniem Prezesa Urzędu, orzeczone kary są adekwatne do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kary te pełnią przede wszystkim funkcję represyjną, stanowiąc sankcję i dolegliwość za naruszenie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz prewencyjną, zapobiegającą ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest ponadto ich walor wychowawczy, odstraszający dla innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Zgodnie z art. 112 ust. 3 uokk karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000. 6. Kary nakładane na osobę pełniącą funkcję kierowniczą Spółki Zgodnie z art. 106b ust. 1 uokk Prezes Urzędu może nałożyć na osobę zarządzającą karę pieniężną w wysokości do 2 000 000 zł, jeżeli osoba ta, w ramach sprawowania swojej funkcji w czasie trwania stwierdzonego naruszenia, umyślnie dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia przez przedsiębiorcę zakazów określonych w art. 23a lub art. 24. Nałożenie na osobę zarządzającą kary pieniężnej może nastąpić wyłącznie w decyzji nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 3a lub 4 uokk Ustawodawca wymaga, żeby wymierzając osobie zarządzającej karę pieniężną Prezes Urzędu uwzględnił w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także stopień wpływu zachowania osoby zarządzającej na naruszenie, którego dokonał przedsiębiorca, przychody uzyskane przez osobę zarządzającą u danego przedsiębiorcy, z uwzględnieniem okresu trwania naruszenia, oraz okres i skutki rynkowe naruszenia lub skutki naruszenia dla konsumentów (art. 111 ust. 1 pkt 2 uokk). 40 Przy wymierzaniu kar pieniężnych dla osób zarządzających Prezes Urzędu uwzględnia również okoliczności obciążające i łagodzące. W przypadku dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę zakazów, o których mowa w art. 24 uokk, za okoliczności łagodzące ustawa uznaje w szczególności (art. 111 ust. 3 pkt 2a uokk): a) działanie pod przymusem, b) przyczynienie się do dobrowolnego usunięcia przez przedsiębiorcę skutków naruszenia, c) przyczynienie się do zaniechania przez przedsiębiorcę z własnej inicjatywy stosowania niedozwolonej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu, d) podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków, e) współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania. Za okoliczności obciążające ustawa uznaje natomiast w szczególności (art. 111 ust. 4 pkt 2a uokk): a) znaczne korzyści uzyskane przez osobę zarządzającą w związku z dokonanym naruszeniem, b) dokonanie uprzednio podobnego naruszenia. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że Spółka od dnia jej wpisu do rejestru niezmiennie posiada jednoosobowy zarząd w osobie Rafała Piotra Stęborowskiego, który początkowo był również głównym udziałowcem Spółki, jak również pełni rolę prezesa zarządu fundacji, która obecnie jest jedynym udziałowcem w Spółce. Tylko na tej podstawie można stwierdzić, że Prezes Zarząd posiada pełną kontrolę nad działaniami podejmowanymi przez Spółkę, w tym w zakresie odpowiedzialności za zatrudnianie i nadzorowanie pracowników Spółki. Z uwagi na to należy uznać, że Prezes Zarządu odpowiada za całą działalność operacyjną Spółki, w tym za tworzenie skryptów rozmów z konsumentami, kształtowanie zasad pracy telemarketerów, treść umów zawieranych z konsumentami oraz kierowanych do nich pism. Nie ma również wątpliwości, że Prezes Zarządu był świadomy sposobu działania telemarketerów Spółki, zarówno w zakresie sposobu zawierania umowy, jak i obsługi posprzedażowej. Do Spółki trafiały bowiem sygnały konsumentów, pisma rzeczników konsumentów i wreszcie wezwania Prezesa Urzędu (postępowanie wyjaśniające w tej sprawie zostało wszczęte 17 stycznia 2023 r.). Potwierdzają to także złożone przez niego zeznania w trakcie przesłuchań prowadzonych przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Skierniewicach. Ponadto, sposób w jaki Spółka zorganizowała pracę swoich telemarketerów wykonujących rozmowy z konsumentami drogą telefoniczną, tj. w ramach pracy zdalnej na terenie całego kraju, bez nagrywania lub zapisywania w inny sposób rozmów z konsumentami, wskazuje na to, że Rafał Stęborowski nie był zainteresowany korygowaniem działań swoich telemarketerów. W ocenie Prezesa Urzędu, Prezes Zarządu, mimo wyżej opisanej odpowiedzialności oraz szerokiej wiedzy dotyczącej faktycznej działalności Spółki, nie podejmował działań zapobiegających realizowaniu wymienionych w sentencji decyzji praktyk. 41 Mając powyższe na względzie nie może ulegać wątpliwości, że to Rafał Piotr Stęborowski ponosi osobistą odpowiedzialność za zakwestionowane w niniejszym postanowieniu działania Spółki. W ocenie Prezesa Urzędu, dopuścił on do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w sposób umyślny, dążąc w praktyce do maksymalizacji zysków. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, przede wszystkim charakter zarzuconych Spółce praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, stopień wpływu osoby zarządzającej na naruszenia oraz umyślność podejmowanych przez tę osobę działań, uzasadnione jest nałożenie na Rafała Piotra Stęborowskiego kar pieniężnych za dopuszczenie do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk Z deklaracji składanych do Urzędu Skarbowego wynika, że Prezes Zarządu w latach 2021-2023 miał osiągnąć przychód w kwotach odpowiednio [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2021 r., [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2022 r. oraz [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2023 r. Jakkolwiek oficjalnie z tytułu usług świadczonych na rzecz Spółki miał przy tym uzyskać przychód w kwotach odpowiednio [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2021 r., [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2022 r. oraz [„informacja prawnie chroniona”] zł w 2023 r., [„informacja prawnie chroniona”] . Należy podkreślić, że Rafał Piotr Stęborowski [„informacja prawnie chroniona”] . Opisane wyżej okoliczności Prezes Urzędu uwzględnił ważąc wysokość poszczególnych kar nakładanych na Prezesa Zarządu. 6.1. Punkt VIII.1 sentencji Nakładając na Prezesa Zarządu karę za umyślne dopuszczenie poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. I sentencji, Prezes Urzędu miał na względzie wszystkie okoliczności rozpatrywane przy nakładaniu kary za tę praktykę na Spółkę, w tym jej szczególną szkodliwość, długotrwałość jej stosowania oraz opisane wyżej skutki tego naruszenia dla konsumentów. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane w pkt. 5.1 uzasadnienia. Praktyka stosowana przez Spółkę bezpośrednio naruszała prawo konsumentów do wolności od bycia narażonym na otrzymywanie niechcianej komunikacji handlowej i tym samym od ingerencji w ich prywatność. Pośrednio z kolei mogła godzić w interesy ekonomiczne konsumentów, którym przedstawiana była oferta zakupu suplementu. Ważąc kwotę kary Prezes Urzędu uwzględnił również okoliczność, że Rafał Piotr Stęborowski jest niezmiennie członkiem jednoosobowego Zarządu Spółki, a zatem jest osobą wyłącznie i w pełni odpowiedzialną za stosowanie zarzuconej praktyki. Ustalając kwotę nakładanej kary Prezes Urzędu miał także na względzie opisane wyższej okoliczności dotyczące roli jaką Prezes Zarządu faktycznie pełni w Spółce, jak również dotyczące jego sytuacji majątkowej, w tym okoliczność uzyskiwania przychodów w związku z działalnością prowadzoną w ramach Spółki. Prezes Urzędu miał przy tym na względzie okoliczność, że [„informacja prawnie chroniona”] . Prezes Urzędu, określając karę za umyślne dopuszczenie przez Zarząd Spółki poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. I sentencji, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących i obciążających. 42 Biorąc pod uwagę powyższe, za umyślne dopuszczenie poprzez swoje działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. I sentencji Prezes Urzędu nałożył na Rafała Piotra Stęborowskiego karę w wysokości 22.000,00 zł, co stanowi 1,1% maksymalnego wymiaru kary. 6.2. Punkt VIII.2 sentencji Nakładając na Prezesa Zarządu karę za umyślne dopuszczenie poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.1 sentencji, Prezes Urzędu miał na względzie wszystkie okoliczności rozpatrywane przy nakładaniu kary za tę praktykę na Spółkę, w tym jej szczególną szkodliwość, długotrwałość jej stosowania oraz opisane wyżej skutki tego naruszenia dla konsumentów. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane w pkt. 5.2 uzasadnienia. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotowa praktyka jest głównym elementem schematu działania Spółki i a bez niej pozostałe praktyki nie mają racji bytu. Istotne jest również to, że bezpośrednio narusza ona ekonomiczne interesy konsumentów, narażając ich na konieczność poniesienia kosztów suplementów dostarczanych w systemie subskrypcji w sytuacji, gdy składana wcześniej propozycja zakładała jedno opakowanie produktu w promocyjnej cenie. Ważąc kwotę kary Prezes Urzędu uwzględnił również okoliczność, że Rafał Piotr Stęborowski jest niezmiennie członkiem jednoosobowego Zarządu Spółki, a zatem jest osobą wyłącznie i w pełni odpowiedzialną za stosowanie zarzuconej praktyki. Ustalając kwotę nakładanej kary Prezes Urzędu miał także na względzie opisane wyższej okoliczności dotyczące roli jaką Prezes Zarządu faktycznie pełni w Spółce, jak również dotyczące jego sytuacji majątkowej, w tym okoliczność uzyskiwania przychodów w związku z działalnością prowadzoną w ramach Spółki. Prezes Urzędu miał przy tym na względzie okoliczność, że [„informacja prawnie chroniona”] . Prezes Urzędu, określając karę za umyślne dopuszczenie przez Zarząd Spółki poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.1 sentencji, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących i obciążających. Biorąc pod uwagę powyższe, za umyślne dopuszczenie poprzez swoje działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.1 sentencji Prezes Urzędu nałożył na Rafała Piotra Stęborowskiego karę w wysokości 30.800,00 zł, co stanowi 1,54% maksymalnego wymiaru kary. 6.3. Punkt VIII.3 sentencji Nakładając na Prezesa Zarządu karę za umyślne dopuszczenie poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.2 sentencji, Prezes Urzędu miał na względzie wszystkie okoliczności rozpatrywane przy nakładaniu kary za tę praktykę na Spółkę, w tym jej szczególną szkodliwość, długotrwałość jej stosowania oraz opisane wyżej skutki tego naruszenia dla konsumentów. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane w pkt. 5.3 uzasadnienia. Praktyka ta naruszała nie tylko interesy ekonomiczne konsumentów, ale również pozaekonomiczne, wywołując u konsumentów wrażenie, że koszty wskazywane przez Spółkę są nieuchronne. 43 Ważąc kwotę kary Prezes Urzędu uwzględnił również okoliczność, że Rafał Piotr Stęborowski jest niezmiennie członkiem jednoosobowego Zarządu Spółki, a zatem jest osobą wyłącznie i w pełni odpowiedzialną za stosowanie zarzuconej praktyki. Ustalając kwotę nakładanej kary Prezes Urzędu miał także na względzie opisane wyższej okoliczności dotyczące roli jaką Prezes Zarządu faktycznie pełni w Spółce, jak również dotyczące jego sytuacji majątkowej, w tym okoliczność uzyskiwania przychodów w związku z działalnością prowadzoną w ramach Spółki. Prezes Urzędu miał przy tym na względzie okoliczność, że [„informacja prawnie chroniona”] . Prezes Urzędu, określając karę za umyślne dopuszczenie przez Zarząd Spółki poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.2 sentencji, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących i obciążających. Biorąc pod uwagę powyższe, za umyślne dopuszczenie poprzez swoje działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.2 sentencji Prezes Urzędu nałożył na Rafała Piotra Stęborowskiego karę w wysokości 17.600,00 zł, co stanowi 0,88% maksymalnego wymiaru kary. 6.4. Punkt VIII.4 sentencji Nakładając na Prezesa Zarządu karę za umyślne dopuszczenie poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.3 sentencji, Prezes Urzędu miał na względzie wszystkie okoliczności rozpatrywane przy nakładaniu kary za tę praktykę na Spółkę, w tym jej szczególną szkodliwość, długotrwałość jej stosowania oraz opisane wyżej skutki tego naruszenia dla konsumentów. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane w pkt. 5.4 uzasadnienia. Trzeba pamiętać, że przedmiotowa praktyka nie tylko narusza ekonomiczne interesy konsumentów, ale również naraża ich na stres i uciążliwości związane z dochodzeniem swoich praw w sytuacji, kiedy wyznaczona przez Spółkę kara umowna jest oczywiście nienależna i znacząco wyższa niż koszt dostarczonych suplementów w systemie subskrypcji. Ważąc kwotę kary Prezes Urzędu uwzględnił również okoliczność, że Rafał Piotr Stęborowski jest niezmiennie członkiem jednoosobowego Zarządu Spółki, a zatem jest osobą wyłącznie i w pełni odpowiedzialną za stosowanie zarzuconej praktyki. Ustalając kwotę nakładanej kary Prezes Urzędu miał także na względzie opisane wyższej okoliczności dotyczące roli jaką Prezes Zarządu faktycznie pełni w Spółce, jak również dotyczące jego sytuacji majątkowej, w tym okoliczność uzyskiwania przychodów w związku z działalnością prowadzoną w ramach Spółki. Prezes Urzędu miał przy tym na względzie okoliczność, że [„informacja prawnie chroniona”] . Prezes Urzędu, określając karę za umyślne dopuszczenie przez Zarząd Spółki poprzez jego działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.3 sentencji, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących i obciążających. Biorąc pod uwagę powyższe, za umyślne dopuszczenie poprzez swoje działania do naruszenia przez Spółkę art. 24 uokk w zakresie praktyki opisanej w pkt. II.3 sentencji Prezes Urzędu nałożył na Rafała Piotra Stęborowskiego karę w wysokości 8.800,00 zł, co stanowi 0,44% maksymalnego wymiaru kary. 44 Zdaniem Prezesa Urzędu, orzeczone kary są adekwatne do stopnia wpływu zachowania osoby zarządzającej na naruszenie, którego dokonała Spółka, przychodów uzyskanych przez osobę zarządzającą w Certain Life, okresu trwania naruszenia oraz okresu i skutków naruszenia dla konsumentów. Kary te pełnią przede wszystkim funkcję represyjną, stanowiąc sankcję i dolegliwość za dopuszczenie do naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz prewencyjną, zapobiegającą ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest ponadto ich walor wychowawczy, odstraszający dla innych osób zarządzających przed podejmowaniem decyzji o dopuszczeniu stosowania przez zarządzane przez nie podmioty w przyszłości opisanych niniejszą decyzją praktyk w obrocie z konsumentami. Zgodnie z art. 112 ust. 3 uokk karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000. 7. Koszty postępowania Art. 77 ust. 1 uokk przewiduje, że jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest zobowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 ww. ustawy, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Należy zauważyć, że ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera wyczerpujących regulacji dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Art. 83 tej ustawy stanowi jednak, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – dalej: kpa ). Stosownie do art. 264 § 1 kpa, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 263 § 1 i 2 kpa, do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 kpa, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Do kosztów przeprowadzonego postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów zaliczono poniesione koszty doręczenia pism Spółce oraz członkowi jej Zarządu, w wysokości 84,20 zł. Koszty niniejszego postępowania Spółka obowiązana jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 w terminie 14 dni od uprawomocnienie się decyzji. 8. Pouczenie Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony 45 Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt. III sentencji decyzji), stosownie do treści art. 108 § 2 zd. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jak również stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 32 Kodeksu postępowania cywilnego, zażalenie na przedmiotowe postanowienie należy wnieść do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu, w terminie tygodniowym od daty doręczenia decyzji. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt. IX sentencji decyzji, na podstawie art. 264 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 83 i art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z 479 32 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, stronom przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 959 ze zm.), odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie stałej w kwocie 1.000 zł. Z kolei, zgodnie z art. 32 ust. 2 tej ustawy zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie stałej w kwocie 500 zł. Opłatę od odwołania lub zażalenia należy uiścić na rachunek bankowy Sądu Okręgowego w Warszawie albo w kasie tego sądu lub w inny sposób, zgodnie z informacjami podanymi przez Sąd. Na stronie internetowej Sądu Okręgowego w Warszawie oraz na tablicy ogłoszeń w budynku Sądu dostępne informacje o: 1) funkcjonujących kasach sądu, w których można uiścić opłatę sądową; 2) możliwych sposobach uiszczania opłat sądowych w formie bezgotówkowej; 3) numerach rachunków bieżących dochodów sądu, na które można dokonywać wpłat. Zgodnie z art. 102 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny lub ich poniesienie narazi ją na taki uszczerbek. Do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych powinno być dołączone oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów. Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie. Stosownie do art. 103 ust. 2 tej ustawy, Spółka handlowa powinna wykazać także, że jej wspólnicy albo akcjonariusze nie mają dostatecznych środków na zwiększenie majątku spółki lub udzielenie spółce pożyczki. 46 Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wniosek o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych należy zgłosić na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Stosownie do treści art. 117 §1-§4 Kodeksu postępowania cywilnego, strona zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w całości lub części, może domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Osoba fizyczna, niezwolniona przez sąd od kosztów sądowych, może się domagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje zdolność sądową, niezwolniona przez sąd od kosztów sądowych, może się domagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego. Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona zgłasza wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych lub osobno, na piśmie lub ustnie do protokołu, w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznaniu Jarosław Krüger Otrzymuje: 1. Certain Life sp. z o.o. z siedzibą w Skierniewicach 2. Rafał Piotr Stęborowski