RPZ-5/2025

tel. 61 852 15 17, 61 852 77 50 < faks 61 851 86 44 poznan@uokik.gov.pl < www.uokik.gov.pl Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Poznaniu ul. Zielona 8, 61 - 851 Poznań P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSU MENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Poznań, dnia 19 grudnia 202 5 r. RPZ - 1 .610. 2 . 202 5 .PG DECYZJA Nr RPZ 5/ 2025 I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2025 r., poz. 1714 ) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów działania Edyty Kędzierskiej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Centrum AGD Edyta Kędzierska w Warszawie (dalej: Pr zedsiębiorca) polegające na: 1. przekazywaniu przez Przedsiębiorcę konsumentom w trakcie nieumówionych wizyt domowych nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem inicjowanych pr zez Przedsiębiorcę spotkań jest chęć przeprowadzenia wśród konsumentów ankiety lub przedstawienie propozycji odpłatnej współpracy w zakresie marketingu produktów znajdujących się w ofercie Przedsiębiorcy, podczas gdy rzeczywistym celem wizyt jest nakłonienie odwiedzanych konsumentów do zakupu oferowanych przez Przedsiębiorcę produktów, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845) oraz godzi w zbiorowe inter esy konsumentów, a tym samym narusza art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje zaniechanie jej stosowania, 2. zamieszczaniu przez Przedsiębiorcę we wzorcu umowy zatytułowanym „Warunki sprzedaży”, stanowiącym integralną część formularza umowy sprzedaży, postanowienia sugerującego konsumentom dokonującym u Przedsiębiorcy zakupu oferowanych przez niego towarów podczas nieumówionych wizyt domowych, że przy sługuje im prawo do odstąpienia od tak zawartej umowy w terminie 14 dn i od daty zawarcia umowy, tj. w terminie krótszym niż przewidziany w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796), co narusza art. 27 ust. 2 w zw. z art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta i stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 us t. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym narusza art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o o chronie konkurencji i konsumentów i nakazuje zaniechanie jej stosowania, 2 3. przyjmowaniu od konsumentów płatności przed upływem terminu, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2 014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796), w przypadku zawierania przez Przedsiębiorcę z konsumentami umów sprzedaży podczas nieumówionych pokazów domowych, mimo że pokaz nie został zorganizowany w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie, co stanowi naruszenie art. 17a ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796) oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym narusza art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie ko nkurencji i konsumentów i nakazuje zaniechanie jej stosowania, II. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. ( Dz. U. z 2025 r., poz. 1714 ) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania Edyty Kędzierskiej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Centrum AGD Edyta Kędzierska w Warszawie polegające na doprowadzaniu d o zawarcia umów kredytu konsumenckiego z uczestnikami nieumówionych pokazów domowych, które to umowy związane są bezpośrednio z ofertą złożoną podczas tych pokazów w celu realizacji zawieranych przez Przedsiębiorcę umów sprzedaży, mimo że pokazy nie są org anizowane przez Przedsiębiorcę w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie, co stanowi naruszenie art. 7ab ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796) oraz godzi w zbior owe interesy konsumentów, a tym samym narusza art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i stwierdza zaniechanie jej stosowania z dniem 30 czerwca 2023 r. III. Na podstawie art. 103 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i k onsumentów ( Dz. U. z 2025 r., poz. 1714 ) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadaje decyzji w zakresie pkt I sentencji rygor natychmiastowej wykonalności . IV. N a podstawie art. 26 ust. 2 oraz art. 27 ust. 4 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2025 r., poz. 1714 ) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Edytę Kędzierską prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Centrum AGD Edyta Kędzierska w Warszawie środek usunięcia trwających skutków naruszeń zbiorowych interesów konsumentów stwierdzon ych w pkt I i II niniejszej decyzji , w postaci obowiązku opublikowania na oficjalnej stronie internetowej Przedsiębiorcy (w dacie wydania niniejszej decyzji jest to str ona internetowa znajdująca się pod adresem https://centrum - agd.pl/ ), w terminie 7 (siedmiu) dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji, oświadczenia o treści: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w decyzji nr RPZ 5/ 202 5 z dnia 19 grudnia 2025 r., uznał za praktyki naruszając e zbiorowe interesy konsumentów działania Edyty Kędzierskiej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Centrum AGD Edyta Kędzierska w Warszawie polegające na: 1. przekazywaniu przez Przedsiębiorcę konsumentom w trakcie nieumówionych wizyt domowych nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem inicjowanych przez Przedsiębiorcę spotkań jest chęć przeprowadzenia wśród konsumentów 3 ankiety lub przedstawienie propozycji odpłatnej współpracy w zakresie marketingu p roduktów znajdujących się w ofercie Przedsiębiorcy, podczas gdy rzeczywistym celem wizyt jest nakłonienie odwiedzanych konsumentów do zakupu oferowanych przez Przedsiębiorcę produktów, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845), 2. zamieszczaniu przez Przedsiębiorcę we wzorcu umowy zatytułowanym „Warunki sprzedaży”, stanowiącym integralną część formularza umowy sprzedaży, postanowienia sugerującego konsumentom dokonującym u Przedsiębiorcy zakupu oferowanych przez niego towarów podczas nieumówionych wizyt domowych, że przysługuje im prawo do odstąpienia od tak zawartej umowy w ter minie 14 dni od daty zawarcia umowy, tj. w terminie krótszym niż przewidziany w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796), co narusza art. 27 ust. 2 w zw. z art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta i stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r., 3. przyjmowaniu od konsumentów płatności przed upływem terminu, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796), w przypadku zawierania przez Przedsiębiorcę z konsumentami umów sprzedaży podczas nieumówionych pokazów domowych, mimo że pokaz nie został zorganizowany w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie, co stanowi naruszenie art. 17a ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796), 4. doprowadzaniu do zawarcia umów kredytu konsumenckiego z uczestnikami nieumówionych pok azów domowych, które to umowy związane są bezpośrednio z ofertą złożoną podczas tych pokazów w celu realizacji zawieranych przez Przedsiębiorcę umów sprzedaży, mimo że pokazy nie są organizowane przez Przedsiębiorcę w miejscu zamieszkania lub zwykłego poby tu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie, co stanowi naruszenie art. 7ab ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 1796). Treść decyzji nr RPZ 5/ 202 5 dostępna jest na stronie www.uokik.gov.pl; w ten sposób, że ww. oświadczenie powinno zostać umieszczone na stronie głównej i być utrzymywane przez okres 3 (trzech) miesięcy od daty opublikowania na stronie internetowej oraz powinno być: a) napisane z zastosowaniem czarnej czcionki (kod szesnastkowy RGB - #000000) ARIAL na białym tle (kod szesnastkowy RGB - #ffffff), b) zamieszczone w ramce o rozmiarze nie mniejszym niż 1150 px x 350 px, tak aby wielkość czcionki była dostosowana do wielkości ramki, tj. ramka była w całości wypełniona oświadczeniem, o którym mowa w niniejs zym punkcie, z zachowaniem marginesu co najmniej 10 px pomiędzy tekstem a ramką, c) zamieszczone w górnej części strony głównej domeny centrum - agd.pl z możliwością zamknięcia informacji przez użytkownika, d) widoczne przez cały czas, gdy użytkownik jest na stronie (także w przypadku przewijania strony), 4 e) zamieszczone na każdej innej stronie internetowej zastępującej adres centrum - agd.pl , w przypadku zmiany adresu strony internetowej Przedsiębiorcy , f) opublikowane przez lub za pośrednictwem Przedsiębiorcy , ze w skazaniem nazw dawnej i nowej, w przypadku zmiany nazwy Przedsiębiorcy , jej przekształcenia lub przejścia praw i obowiązków na inny podmiot pod jakimkolwiek tytułem. V. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 oraz art. 106 ust. 8 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2025 r., poz. 1714 ) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Edytę Kędzierską prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Centrum AGD Edyta Kędzierska w Warszawie : 1. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I.1. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 40.000 ,00 zł (słownie: czterdzieści tysięcy złotych ) , płatną do budżetu państwa, 2. w związku z naruszeni em zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I.2. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 40.000 ,00 zł (słownie: czterdzieści tysięcy złotych ) , płatną do budżetu państwa , 3. w związku z narusz eniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I.3. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 60.000 ,00 zł (słownie: sześćdziesiąt tysięcy złotych ) , płatną do budżetu państwa, 4. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I I sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 55 . 000 ,00 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć tysięcy złotych ) , płatną do budżetu państwa . VI. N a podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2025 r., poz. 1714 ) w zw. z art. 83 tej ustawy w zw. z art. 263 § 1 i 2 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202 5 r . , poz. 1691 ) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów obciąża Edytę Kędzierską prowadzącą dział alność gospodarczą pod firmą Centrum AGD Edyta Kędzierska w Warszawie kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 60,00 zł (słownie: sześćdziesiąt złotych ) oraz zobowiązuje tego Przedsiębiorcę do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Uzasadnienie W związku z napływającymi skargami konsumentów, postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes Urzędu) wszczął postępowanie wyjaśniające w celu wstępnego ustalenia, czy działania Edyty Kędzierskiej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Centrum AGD Edyta Kędzierska w Warszawie oraz podmiotów z nim powiązanych, dotyczące sprzedaży towarów poza lokalem przedsiębiorstwa, mogą stanowić praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów 5 w rozumieni u art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2025 r., poz. 1714 – dalej: u.o.k.k.). Analiza materiałów uzyskanych w toku postępowania wyjaśniaj ą cego dała podstawę do wszczęcia, postanowieniem z dnia 7 paźd ziernika 2025 r., postępowania w sprawie stosowania przez Przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na : 1. przekazywaniu przez Przedsiębiorcę konsumentom w trakcie nieumówionych wizyt domowych nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem inicjowanych przez Przedsiębiorcę spotkań jest chęć przeprowadzenia wśród konsumentów ankiety lub przedstawienie propozycji odpłatnej współpracy w zakresie marketingu produktów znajdujący ch się w ofercie Przedsiębiorcy, podczas gdy rzeczywistym celem wizyt jest nakłonienie odwiedzanych konsumentów do zakupu oferowanych przez Przedsiębiorcę produktów , co mogło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 sierpni a 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 845 – dalej: u.p.n.p.r. ) oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym naruszać art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 2. zamieszczan iu przez Przedsiębiorcę w e wzorcu umowy zatytułowanym „W arunk i sprzedaży ” , stanowiący m integralną część formularza umowy sprzedaży, postanowienia sugerującego konsumentom dokonującym u Przedsiębiorcy zakupu oferowanych przez niego towarów podczas nieumówio nych wizyt domowych, że przysługuje im prawo do odstąpienia od tak zawartej umowy w terminie 14 dni od daty zawarcia umowy , tj. w terminie krótszym niż przewidziany w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r., poz . 1796 – dalej: u.p.k. ) , co mogło naruszać art. 27 ust. 2 w zw. z art. 28 pkt 1 u.p.k. i stanowić nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 4 u.p.n.p.r. oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym naruszać art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 u.o.k.k. , 3. doprowadzaniu do zawarcia umów kredytu konsumenckiego z uczestnikami nieumówionych pokazów domowych, które to umowy związane są bezpośrednio z ofertą złożoną podczas tych pokazów w celu realizacji zawieranych przez Przedsiębiorcę umów sprzedaży, mimo że pokazy nie są organizowane przez Przedsiębiorcę w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie, co mogło stanowić naruszenie art. 7ab ust. 1 i 2 u.p.k. oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym naruszać art. 24 ust. 1 i 2 u.o.k.k. ; 4. przyjmowaniu od konsumentów płatności przed upływem terminu, o którym mowa w art. 27 ust. 2 u.p.k. , w przypadku zawierania przez Przedsiębiorcę z konsumentami umów sprzedaży podczas nieumówionych pokazów domowych, mimo że pokaz nie został zorganizowany w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie, co mogło st anowić naruszenie art. 17a u.p.k. oraz godzić w zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym naruszać art. 24 ust. 1 i 2 u.o.k.k . Przedsiębiorca został zawiadomiony o wszczęciu postępowania pismem z dnia 7 października 2025 r. 6 W odpowiedzi na zawiadomienie , pismem z dnia 17 października 2025 r. Przedsiębiorca przedłożył wydruki swoich deklaracji podatkowych za lata 2022 - 2024. Pismem z dnia 5 listopada 2025 r., Przedsiębiorca został wezwany do złożenia wyjaśnień w przedmiocie załączonych do pisma z dnia 17 p aździernika 2025 r. deklaracji podatkowych. Następnie, pismem z dnia 10 listopada 2025 r. Przedsiębiorca złożył dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. Wskazał, że jego doświadczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej jest ograniczone, a zatrudniając personel kierował się zasadą dobrej wiary. W pełni ufając zatrudnianym osobom, miał nie spodziewać się, że ich działania mogą nosić znamiona działań na szkodę konsumentów. Dodatkowo, Przedsiębiorca zwrócił uwagę na dolegliwości zdrowotne, które miały wpływ na zdolność do prowadzenia pełnego nadzoru nad zatrudnianymi osobami. Przedsiębiorca zaznaczył, że przez cały okres prowadzenia działalności był subiektywnie przekonany o jej pełnej zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednocześnie, Przedsiębiorc a potwierdził, że odnotował w trakcie prowadzenia działalności pojedyncze skargi ze strony konsumentów, które starał się rozwiązywać w sposób satysfakcjonujący dla klientów. Przedsiębiorca zapewnił także, że nigdy nie leżało w jego intencjach celowe wprow adzanie w błąd konsumentów, ani tym bardziej dążenie do jakiegokolwiek oszustwa. Wszelkie ewentualne uchybienia, które doprowadziły do wszczęcia postępowania, miały być przy tym wynikiem braku doświadczenia i niedostatecznego nadzoru. Przedsiębiorca poinfo rmował także, że z dniem 1 lutego 2025 r. zaniechał zawierania wszelkich umów sprzedaży. Na dzień udzielania wyjaśnień działalność Przedsiębiorcy ma być przy tym ograniczona wyłączne do wynajmu urządzeń na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Na tę okolic zność Przedsiębiorca nie przedłożył jedna k żadnych dowodów. Przedsiębiorca podkreślił także, że jego sytuacja finansowa jest dramatyczna i zagraża podstaw om jego egzystencji. W tej sytuacji nałożenie kar pieniężnych na Przedsiębiorcę, nawet w minimalnej wy sokości ma przy tym zagrażać zdolności do dalszego utrzymania się oraz kontynuowania działalności. N a tę okoliczność Przedsiębiorca również nie przedłożył żadnych dowodów (do swojego pisma Przedsiębiorca załączył jedynie dokumentację medyczną). W piśmie z dnia 10 listopada 2025 r. Przedsiębiorca w żaden sposób merytorycznie nie odniósł się do postawionych mu zarzutów. Pismem z dnia 18 listopada 2025 r. Przedsiębiorca wniósł o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 listopada 2025 r. Prezes Urzędu uwzględnił ten wniosek w części, przedłużając Przedsiębiorcy termin na złożenie wyjaśnień w sprawie do dnia 5 grudnia 2025 r. Prezes Urzędu poinformował jednocześnie Przedsiębiorcę, że brak odpowiedzi na wezwanie w nowo wyznaczonym termin ie będzie skutkował uznaniem, że Przedsiębiorca odmawia udzielenia odpowiedzi na to wezwanie. Wobec baraku odpowiedzi ze strony Przedsiębiorcy na skierowane do niego wezwanie z dnia 5 listopada 2025 r., pismem z dnia 8 grudnia 2025 r., Przedsiębiorca zosta ł zawiadomiony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w niniejszym postępowaniu. 7 W dniu 9 grudnia 2025 r. wpłynął wniosek Przedsiębiorcy datowany na dzień 5 grudnia 2025 r. o ponowne przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 listopada 2025 r. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Na podstawie wpisów Przedsiębiorcy do CEIDG ustalono, że pierwotnie rozpoczął on prowadzenia działalności w dniu 18 marca 2009 r. pod firmą AGD - RTV Kędzierska Edyta. Przedsiębiorca zakończył natomiast prowadzenie działalności w pierwotnym zakresie 29 maja 2014 r. Jedocześnie ustalono, że w momencie wykreślenia Przedsiębiorcy z CEIDG w 2014 r., jego przewarzającą działalność gospodarczą stanowiła działalność sklasyfikowana pod numerem 47.99.Z – pozostał a sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami i targowiskami. (Dowód: wydruki wpisów do CEIDG Przedsiębiorcy, k . 649, 789 - 791 akt adm.) Przedsiębiorca ponownie r ozpoczął p rowadzenie działalności gospodarczej 25 lipca 2022 r. Przedmiote m wznowionej działalności, zgodnie z wpisem do CEIDG, była nadal pozostał a sprzedaż detaliczn a prowadzon a poza siecią sklepową, straganami i targowiskami. Z analizy wpisu wynika, że z dniem 13 października 2025 r. Przedsiębiorca dokonał zmiany wpisu wzakr esie przeważającego przedmiotu prowadzonej działalności na działalność o symbolu 7722.Z - w ypożyczanie i dzierżawa pozostałych artykułów użytku osobistego i domowego . Z aktualnego na dzień wydania decyzji wpisu wynika jednocześnie, że Przedsiębiorca prowadzi również działalność m.in. w zakresie: - s przedaż y detaliczn ej mebli, sprzętu oświetleniowego, artykułów stołowych oraz pozostałych artykułów użytku domowego , - s przedaż y detaliczn ej elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego , - s przedaż y detalic zn ej narzędzi technologii informacyjnej i komunikacyjnej . (Dowód: pismo Przedsiębiorcy z dnia 30 stycznia 2025 r., k. 32 - 37 akt adm.; wydruki wpisów do CEIDG Przedsiębiorcy, k . 649, 789 - 791 akt adm.) W piśmie z dnia 30 stycznia 2025 r. Przedsiębiorca wskaz ał, że faktycznie przedmiotem prowadzonej przez niego działalności jest detaliczna sprzedaż sprzętu AGD. Sprzedaż ta ma być prowadzona dwoma kanałami dystrybucji - za pośrednictwem sklepu internetowego funkcjonującego pod adresem https://centrum - agd.pl oraz w ramach sprzedaży bezpośredniej prowadzonej poza lokalem przedsiębiorstwa. W przywołany m piśmie Przedsiębiorca podkreślił jednocześnie, że sprzedaż i nternetowa ma w ramach jego działalności niewielki zakres, a głównym kanałem dystrybucji jest sprzed aż bezpośrednia prowadzona poza lokalem przedsiębiorstwa gównie na obszarze województwa zachodniopomorskiego (80% przychodów ze sprzedaży ma pochodzić z transakcji zawartych na terenie tego województwa). (Dowód: pismo Przedsiębiorcy z dnia 30 stycznia 202 5 r., k. 32 - 37 akt adm .) W kolejnym piśmie z dnia 24 marca 2025 r. Przedsiębiorca zadeklarował, że od dnia 1 lutego 2025 r. miał zaprzestać prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży bezpośredniej sprzętu AGD konsumentom. N ie przedłożył jedna k żadne go materiału dowodowego na tę okoliczność . (Dowód: pismo Przedsiębiorcy z dnia 24 marca 2025 r., k. 415 - 419 akt adm.) 8 Z oświadczenia Przedsiębiorcy wynika, że w latach 2023 - 2024 r. zawarł z konsumentami podczas pokazów domowych łącznie [informacja prawnie chroniona] . Przedsiębiorca wskazał równocześnie, że w 2023 r. konsumenci złożyli szacunkowo [informacja prawnie chroniona] oświadczeń o odstąpieniu od umów zawartych poza lokalem przedsięb iorstwa, natomiast w 2024 r. około [informacja prawnie chroniona] tego rodzaju oświadczeń. (Dowód: pismo P rzedsiębiorcy z dnia 30 stycznia 2025 r., k. 32 - 37 akt adm.) Z poczynionych w toku postępowań ustaleń wynika, że Przedsiębiorca prowadzi sprzedaż bezpośrednią podczas indywidualnych pokazów prowadzonych w domach konsumentów. Wizyty w domach konsumentów m ają przy tym nieumówiony charakter. W piśmie z dnia 24 marca 2025 r. Przedsiębiorca przyznał, że: „Co do zasady inicjatorem kontaktów z konsumentem był Przedsiębiorca i kontakt ten odbywał się w domach konsumentów. Przedstawiciele handlowi Przedsiębiorcy podczas pracy w terenie w sposób losowy wybierali adresy konsumentów, z którymi był inicjowany kontakt.” (Dowód: pismo Przedsiębiorcy z dnia 24 marc a 2025 r., k. 415 - 419 akt adm., skargi i zawiadomienia, k. 652 - 725 akt adm .; odpowiedzi konsumentów na ankietę, k. 625 - 648 akt adm.) Z materiału dowodowego sprawy wynika, że konsumenci wpuszczający Przedsiębiorcę i jego przedstawicieli do swoich domów nie zdają sobie sprawy, że wizyta ma czysto handlowy, komercyjny charakter. Z napływających skarg oraz ankiety przeprowadzonej wśród losowo wybranych klientów Przedsiębiorcy wynika bowiem, że przedstawiciele handlowi dostają się do domów konsumentów pod pozore m prowadzenia ankiety lub przedstawieni a propozycji odpłatnej współpracy w zakresie marketingu produktów znajdujący ch się w ofercie Przedsiębiorcy . (Dowód: skargi i zawiadomienia, k. 652 - 725 akt adm.; odpowiedzi konsumentów na ankietę, k. 625 - 648 akt adm .) W sygnałach przesłanych Prezesowi Urzędu, konsumenci oraz rzecznicy konsumentów wskazywali między innymi, że: - „W dniu 21 lutego 2023 r. odwiedziła Panią (…), Pani (…), która przedstawiła się jako pracownik firmy: Centrum AGD Edyta Kędzierska. Pani (…) jako powód swojej wizyty podała: „wypełnienie ankiety konsumenckiej". Przed wypełnieniem dokumentów, Pani (…) poprosiła Panią (…) o dowód osobisty. Pani (…) wypełniła dokumenty, które miały być ankietą, następnie przedstawiła je konsumentce do podpisu. Po złożeniu podpisów przez konsumentkę, Pani (…) zadzwoniła do jakiegoś Pana żeby przywiózł, i przyniósł do mieszkania konsumentki jakieś rzeczy. Jednocześnie Pani (…) przekazała jeden egzemplarz dokumentów, Pani (…). Po przeczytaniu tych dokumentów, Pani (…) kategorycznie stwierdziła, że nie wyrażała żadnej zgody na zawarcie w/w umowy, żądając jednocześnie zwrotu podpisanych przez nią dokumentów, które zabrała Pani (…). Pani (…) odmówiła zwrotu podpisanego egzemplarza umowy oraz załączników. Po dostarczeniu p rzez Pana jakiś kartonów, Pani (…) położyła na stole kwotę 1 000 zł, która miały być nagrodą za zawarcie umowy. Pani (…) odmówiła przyjęcia w/w kwoty, oraz przyniesionych przez mężczyznę kartonów, żądając jednocześnie zwrotu podpisanych dokumentów. Niestet y Pani (…) odmówiła ich zwrotu, opuszczając pospiesznie lokal mieszkalny konsumentki 9 wraz z mężczyzną oraz wszystkimi kartonami. Jeszcze przed wyjściem z mieszkania, Pani (…) próbowała „wcisnąć" kwotę 1 000 zł synowi Pani (…). Ponieważ (…) odmówił przyjęc ia rzeczonych pieniędzy, przedstawiciele przedsiębiorcy opuścili lokal mieszkalny konsumentki zabierając ze sobą wszystko co do niego przynieśli.” [zawiadomienie Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Gryficach z dnia 27 lutego 2023 r. , k. 676 akt adm . ] - „ W dniach 29.12.2022 r., 04.01.2023 r. i 07.02.2023 r. do Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Pleszewie wpłynęły wnioski wyżej wym. konsumentek w przedmiocie podjęcia interwencji wobec przedsiębiorcy CENTRUM AGD Edyta Kędzierska z/s w Warszawie, Al. Jana Pa wła II 27, który wprowadził ich w błąd co do przedmiotu umowy oraz faktycznej intencji wizyty pracowników przedsiębiorcy, którzy przybywając do ich domów nie poinformowali o handlowym celu wizyty. Przedsiębiorca zarejestrowany jest w CEIDG. (…) Z treści s karg konsumentek wynika, że do ich miejsca zamieszkania przybyli przedstawiciele firmy CENTRUM AGD Edyta Kędzierska, którzy pod pretekstem przeprowadzenia międzynarodowej ankiety na temat sprzętu AGD, jego przetestowania i podjęcia współpracy przy promowan iu urządzeń gospodarstwa domowego, doprowadzili do podpisania dokumentu - umowy sprzedaży zestawu sprzętu AGD na kwotę 7.900 zł. Przedstawiciele handlowi przekazali konsumentkom po 1.000 zł w gotówce w zamian za przekazanie nazwisk 10 osób, którym następni e polecą sprzęt AGD. Konsumentki poinformowano, że firma woli inwestować w ludzi i reklamę „pocztą pantoflową" niż w reklamy telewizyjne. Współpraca reklamowa miała trwać kilka miesięcy. W tym czasie, konsumentkom co miesiąc będzie przywożone 1.000 zł i od tej kwoty pobierane 300 zł. Przedstawiciele handlowi nie informowali, że zostanie zawarta umowa o kredyt konsumencki.” [z awiadomienie Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Pleszewie z dnia 8 maja 2023 r. , k. 685 akt adm. ] - „Przesyłam załączniki zawierające informacje oraz dokumenty dotyczące osób wykorzystujących starsze osoby, na postawie zawarcia umowy. W tym moją mamę, w celu namówienia ich PREZENTACJE ODKURZACZA ale nie na zakup odkurzacza. Miał być podobno darmowy preze nt pod warunkiem prezentacji i zbierania podpisów wraz z numerami telefonów od różnych osób. Niestety, podczas podpisywania umowy okazało się, że została zawarta umowa z kwota opłaty, która nie była wcześniej omawiana lub jasno przedstawiona.” [skarga m ailowa konsumenta z dnia 11 kwietnia 2024 r. , k. 704 akt adm. ] - „Moja mama (…) została zmanipulowana przez osobę sprzedającą odkurzacze i podpisała Umowę na sprzedaż jednego z Nich. Pani sprzedająca odkurzacz zdołała przekonać moją mamę do tego aby podpis ała Umowę sprzedaży mówiąc że nie będzie musiała nic płacić a to tylko papier na podstawie którego Ona robi wynik. Wpłaty rzeczonych i uzgodnionych rat będzie dokonywała sama na comiesięcznych odwiedzinach. W zamian za to moja mama będzie opowiadała znajom ym o wszechstronnych właściwościach odkurzacza.” [skarga mailowa konsumenta z dnia 10 października 2024 r. , k. 709 akt adm. ] 10 - „Od kilku miesięcy docierają do mnie skargi od Konsumentów z terenu mojej właściwości (powiat człuchowski) w związku z praktykam i przedsiębiorcy Edyty Kędzierskiej pod firmą: CENTRUM AGD Edyta Kędzierska. (…) Z relacji Konsumentów wynika, że przed zawarciem umowy Konsumenci informowani są o tym, iż dostają prezent w postaci odkurzacza, za który nie muszą płacić. Każdy z tych kons umentów otrzymał od przedstawiciela w/w przedsiębiorcy kwotę 500,00 zł, którą następnie zwrócili przedstawicielowi podczas tej samej nieumówionej wizyty. Przedstawicielka (…) informowała również Konsumentów, że będzie co miesiąc przyjeżdżać do Konsumentów w celu wypłaty kolejnych 500,00 zł za polecenie odkurzacza innym osobom. (…) prowadziła pokazy wraz z drugim przedstawicielem. Część Konsumentów nie dostała nawet dokumentów, które podpisali podczas nieumówionej wizyty, dlatego też niektórzy z nich dowiedz ieli się o zawartej umowie, dopiero gdy pocztą przyszła informacja na temat płatności rat za odkurzacz. Podobna sytuacja wystąpiła w przypadku oświadczeń o umówionej wizycie w ich domu, o podpisaniu tego dokumentu Konsumenci powzięli informację dopiero, gd y podjęli próbę odstąpienia od umowy. Konsumenci, którzy się do mnie zgłosili jednogłośnie wskazali, że nie umawiali wizyty przedsiębiorcy u nich w domu, każda z wizyt była nieumówiona.” [zawiadomienie Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Człuchowie z dnia 2 grudnia 2024 r. , k. 717 akt adm. ] Okoliczności zawarte w skargach i zawiadomieniach znalazły potwierdzenie w wynikach ankiety przeprowadzonej wśród losowo wybranych klientów Przedsiębiorcy. W odpowiedzi na prośbę Prezesa Urzędu o udzielenie informacji w sprawie konsumenci zgodnie wskazywali, że spotkania domowe zostały zainicjowane przez Przedsiębiorcę i jego przedstawicieli. Konsumenci podkreślili przy tym, że nie zdawali sobie sprawy z handlowego celu spotkania. (Dowód: odpowiedzi konsumentów na ankietę, k. 625 - 648 akt adm.) W odpowiedziach ankietowanych czytamy między innymi, co następuje: - „Prawdą jest, że w dniu 20 marca 2023 roku zawarłam umowę z firmą Centrum AGD z siedzibą w Warszawie. W tym samym dniu, 20 marca 2023 roku, około południa, do mojego miejsca zamieszkania przyszły dwie osoby – kobieta i mężczyzna – rzekomo w celu przeprowadzenia ankiety na temat sprzętu AGD. Na początku rzeczywiście zadawali pytania o posiadany sprzęt, datę ostatniego zakupu, a także o elementy wyposażenia domu (np. dywany). W trakcie rozmowy kobieta zapewniała, że oferowany przez nich sprzęt AGD jest pokazowy i „sam na siebie zarobi”, dzięki czemu nie poniosę żadnych kosztów. Moim zadaniem miało być jedynie reklamowanie tego sp rzętu i zachęcanie znajomych oraz sąsiadów do jego zakupu. Na dowód korzyści z udziału w tej „współpracy” położyła na kanapie 1000 zł, twierdząc, że to zapłata za udział w spotkaniu, a taka kwota będzie mi przysługiwać co miesiąc za promowanie sprzętu. Męż czyzna przyniósł z samochodu sprzęt AGD, a kobieta kontynuowała zapewnienia, że nie będę ponosić żadnych kosztów. Spisała moje dane z dowodu tożsamości i poprosiła 11 o podpisanie umowy, nie informując mnie jednak, że będzie ona skutkować koniecznością spłat y ratalnej. W pewnym momencie mój mąż chciał przerwać całą procedurę i zniszczyć dokumenty, ponieważ podejrzewał, że zostaniemy obciążeni kosztami. Kobieta jednak zapewniła o swojej wiarygodności i zaproponowała nawet, byśmy zrobili zdjęcia ich dowodów oso bistych. Spotkanie było szybkie, chaotyczne, a umowa została wypełniona przez kobietę i podpisana przeze mnie na tablecie. (…) Jest mi wstyd, że dałam się tak oszukać. Do dziś spłacam raty za sprzęt AGD, którego nie potrzebuję. Miesięczna rata w wysokości 300 zł jest dla mnie dużym obciążeniem, ponieważ nie jestem osobą zamożną. Czuję się oszukana zarówno przez przedstawicieli firmy, którzy wprowadzili mnie w błąd podczas wizyty domowej, jak i przez pracownika Biura Obsługi Klienta, który utwierdził mnie w przekonaniu, że wszystko jest w porządku. ” [wiadomość elektroniczna z dnia 22 maja 2025 r. , k. 625 akt adm. ] - „ Dwoje przedstawicieli przyszło do mojego domu (kobieta i mężczyzna), nie znałam ich obojga. Nie wiedziałam, że będzie to spotkanie handlowe. Zorientowałam się, że chodzi o sprzedaż bezpośrednią po jakimś czasie. Oboje byli bardzo mili. Nie wiem skąd ale przedstawiciele firmy mieli informację na temat zakupu przeze mnie lodówko - zamrażarki firmy [informacja prawnie chroniona] , którą nabyłam dwa lata wstecz - zakup był na raty w banku (….). W trakcie spotkania otrzymałam 1000 zł z czego 300 zł przeznaczyłam na poczet pierwszej raty za sprzęt który nabyłam. Pozostałą kwotą mogłam dysponować dowolnie. Obiecali, że jeśli przez trzy miesiąc e będę wysyłała listę 10 osób (imię, nazwisko wraz z adresem zamieszkania) będę otrzymywała 1000 zł. Listu nie wysłałam. ” [wiadomość elektroniczna z dnia 4 czerwca 2025 r. , k. 641 akt adm. ] - „Dnia 11.09.2024 r. przyszła Pani (…) ze Świnoujścia. Mówiła cz y chcę reklamować urządzenie AGD. Wpuściłam ją do mieszkania, to sobie obejrzała mój wszystki sprzęt, a nadmieniam, że mam dobrze wyposażony dom. No i tak zachwalała, że mogłabym reklamować odkurzacz. - NIE WIEDZIAŁAM ŻE TO BĘDZIE MIAŁO CHARAKTER HANDLOWY. Następnie zadzwoniła do Pana, który był w samochodzie, żeby przyniósł odkurzacz. Wszystko mi pokazał jak działa, że jest bezprzewodowy, że sam się oczyszcza i to mi się podobało. Następnie dała mi 500 zł na początek żebym reklamowała odkurzacz. I mówiła ż e jak przedstawię 10 osobom ten sprzęt to będę płacić tylko 250 zł miesięcznie a 250 zł ona bierze da siebie. (…) Ale mnie tak zakręciła i mówi, żeby dać już te 500 zł co mi dała to będzie mniejsza rata. Już mi się tam lampka zaświeciła, ale jeszcze mi dał a ładną bransoletkę. Podpisałam umowę i tyle z tego mam.” [pismo z dnia 21 maja 2025 r. , k. 626 akt adm . ] - „Pani (…) bo tak się przedstawiła, przyszła do mnie do domu i przedstawiała się jako konsultantka produktów AGD i chciała przeprowadzić ankietę jaki ch używamy w domu sprzętów AGD. Zapisywała jakich firm mamy zmywarkę, piekarnik, mikrofalę oraz automat do prania. Chwaliła że wszystkie sprzęty są dobrej firmy. Była bardzo miła i rozmowna przy 12 kawie. Nie wiem dlaczego trafiła do mnie i kto jej dał nasz a dres, czy to był po prostu przypadek, bo jej nie pytałem. Nie miałem pojęcia że ta zwykła rozmowa z bardzo miłą panią zakończy się podpisaniem jakiejś umowy, ale tak pięknie gadała aż mnie przekonała co skłoniło mnie do podpisania umowy. Nie dostałem żadny ch środków finansowych, ale otrzymałem niby gratis maszynkę do obcinania włosów. (…) Pani (…) zadzwoniła do kolegi, który był na pewno niedaleko bo za chwilę był ze sprzętem, który wybrałem, a to był robot kuchenny i odkurzacz.” [pismo z dnia 27 maja 202 5 r. , k. 632 akt adm . ] Z e zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pod pozorem współpracy w zakresie promowania produktów oferowanych przez Przedsiębiorcę, Przedsiębiorca i jego przedstawiciele przekazują konsumentom w toku nieumówionych wizyt domowych środki pieniężne. W wi ększości przypadków jest to kwota 500 zł, rzadziej 1000 zł. W zdecydowanej większości tego rodzaju sytuacji konsumenci nie mogą jednak swobodnie dysponować przekazywanymi im przez Przedsiębiorcę środkami. W wyniku stosowanych manipulacji konsumenci są bowi em nakłaniani przez Przedsiębiorcę i jego handlowców do wpłaty rzekomo przekazywanego im wynagrodzenia za płatną współpracę lub jego części na poczet zawieranych umów sprzedaży. (Dowód: skargi i zawiadomienia, k. 652 - 725 akt adm.; odpowiedzi konsumentów n a ankietę, k. 625 - 648 akt adm.) Fakt dokonywanych przez konsumentów wpłat odnotowany jest w treści umowy sprzedaży w rubryce oznaczonej jako „WPŁATA WSTĘPNA”. Jednocześnie, konsumenci są obligowani do podpisania oświadczenia o następującej treści: 13 (Dowód : egzemplarze umów sprzedaży, k. 55 - 258, 485 - 547 akt adm.; potwierdzenia odbioru, k. 436 - 483 akt adm .) W kontekście mechanizmu rzekomej odpłatnej współpracy w piśmie z dnia 24 marca 2025 r. Przedsiębiorca oświadczył, że: „Przedsiębiorca nie pobierał od kon sumentów żadnych opłat wstępnych. Jedyna sytuacja, gdy dochodziło do swego rodzaju „zapłat”, miała miejsce, gdy konsument wyrażał zgodę na polecenie zakupionego sprzętu AGD swoim znajomym. W powyższej sytuacji konsument „otrzymywał” od Przedsiębiorcy 500 z ł z tytułu zobowiązania się do polecenia znajomym zakupionego sprzętu AGD, jednak z uwagi, że była to umowa wiązana, konsument wpłacał Przedsiębiorcy otrzymane 500 zł, co de facto stanowiło obniżenie ceny sprzedaży zakupionego produktu.” (Dowód: pismo Prze dsiębiorcy z dnia 24 marca 2025 r., k. 415 - 419 akt adm .) Z analizy egzemplarz y umów sprzedaży przedłożonych przez Przedsiębiorcę wynika, że przy zawieraniu wszystkich umów zawartych w latach 2023 - 2024 konsument był obligowany do podpisania osobnego oświadczenia o zawarciu umowy z Przedsiębiorcą poza lokalem przedsiębiorstwa, podczas pokazu, który odbył się w jego domu na wyraźne zaproszenie konsumenta. Z poczynionych wyżej ustaleń wynika jednak, że oświadczenia te nie odpowiadały rzeczywistości. Kons umenci wbrew treści tych oświadczeń byli zaskakiwani wizytą Przedsiębiorcy i jego przedstawicieli w domach, przy czym w chwili wpuszczania ich do domu, nie zdawali sobie sprawy, że wizyta ta będzie miała handlowy charakter. (Dowód: egzemplarze umów, k. 55 - 258, 485 - 547 akt adm.; skargi i zawiadomienia, k. 652 - 725 akt adm.; odpowiedzi konsumentów na ankietę, k. 625 - 648 akt adm. ) Z materiału zgromadzonego w toku postępowania wyjaśniającego wynika, że część umów zawieranych przez Przedsiębiorcę finansowana był a kredytami konsumenckimi, w których zawieraniu pośredniczył (podpisy handlowców zatrudnianych przez Przedsiębiorcę widnieją pod wypełnionymi formularzami umów kredytu). W tym zakresie Przedsiębiorca współpracował z [informacja prawnie chroniona] (dalej: Bank), jako instytucją kredytującą oraz [informacja prawnie chroniona] jako instytucją pośredniczącą między Bankiem a Przedsiębiorcą (dalej: Agent Integrator). Współpraca Banku z Przedsiębiorcą miała miejsce w okresie od 2 sierpnia 2022 r. do 30 września 2023 r., przy czym z analizy rachunku bankowego Przedsiębiorcy wynika, że faktycznie zakończyła się ona z końcem czerw ca 2023 r. (do czerwca wpływały do Przedsiębiorcy środki z uruchamianych przez Bank kredytów konsumenckich). (Dowód: pismo [informacja prawnie chroniona] z 30 stycznia 2025 r. wraz z załącznikami, k. 269 - 283 akt adm.; historia rachunku bankowego Przedsiębiorcy, k. 770 akt adm.) W piśmie z dnia 30 stycznia 2025 r. Przedsiębiorca oświadczył, że w 2023 r. tylko [informacja prawnie chroniona] umowom zawartym przez niego z konsumentami towarzyszyło zawarcie prze z konsumenta umowy kredytu. Deklaracje Przedsiębiorcy w tym zakresie nie są spójne z informacjami zawartymi w historii rachunku bankowego Przedsiębiorcy. Z analizy tego rachunku wynika, że [informacja prawnie chroniona] . ( Dowód: pismo Przedsiębiorcy z 30 stycznia 2025 r., k. 32 - 37 akt adm. ; historia rachunku bankowego Przedsiębiorcy, k. 770 akt adm .) 14 Na podstawie informacji zawartych w historii rachunku bankowego Przedsiębiorcy ustalono, że w okresie od stycznia do czerwca 2023 r. spółka [informacja prawnie chroniona] . ( Dowód: historia rachunku bankowego Przedsiębiorcy, k. 770 akt adm.) Z informacji przekazanych przez Bank wynika, że Bank w trakcie pokazu telefonicznie weryfikował chęć zawarcia przez konsumenta umowy kredytu, w tym fakt zawarcia umowy sprzedaży za zgodą konsumenta w jego miejscu zamieszkania. Ze skarg konsumentów oraz prz eprowadzonej ankiety wynika jednocześnie, że rozmowy konsumentów z Bankiem były kontrolowane przez przedstawicieli Przedsiębiorcy, a konsumenci byli wprost instruowani, jakich odpowiedzi mają udzielać przedstawicielom Banku. (Dowód: pismo [informacja praw nie chroniona] z 30 stycznia 2025 r. wraz z załącznikami, k. 269 - 283 akt adm. ; skargi i zawiadomienia, k. 652 - 725 akt adm.; odpowiedzi konsumentów na ankietę, k. 625 - 648 akt adm. ) W relacjach konsumentów czytamy między innymi, że: - „Przedstawi ciele handlowi nie informowali, że zostanie zawarta umowa o kredyt konsumencki.(…) W czasie spotkania jeden z pracowników kontaktował się z bankiem - >> bo musi to być zgłoszone<<. W tym celu zabierano konsumentkom ich telefony, wybierano numer do banku (który po zakończeniu rozmowy kasowano z historii połączeń) i pouczono je, że na każde pytanie pracownika Banku muszą odpowiadać „tak". Urządzenie następnie przekazywano konsumentom. Konsumentki o fakcie, że zostały wprowadzone w błąd dowiedziały się po za poznaniu się z umową (przez siebie bądź członka rodziny) lub po otrzymaniu umowy kredytowej z (…) albo gdy w kolejnych miesiącach po zawarciu umowy, nie otrzymały wynagrodzenia za >>współpracę<<.” [zawiadomienie Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Pleszew ie z dnia 8 maja 2023 r. , k. 685 akt adm. ] - „Spotkanie nie zostało zaplanowane ani umówione, przedstawiciele firmy zapukali do moich drzwi z ulicy. W trakcie załatwiania formalności z bankiem [informacja prawnie chroniona] byłam instruowana jak przeprowadzić rozmowę, odpowiedzi na zadane pytania przedstawiciele firmy przekazali mi odręcznie napisane na kartce.” [wiadomość elektroniczna konsumentki z dnia 5 czerwca 2025 r. , k. 642 akt adm. ] - „Pani (…) zadzwoniła do kolegi, który był na pewno niedaleko bo za chwilę był ze sprzętem, który wybrałem (…). Pan się przedstawił, ale nie pamiętam imienia. Napisał wszystko na kartce co mam mówić przez telefon i połączył mnie z bankiem. Miałem wszystko potwierdzić i kiwał głową. Podpisywałem jakieś papie ry, ale dokładnie nie wiem jakie.” [pismo konsument a z dnia 27 maja 2025 r. , k. 632 akt adm. ] Zgodnie z § 11 umów kredytu, zawieranie których Przedsiębiorca inicjował, kredyt był wypłacany na konto Agenta Integratora przez Bank przelewem w terminie 7 dni od zawarcia umowy kredytu. Stosowanie tego postanowienia przez Bank w praktyce potwierdzają udostępnione przez Bank egzemplarze umów kredytu oraz potwierdzeń wypłat kredytów na 15 rzecz Agenta Integratora. Następnie, Agent Integrator, po stosownej weryfikacji umowy kredytu, dokonywał przelewu środków na rzecz Przedsiębiorcy. (Dowód: egzemplarze umów kredytu, k. 284 - 313 akt adm.; potwierdzenia wypłat na rzecz Agenta Integratora, k. 352 - 361 akt adm.; historia rachunku bankowego Przedsiębiorcy, k. 770 akt adm .) W toku postępowania Przedsiębiorca oświadczył, że otrzymywał środki z tytułu umów kredytu związanych z zawieranymi przez niego z konsumentami umowami sprzedaży w terminie od 14 do 30 dni od daty przekazania Bankowi zawartej umowy kredytu. Jednocześnie, [i nformacja prawnie chroniona] . Można zatem zakładać, że przelew środków z tytułu zawieranych przez konsumentów umów kredytu na rachunek Przedsiębiorcy następował szybciej aniżeli Prz edsiębiorca to deklaruje. (Dowód: pismo Przedsiębiorcy z dnia 30 stycznia 2025 r., k. 32 - 37 akt adm.; umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa w finansowaniu sprzedaży kredytem bankowym lub innymi produktami finansowymi zawarta przez Przedsiębiorcę z Age ntem Integratorem, k. 280 - 283 akt adm.) Powyższe domniemanie potwierdza analiza historii rachunku bankowego Przedsiębiorcy. Ustalono bowiem przykładowo, że: [informacja prawnie chroniona] (Dowód: egzemplarze umów kre dytu, k. 284 - 313 akt adm.; historia rachunku bankowego Przedsiębiorcy, k. 770 akt adm.) W stosowanym wzorcu umowy sprzedaży Przedsiębiorca zamieścił postanowienie o następującej treś ci. Zaznaczyć należy, że przywołane postanowienie zawierają wszystkie przedłożone przez Przedsiębiorcę egzemplarze umów, co oznacza że postanowienie tej treści było stosowane przez Przedsiębiorcę co najmniej od stycznia 2023 r. (Dowód: egzemplarze umów sprzedaży, k 55 - 258, 485 - 547 akt adm.) A naliza egzemplarzy umów sprzedaży oraz oświadczeń przedłożonych przez Przedsiębiorcę pozwala stwierdzić, że jej klientami są głównie osoby starsze, powyżej 60 roku życia. (Dowód: egzemplarze umów sprzedaży, k 55 - 258, 485 - 547 akt adm. ; potwierdzania odbioru, k. 436 - 483 ; analiza, k. 785 - 787 akt adm. ) Z przedłożonych przez Przedsiębiorcę zeznań podatkowych wynika, że w latach 2022 - 2024 osiągnął on następujące przychody: [info rmacja prawnie chroniona] (Dowód: zeznania podatkowe Przedsiębiorcy za lata 2022 - 2024, k. 729 - 761 akt adm.) Analiza historii rachunku bankowego Przedsiębiorcy pozwoliła ustalić, że przychody osiągane przez Przedsiębiorcę są i były znacząco wyższe aniżeli te deklarowane przez niego w zeznaniach podatkowych. [informacja prawnie chroniona] 16 (Dowód: pismo [informacja prawnie chroniona] z dnia 30 października 2025 r., k. 769 akt adm.) Prezes Urzędu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 u.o.k.k. , ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana jest w ramach działań Prezesa Urzędu w interesie publicznym. Ingerencja Prezesa Urzędu ma na celu ochronę interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stano wi bezwzględny warunek uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy działania przedsiębiorcy godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku, zaburz ając jego prawidłowe funkcjonowanie. W ocenie Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy byli lub mogą stać się klientami Przedsiębiorcy , tj. wszystkich, których Przedsiębi orca i jego przedstawicieli odwiedzili lub odwiedzą w domach i z którym zaproponowali bądź zaproponują zawarcie umowy sprzedaży. Działania Przedsiębiorcy ni e dotyczą więc interesów poszczegó lnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidu alny i nie dający się porównać z innymi, ale szerszego kręgu konsumentów, kontrahentów Przedsiębiorcy , których sytuacja jest identyczna. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. W niniejsze j sprawie istnieje więc możliwość poddania zachowa ń Przedsiębiorcy dalszej ocenie pod kątem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Wskazać w tym miejscu należy, że celem działań podejmowanych przez Prezesa Urzędu jest ochrona wszystkich nieprofesjonalnych uczestników obrotu gospodarczego, bez faworyzowania wybranej grupy konsumentów. Niemniej jednak Prezes Urzędu ma na uwadze fakt, iż osoby starsze stanowią grupę szczególnie narażoną na negatywne oddziaływanie zakazanych prakt yk handlowych stosowanych przez przedsiębiorców. Mając na względzie, że Przedsiębiorca swe praktyki kierował w dużej części do seniorów, nie może ulegać wątpliwości, że w interesie publicznym jest podjęcie przez Prezesa Urzędu działań władczych w niniejsze j sprawie. Ocenę tę poprzedzić należy stwierdzeniem, że Edyta Kędzierska prowadzi jednoosobowa działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Dzielności Gospodarczej i tym samym jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.o.k.k . Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 1 u.o.k.k ., pod pojęciem przedsiębiorcy należy rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 202 5 r. poz. 1480 ). W myśl art. 4 ust. 1 ww. ustawy , przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wyk onywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 ww. ustawy). W konsekwencji powyższego, zachowania Przedsiębiorcy podlegają kontroli z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . 17 Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.o.k.k. , zakazane j est stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 2 ww. ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami zachowanie prze dsiębiorcy, w szczególności: naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji (pkt 2), nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji (pkt 3), proponowanie konsumentom nabycia usług finansowych, które nie odpowiadają potrzebom tych konsumentów ustalonym z uwzględnieniem dostępnych przedsiębiorcy informacji w zakresie cech tych konsumentów lub proponowanie nabycia tych usług w sposób nieadekwatny do ich charakteru (pkt 4). Dla stwierdzenia, iż zachowanie p rzedsiębiorcy spełnia przesłanki ww. praktyk niezbędne jest, aby zachowanie przedsiębiorcy było bezprawne i naruszało zbiorowy interes konsumentów. Jako bezprawne należy kwalifikować zachowania sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub dobrym i obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystarczy, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa. Zbiorowe interesy konsumentów to prawa nieograniczonej liczby konsumentów. Spełnienie przesł anki bezprawności wykazane zostanie odrębnie dla każdej z przypisanych Przedsiębiorcy praktyk. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów omówione zostanie natomiast łącznie, z uwagi na zbliżony charakter i znaczenie tej przesłanki dla wszystkich praktyk o bjętych prowadzonym postępowaniem. 1. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sygn. akt III SK 27/07) wyjaśnił, że gramatyczna wykładnia pojęcia zbiorowy interes konsumentów prowadzi do wni osku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Zdaniem Sądu, wystarczające powinno być ustalenie, że z achowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd Najwyższy uznał, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wcho dzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy, w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zach owania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy . Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę jako zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. Pojęcie to obejmuje swym zakresem prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom możliwość dokonywania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny na etapie przedkontraktowym , na etapie zawierania kontraktu 18 i w czasie wykonywania umowy. Efektem naruszenia inte resu prawnego może być naruszenie również stricte ekonomicznych interesów konsumentów (o wymiarze majątkowym). Godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. Nie jest zatem konieczne us talenie, że którykolwiek z konsumentów został rzeczywiście poszkodowany wskutek stosowanej przez przedsiębiorcę praktyki. W niniejszej sprawie skutkami działań Przedsiębiorcy dotknięty mógł zostać nieoznaczony z góry krąg konsumentów – wszyscy konsumenci, do których Przedsiębiorca skierował bądź skieruje swoją ofertę. Stosowane przez Przedsiębiorcę praktyki nie dotyczą zindywidualizowanego kręgu osób. Potencjalnie Przedsiębiorca i jego handlowcy mogli zapukać do drzwi każdej osoby mieszkającej na terenie, na którym Przedsiębiorca prowadzi swoją działalność. Nie mamy tutaj również do czynienia z sytuacją, w której Przedsiębiorca występuje ze swoją ofertą do poszczególnych, zindywidualizowanych konsumentów z osobna. W konsekwencji podejrzewać należy, że w nin iejszym przypadku, to potencjalnie nieoznaczona z góry grupa konsumentów może skorzystać z oferty Przedsiębiorcy i tym samym działania Przedsiębiorcy mogą naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Zaznaczyć należy, że zarzucone Przedsiębiorcy praktyki, naru szały bezpośrednio prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Stosowane przez Przedsiębiorcę praktyki ograniczały bowiem konsumentom możliwość dokonania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny. Stwierdzić jednocześnie należy, że zakwestionowane praktyki nie tylko naruszają interes prawny konsumentów, ale również godzą ich interesy ekonomiczne . W kontekście pierwszej z zarzuconych praktyk wskazać należy, że Przedsiębiorc a może wywierać wpływ także na konkretne decyzje konsumentów, którzy pozostając w błędzie co do charakteru inicjowanych przez Przedsiębiorcę wizyt, mogą być bardziej podatni na stosowane wobec nich działania marketingowe. Pośrednio działania Przedsiębiorcy mogły zatem godzić również w interesy ekonomiczne konsumentów , którzy będąc pod wpływem błędu mogli podejmować niekorzystne dla siebie decyzje zakupowe . Praktyka opisana w pkt I.2 sentencji decyzji dotyczy wprowadzania konsumentów w błąd co do przysługującego im prawa do odstąpienia od umowy. W konsekwencji , Przedsiębiorca naraża ich na konieczność poniesienia kosztów wykonania umowy, od której mogli odstąpić , czym bezpośrednio godzi w interesy ekonomiczne takich konsumentów. Podobnie, inter esy ekonomiczne naruszają praktyki opisane w pkt I.3. i II sentencji decyzji. Przedsiębiorca bowiem nie tylko naraża konsumentów na trudności w odzyskaniu wpłaconych środków (powszechną praktyką na rynku sprzedaży bezpośredniej jest utrudnianie konsumentom możliwości skorzystania z przysługującego im prawa do odstąpienia od umowy) , ale również doprowadzał konsumentów do zawarcia umów kredytu i ponoszenia kosztów ich wykonania, w sytuacji gdy tego rodzaju umowy nie powinny w ogóle być zawierane w toku inicjo wanych przez Przedsiębiorcę spotkań. Nie ma zatem wątpliwości, że działania Przedsiębiorcy naruszały zbiorowe interesy konsumentów. 2. Bezprawność 19 Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródłem tych zasad są normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów - dalej: SOKiK – z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. XVII AmA 45/07). O bezprawności działania decyduje w świetle orzecznic twa Sądu Najwyższego całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r., sygn. I PKN 267/2001). 2.1. Niedozwolone praktyki rynkowe Praktyki zarzucone Przedsiębiorcy w pkt I.1 - I. 2 . stanowią nieuczciwe praktyki rynkowe. Zg odnie z art. 3 u.p.n.p.r., stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych jest zakazane. Definicję praktyki rynkowej zawiera art. 2 pkt 4 przedmiotowej ustawy wskazując, iż za taką uznaje się działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. Pojęcie produktu wskazane w wyżej przywołanym artykule ma znaczenie szerokie i obejmuje również pojęcie usł ugi (art. 2 pkt 3 u.p.n.p.r.) . W zakresie pojęcia praktyki rynkowej mieści się zatem każdy czyn przedsiębiorcy (działanie jak i zaniechanie), oraz każda forma działania przedsiębiorc y (sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklama i marketing). Istotnym jest, iż wskazane formy mogą być kwalifikowane jako praktyki rynkowe, wtedy tylko, gdy są bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta, tj. gdy mogą oddziaływać na decyzje ekonomiczne konsumentów. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, wskazać należy, że zakwestionowane niniejszą decyzją praktyki wprowadzające konsumentów w błąd są związane bezpośrednio z promocją i dystrybucją produktów znajdując ych się w ofercie Przedsiębiorcy . Ustawa o prz eciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym dokonuje podziału nieuczciwych praktyk rynkowych na te stypizowane w ustawie, niepodlegające ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 u.p.n.p.r. oraz te w ustawie nie wskazane, zakazane po spełnie niu przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.n.p.r., o cenie w świetle przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 u.p.n.p.r. nie podlegają praktyki rynkow e wprowadzając e w błąd , agresywn e praktyk i rynkow e , a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk . Praktyki wprowadzające w błąd mogą polegać zarówno na działaniu (art. 5 u.p.n.p.r.) jak i zaniechaniu (art. 6 u.p.n.p.r.) , przy czym p raktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, j eżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął (art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r.) . Stosownie do art. 5 ust. 2 u.p.n.p.r., w prowadzającym w błąd dział aniem może być w szczególności: 1) rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji; 2) rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd; 20 3) działanie związane z wprowadzeniem produktu na rynek, które może wprowadzać w błąd w zakresie produktów lub ich opakowań, znaków towarowych, nazw handlowych lub innych oznaczeń indywidualizujących przedsiębiorcę lub jego produkty, w szczególności reklama porównawcza w rozumieniu art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczci wej konkurencji (Dz.U. z 2022 r. poz. 1233); 4) nieprzestrzeganie kodeksu dobrych praktyk, do którego przedsiębiorca dobrowolnie przystąpił, jeżeli przedsiębiorca ten informuje w ramach praktyki rynkowej, że jest związany kodeksem dobrych praktyk; 5) każdy rodzaj wprowadzenia na rynek w co najmniej jednym państwie członkowskim towaru jako identycznego z towarem wprowadzonym na rynki w innych państwach członkowskich, mimo że towar ten w sposób istotny różni się składem lub właściwościami, chyba że przemawiaj ą za tym uzasadnione i obiektywne czynniki. Zaznaczyć należy, że dokonanie oceny, czy dana praktyka ma charakter działania bądź zaniechania wprowadzającego w błąd, wymaga odniesienia do adresata, którym jest przeciętny konsument. Jednocześnie ustawa defini ując pojęcie przeciętnego konsumenta nakazuje przez nie rozumieć konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny, przy czym oceny powyższych cech dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i prz ynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze w zględu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa ( art. 2 pkt 8 u .p.n.p.r.) . Należy jednocześnie podkreślić, że wskazanie na takie cechy jak dostateczne poinformowanie, uwaga i ostrożność określa pewien zespół cech mentaln ych konsumenta (jego przeciętność) znajdujących wyraz w tym, że z jednej strony możemy wymagać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, a z drugiej – nie możemy uznać, że jego wiedza jest kompletna i profesjonalna i że konsument nie m a prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. Przeciętny konsument nie posiada bowiem wiedzy specjalistycznej w danej dziedzinie. Rozumie kierowane do niego informacje i potrafi je wykorzystać do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej produktu. Nie jest naiwny, ale nie potrafi też ocenić sytuacji tak jak profesjonalista. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, wskazać należy, że zakwestionowane praktyki wprowadzające konsumentów w błąd skierowane są głównie do osób starszych, powyżej 60 roku życia (to on e są głównie klientami Przedsiębiorcy ) . W konsekwencji , za przeciętnego konsumenta na gruncie niniejszej sprawy uznano osoby dorosłe , w tym głównie osoby starsze, dużo bardzie j podatne na techniki manipulacyjne stosowane przez przedsiębiorców w toku organ izowanych pokazów handlowych . Wiedzą powszechną jest, że z wiekiem (choć to nie jest regułą), spadają zdolności poznawcze. Osoby starsze d u żo częściej dotyka efekt wykluczenia, w tym wykluczenia cyfrowego. W konsekwencji osoby starsze bardzo często podatne są na różnego rodzaju reguły wpływu społecznego mające na celu przekonanie ich do podjęcia nieprzemyślanych decyzji, których w normalnych okolicznościach (w sytuacji gdyby dać im czas i sposobność do namysłu) by nie podjęli. Mając na względzie wyżej pocz ynione ustalenia, postawiono Przedsiębiorcy zarzuty stosowania dwóch nieuczciwych praktyk rynkowych, a mianowicie: 21 - działania polegającego na przekazywaniu przez Przedsiębiorcę konsumentom w trakcie nieumówionych wizyt domowych nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem inicjowanych przez Przedsiębiorcę spotkań jest chęć przeprowadzenia wśród konsumentów ankiety lub przedstawienie propozycji odpłatnej współpracy w zakresie marketingu produktów znajdujący ch się w ofercie Przedsiębiorcy, podczas gdy rzeczywistym celem wizyt jest nakłonienie odwiedzanych konsumentów do zakupu oferowanych przez Przedsiębiorcę produktów oraz - działania polegającego na zamieszczaniu przez Przedsiębiorcę w e wzorcu umowy zatytułowanym „W arunk i sprzedaży ” , stanowiący m integ ralną część formularza umowy sprzedaży, postanowienia sugerującego konsumentom dokonującym u Przedsiębiorcy zakupu oferowanych przez niego towarów podczas nieumówionych wizyt domowych, że przysługuje im prawo do odstąpienia od tak zawartej umowy w terminie 14 dni od daty zawarcia umowy , tj. w terminie krótszym niż przewidziany w art. 27 ust. 2 u.p.k . 2.1.1. Praktyka opisana w pkt I .1 sentencji decyzji Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie p odjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji (art. 5 ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r.) i może dotyczyć rodzaju sprzedaży, powodów stosowania przez przedsiębiorcę praktyki rynkowej, oświadczeń i symboli dotyczących bezpośredniego lub pośredniego sponsorowania, informacji dotyczących sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorcy lub jego przedstawiciela, w tym jego imienia i nazwiska (nazwy) i majątku, kwalifikacji, statusu, posiadanych zezwoleń, czło nkostwa lub powiązań oraz praw własności przemysłowej i intelektualnej lub nagród i wyróżnień (art. 5 us t. 3 pkt 6 u.p.n.p.r.). Ustawa jednocześnie przewiduje definicję legalną pojęcia „decyzji dotyczącej umowy”, przez co należy rozumieć podejmowaną przez konsumenta decyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za prod ukt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umo wne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument post anowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzyma się od jej dokonania (art. 2 pkt 7 u.p.n.p.r.). Z materiału zgromadzonego w toku postępowania wyjaśniającego wynika, że Przedsiębiorca składa konsumentom nieumówione wizyty, sugerując, że prowadzi anki etę lub proponując odpłatną współpracę . Wskazane czynności mają jednak pozorny (nieprawdziwy) charakter, gdyż faktycznym celem opisanych wizyt jest przedstawienie aktualnej oferty P rzedsiębiorcy i sprzedaż oferowanych towarów. Podkreślić należy , że Przedsiębiorca do akt sprawy, pomimo wezwani a, nie przedłożył ani jednego egzemplarza wypełnionej ankiety , twierdząc przy tym, że konsumenci nie wypełniali samodzielnie ankiet, a udzielane przez nich odpowiedzi były odnotowywane przez przedstawicieli handlowych Przedsiębiorcy (k. 416 akt adm .) . Zwraca w tym zakresie uwagę fakt, że zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorcy na przestrzeni lat 2023 - 2025 posługiwał się on niezmiennie jednym wzorem ankiety, który miał służyć poznaniu preferencji konsumentów. Co znamienne, z akt sprawy nie wynika aby ankieta w jakikolwiek sposób przyczyniła się do zmiany oferty Przedsiębiorcy lub modyfikacji prowadzonych spotkań z konsumentami, co przesądza o pozorności jej prowadzenia wśród ko nsumentów 22 ( w ocenie Prezesa Urzędu ankieta nie była celem samym w sobie , ale jedynie środkiem do zainicjowania spotkania ). Wprowadzający konsumentów w błąd charakter miały również informacje co do możliwości podjęcia odpłatnej współpracy marketingowej z P rzedsiębiorcą. W przyjętym przez Przedsiębiorcę sposobie działania kluczowe znaczenie miała zachęta w postaci faktycznego przekazywania konsumentom gotówki w kwocie 500 lub 1.000 zł na poczet rzekomej współpracy. Ze skarg wprost wynika, że konsumenci podpi sywali przedkładane im przez handlowców dokumenty skuszeni wizją łatwego zarobku. Co istotne, z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że konsumenci co do zasady nie mieli możliwości swobodnego dysponowania udostępnianymi im przez Przedsiębiorcę pieniędzmi. Przedsiębiorca w kierowanej do Urzędu korespondencji zaznaczył przy tym (k. 419 akt adm.) , że : „Przedsiębiorca nie pobierał od konsumentów żadnych opłat wstępnych. Jedyna sytuacja, gdy dochodziło do swego rodzaju „zapłat”, miała miejsce, gdy konsument wyrażał zgodę na polecenie zakupionego sprzętu AGD swoim znajomym. W powyższej sytuacji konsument „otrzymywał” od Przedsiębiorcy 500 zł z tytułu zobowiązania się do polecenia znajomym zakupionego sprzętu AGD, jednak z uwagi, że była to umowa wiąz ana, konsument wpłacał Przedsiębiorcy otrzymane 500 zł, co de facto stanowiło obniżenie ceny sprzedaży zakupionego produktu.” W świetle powyższego nie może ulegać wątpliwości, że stosowany przez Przedsiębiorcę mechanizm miał jedynie stworzyć pozory nawiąza nia odpłatnej współpracy między konsumentem a Przedsiębiorcą. W praktyce jednak, konsument nic nie zarabiał. Wręcz przeciwnie, zmuszony był do zapłaty wysokiej ceny sprzedaży towarów, których zakupu uprzednio w ogóle nie planował. W kontekście powyższego dodać należy, że w kierowanej do Urzędu korespondencji Przedsiębiorca przyznał, że głównym kanałem dystrybucji oferowanych przez niego towarów jest sprzedaż bezpośrednia prowadzona poza lokalem przedsiębiorstwa (k. 32 verte akt adm.) . Nie może zatem ulegać wątpliwości, że zatajanie handlowego celu wizyt w domach konsumentów pod pozorem prowadzenia ankiety, czy też oferowania odpłatnej współpracy miało umyślny charakter. Zaznaczyć należy, że w zakresie prowadzonej przez Przedsiębiorcę działalności kluczowe znaczenie ma etap przedkontraktowy, a w szczególności moment zainicjowania kontaktu z potencjalnym klientem. W ocenie Prezesa Urzędu, stosowany przez Przedsiębiorcę sch e mat działania, w którym de facto ukrywa przed konsumentami rzeczywisty ce l wizyty handl owców , ma w założeniu u łatwić przejście do kolejnego etapu kontraktowania – przedstawienia oferty i zawarcia umowy. Co istotne, można przyjąć z dużą dozą prawdopodobieństwa, że konsumenci wprost poinformowani o rzeczywistym, handlowym celu spotkania, w ogó le nie wyraziliby zgody na prowadzenie jakichkolwiek rozmów z Przedsiębiorcą i jego przedstawicielami, a tym bardziej nie wyraziliby zgody na przeprowadzenie w ich domu indywidualnej prezentacji handlowej. Stanowisko Prezesa Urzędu w tym zakresie znajduje przy tym potwierdzenie w otrzymywanych skargach oraz przeprowadzonej wśród klientów Przedsiębiorcy ankiecie. Z materiałów tych wynika, że konsumenci czują się pokrzywdzeni, wręcz oszukani działaniami Przedsiębiorcy. 23 Podsumowując, w ocenie Prezesa Urzędu opisana praktyka ma wpływ na podejmowane przez konsumentów decyzje dotyczące umowy. Nie ulega wątpliwości, że przekazanie konsumentom informacji o rzeczywistym, handlowym celu wizyty mogłoby wpłynąć na decyzj ę konsument ów dotyczącą umożliwienia przeprowadzania w ich domach pokazu handlowego. Konsumenci prawidłowo poinformowany o rzeczywistym – stricte handlowym celu spotkania, mogli bowiem odmówić wejścia handlowcowi do domu i kontynuowania z nim rozmowy i to właśnie z uwagi na rze czywisty charakter składanej konsumentowi wizyty. W związku z powyższym, praktykę Przedsiębiorcy opisaną w pkt I.1. sentencji decyzji należy uznać za nieuczciwą praktykę rynkową wprowadzając ą konsumentów w błąd w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 6 u.p.n.p.r., a jej stosowanie w obrocie konsumenckim za bezprawne. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Przedsiębiorcy stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji: wykazana został a bezprawność działań oraz naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.k.k. orzeczono jak w pkt I.1 sentencji. 2.1.2. Praktyka opisana w pkt I.2 sentencji decyzji Zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.k. , konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33, art. 34 ust. 2 i art. 35 u.p.k. Jednocześnie, j eżeli konsument zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa podczas nieumówionej wizyty przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta albo wycieczki, termin do odstąpienia od umowy wynosi 30 dni (art. 27 ust. 2 u.p.k.) . Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 28 pkt 1 u.p.k., b ieg terminu do odstąpienia od umowy rozpoczyna się od objęcia towaru w posiadanie przez konsume nta lub wskazaną przez niego osobę trzecią inną niż przewoźnik dla umowy, w wykonaniu której przedsiębiorca wydaje towar, będąc zobowiązany do przeniesienia jego własności . Nadto, s tosownie do art. 7 u.p.k., konsument nie może zrzec się praw przyznanych mu w ustawie. Postanowienia umów mniej korzystne dla konsumenta niż postanowienia ustawy są nieważne, a w ich miejsce stosuje się przepisy ustawy. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy należy podkreślić, że Przedsiębiorca zawiera umowy z konsumentam i w trakcie nieumówionych pokazów domowych. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w relacjach konsumentów, bezpośrednich uczestników tych pokazów. Jednocześnie, w stosowanych wzorcach umowy Przedsiębiorca zamiesz cz a postanowienie wskazujące, że przysługują cy konsumentom termin na odstąpienie od umowy wynosi jedynie 14 dni, przy czym winien być liczony od dnia zawarcia mowy. Należy stwierdzić, że postanowienie stosowane przez Przedsiębiorcę jest sprzeczne z przepisami u.p.k. w dwóch aspektach. Po pierwsze , n akazuje liczenie terminu na odstąpienie umowy od dnia zawarcia umowy sprzedaży, co wprost jest sprzeczne z art. 28 pkt 1 u.p.k. Po drugie, postanowienie to określa krótszy od ustawowego termin na odstąpienie od umowy, który 24 w przypadku umów zawieranych pod czas nieumówionych wizyt w domach konsumentów wynosi nie 14 a 30 dni. W konsekwencji, Przedsiębiorca narusza art. 27 ust. 2 w zw. z art. 28 pkt 1 u.p.k. i dopuszcza się nieuczciwej praktyki rynkowej wprowadzającej konsumentów w błąd z art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r polegającej na zamieszczaniu przez Przedsiębiorcę we wzorcu umowy zatytułowanym „Warunki sprzedaży”, stanowią cym integralną część formularza umowy sprzedaży, postanowienia sugerującego konsumentom dokonującym u Przedsiębiorcy zakupu oferowanych przez niego towarów podczas nieumówionych wizyt domowych, że przysługuje im prawo do odstąpienia od tak zawartej umowy w terminie jedynie 14 dni od daty zawarcia umowy , tj. w terminie krótszym niż przewidziany w art. 27 ust. 2 u.p.k. W ocenie Prezesa Urzędu , opisana praktyka może mieć wpływ na podejmowane przez konsumentów decyzje dotyczące umowy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sugestia jakoby w przypadku zawieranych ze Przedsiębiorcę umów wyłączone było prawo do odstąpienia po upływie 14 dni od zawarcia um owy , może mieć wpływ na decyzję konsumenta co do skorzystania z tego prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie prz ez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji dotyczących prawa konsumenta do odstąpienia od zawartej umowy (art. 5 u st. 3 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r.). W kontekście wyżej wskazanych regulacji, w orzecznictwie wskazuje się, że przedsiębiorcy nie mogą udzielać mylnych informacji dotyczących przysługujących konsumentom praw, bądź manipulować konsumentami t ak, aby działając w zaufaniu do profesjonalisty korzystali z przysługujących im na podstawie obowiązujących przepisów praw w sposób niekorzystny dla ich interesów, lecz korzystny dla profesjonalisty 1 . Zdaniem Prezesa Urzędu, Przedsiębiorca informując konsumentów o możliwości złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy jedynie w terminie 14 od dnia zawarcia umowy sprzedaży wprowadza ich w błąd co do przysługującego im prawa do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa. Opis ana praktyka może mieć przy tym wpływ na podejmowane przez konsumentów decyzje dotyczące umowy. Nie ulega wątpliwości, że nieprawdziwa informacja jakoby w przypadku zawieranych z Przedsiębiorcą umów obowiązywał krótszy 14 - dniowy termin na odstąpienie od um owy , może mieć bowiem wpływ na decyzję konsumenta co do skorzystania z tego prawa po upływie określonego umową terminu. W związku z powyższym, praktykę Przedsiębiorcy opisaną w pkt I. 2 . sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za sprzeczną z art. 27 us t. 2 w zw. z art. 28 pkt 1 u.p.k. oraz za nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 4 u.p.n.p.r. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zosta ły przesłanki niezbędne do przypisania Przedsiębiorcy stosowania 1 Por. wyrok SN z dnia 08 maja 2014 r., III SK 45/13. 25 praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji: wykazana została bezprawność działań oraz naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. Uwzględniając wskazane okolicz ności, na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.k.k. orzeczono jak w pkt I. 2 sentencji. 2.3. Praktyka opisana w pkt I. 3 sentencji decyzji Zgodnie z art. 17a u.p.k., przedsiębiorca nie może przyjąć płatności przed upływem terminu, o którym mowa w art. 27 ust. 1 albo 2 u.p.k., w przypadku zawarcia umowy podczas wycieczki albo nieumówionej wizyty przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania lub zwykłe go pobytu konsumenta, albo pokazu, chyba że pokaz został zorganizowany w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie. Jednocześnie, jak już wskazywano, stosownie do art. 27 ust. 1 i 2 u.p.k., konsument, który zawarł umow ę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33, art. 34 ust. 2 i art. 35 u.p.k. Jeżeli konsument zawarł umowę poza lokal em przedsiębiorstwa podczas nieumówionej wizyty przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta albo wycieczki, termin do odstąpienia od umowy wynosi 30 dni. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że Przedsiębiorca przyjmuje w dniu p odpisania umów zawieranych w trakcie nieumówionych indywidualnych pokazów domowych wpłaty gotówkowe od konsumentów. Wpłaty te konsumenci dokonują przy tym ze środków, które wcześniej otrzymali od Przedsiębiorcy na poczet rzekomego wynagrodzenia z tytułu ma rketingu produktów znajdujących się w ofercie Przedsiębiorcy . Nadto, z materiałów zg r omadzonych w sprawie, w tym wzorca umowy kredytu, umowy wiążącej Przedsiębiorcę z Ba n kiem oraz analizy rachunku bankowego Przedsiębiorcy wynika, że w przypadku finansowan ia zakupu u Przedsiębiorcy podczas takiego pokazu kredytem konsumenckim, przelew środków na rachunek Przedsiębiorcy następował przed upływem ustawowego terminu na odstąpienie od umowy (przeprowadzona analiza wykazała, że środki z kredytów udzielanych konsu mentom wpływały na rachunek Przedsiębiorcy nawet w kilka dni od dnia zawarcia umowy kredytu). Co istotne, z poczynionych ustaleń wynika, że Przedsiębiorca nie posiadał wyraźnego zaproszenia na wizyty w domach konsumentów, a k onsumenci byli tymi wizytami zaskakiwani. Z relacji konsumentów wynika również, że w chwili wpuszczania Przedsiębiorcy lub jego przedstawicieli do domu, konsumenci nie zdawali sobie sprawy, że wizyta ta będzie miała handlowy charakter. Tym samy m , wobec zawierania przez P rzedsiębiorcę umów w trakcie nieumówionych wizyt domowych, przyjąć należy, że ograniczenie dotyczące przyjmowania płatności od konsumentów obejmuje w przypadku działalności Przedsiębiorcy aż 30 dni , liczone od dnia objęcia towaru w posiadanie przez konsume nta . W związku z powyższym, praktykę Przedsiębiorcy opisaną w pkt I. 3 . sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za sprzeczną z art. 17a u.p.k. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Przedsiębiorcy stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji: wykazana została bezprawność działań oraz naruszenie zbiorowego interesu ko nsumentów. 26 Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.k.k. orzeczono jak w pkt I. 3 sentencji. 2. 4 . Praktyka opisana w pkt II sentencji decyzji Zgodnie z art. 7ab ust. 1 u.p.k., umowa dotycząca usług finansowych nie może być zaw arta podczas pokazu lub wycieczki. Zakaz ten, obejmuje także zawarcie umowy dotyczącej usług finansowych, związanej bezpośrednio z ofertą złożoną podczas pokazu lub wycieczki w celu realizacji umowy sprzedaży (art. 7ab ust. 2 u.p.k.). Powyższe ograniczenia nie znajdują jednak zastosowania do umów zawieranych podczas pokazów organizowanych w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta na jego wyraźne zaproszenie (art. 7ab ust. 3 u.p.k.). Przywołany przepis został dodany ustawą z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022, poz. 2581) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. Zgodnie z założeniami ustawodawcy wskazanymi w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej celem tego przepisu jes t „zapobieganie >wyłudzaniu< od konsumentów zakupów finansowanych kredytem albo pożyczką w sytuacji zaskoczenia i często nawet bez świadomości zaciągnięcia takiego zobowiązania finansowego” 2 . W uzasadnieniu do ustawy ustawodawca wskazuje również, że: „Jedn a z identyfikowanych praktyk, występująca na etapie przedkontraktowym, to tworzenie warunków sprzyjających do zawierania przez konsumentów umów kredytu konsumenckiego albo pożyczki, w przypadku braku wystarczającej ilości środków finanso wych do zakupu towaru lub usługi. 3 ” J ak wynika z uzasadnienia w zakresie umów zawieranych podczas pokazów intencją ustawodawcy wprowadzającego przywołaną regulację było wyeliminowanie nieuczciwych praktyk nie tylko bezpośrednio związanych zawieraniem umów kredytu konsumenckiego, ale również związanych z zawieraniem tych umów w sposób pośredni, w tym nieuczciwych praktyk rynkowych dotyczących tworzenia przez firmy pokazowe warunków sprzyjających do zawierania przez konsumentów tego rodzaju umów kredytu. W k onsekwencji uznać należy, że adresatem zakazu określonego w art. 7ab ust. 1 u.p.k. są nie tylko podmioty bezpośrednio zawierające umowy kredytów z konsumentami (banki, firmy pożyczkowe), ale również bezpośrednio organizatorzy pokazów, w praktyce dokonujący czynności faktycznych i prawnych związanych z zawieraniem umów kredytu na rzecz kredytodawców . Z informacji pozyskanych w toku postępowania wyjaśniającego od Przedsiębiorcy i Banku wynika, że do czerwca 2023 r. część umów zawieranych przez Przedsiębiorcę finansowan a był a kredytami konsumenckimi, w których zawieraniu Przedsiębiorca pośredniczy ł. Materiał dowodowy potwierdził przy tym, że po dniu 1 stycznia 2023 r. do zawierania umów kredytu konsumenckiego dochodziło podczas pokazów domowych prowadzonych prz ez Przedsiębiorcę i jego handlowców. Przedsiębiorca nie posiadał przy tym wyraźnego zaproszenia konsumentów na organizację pokazów w ich domach. Przeciwnie, z relacji uczestników pokazów wynika, że konsumenci byli tymi wizytami zaskakiwani, a w chwili wpus zczania handlowców do domu nie byli świadomi handlowego celu wizyty. W związku z powyższym, praktykę Przedsiębiorcy opisaną w pkt II sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za sprzeczną z art. 7ab ust. 1 i 2 u.p.k ., a w konsekwencji Prezes 2 Uzasadnienie projektu ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw , s. 24. 3 Uzasadnienie projektu ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw , s. 22. 27 Urzędu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Przedsiębiorcy stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w sentencji niniejszej decyzji : wykazana została bezprawność działań oraz narus zenie zbiorowego interesu konsumentów. Mając na względzie zaniechani e przez Przedsiębiorcę finansowania zawieranych umów sprzedaży kredytami konsumencki z końcem czerwca 2023 r., Prezes Urzędu uznał, że z dniem 30 czerwca 2023 r. Przedsiębiorca zaniechał stosowania kwestionowanej w pkt II sentencji decyzji praktyki. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, orzeczono jak w pkt I I sentencji. 3. Rygor natychmiastowej wykonalności Zgodnie z art. 103 u.o.k.k. , Prezes Urzędu może nadać decyzji w części lub w całości rygor natychmiastowej wykonalności. Okolicznością warunkującą zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest wystąpienie ważnego interesu konsumentów. Oznacza to, ż e nie w każdej sprawie, w której naruszony został interes konsumentów, zasadnym jest zastosowanie omawianej instytucji. Należy ją uwzględnić tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z ważnym interesem konsumentów, a więc istotnym i doniosłym. Nadanie decyzji ryg oru natychmiastowej wykonalności musi zatem poprzedzać dokonanie ustalenia, jaki interes konsumentów doznał w danym przypadku naruszenia oraz czy jest on na tyle ważny , by wydanej decyzji nadać rygor natychmiastowej wykonalności. W przypadku zakwestionowa nych w pkt I i II niniejszej decyzji praktyk naruszany jest interes konsumentów polegający na prawie konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Stosowane przez Przedsiębiorcę praktyki ograniczają bowiem konsumentom możliwość dokonania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest jej rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na pogląd Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 21 kwietnia 2004 r. (sygn. akt: K 33/03) podkreś lił, że ochrona konsumenta nie jest działaniem o charakterze protekcjonistyczno - paternalistycznym, lecz zmierza do zabezpieczenia interesów słabszego uczestnika rynku, którego wiedza i orientacja są – w porównaniu do profesjonalnego partnera (sprzedawcy, usługodawcy) – ograniczone. Konsument ma słabszą pozycję przetargową, a jego swoiste upośledzenie wynika z przyczyn systemowych, determinowanych pozycją rynkową. Z tej też przyczyny działania na rzecz ochrony konsumenta, które mają umocnić jego pozycję wob ec profesjonalnego partnera służą wyrównaniu ich szans i zapewnieniu – także na rynku detalicznym, swobody dokonania wyboru i podjęcia nieskrępowanej decyzji. Istotą ochrony konsumenta nie jest więc nadawanie mu dodatkowych nadzwyczajnych przywilejów, lecz poddanie całości obrotu praktykom „rynkowo - kompensatoryjnym”, które mają przywrócić utraconą zdolność decydowania o konsumpcji. […] Udział konsumenta w procesach rynkowych powinien być kształtowany w taki sposób, aby mógł on swobodnie i w zgodzie z własny m interesem zaspakajać – poprzez konkretne transakcje – swe uświadomione potrzeby, na podstawie dostarczonej wiedzy i informacji. Z tego powodu strategicznym założeniem nowoczesnej ochrony konsumenta jest zasada przejrzystości, jawności, rzeczywistej dostę pności jasnej, pełnej i zrozumiałej informacji handlowej. 28 Podkreślić należy, że zakwestionowane niniejszą decyzją praktyki opisane w pkt I.1. i I. 2 . sentencji decyzji stanowią nieuczciwe praktyki rynkowe, których stosowanie wobec konsumentów w myśl art. 3 u.p.n.p.r. jest bezwzględnie zakazane. Uregulowanie wskazanego zakazu wiązało się z koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku gospodarczego i uzyskania odpowiedniego poziomu ochrony konsumentów. Osiągnięcie takiego rezultatu, w ocenie Prez esa Urzędu, jest możliwe wyłącznie w przypadku skutecznego i niezwłocznego eliminowania tego typu praktyk z obrotu. Bezwzględny zakaz obejmuje również praktykę opisaną w pkt I. 3 . sentencji decyzji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że praktyk a t a został a z akazan a właśnie z uwagi na liczne utrwalone nieprawidłowości rynku sprzedaży pokazowej, na którym to rynku działa Przedsiębiorca . Za rażąco niewłaściwe w ocenie Prezesa Urzędu należy uznać wszystkie zakwestionowane niniejszą decyzją praktyki. Za nałożenie m rygoru natychmiastowej wykonalności w niniejszej sprawie przemawia w szczególności okoliczność, że klientami Przedsiębiorcy są głównie os o b y starsze , powyżej 60 roku życia, cechujące się dużo większą podatnością na stosowane przez Przedsiębiorcę niedozwolone praktyki rynkowe. Zaznaczyć również należy, że koszt oferowanych przez Przedsiębiorcę towarów jest jak na polskie warunki wysoki (minimalne wynagrodzenie brutto począwszy od 1 stycznia 202 5 r. to zaledwie 4 . 666 ,00 zł) . Ceny oferowanych towaró w sięgają 4.200 złotych. Nie należy przy tym zapominać, że Przedsiębiorca wprowadza konsumentów w błąd co do przysługującego im prawa do odstąpienia od umowy, jednocześnie, wbrew obowiązującym przepisom przyjmuje od konsumentów wpłaty tytułem ceny oferow anych w towarów przed upływem ustawowego terminu na odstąpienie od umowy . Okoliczności te sprawiają, że konsumenci mogą mieć trudności z odzyskaniem wpłacanych na rzecz Przedsiębiorcy znacznych środków. Nie ulega zatem wątpliwości, że stosowane praktyki mo gą w efekcie w sposób istotny godzić w ekonomiczne interesy konsumentów , a tym samym za konieczne uznać należy ich jak najszybsze wyeliminowanie z rynku. Ze względu na rażące naruszanie przez Przedsiębiorcę opisan ych wyżej interes ów konsumentów, Prezes Urzędu zdecydował się nadać obowiązkowi zaniechania zakwestionowanych niniejszą decyzją praktyk rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie Prezesa Urzędu, tylko bowiem w ten sposób zostanie w pełni zrealizowana funkcja prewencyjna wy danej decyzji. B rak nałożenia rygoru natychmiastowej wykonalności może oznaczać skuteczną, z punktu widzenia Przedsiębiorcy , kontynuację ich stosowania. Wobec powyższego, natychmiastowe zaprzestanie opisanych praktyk ma decydujące znaczenie dla zapobieżeni a dalszym naruszeniom interesów konsumentów. W okolicznościach niniejszej sprawy, za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności nakazowi zaniechania stosowania zakwestionowanych praktyk przemawia również to, że sprzedaż poza lokalem przedsiębiorstwa stan owi główny przedmiot działalności Przedsiębiorcy , co sprawia, że stosowane przez nią nieuczciwe praktyki dotycz ą szerokiego kręgu konsumentów. Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń Przedsiębiorcy, jakoby zaniechał on całkowicie prowadzenia działalności w zakwestionowanym zakresie jeszcze w lutym 2025 r., to uznać je należy za całkowicie gołosłowne. Przedsiębiorca nie przedłożył do akt postępowania żądnych dowodów na tę okoliczność . Z analizy wpisu Przedsiębiorcy do CEIDG wynika co prawda, że z Przedsiębiorca dokonał zmiany wpisu w zakresie przeważającego przedmiotu prowadzonej działalności na działalność o symbolu 7722.Z - w ypożyczanie 29 i dzierżawa pozostałych artykułów użytku osobistego i domowego , jednak wpisu tego dokonał wbrew swoim deklaracj om dopiero w dniu 13 października 2025 r. Jednocześnie, w aktualnym na dzień wydania decyzji wpisie do CEIDG Przedsiębiorcy można odnaleźć informację, że nadal prowadzi on działalność m.in. w zakresie: - s przedaż y detaliczn ej mebli, sprzętu oświetlenioweg o, artykułów stołowych oraz pozostałych artykułów użytku domowego , - s przedaż y detaliczn ej elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego , - s przedaż y detaliczn ej narzędzi technologii informacyjnej i komunikacyjnej . Tym samym, nie sposób było uznać, aby Prze dsiębiorca zaniechał praktyk zakwestionowanych w pkt I sentencji niniejszej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że udowodnienie zaprzestania praktyki , zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 3 u.o.k.k., spoczywa na przedsiębiorcy. Okoliczność zaniechania prakty ki musi być jednocześnie udowodniona (a nie uprawdopodobniona) poprzez przedstawienie właściwych dowodów, w tym dokumentów . N iewystarczające jest samo oświadczenie P rzedsiębiorcy, któremu nie towarzyszą żadne dowody 4 . Z uwagi na powyższe oraz na konieczność szybkiego reagowania na określon e w pkt I sentencji naruszeni a , Prezes Urzędu orzekł jak w pkt II I sentencji niniejszej decyzji. 4 . Obowiązek usunięcia trwających skutków naruszeń określony w punkcie I V sentencji decyzji Zgodnie z art. 26 ust. 2 u.o.k.k., w decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów , w szczególności może zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji. Jednocześnie, zgodnie z art. 27 ust. 4 u.o.k.k. przepis art. 26 ust. 2 u.o.k.k. stosuje się odpowiednio do decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania , Prezes Urzędu zdecydował o nałożeniu na Przedsiębiorcę obowiązku opublikowania na jego oficjalnej stronie internetowej (w dacie wydania nini ejszej decyzji jest to strona internetowa znajdująca się pod adresem https://centrum - agd.pl/ ), w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji, oświadczenia o określonej w pkt I V sentencji decyzji treści. Środek ten, w ocenie Prezesa Urzędu , pozwoli zrealizować przede wszystkim cele informacyjne decyzji. Informacja o wydaniu decyzji zostanie przekazana konsumentom, którzy mogli być poszkodowani w wyniku działań Przedsiębiorcy . Posiadając taką wiedzę, będą oni mogli podjąć decyzję, co do ewen tualnego dochodzenia swoich indywidualnych roszczeń. Ponadto, w przypadku uprawomocnienia się decyzji, może ona stanowić prejudykat dla dochodzenia roszczeń przez indywidualnych konsumentów. Publikacja określonego w sentencji oświadczenia spełni również f unkcję edukacyjną . Wiedza o niniejszym rozstrzygnięciu będzie mogła bowiem dotrzeć nie tylko do konsumentów, a le 4 Zob. wyr. SOKiK z 3 sierpnia 2021 r., XVII AmA 20/20, Legalis ; A. Jurkowska - Gomułka [w:] A. Jurkowska - Gomułka, A. Piszcz (red.), Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz, wyd. 1, 2 025, art. 27, Legalis . 30 także innych przedsiębiorców działających w branży. Powyższy środek może mieć więc również znaczenie prewencyjne, zniechęcając innych uczestników rynku do stosowania podobnego rodzaju praktyk . N ałożony na Przedsiębiorcę środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów jest proporcjonalny do wagi i rodzaju stwierdzonych naruszeń oraz konieczny do usu nięcia ich skutków . W związku z powyższym, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt I V sentencji decyzji. 5 . Kar y nakładane na Przedsiębiorcę Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 u.o.k.k. , Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24 ustawy. Art. 106 ust. 3 ww. ustawy, wskazujący sposób obliczania obrotu, przewiduje m.in. w pkt 3 , że obrót oblicza się jako sumę udokumentowanych przychodów uzyskanych w roku obrotowym w szczególności ze sprzedaży produktów, towarów lub materiałów, przychodów finansowych oraz przychodów z działalności reali zowanej na podstawie statutu lub innego dokumentu określającego zakres działalności przedsiębiorcy, a także wartości uzyskanych przez przedsiębiorcę dotacji przedmiotowych - w przypadku braku dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 2 tego przepisu. Art. 106 u st. 5 u.o.k.k. stanowi przy tym, że w przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 uwzględnia średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałożenia kary. Z kolei art. 106 ust. 6 ustawy przewiduje, że w przypadku, gdy przedsiębiorca nie osiągnął obrotu w okresie trzyletnim, o którym mowa w ust. 5, lub gdy obrót przedsiębiorcy obliczony na podstawie tego przepisu nie przekracza równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10.000 euro. W przypadku gdy przedsiębiorca nie dysponuje przed wydaniem decyzji danymi finansowymi niezbędnymi do ustalenia obrotu za rok obrotowy poprzedzający rok nałożenia kary, Prezes Urzędu, nakładając karę pieniężną na podstawie art. 106 ust. 1 i 2 u.o.k.k., uwzględnia: 1) obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w roku obrotowym poprzedzającym ten rok; 2) w przypadku, o którym mowa w art. 106 ust. 5 u.o.k.k. – średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotow ych poprzedzających ten rok. Przepis art. 106 ust. 6 u.o.k.k. stosuje się w takich sytuacjach odpowiednio (art. 106 ust. 7 u.o.k.k.). Jednocześnie, zgodnie z art. 106 ust. 8 u.o.k.k., w przypadku gdy przed wydaniem decyzji w sprawie nałożenia kary za narus zenie zakazu określonego art. 24 u.o.k.k. nie można ustalić wysokości obrotu osiągniętego przez przedsiębiorcę w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary ze względu na brak dostępności danych finansowych, Prezes Urzędu po uwzględnieniu przepisów art. 106 ust. 5 - 7 u.o.k.k. może nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości stanowiącej równowartość do 2 000 000 euro. Przedsiębiorca wezwany pismem z dnia 7 października 2025 r. do udzielenia informacji w zakresie udokumentowanych przychodów uzy skanych w latach 2022 - 2024, przedłożył 31 jedynie zeznania podatkowe, z których wynika, że w latach 2022 - 2024 zadeklarował on osiągnięcie następujących przychodów: [informacja prawnie chroniona] Analiza historii rachunku bankowego Przedsiębiorcy pozwoliła jednak ustalić, że przychody osiągane przez Przedsiębiorcę są i były znacząco wyższe aniżeli te deklarowane przez niego w zeznaniach podatkowych. [informacja prawnie chroniona] Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Przedsiębiorca w swoich deklarac jach podatkowych przedstawił dane istotnie niezgodne z rzeczywistością, czego dowodzą informacje wynikające z analizy rachunku bankowego. W konsekwencji, Prezes Urzędu przyjął, że wobec braku innych dokumentów nie jest możliwe ustalenie wysokości obrotu o siągniętego przez niego we wskazanym okresie, a tym samym zasadne jest zastosowanie sankcji określonej w art. 106 ust. 8 u.o.k.k., tj. za każdą z zarzuconych praktyk Prezes Urzędu może na Przedsiębiorcę nałożyć ka rę pieniężną w wysokości stanowiącej równow artość do 2 000 000 euro. U względniając średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 31 grudnia 2024 r., tj. 4,273 zł , ustalono jednocześnie , że kara ta za każdą z praktyk nie może przekroczyć równowartości 8 . 696 . 000,00 zł (stosownie do art. 5 u.o.k.k. , przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz wartości złotego na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok n ałożenia kary). Kara pieniężna za naruszenie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o którym mowa w art. 24 u.o.k.k. , ma charakter fakultatywny. O tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wskazanego przedsiębiorcy za sadne jest nałożenie kary pieniężnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, przede wszystkim charakter zarzuconych Przedsiębiorcy praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz skalę na ruszeń, Prezes Urzędu uznał, że uzasadnione jest nałożenie na Przedsiębiorcę kar pieniężnych za ich stosowanie. Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzależnione byłoby podjęcie decyzji o nałożeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 u.o.k.k. te okoliczności, które Prezes Urzędu ma obowiązek uwzględnić decydując o wymiarze kary pieniężnej. Są to w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także: okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczności dot yczące natury naruszenia i działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmiot naruszenia (art. 111 ust. 1 pkt 1 u.o.k.k. ). Ustalając wysokość kar pieniężnych Prezes Urzędu bierze również pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające, które wystąpił y w sprawie. Zgodnie z art. 111 ust. 3 pkt 2 u.o.k.k. , okolicznościami łagodzącymi są w szczególności: dobrowolne usunięcie skutków naruszenia, zaniechanie stosowania zakazanej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu, podj ęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków oraz współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego 32 przeprowadzenia postępowania. Wśród zamkniętego ka talogu okoliczności obciążających art. 111 ust. 4 pkt 2 ustawy wymienia: znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków, znaczne korzyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem, dokonanie uprzednio podobnego naruszenia ora z umyślność naruszenia. Przy nakładaniu kar Prezes Urzędu uwzględnił , że wszystkie zarzucone Przedsiębiorcy praktyki miały charakter umyślny. W toku prowadzonego postępowania Prezes Urzędu ustalił, że handlowcy zatrudniani przez Przedsiębiorcę odwiedzają konsumentów w domach pod pozorem prowadzenia ankiety lub propozycji odpłatnej współpracy marketingowej. Co znamienne materiał dowodowy wskazuje, że działania Przedsiębiorcy i jego handlowców w tym zakresie są prowadzone w sposób powtarzalny, przemyślany i celowy. Zamiarem ich jest przy tym ukrycie przed konsumentami handlowego celu wizyt i nakłonienie do zawarcia umowy sprzedaży pod pozorem nawiązywania współpracy marketingowej. Nie należy przy tym zapominać, że Przedsiębiorca w swoim piśmie z 30 stycznia 2 025 r. wprost oświadczył, że „Z uwagi na to, że wszyscy Przedstawiciele są związani z Przedsiębiorcą stosunkiem pracy, Przedsiębiorca jako pracodawca regularnie szkoli i sprawuje nadzór nad sposobem i jakością wykonywanych zadań przez Przedstawicieli” (k. 36 verte akt adm.). Tym samym za całkowicie niewiarygodne uznać należy wyjaśnienia Przedsiębiorcy zawarte w odpowiedzi na postawione mu zarzuty, jakoby stwierdzone uchybienia miały być wynikiem braku doświadczenia i niedostatecznego nadzoru z jego strony. Tutaj dodać należy, że Przedsiębiorca ma niezwykle bogate doświadczenie w branży sprzedaży bezpośredniej. Zwraca w tym zakresie uwagę fakt, że działalność w tym zakresie (zgodnie z wpisem do CEIDG) prowadził już w latach 2009 - 2014. Niewątpliwie umyślny cha rakter miała praktyka wprowadzająca konsumentów w błąd co do przysługującego im prawa do odstąpienia od umowy. Podobnie, nie może ulegać wątpliwości, że umyślny charakter miały praktyki opisane w pkt I. 3 i II sentencji decyzji. Przedsiębiorca doskonale z dawał sobie sprawę z wprowadzonych z dniem 1 stycznia 2023 r. zmian , wszak jego przedstawiciele instruowali konsumentów co do sposobu prowadzenia rozmów z przedstawicielami banku kredującego zakup. Przedsiębiorca musiał sobie zatem zdawać sprawę, że składa jąc konsumentom nieumówione wizyty domowe nie powinien nie tylko pośredniczyć w kredytowaniu zawieranych w takich okolicznościach umów , ale również przyjmować od konsumentów jakichkolwiek płatności przed upływem przysługującego konsumentom prawa do odstąpienia od umowy. Musiało być przy tym jasnym dla Przedsiębiorcy, że organizowanie nieumówiony pokazów w domach konsumentów wiąże się z wydłużeniem terminu na skorzystanie z tego uprawnienia do 30 dni. Podsumowując , należy podkreślić, że zakwestionowane praktyki Przedsiębiorcy uznać należy za przemyślane. Są one nakierowane na pozyskanie jak największej liczby potencjalnych klientów i uzyskania jak największego poziomu sprzedaży. Nie jest przy tym możliwe, aby Przed siębiorca , nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji podejmowanych działań. Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie sposób twierdzić, że Przedsiębiorca w zakresie opisanych praktyk naruszył tylko zasady ostrożności w relacjach z konsumentami. Przy ustale niu wysokości kar Prezes Urzędu wziął pod uwagę: okoliczności naruszenia przez Przedsiębiorcę przepisów ustawy oraz okres, stopień i skutki rynkowe naruszenia. Prezes Urzędu rozważył ponadto, czy wysokość kary powinna podlegać modyfikacjom z uwagi na okoli czności łagodzące lub obciążające. 33 5 .1. Punkt V .1 sentencji Przypisana Przedsiębiorcy w pkt I.1. sentencji decyzji praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stanowi wprowadzające w błąd działanie, które polega na przekazywaniu konsumentom niepraw dziwych informacji co do głównego celu wizyt składanych konsumentom w ich domach . Mając na względzie, iż okoliczności naruszenia zostały już szczegółowo opisane powyżej , podkreślenia w tym miejscu wymaga, że… p raktyka ta ujawnia się na etapie przedkontraktowym, którego istotą jest zachowanie P rzedsiębiorcy ukierunkowane na skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do umożliwienia zaprezentowania aktualnej oferty handlowej Przedsiębiorcy . Bez wątp ienia opisana w pkt I.1. sentencji praktyka Przedsiębiorcy może wywierać wpływ także na konkretne decyzje konsumentów, którzy pozostając w błędzie co do charakteru inicjowanych przez Przedsiębiorcę wizyt, mogą być bardziej podatni na stosowane wobec nich d ziałania marketingowe. Pośrednio działania Przedsiębiorcy mogły zatem godzić również w interesy ekonomiczne konsumentów. Oceniając stopień szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił, że przyjęty przez Przedsiębiorcę schemat działania mógł wywoływa ć mylne wyobrażenie przeciętnego konsumenta co do charakteru wizyt Przedsiębiorcy . Wskutek działań Przedsiębiorcy konsumenci zostali pozbawieni możliwości podjęcia swobodnej decyzji co do podjęcia kontaktu o charakterze handlowym z Przedsiębiorcą, przy czy m mylne wyobrażenie w tym zakresie mogło mieć wpływ na podjęcie przez nich decyzji dotyczącej umowy, której w przeciwnym razie by nie podjęli. Uznać bowiem należy, że konsumenci rzetelnie poinformowani o rzeczywistym celu wizyty , mogliby zwyczajnie przeds tawicieli Przedsiębiorcy nie wpuścić do swojego domu. Za szczególną szkodliwością omawianej praktyki przemawia okoliczność, że choć praktyk a skierowana jest wobec osób dorosłych , to klientami Przedsiębiorcy w są głównej mierze osoby starsze (powyżej 60 roku życia), szczególnie podatne na niedozwolone praktyki marketingowe. Ważąc kwotę nakładanej kary , Prezes Urzędu uwzględnił także okres stosowania praktyki przez Przedsiębiorcę . Na podstawie napływających do Urzędu skarg uznać należy, że zakwestionowana praktyka stosowana jest przez Przedsiębiorcę co najmniej od września 2022 r. (k. 675 akt adm.) , a zatem ma charakter długotrwały. Kalkulując karę Prezes Urzędu rozważył, czy w sprawie występują okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku pierwszej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia . Ważąc wysokość nakładanej kary pieniężnej Prezes Urzędu wzi ął również pod uwagę wysokość rzeczywistych wpływów na rachunek bankowy Przedsiębiorcy w poszczególnych latach, które należy uznać za znaczące. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I. 1 . sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył na Przedsiębio rcę karę w wysokości 40.000,00 zł , co stanowi 0,69 % maksymalnego wymiaru kary. 5 . 2 . Punkt V .2 sentencji 34 W zakresie drugiej z zarzuconych Przedsiębiorc y praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona i dotyczy bezpośrednio etapu wykonania kontraktu. Wobec szczegółowego przedstawienia powyżej okoliczności naruszenia, w tym miejscu należy zaakcentować, że… Przedsiębiorca stosując praktykę bezpośrednio godzi ł nie tylko w interesy prawne, ale również w int eresy ekonomiczne konsumentów, narażając ich na konieczność poniesienia kosztów wykonania umowy, od której mogli odstąpić. Przy ocenie stopnia szkodliwości ww. praktyki Przez Urzędu uwzględnił, że narusza ona bezpośrednio prawo konsumentów do uczestniczen ia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Zwrócić należy uwagę, że prawo do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, jest jednym z podstawowych uprawnień konsumentów zawierających tego rodzaju umowy. Za szczególną szkodliwością omawianej praktyki przemawia okoliczność, że choć praktyka skierowana jest wobec osób dorosłych, to klientami Przedsiębiorcy w są głównej mierze osoby starsze (powyżej 60 roku życia), szczególnie podatne na niedozwolone praktyk i marketingowe. Ważąc kwotę nakładanej kary , Prezes Urzędu uwzględnił także okres stosowania praktyki przez Przedsiębiorcę . Mając na względzie, że Przedsiębiorca stosował kwestionowane postanowienie wzorca umowy od początku wznowienia działalności gospoda rczej w 2022 r., Prezes Urzędu uznał , że Przedsiębiorca stosuje omawian ą praktykę w zakresie wadliwego określenia początku biegu terminu na odstąpienie od lipca 2022 r. r., natomiast w zakresie błędnego określenia samego terminu – od dnia 1 stycznia 2023 r . (tj. od dnia wejścia w życie nowelizacji u.p.k.), a zatem ma ona długotrwały charakter. Kalkulując karę Prezes Urzędu rozważył, czy w sprawie występują okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku drugiej z zarzuconych praktyk, n ie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia . Ważąc wysokość nakładanej kary pieniężnej Prezes Urzędu wziął również pod uwagę wysokość rzeczywistych wpływów na rachun ek bankowy Przedsiębiorcy w poszczególnych latach, które osiągały poziom wskazujący na ich istotną skalę oraz znaczący charakter. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I. 2 . sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył na Przedsiębiorcę karę w wysokości 40.000,00 zł , co stanowi 0,69 % maksymalnego wymiaru kary. 5. 3 . Punkt V. 3 sentencji W zakresie trzeciej z zarzuconych Przedsiębiorcy praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona i dotyczy bezpośrednio etapu wykonywania kontraktu. Nie powtarzając okoliczności naruszenia, które zostały szczegółowo opisane powyżej, podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Przedsiębiorca stosując tę praktykę bezpośrednio godzi ł nie tylko w interesy prawne, ale również w interesy ekonomiczne konsumentów, narażając ich na trudności w odzyskaniu wpłaconych środków (powszechną praktyką na tym rynku jest utrudnianie konsumentom możliwości skorzystania z przysługującego im prawa do odstąpienia od umowy). 35 Przy ocenie stopnia szkodliwości ww. praktyki Przez Urzędu uwzględnił, że narusza ona bezpośrednio określony przepisami u.p.k. zakaz przyjmowania od konsumentów płatności przed upływem terminu na odstąpienie od umowy zawieranej w toku pokazu. Pr ezes Urzędu miał przy tym na względzie, że owy zakaz został wprowadzony nowelizacją u.o.k.k., która weszła w życie 1 styczni 2023 r. i która miała na celu walkę z patologiami branży pokazowej, w tym miała przeciwdziałać nieuczciwym praktykom powszechnie st osowanym w tym sektorze gospodarki. Mając na względzie, że przepisy wprowadzane tą nowelizacją były przedmiotem publicznej debaty, w ocenie Prezesa Urzędu ich świadome naruszanie zasługuje na stanowczą reakcje, która ma odzwierciedlenie w nakładanej na Prz edsiębiorcę karze. Podkreślić w tym miejscu należy, że omawiany zakaz został wprowadzony w celu poprawy ochrony konsumentów na rynku pokazowym, w szczególności seniorów niezwykle podatnych na różnego rodzaju praktyki manipulacyjne. Mając to na względzie, z a szczególną szkodliwością omawianej praktyki przemawia fakt, że klientami Przedsiębiorcy są w głównej mierze osoby starsze (powyżej 60 roku życia) . Ważąc kwotę nakładanej kary , Prezes Urzędu uwzględnił także okres stosowania praktyki przez Przedsiębiorcę . Na podstawie egzemplarzy umów sprzedaży, umów kredytu oraz napływających skarg, Prezes Urzędu ustalił, że Przedsiębiorca stosuje omawian ą praktykę od stycznia 2023 r. (tj. od dnia wejścia w życie nowelizacji u.p.k.) , a zatem ma ona długotrwały charakter . Kalkulując karę Prezes Urzędu rozważył, czy w sprawie występują okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku trzeciej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia . Ważąc wysokość nakładanej kary pieniężnej Prezes Urzędu wziął również pod uwagę wysokość istotn ych wpływów na rachunek bankowy Przedsiębiorcy w poszczególnych latach . . Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I. 3 . sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył na Przedsiębiorcę karę w wysokości 60.000,00 zł , co stanowi 1,04 % maksymalnego wymia ru kary. 5. 4 . Punkt V. 4 sentencji W zakresie czwartej z zarzuconych Przedsiębiorcom praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona i dotyczy bezpośrednio etapu zawierania kontraktu. W związku z uprzednim szczegółowym przedstawieniem okoliczności naruszenia, należy w tym miejscu wskazać, że… Przedsiębiorca stosując tę praktykę bezpośrednio godzi ł nie tylko w interesy prawne, ale również w interesy ekonomiczne konsumentów, narażając ich na konieczność ponies ienia kosztów wykonania umowy kredytu, która nie mogła być zawarta na pokazie. Przy ocenie stopnia szkodliwości ww. praktyki Przez Urzędu uwzględnił, że narusza ona bezpośrednio określony przepisami u.p.k. zakaz zawierania umów kredytu konsumenckiego na fi nansowanie zakupów dokonywanych przez konsumentów na pokazach. Prezes Urzędu miał przy tym na względzie, że owy zakaz został wprowadzony nowelizacją u.o.k.k., która weszła w życie 1 styczni 2023 r. i która miała na celu walkę z patologiami branży pokazowej , w tym miała przeciwdziałać nieuczciwym praktykom powszechnie stosowanym 36 w tym sektorze gospodarki. Mając na względzie, że przepisy wprowadzane tą nowelizacją były przedmiotem publicznej debaty, w ocenie Prezesa Urzędu ich świadome naruszanie zasługuje n a stanowczą reakcje, która ma odzwierciedlenie w nakładanej na Przedsiębiorcę karze. Podkreślić w tym miejscu należy, że ów zakaz został wprowadzony w celu poprawy ochrony konsumentów na rynku pokazowym, w szczególności seniorów niezwykle podatnych na różn ego rodzaju praktyki manipulacyjne. Mając to na względzie, za szczególną szkodliwością omawianej praktyki przemawia fakt, że klientami Przedsiębiorcy są w głównej mierze osoby starsze (powyżej 60 roku życia) . Ważąc kwotę nakładanej kary , Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Przedsiębiorcę . Na podstawie napływających skarg i zawiadomień oraz zgromadzonych w sprawie egzemplarzy umów oraz analizy rachunku bankowego Przedsiębiorcy, Prezes Urzędu ustalił, że Przedsiębiorca stosował omawi aną praktykę w okresie od stycznia do czerwca 2023 r. , a zatem nie ma ona długotrwałego charakter u . Kalkulując karę Prezes Urzędu rozważył, czy w sprawie występują okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku czwartej z zarzuconych praktyk, za okoliczność łagodzącą uznał jej zaniechanie przez Przedsiębiorcę. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia . Ważąc wysokość nakładanej kary pieniężnej Prezes Urzędu wziął również pod uwagę wysok ość rzeczywistych wpływów na rachunek bankowy Przedsiębiorcy w poszczególnych latach, które to wpływy w sposób znaczny obiegają od składanych przez Przedsiębiorcę w toku prowadzonych postępowań deklaracji w zakresie sumy osiąganych przez niego przychodów. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I I. sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył na Przedsiębiorcę karę w wysokości 55.000,00 zł , co stanowi 0,95 % maksymalnego wymiaru kary. Zdaniem Prezesa Urzędu, orzeczone kary są adekwatne do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przez Przedsiębiorcę przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kary te pełnią przede wszystkim funkcję represyjną, stanowiąc sankcję i dolegliw ość za naruszenie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz prewencyjną, zapobiegającą ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest ponadto ich walor wychowawczy, odstraszający dla innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Zgodnie z art. 112 ust. 3 u.o.k.k. karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . 6 . Koszty postępowania Art. 77 ust. 1 u.o.k.k. przewiduje, że jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest zobowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 ww. ustawy, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji 37 kończącej postępowanie. Należy zauważyć, że ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera wyczerpujących regulacji dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Art. 83 tej ustawy stanowi jednak, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 202 5 r., poz. 1691 – dalej: k.p.a. ). Stosownie do art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 263 § 1 i 2 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Do kosztów przeprowadzonego postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów zaliczono poniesione koszty doręczenia pism Przedsiębiorcy , w wysokości 60 zł. Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51 1010 10 10 0078 7822 3100 0000 w terminie 14 dni od uprawomocnienie się decyzji. 8 . Pouczenie Stosownie do treści art. 81 ust. 1 u.o.k.k. w związku z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 202 4 r., poz. 1 568 , ze zm. – dalej: Kpc) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Del egatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu (ul. Zielona 8, 61 - 851 Poznań). W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt I I I sentencji decyzji), stosownie do treści art. 108 § 2 z d. 2 k.p.a., w związku z art. 83 u.o.k.k., jak również stosownie do art. 81 ust. 5 u.o.k.k., w związku z art. 479 32 Kpc, zażalenie na przedmiotowe postanowienie należy wnieść do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośre dnictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu, w terminie tygodniowym od daty doręczenia decyzji. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt V I sentencji decyzji, na podstawie art. 264 § 2 k.p.a. w zw. z art. 83 i art. 81 ust. 5 u.o.k.k. w związku z 479 32 § 1 i § 2 Kpc, Przedsiębiorcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dn ia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 202 5 r., poz. 1228 , ze zm.), odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie 38 stałej w kwocie 1.000 zł. Z kolei, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 w z wiązku z art. 32 ust. 2 tej ustawy zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie stałej w kwocie 500 zł. Opłatę od odwołania lub zażalenia należy uiścić na rachunek bankowy Sądu Okręgowego w Warszawie albo w ka sie tego sądu lub w inny sposób, zgodnie z informacjami podanymi przez Sąd. Na stronie internetowej Sądu Okręgowego w Warszawie oraz na tablicy ogłoszeń w budynku Sądu dostępne są informacje o: 1) funkcjonujących kasach sądu, w których można uiścić opłatę sądową; 2) możliwych sposobach uiszczania opłat sądowych w formie bezgotówkowej; 3) numerach rachunków bieżących dochodów sądu, na które można dokonywać wpłat. Zgodnie z art. 102 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, z wolnienia od kos ztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika , że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny lub ich poniesienie narazi ją na taki uszczerbek. Do wniosku o zwolnieni e od kosztów sądowych powinno być dołączone oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów. Oświadczenie sporządza się według ustalonego wzoru. Jeżeli oświadczenie nie zostało złożone albo nie zawiera wszystkich wymaganych danych, stosuje się art. 130 Kpc. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wniosek o przyzn anie zwolnienia od kosztów sądowych należy zgłosić na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Stosownie do treści art. 117 §1 , § 2 oraz § 4 Kpc , strona zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w całości lub części, może domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Osoba fizyczna, niezwolniona przez sąd od kosztów sądowych, może się domagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona zgłasza wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych lub osobno, na piśmie lub ustnie do protokołu, w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Osoba fizyczna, która nie ma miejsca zamieszkania w siedzibie tego sądu, może złożyć wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sądzie rejonowym właściwym ze w zględu na miejsce swego zamieszkania, który niezwłocznie przesyła ten wniosek sądowi właściwemu. Niniejsza decyzja nie podlega doręczeniu w trybie art. 4 i 5 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze z m.), w związku z art. 147 ust. 5 tej ustawy. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznaniu Jarosław Krüger