I FZ 50/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2724/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 września 2024 r., nr 0114-KDIP4-1.4012.270.2024.2.AM w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2724/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odrzucił skargę P. (dalej: "Skarżący", "Instytut", "Strona") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 września 2024 r., nr 0114-KDIP4-1.4012.270.2024.2.AM w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz orzekł o zwrocie Instytutowi opłaty uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ww. interpretacja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 24 września 2024 r., co potwierdza urzędowe poświadczenie doręczenia. Natomiast skarga do WSA na powyższą interpretację została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 25 października 2024 r., co potwierdza stempel pocztowy na kopercie (k. 23). W tym stanie rzeczy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do WSA za pośrednictwem organu na interpretację indywidualną doręczoną Stronie w dniu 24 września 2024 r. upłynął z dniem 24 października 2024 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Odpis powyższego postanowienia został odebrany przez pełnomocnika Strony w dniu 3 lutego 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 63), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 10 lutego 2025 r. Pismem z 10 lutego 2025 r., pełnomocnik Instytutu wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które zaskarżył w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. a) art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd błędnie odrzucił skargę, uznając, że została wniesiona po upływie terminu, podczas gdy nie został spełniony wymóg skutecznego doręczenia elektronicznego z uwagi na błąd techniczny systemu, a pismo zostało tym samym doręczone do Pełnomocnika Skarżącej z dniem 25 września 2025 roku, a więc Strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi, b) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez sporządzenie uzasadnienia Postanowienia w sposób niespełniający wymogów wynikających z przypisanych przepisów prawa z uwagi na to, że uzasadnienie to zawiera błędy w zakresie dat dotyczących upływu terminu na wniesienie skargi, które są szczególnie istotne w niniejszej sprawie, a w której Sąd odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Pełnomocnik argumentował w zażaleniu, iż odebrał interpretację indywidualną w dniu 25 września 2025 r. Z uwagi na problemy techniczne występujące w dniu 24 września 2025 r. na e-Urząd Skarbowy, gdzie pismo było wgrane do doręczenia, niemożliwe było pobranie (oraz podgląd) przez pełnomocnika pisma w tym dniu, tj. 24 wrześnie 2025 r., a dopiero dnia następnego, tj. 25 września 2025 r., co logicznie potwierdza fakt nadania skargi w placówce pocztowej 25 października 2025 r. W konsekwencji pełnomocnik miał możliwość faktycznego zapoznania się z pismem najwcześniej w dniu jego odbioru i doręczenia, czyli 25 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie zaś do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia i trafnie zastosował w tych okolicznościach art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Argumentacja pełnomocnika Strony, dotycząca problemów technicznych związanych z działaniem platformy e-Urząd Skarbowy, przez którą pełnomocnik odbierał korespondencję od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie mogła znaleźć aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na fakt, iż pełnomocnik Skarżącej nie załączył do zażalenia żadnych dowodów np. w postaci dokumentów, zdjęć, zrzutów ekranu, czy skanów na poparcie swojej argumentacji dotyczącej problemów technicznych związanych z doręczeniem mu interpretacji indywidualnej. Dlatego też, uznać należało, że pełnomocnik Instytutu odebrał interpretację w dniu 24 września 2024 r., co wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia z platformy e-Urząd Skarbowy. Tym samym za bezpodstawne należało uznać podnoszenie przez pełnomocnika Skarżącej, że ten dochował terminu we wniesieniu skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 września 2024 r. Nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi nastąpiło w niniejszej sprawie już po terminie do zaskarżenia interpretacji, tj. 24 października 2025 r., a więc dopiero dnia następnego, tj. 25 października 2025 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.