I GSK 1371/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 303/23 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 października 2022 r. nr 010000/71/89935/2021/RDZ w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz G. Sp. z o.o. w B. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 14 września 2023 r., sygn. akt I SA/Bk 303/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną przez G. sp. z o. o. w B. decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 października 2022 r. w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Wyrok Sądu Wojewódzkiego został zaskarżony przez organ w całości. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się do przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez bezzasadne uchylenie decyzji pomimo tego, że organ nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.". Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczyły art. 31zy ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą COVID" w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 317 ze zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem" poprzez błędną wykładnię poprzez uznanie, że pomoc należy się każdemu przedsiębiorcy niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, jeśli wystąpił u niego spadek przychodów jako prowadzącej do wypaczenia celów ustawy COVID w zakresie udzielenia wsparcia najbardziej poszkodowanym przedsiębiorcom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji związanej przede wszystkim z okresowo wprowadzanymi na obszarze RP ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej w trakcie pandemii. W uzasadnieniu skarżący organ wskazał także na błędną interpretację § 10 ust. 2 rozporządzenia. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Zarzuty skargi kasacyjnej pozostają nieuzasadnione. Z tego powodu skarga kasacyjna, w myśl art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczone do oceny tychże zarzutów. Zaprezentowana w skardze kasacyjnej wykładnia przepisów prawa materialnego nie jest prawidłowa, a w konsekwencji zarzut popełnienia błędu w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji okazał się nietrafny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 10 marca 2023 r., I GSK 1959/22, LEX nr 3506453, zgodnie z którym przyjęto, że "p[P]rzepis § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 nie przewiduje warunku, aby przychód uzyskany w okresie, w porównaniu do którego nastąpił spadek przychodu był również przychodem z >>tej samej Nieuzasadnione pozostają także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, dlatego że wbrew stanowisku skarżącego organu Sąd pierwszej instancji nie przypisał zaskarżonej decyzji naruszeń art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a., a podstawą uchylenia decyzji był przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., nie zaś przepis regulujący eliminowanie z obrotu decyzji dotkniętej uchybieniami natury procesowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.