I GSK 1544/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Beata Sobocha-Holc sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 568/23 w sprawie ze skargi K.W. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 13 lutego 2023 r. nr COF.OUR.6375.20675.2022 BY.GJ.ZZ 09061884 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od K.W. na rzecz Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA, Sąd I instancji) wyrokiem z 16 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 568/23 uchylił postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: Poczta Polska S.A., organ, wierzyciel) z 13 lutego 2023 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wniesionych przez K.W. (dalej: strona, skarżąca). Z akt sprawy wynika, że pismem z 14 lipca 2002 r. skarżąca wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z 24 czerwca 2022 r. dotyczące nieistnienia obowiązku z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania oraz dokonanie wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego w 2012 r. Dodatkowo podniosła, iż Poczta Polska S.A. nie reagowała na brak uiszczania opłat abonamentowych oraz wskazała na brak obowiązku przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiorników. Postanowieniem z 17 listopada 2022 r. wierzyciel oddalił zarzut. Organ wskazał, że w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. odnotowano rejestrację odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego używanych pod adresem: [...], 65-548 Zielona Góra, czyli na dane skarżącej. Organ dodał, że w wyniku przeszukania zasobów nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej zgłoszenie wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników, jak również adnotacje w bazie abonentów nie potwierdzają ich wyrejestrowania na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]. Również skarżąca na okoliczność wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników nie przedstawiła dowodu. Z uwagi na fakt, że skarżąca w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U.2027.187.1342, dalej: rozporządzenie z 25 września 2007 r.), posiadała status abonenta zobowiązanego do uiszczenia opłat abonamentowych, zobowiązanej nadany został indywidualnym numer identyfikacyjny [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru wysłano 17 lipca 2008 r. (przy czym opłaty były przez skarżącą uiszczane do 21 lipca 2009 r.). Na powyższe postanowienie wierzyciela skarżąca wniosła zażalenie, w którym podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na wyrejestrowanie odbiorników w 2012 r. Ponadto nie zgodziła się z zawartym w zaskarżonym postanowieniu stwierdzeniem, że roszczenia abonamentowe mogą być dochodzone w czasie nieograniczonym oraz, że w interesie zobowiązanego jest zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie wyrejestrowania odbiornika co uzasadniła przedawnieniem roszczeń z tytułu opłat abonamentowych i obowiązkiem przechowywania dokumentów wyłącznie przez okres 5 lat. Wskazała, że brak ze strony Poczty Polskiej upomnień o zaległości w opłatach abonamentowych w okresie 5 lat po roku 2012 utwierdziło ją o skutecznym wyrejestrowaniu odbiorników w 2012 r. i braku zadłużenia z tytułu tych opłat. Wierzyciel postanowieniem z 13 lutego 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie z 17 listopada 2022 r oddalenia zarzutu skarżącej. Wyjaśniono, że w elektronicznej bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. odnotowano na dane osobowe skarżącej rejestrację odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, zaś na podstawie rozporządzenia z 25 września 2007 r. przyporządkowany został indywidualny numer identyfikacyjny [...], co skutkowało wnoszeniem opłat abonamentowych do 21 lipca 2009 r. Dowodem potwierdzającym wykazaną okoliczność jest wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A., potwierdzający zarejestrowanie skarżącej jako abonenta w elektronicznej bazie danych, dokonywanie opłat abonamentowych oraz duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z 17 lipca 2008 r. Organ wskazał, że skarżąca nie zaprzecza rejestracji odbiorników a kwestią sporną jest wyrejestrowanie odbiorników w 2012 r. ponieważ skarżąca nie przedstawiła na tą okoliczność dowodu, zaś Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącą formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników w 2012 r. W efekcie wniesionej skargi WSA w Gliwicach uwzględnił skargę – o czym była mowa na wstępie niniejszego uzasadnienia. Mając na względzie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2022.479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) Sąd I instancji wskazał, że zarzuty w toku egzekucji administracyjnej stanowią swoisty środek służący zobowiązanemu, a ich rola sprowadza się do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. W niniejszej sprawie skarżąca zgłosiła zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. Następnie na etapie zażalenia podniosła również zarzut wygaśnięcia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu z 13 lutego 2023 r. wierzyciel utrzymując w mocy własne postanowienie z 17 listopada 2022 r. pozostawił zarzut wygaśnięcia obowiązku bez rozpatrzenia. Organ wyjaśnił, że rozpatrzenie zarzutu skarżącej wygaśnięcia obowiązku w całości lub części z uwagi na przedawnienie roszczeń przez organ drugiej instancji nie można pogodzić z zasadą dwuinstancyjności postępowania określoną w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.259 ze zm., dalej: k.p.a.). Sąd zwrócił uwagę, że prawo do wniesienia zarzutów istnieje na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu, o czym poucza się zobowiązanego stosowanie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., a zatem wierzyciel nieprawidłowo w zaskarżonym postanowieniu pozostawił zarzut wygaśnięcia obowiązku bez rozpatrzenia. Mając to na uwadze – zdaniem Sądu – wierzyciel winien był potraktować zarzut skarżącej jako nowy (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.). W konsekwencji pozostawienie bez rozpatrzenia zarzutu w zaskarżonym postanowieniu narusza art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 66 § 1 k.p.a. W dalszej części motywów wskazano, że wierzyciel prawidłowo oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1, art. 174 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U.2024.935 dalej: p.p.s.a.) wniosła Poczta Polska S.A., a zaskarżając wyrok w całości wniosła "o jego zmianę i oddalenie skargi" ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zażądano także zasądzenia od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i w zw. z art. 66 § 1 k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą wykładnię, co doprowadziło do błędnego uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia wierzyciela z 13 lutego 2023 r. COF.OUR.6375.20675.2022 BY.GJ.ZZ 09061884, jako naruszającego art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w zw. z art. 66 § 1 k.p.a., które to naruszenie zdaniem WSA w Gliwicach, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, przez WSA w Gliwicach, iż pozostawienie bez rozpoznania zarzutu nowego wniesionego przez skarżącą dopiero w zażaleniu, bezpośrednio, do wierzyciela, narusza ww. przepisy i że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdy przy prawidłowej wykładni tych przepisów, WSA w Gliwicach winien dojść do odmiennego wniosku, bowiem organ wobec wniesienia w terminie wynikającym z art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a. przez skarżącą wyłącznie zarzutu nieistnienia obowiązku, był zobowiązany, w tym postępowaniu rozpoznać, tylko i wyłącznie ten zarzut, nie mając żadnych podstaw do rozpoznania zarzutu nowego, czemu dał wyraz wierzyciel w uzasadnieniu uchylonego postanowienia, tym samym wniesienie kolejnego zarzutu bezpośrednio do wierzyciela, nie mogło mieć żadnego skutku, co do wyniku rozstrzygnięcia wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku i również wskazywane przez WSA naruszenie art. 66 k.p.a. przez organ, nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania zażaleniowego, bowiem wskazywana przez WSA konieczność jego zastosowania przez organ dotyczy wyłącznie nowego zarzutu, co do którego wierzyciel nie był obowiązany się wypowiadać w tym postępowaniu i nie wypowiedział się, gdyż sentencja uchylonego przez WSA postanowienia, dotyczy wyłącznie zarzutu nieistnienia obowiązku, gdyż ten zarzut był rozpoznawany przez wierzyciela w utrzymanym w mocy postanowieniu z 17 listopada 2022 r. nr COF.OUR.6375.20675.2022 BY.WD1.P 09061884; 2. art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez pominięcie w jego wykładni wyjaśnienia, co należy rozumieć pod przyjętym w tym przepisie bardzo ogólnym wskazaniem, iż zarzuty można wnosić również po upływie 7 dniowego terminu od dnia doręczenia odpisu wyroku, tj. w jakich jeszcze terminach można wnosić zarzuty, co doprowadziło Sąd do nieprawidłowego przyjęcia, iż nastąpiło naruszenie tego przepisu skutkujące pozbawieniem zobowiązanej możliwością rozpatrzenia nowego zarzutu wniesionego dopiero w zażaleniu, która to wykładnia musiałaby być powiązana z nie zastosowanym przez Sąd art. 33 § 5 u.p.e.a. wskazującym na terminy końcowe wnoszenia zarzutów, a tym samym winna doprowadzić Sąd do całkowicie odmiennego wniosku, iż nie doszło do naruszenia tego przepisu a tym samym nie została pozbawiona skarżąca możliwości rozpatrzenia nowego zarzutu – wygaśnięcia obowiązku; 3. art. 33 § 5 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i tym samym nieprawidłowe przyjęcie, że poprzez naruszenia art. 27 § 1 pkt 9 i art. 66 § 1 k.p.a. wierzyciel pozbawił zobowiązaną możliwości rozpatrzenia nowego zarzutu wygaśnięcia obowiązku, gdzie gdyby Sąd zastosował ten przepis musiałby przyjąć, iż zobowiązana nie utraciła tej możliwości, bowiem zarzuty można wnosić nie tylko w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego ale na różnych etapach postępowania egzekucyjnego aż do upłynięcia terminów końcowych określonych w tym przepisie; 4. art. 35 § 1 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i nierozważenie skutków dla postępowania egzekucyjnego wniesienia przez skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku w terminie 7 dni od doręczenia jej tytułu wykonawczego w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co do braku możliwości zastosowania przez wierzyciela art. 66 § 1 k.p.a. wobec zawieszenia postępowania egzekucyjnego, aż do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy pierwotnie wniesionego zarzutu; 5. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i nieoddalenie skargi skarżącej, skoro skarżąca wniosła w terminie wskazanym w przepisie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wyłącznie jeden zarzut - nieistnienia obowiązku, a tym samym w tym postępowaniu wierzyciel obowiązany był rozpoznać tylko i wyłącznie zarzut nieistnienia obowiązku, co też uczynił i które to rozstrzygnięcie WSA w Gliwicach uznał za w pełni zasadne; 6. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bowiem Sąd nie wyjaśnił w żaden sposób w uzasadnieniu wyroku, wpływu stwierdzonego naruszenia art. 27 § 1 pkt 9 i art. 66 § 1 k.p.a., na wynik sprawy i nie wskazał w jaki sposób naruszenie to mogło doprowadzić do innego rozstrzygnięcia sprawy przez wierzyciela, a tym samym uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów wskazanych w tym przepisie, skoro nie wyjaśnia tak istotnej dla przyjętego rozstrzygnięcia w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sprawy kwestii. W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniesionego środka zaskarżenia. Strona nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1342/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2668/15). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii naruszenia norm prawa procesowego gdyż stosowanie norm materialnych może być oceniane wówczas, kiedy prawidłowo został ustalony stan faktyczny w następstwie niewadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W dalszej kolejności – stosownie do treści argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 1893/14 – wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i sformułowanymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że "gospodarzem" procesu kontrolnego na poziomie sądu kasacyjnego jest autor skargi kasacyjnej; do niego należy wybór podstaw kasacyjnych, wytknięcie stwierdzonych uchybień i określenie ich form. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny w żaden sposób modyfikować, uzupełniać lub poprawiać skargę kasacyjną, której sporządzenie ustawodawca w p.p.s.a. powierzył specjalistom. Nie ulega wątpliwości, że strona podniosła pierwotnie jedynie zarzut nieistnienia obowiązku, który organ prawidłowo ocenił uznając, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Analizując treść wniesionego zażalenia organ II instancji uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymał je w mocy, co zostało zaaprobowane także przez Sąd I instancji (vide treść uzasadnienia wyroku). Z ustaleń Sądu wynika, że strona – na etapie zażalenia – podniosła dodatkowo zarzut wygaśnięcia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., co – z oczywistych względów – zdaniem organu II instancji nie można pogodzić z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wobec czego pozostawił ten zarzut bez rozpatrzenia. Takie rozstrzygnięcie – uwzględniające tryb wnoszenia zarzutów i ich ocenę z uwzględnieniem kształtu regulacji dotyczących modelu postępowania zażaleniowego – winno pozostawać pod ochroną Sądu I instancji, a zarazem skutkować oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a. Należy jednocześnie dostrzec, że pozostawienie bez rozpoznania nowego zarzutu nie oznacza, iż nie zostanie on oceniony, kiedy trafi do organu właściwego w tej sprawie (art. 66 § 1 k.p.a.). Reasumując, niewątpliwie skarga kasacyjna – z uwzględnieniem treści wszystkich stawianych zarzutów – zasługuje na uwzględnienie. W identycznej sytuacji orzekł w wyroku WSA w Gliwicach wyrokiem z 25 października 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 359/22 stwierdzając m.in. "Skarżący złożył zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. – nieistnienia obowiązku. Zaznaczyć przy tym należy, że pomimo zmiany treści art. 27 § 1 pkt 9 oraz wprowadzenia do u.p.e.a. art. 33 § 5 regulującego ostateczny termin do wniesienia zarzutów, sformułowany przez zobowiązanego zarzut w piśmie inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie był wiążący dla organów. Podnoszone następnie w zażaleniu oraz skardze kwestie, a wykraczające poza pierwotnie sformułowany zarzut nie wymagały od organu konieczności wypowiedzenia się ponad pierwotnie podnoszoną kwestię." Takie więc działanie wierzyciela nie może być uznane za naruszające art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., gdyż nie tamuje możliwości wniesienia tego zarzutu przez Skarżącą do organu egzekucyjnego, bowiem należy wskazać, iż art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., stanowiący m.in. iż zarzuty można wnosić również po upływie 7-dniowego terminu w nim przewidzianego, samodzielnie nie wskazuje dalszych terminów do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, lecz czyni to dopiero art. 33 § 5 u.p.e.a., który to przepis nie został zastosowany w niniejszej sprawie przez Sąd. Nie czyniąc tego ewidentnie zapis ten naruszył, bowiem to właśnie ten przepis określa terminy końcowe do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjny. Z art. 33 § 5 u.p.e.a., wynika jednoznacznie, iż obecnie zarzuty zobowiązany może wnosić na każdym etapie postępowania egzekucyjnego, jednak nie później niż w terminach końcowych tam określonych, czyli najpóźniej do 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Z interpretacji treści art. 33 § 5 u.p.e.a. wynika, że skarżąca nie została pozbawiona możliwości rozpatrzenia zarzutu- wygaśnięcia obowiązku, bowiem może go wnieść do organu egzekucyjnego, skoro zarzuty mogą być wnoszone na każdym etapie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, do upływu określonych w powołanym przepisie terminów końcowych. Ponadto należy wskazać, że przepis art. 66 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości, co też organ uczynił rozpoznając wiążący go zarzut nieistnienia obowiązku, pozostawiając bez merytorycznego rozpoznania nowy zarzut. Mając na uwadze powyższe – stosownie do treści art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 203 pkt 2 p.p.s.a.