I GZ 292/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 404/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu do skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w Ł. na czynność Starosty Tczewskiego w przedmiocie wypłaty dotacji oświatowej postanawia: 1. umorzyć postępowanie zażaleniowe; 2. zwrócić A. Sp. z o.o. w Ł. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 404/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w Ł. (skarżąca, Spółka) na czynność Starosty Tczewskiego (organ) w przedmiocie wypłaty dotacji oświatowej; w pkt 1/ odrzucił skargę; w pkt 2/ zwrócił skarżącej Spółce uiszczony wpis sądowy od skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Spółka zaskarżyła czynność w postaci wypłaty dotacji oświatowej w zaniżonej wysokości. Zaskarżona czynność przekazania dotacji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 754, dalej: u.f.z.o) i art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) i jako taka poddana jest kognicji sądów administracyjnych. Sąd I instancji przytoczył m.in. treść art. 53 § 2 p.p.s.a., w myśl którego jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (...). Sąd I instancji stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wyjaśnił, że wypłata dotacji w formie przelewu dokonanego na rachunek bankowy Spółki miała miejsce w dniu 12 grudnia 2024 r. Był to zatem dzień, w którym skarżąca Spółka powzięła wiedzę o dokonaniu przez organ czynności polegającej na wypłacie środków należnych z tytułu dotacji oświatowej, o wypłatę których strona wnosiła. W związku z powyższym od tej daty należało liczyć trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi co oznacza, że kończył on swój bieg 11 stycznia 2025 r. Biorąc pod uwagę, że termin ten kończył swój bieg w sobotę, za ostatni dzień terminu, w którym dopuszczalne było wniesienie skargi do sądu należało uznać, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., dzień 13 stycznia 2025 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 13 kwietnia 2025 r., kiedy to nadano przesyłkę poleconą zawierającą ten środek zaskarżenia, a zatem z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg z dniem 20 marca 2025 r., w którym Spółka otrzymała pismo organu z dnia 3 marca 2025 r., wskazujące na przyczynę odmowy wypłaty kwoty dotacji. W ocenie Sądu, takie stanowisko stoi w sprzeczności z art. 53 § 2 p.p.s.a., który wyraźnie określa początek biegu terminu do wniesienia skargi na dzień, w którym strona faktycznie dowiedziała się o podjęciu czynności, a nie dzień, w którym uzyskała informację o przyczynach stanowiących podstawę wypłaty dotacji w zaniżonej wysokości. Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo wskazał, że skoro przedmiotem zaskarżenia skarżąca uczyniła konkretną czynność organu, to istotne – z punktu widzenia art. 53 § 2 p.p.s.a. – jest wyłącznie ustalenie dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o jej dokonaniu. W ocenie Sądu I instancji, przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest konkretna czynność organu, tj. czynność wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej. Datę tego zdarzenia wiązać należy z określonym w art. 34 u.f.z.o. sposobem wypłaty dotacji tj. wpłatą na rachunek bankowy, i ta okoliczność wyznacza początek biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Bez wpływu na ocenę zachowania terminu do wniesienia skargi pozostaje fakt, że po otrzymaniu środków pieniężnych, skarżąca Spółka kierowała do organu pismo z prośbą o wyjaśnienie przyczyn wypłaty dotacji w zaniżonej wysokości oraz to, że uzyskała w tym przedmiocie odpowiedź organu. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła zażalenia na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, w postaci naruszenia: a) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uprawniające do odrzucenia skargi, gdyż została ona wniesiona w przewidzianym przepisami terminie, tj. w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności; b) art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż wniesienie skargi nastąpiło z winy skarżącej z przekroczeniem ustawowego terminu, w sytuacji, gdy skarżąca nie miała wiedzy na temat wypłaty dotacji w zaniżonej wysokości oraz powodów takiego stanu rzeczy, aż do dnia 20 marca 2025 r., kiedy to doręczone zostało jej pismo Starosty Tczewskiego datowane na dzień 3 marca 2025 r., znak ED.4331.5.2025 z treści, którego wynika odmowa wypłaty dotacji oświatowej; 2) przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, w postaci naruszenia art. 47 u.f.z.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z nieprawidłowego przyjęcia, że zaskarżona czynność polegająca na niewypłaceniu pełnej kwoty dotacji jest czynnością w celu ustalenia lub przekazania dotacji, będącej czynnością z zakresu administracji publicznej określonej w treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy czynność polegająca na samej tylko wypłacie (przelaniu) środków pieniężnych wynikających z dotacji nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jego petitum. Pismem procesowym z dnia 11 sierpnia 2025 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego: 13 sierpnia 2025 r.), wnosząca zażalenie Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek m.in. o "umorzenie postępowania na skutek uznania organu", na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniosła, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego doszło do zmiany stanowiska organu, poprzez uznanie przez organ żądania objętego przedmiotową skargą i dokonanie wypłaty wskazanej w skardze kwoty dotacji. W związku z powyższym, złożenie niniejszego wniosku o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego jawi się jako konieczne i uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, zaś w myśl art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpatrywanej sprawie zaszła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W przedmiotowej sprawie przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Skoro przedmiot zaskarżenia przestał istnieć to stwierdzić należy, że postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało je umorzyć. Merytoryczne rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia okazało się więc bezprzedmiotowe. Zainicjowane przez wnoszącą zażalenie Spółkę postępowanie zażaleniowe podlegało umorzeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.