I OSK 1159/24

Dnia 7 sierpnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2228/22 o odrzuceniu skargi A.J., M.S., R.J., I.S., S.C., J.C., B.K., M.B., M.B.1, M.O., A.R., K.M., A.S. i A.J.1 jako kuratora spadku po S.M. i W.K., na pismo Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 13 lipca 2022r., nr DO-IV.7613.24.2021.AD w przedmiocie informacji o umorzeniu postępowania z mocy prawa postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2228/22, odrzucił skargę A. J., M. S., R. J, I. S., S. C., J. C., B. K., M. B., M. B., M. O., A. R., K. M., A. S. i A. J. jako kuratora spadku po S. M. i W. K. na pismo Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 13 lipca 2022r., nr DO-IV.7613.24.2021.AD, w przedmiocie informacji o umorzeniu postępowania z mocy prawa. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podano, że skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Sąd – przytaczając brzmienie art. 3 § 1 i art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 – dalej "p.p.s.a") – uznał, że skarga na pismo Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 13 lipca 2022 r., nr DO-IV.7613.24.2021.AD w przedmiocie informacji o umorzeniu postępowania z mocy prawa, nie mieści się w katalogu spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 w/w ustawy. Wobec tego Sąd stwierdził, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożyła A. J., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o: a) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, b) stwierdzenie, że pismo Ministerstwa Rozwoju i Technologii z dnia 13 lipca 2022 r. informujące o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności zarządzenia 220 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 4 grudnia 1957 r. w sprawie zmiany przymusowego zarządcy państwowego nad przedsiębiorstwem [...], nie mogło wywołać skutku prawnego w postaci umorzenia postępowania, gdyż takiej procedury nie przewiduje Kodeks postępowania administracyjnego, ani ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie K.p.a., c) uznanie w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że zaistniały przesłanki prawne do wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a., d) rozpoznanie sprawy na rozprawie, e) zasądzenie kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez uznanie, że przedmiot skargi nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych, a mianowicie art. 3 § 2, art. 3 § 2a i art. 3 § 3 p.p.s.a. i poprzez uznanie, że pismo Ministerstwa Rozwoju i Technologii z dnia 13 lipca 2022 r., nr DO-iV.7613.24.2021.AD, informujące o umorzeniu postępowania administracyjnego z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. (DZ.U. z 2021 r., poz. 1491) w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia 220 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 4 grudnia 1957 r. (ORL-ZP-66/57), w sprawie zmiany przymusowego zarządcy państwowego nad przedsiębiorstwem [...], nie podlega kontroli Sądów Administracyjnych, co narusza w szczególności art. 1 p.p.s.a., 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): 1) poprzez pominięcie dowodów, które potwierdzają, że nie doręczono zarządzenia 220 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 4 grudnia 1957 r. w sprawie zmiany przymusowego zarządcy państwowego nad przedsiębiorstwem [...] uprawnionym podmiotom, tj. siedmiu współwłaścicielom nieruchomości, względnie ich spadkobiercom, czym naruszono przepis art. 80 ust. 2 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22.03.1928 r. (Dz. U. z 1928 Nr 36, poz. 341), 2) poprzez pominięcie dowodów, które potwierdzają, że nie zawiadomiono powyższych uprawnionych podmiotów o wszczęciu z urzędu przez ówczesny organ administracji publicznej postępowania administracyjnego mającego na celu zmianę przymusowego zarządcy państwowego nad przedsiębiorstwem [...], czym naruszono przepis art. 22 ust. 1 i art. 23 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. (Dz. U. z 1928 Nr 36, poz. 341), 3) poprzez zaniechanie ustalenia przez Sąd, dlaczego Ministerstwo Rozwoju i Technologii nie przeprowadziło badania dowodów pod kątem spełnienia się, czy też nie, przesłanki z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie K.p.a., co było zaniechaniem dokonania oceny, czy istniała podstawa prawna do umorzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego z mocy prawa w oparciu o art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., co w istotny sposób naruszyło przepisy o postępowaniu dowodowym i o decyzjach administracyjnych w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czym naruszono przepisy od art. 75 do art. 81a K.p.a. oraz przepis art. 106 § 3 K.p.a., 4) poprzez błędne ustalenie w sentencji postanowienia z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2228/22, że skarżąca A. J. pełni funkcję kuratora spadku po S. M. i po W. M., podczas gdy skarżąca ustanowiona została w dniu 21 lipca 2021 r. przez Sąd Rejonowy w Szydłowcu kuratorem spadku po S. M. (sygn. akt I Ns 315/20) i w dniu 25 listopada 2021 r. przez Sąd Rejonowy w Otwocku kuratorem spadku po W. K. (sygn. akt I Ns 372/21), co potwierdza, że WSA w Warszawie nie zapoznał się w ogóle z materiałem dowodowym sprawy i powielił całkowicie na zasadzie "kopiuj wklej" postanowienie WSA w Warszawie wydane w dniu 14 czerwca 2023 r., w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1889/22, od której to sprawy również została złożona skarga kasacyjna z dnia 1 sierpnia 2023 r., z datą nadania pocztowego w dniu 2 sierpnia 2023 r., 5) poprzez brak merytorycznego odniesienia się do stanu faktycznego i prawnego skargi w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2228/22 i ograniczenie się Sądu do niedopuszczalnej praktyki powielania sentencji i uzasadnień postanowień na zasadzie "kopiuj wklej", włącznie z merytorycznym błędem dotyczącym kuratora spadku po nieistniejącym współwłaścicielu nieruchomości, oznaczonym w sentencji postanowienia jako W. M. Identycznie jak w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1889/22, 6) poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a., polegające na oparciu przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii umorzenia postępowania administracyjnego na art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie K.p.a., który budzi uzasadnione wątpliwości, co do jego zgodności z Konstytucją RP, w szczególności z art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, którego fundamentalną zasadą jest zasada nie działania prawa wstecz oraz art. 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu administracji publicznej, zaś jakakolwiek ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw, podczas gdy kwestionowany przepis ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. uniemożliwia uzyskanie prejudykatu w rozumieniu art. 417 § 1 K.c. i tym samym zamyka drogę sądową do dochodzenia słusznych roszczeń. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że w zaskarżonym postanowieniu Sąd nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów podniesionych w treści skargi. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, mając dowody w sprawie na niezaistnienie przesłanki z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., WSA w Warszawie nie miał prawa odrzucić skargi, lecz powinien stwierdzić, czy organ administracji publicznej miał prawo umorzyć postępowanie administracyjne z mocy prawa i to w formie pisemnej informacji nie przewidzianej w K.p.a. Wskazano, że uznając – wbrew złożonym zarzutom i dowodom – że sprawa dotycząca ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, WSA w Warszawie uchylił się od rozpoznania sprawy do czego jest zobowiązany na mocy przepisu art. 1 p.p.s.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd powinien stwierdzić, że pismo informacyjne nie może stanowić o umorzeniu postępowania administracyjnego z mocy prawa, gdyż forma taka nie jest przewidziana w K.p.a. Podkreślono, że postanowienie Sądu odrzucające skargę pozbawia stronę skarżącą ochrony sądowej przed bezprawnym nadużyciem prawa przez organ administracji publicznej. Wskazano, że niezaskarżalnym według Ministerstwa Rozwoju i Technologii oraz WSA w Warszawie pismem informacyjnym można doprowadzić do umorzenia z mocy prawa każdej sprawy administracyjnej ignorując zgromadzony materiał dowodowy sprawy i prawa stron. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, przyjęcie tej logiki interpretacji przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie K.p.a., powodowałoby, iż organ administracji publicznej miałby nieograniczone prawo do sporządzenia dla każdej sprawy informacji, od której nie przysługiwałoby żadne zaskarżenie. Podniesiono, że niniejsza sprawa różni się od wszystkich innych w kraju, jest niepowtarzalna, gdyż z jednej strony są dwa tytuły prawne, które przysługiwały przodkom, a które obecnie przysługują stronom postępowania, jako spadkobiercom, a ponadto w sprawie tej zapadły już dwa prawomocne wyroki WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 944/14 i NSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1511/15, które potwierdzają prawa stron do żądania stwierdzenia nieważności wydanych trzech decyzji administracyjnych wobec przedmiotowych [...]. Podano, że obydwa wyroki nałożyły na organ administracji państwowej obowiązek każdorazowego uwzględniana przy dokonywaniu rozstrzygnięć w tej sprawie podwójnego statusu stron. Wskazano, że piśmiennictwo prawnicze zwraca uwagę na niekonstytucyjność ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., a także niedopuszczalną praktykę wydawania przez organy administracji publicznej pism informacyjnych o umorzeniu postępowania administracyjnego z mocy prawa zamiast wydania decyzji administracyjnej. Podniesiono także merytoryczne kwestie związane ze sprawą. Wskazano, że ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. w sposób oczywisty dotknęła spadkobierców dawnych siedmiu współwłaścicieli nieruchomości [...]. W przypadku skarżącej dotyczy to praw spadkowych po dziadku B. S. Zaznaczono, że pozbawienie spadkobierców prawa domagania się stwierdzenia nieważności zarządzenia 220 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 4 grudnia 1957 r. w sprawie zmiany przymusowego zarządcy państwowego nad przedsiębiorstwem [...], wydanego z rażącym naruszeniem prawa w stosunku do nieruchomości stanowiących prywatne mienie przodków, jest pozbawieniem spadkobierców, prawa do sprawiedliwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego Sądu, co gwarantuje art. 45 § 1 Konstytucji RP. Naruszone też zostały inne podstawowe prawa obywatelskie, o których mowa w art. 2, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się do wniosku strony o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie należy podkreślić, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi tego rodzaju postanowienie, a Sąd nie jest związany w tym zakresie wnioskiem strony, uwzględniając zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 p.p.s.a.), ponadto z uwagi na występujący w sprawie jedynie problem prawny, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z dyspozycją art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występują. Powyższe oznacza, że wskazane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który nie bada całokształtu sprawy, a ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przeprowadzona zaś w tych granicach kontrola nie daje podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Istota sprawy koncentruje się na ocenie dopuszczalności skargi na pismo organu informujące o umorzeniu postępowania administracyjnego z mocy prawa. Sąd I instancji uznał bowiem, że zaskarżone pismo organu nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych właściwości rzeczowej sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 i 2a p.p.s.a., brak jest również przepisów szczególnych, które dopuszczałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną po myśli art. 3 § 3 p.p.s.a. W jego ocenie zaskarżone pismo ma charakter wyłącznie informacyjny, nie jest decyzją ani postanowieniem, nie stanowi także aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wobec czego skargę należało odrzucić. Wskazać należy, że kontrola działalności administracji publicznej podejmowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.) oraz inne niż określone w punktach 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto, jak stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przytoczone powyżej przepisy wyznaczają zatem zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny w trakcie wykonywania kontroli administracji publicznej zobowiązany jest ustalić, czy zaskarżony akt podjęty przez organ administracji mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Oceniając zakres przedmiotowy wniesionej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że pismo Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 13 lipca 2022 r. informujące o umorzeniu postępowania z mocy prawa nie należy do żadnej z kategorii spraw wskazanych w powołanych przepisach, a zatem wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. W szczególności wskazane pismo organu nie jest decyzją, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., ani innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a., które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Aby określić uprawnienia bądź obowiązki strony organ był zobligowany wydać akt będący decyzją administracyjną, na mocy którego strony będą mogły dochodzić dalszych swoich praw. Należy w tym miejscu przypomnieć, że w polskim systemie prawnym decyzja administracyjna to orzeczenie organu administracji publicznej, indywidualny akt administracyjny wydawany w postępowaniu administracyjnym, rozstrzygający sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończący postępowanie w danej instancji. Decyzja administracyjna musi zawierać w szczególności: oznaczenie organu administracji publicznej; datę wydania; oznaczenie strony lub stron; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne; pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika upoważnionego do wydania decyzji; w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego – pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają charakter stały, (...) - art. 107 § 1 K.p.a. Takich cech i tym samym praw nie zapewnia zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491 – dalej "ustawa zmieniająca"), postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Należy zauważyć, że art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej K.p.a., w żadnej części dyspozycji nie zwalnia organu z obowiązku wydania aktu o mocy deklaratoryjnej. Zatem, umorzenie postępowania, w oparciu o art. 105 K.p.a. każdorazowo, bez względu na przyczynę, o ile zaistnieją przesłanki prawem przewidziane, winno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Podobnie jak rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności, każdorazowo winno zakończyć się wydaniem jednej z przewidzianych ustawą Kodeks postępowania administracyjnego decyzji. Wobec powyższego należy uznać, że Sąd I instancji nie mógł stwierdzić, iż sprawa dotycząca kontroli wskazanego pisma mieści się w katalogu spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych i dokonać merytorycznego rozpatrzenia skargi. Zaskarżone pismo ma bowiem charakter wyłącznie informacyjny o obowiązującym stanie prawnym, o czym świadczy forma zwrócenia się do stron: "Szanowni Państwo, informuję, że postępowanie (...) uległo umorzeniu z mocy prawa". Przyjęta konstrukcja pisma nie wykazuje cech władczości, znamiennych dla decyzji, a jednocześnie nie sposób zakwalifikować pisma jako czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia postępowania musi zapaść w formie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Skarżący kasacyjnie słusznie podnosi, że brak decyzji administracyjnej stwierdzającej umorzenie postępowania administracyjnego w rzeczywistości pozbawiałby stronę możliwości poddania rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu administracyjnym kontroli sądowoadministracyjnej, co godziłoby w jej podstawowe prawo – prawo do sądu, niemniej jednak należy podkreślić, że informacyjny charakter pisma organu nie zamyka postępowania w sprawie. Forma decyzji o umorzeniu postępowania głównego jest wspólna dla wszystkich kodeksowych podstaw tej instytucji – tak ogólnych, jak i szczególnych, a zasada ta nie doznaje ograniczeń. Zatem poinformowanie strony w trybie art. 9 K.p.a., że postępowanie administracyjne (nieważnościowe) uległo umorzeniu z mocy prawa 16 września 2021 r., tj. po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy zmieniającej, było niewystarczające. Zwrot: "Postępowanie administracyjne... umarza się z mocy prawa", o jakim mowa w art. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej, wymaga bowiem potwierdzenia odpowiednim aktem – decyzją administracyjną lub wyrokiem sądu opartym na art. 145 § 3 p.p.s.a., czego wymagają względy pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego. Wobec tego należy stwierdzić, że organ nadzorczy winien był wydać decyzję deklaratoryjną stwierdzającą umorzenie postępowania nieważnościowego, jeżeli uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, a strona niezadowolona z takiej decyzji winna mieć prawo do jej kontroli w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Skarżący może więc rozważyć wniesienie skargi na bezczynność w tej materii i w ten sposób doprowadzić do zweryfikowania stanowiska organu odnośnie umorzenia postępowania z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, zarówno przez organ wyższego stopnia, jak i przez sąd administracyjny. Wobec tego należy stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieprawidłowości odrzucenia skargi są nieuzasadnione. Odnośnie zaś błędu w oznaczeniu strony skarżącej w zaskarżonym postanowieniu, co podnoszono w skardze kasacyjnej, należy wskazać, że "błąd" ten stanowił w istocie oczywistą omyłkę pisarską, która została sprostowana postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 7 września 2023r., poprzez wpisanie zamiast błędnego, oznaczenia strony skarżącej: "W. M.", prawidłowego jej oznaczenia: "W. K.". Zażalenie A. J. na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2024 r., sygn. akt I OZ 52/24. W okolicznościach niniejszej sprawy uznać zatem należy, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.