I OSK 1276/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A.C., A.D., L.C. i M.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.C., A.D., L.C. i M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 18 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 1630/24 w sprawie ze skargi A.C., A.D., L.C. i M.C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 8 listopada 2024 r. nr N-I.7581.2.27.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 18 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 1630/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.C., A.D., L.C. i M.C. (dalej skarżący) na decyzję Wojewody Podkarpackiego (dalej: organ) z 8 listopada 2024 r., nr N-I.7581.2.27.2024, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, oddalił skargę. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, sporządzonej przez radcę prawnego, skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nadto wskazać należy, że art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1145, dalej: u.g.n.) zawiera regulację szczególną, w myśl której w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a – a więc m.in. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wydawanych na podstawie art. 124 ustawy – wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Jak długo wywołuje skutki postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, określa z kolei art. 61 § 6 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z 13 grudnia 2024 r. Wojewoda Podkarpacki, z uwagi na fakt, że na decyzję z 8 listopada 2024 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości została wniesiona skarga, na podstawie art. 9 u.g.n. wstrzymał z urzędu jej wykonanie do czasu zakończenia sprawy przez sąd administracyjny. Z kolei zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 18 marca 2025 r. oddalający skargę nie jest prawomocny, co w świetle art. 61 § 6 p.p.s.a. powoduje, że skutki udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej przez organ (art. 61 § 2 p.p.s.a.) rozciągają się również na etap kasacyjny postępowania sądowego. Konkluzja ta wynika wprost z art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2021 r., I OSK 2554/20). Tym samym ocena, czy wykonanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody Podkarpackiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty Rzeszowskiego z 24 września 2024 r., znak GN.6821.1.19.2024 może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 p.p.s.a.), jest bezprzedmiotowa, gdyż zaskarżona decyzja pozostaje nadal wstrzymana na podstawie rozstrzygnięcia organu administracyjnego. Skarżący dalej korzystają z udzielonej im ochrony tymczasowej. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.