I OZ 554/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.S. i L.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 25/25 odrzucające skargę D.S. i L.S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z 7 listopada 2024 r., znak GN-V.7536.31a.2024.KH w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 4 czerwca 2025 r. , sygn. akt II SA/Lu 25/25, odrzucił skargę D.S. i L.S. (dalej "skarżący") na decyzję Wojewody Lubelskiego z 7 listopada 2024 r., znak: GN-V.7536.31a.2024.KH w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z 29 kwietnia 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi lub jego uwierzytelnionego odpisu oraz uiszczenie wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie wpłacono żądaną kwotę wpisu, jednak nie usunięto pozostałych braków. Sąd I instancji podkreślił, że nadesłane pełnomocnictwo upoważnia do reprezentowania T.S., nie zaś L.S., a pełnomocnictwo udzielone przez D.S. nie obejmuje upoważnienia do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, zastępowani przez adwokata. Zarzucili błędne ustalenie zakresu i charakteru udzielonych pełnomocnictw, a w konsekwencji niezasadne, z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucenie skargi. W ocenie skarżących złożone przez pełnomocnika pełnomocnictwa uzupełniły braki wniesionych skarg. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."), strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 in principio p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny. Pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu (art. 36 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Obowiązek dołączenia pełnomocnictwa wynika także z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., który stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dniu, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który ustanawia rygor odrzucenia skargi, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że nie uzupełniono braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa. W wyznaczonym terminie złożono dwa pełnomocnictwa, jedno udzielone przez D.S. (k. 46), zaś drugie przez T.S. (k. 45). Nie nadesłano więc pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania L.S. Z kolei przedłożone pełnomocnictwo udzielone przez D.S. obejmowało wyłącznie upoważnienie do reprezentowania skarżącej "w postępowaniach: administracyjnym i cywilnym nieprocesowym i procesowym przed sądem I i II instancji i wszystkimi organami postępowania, a także przed wszystkimi podmiotami biorącymi udział w ww postępowaniach (...)". Rację ma zatem Sąd I instancji, że pełnomocnictwo to nie obejmowało upoważnienia do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, które nie jest ani postępowaniem administracyjnym, ani cywilnym (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2025 r., I OZ 369/25). Tak więc na gruncie niniejszej sprawy skarżącym umożliwiono uzupełnienie braków formalnych skargi, jednak z takiej możliwości nie skorzystali w odpowiedni sposób – czynności podejmowane przez pełnomocnika obciążają stronę, w imieniu której działa. Nie złożenie zatem pełnomocnictwa (w odniesieniu do skarżącego L.S.), jak i złożenie nieprawidłowego pełnomocnictwa (w odniesieniu do skarżącej D.S.), musiało skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z przedstawionych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.