I OSK 1299/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. O. i J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2103/20 w sprawie ze skargi B. O. i J. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2021 r., I SA/Wa 2103/20 oddalił skargę B.O. i J.O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2020 r. nr 1975/2020 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia 30 stycznia 2006 r. nr 74/2006 Wójt Gminy [...] zatwierdził, na wniosek właścicieli nieruchomości – B.O. i J.O., podział nieruchomości oznaczonej, jako działka nr [...], obręb [...], gm. [...] Powyższą decyzją wydzielono m.in. działkę nr [...]. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 29 listopada 2004 r. ww. działka nr [...] została przeznaczona pod drogę publiczną – drogę gminną. Decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna 2 marca 2006 r. Następnie decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 15 lutego 2006 r. zmieniono ww. decyzję przez zmianę treści pkt 2. w zakresie postanowienia dotyczącego kwoty odszkodowania za ww. działkę drogową, przez jego usunięcie oraz dodano rozstrzygnięcie nadające decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt administracyjnych sprawy wynika także, że 10 marca 2008 r. przeprowadzono rokowania w kwestii uzgodnienia kwoty odszkodowania za ww. działkę wydzieloną pod drogę publiczną. Strony rokowań nie doszły do porozumienia. W takiej sytuacji decyzją z dnia 14 maja 2007 r. Starosta Pruszkowski, na podstawie sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego z 12 grudnia 2006 r., ustalił odszkodowanie za wydzieloną pod drogę gminną działkę nr [...] w wysokości 249.623 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 2 sierpnia 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego przeprowadzenie rokowań pomiędzy Wójtem Gminy [...], a J.O. i B.O. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Starosta Pruszkowski decyzją z dnia 16 lutego 2009 r. ustalił odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w wysokości 381.655 zł. W wyniku kolejnego odwołania B.O. i J.O., Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 10 lipca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Pruszkowskiego. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r., I SA/Wa 1559/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pruszkowskiego z dnia 16 lutego 2009 r., wskazując na uchybienia w przyjętym do ustalenia wysokości odszkodowania operacie szacunkowym w zakresie błędnej wykładni ówcześnie obowiązującego § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U.2004.207.2109 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie". W ponownie prowadzonym przez Starostę Pruszkowskiego postępowaniu, zlecono wykonanie nowego operatu szacunkowego innemu rzeczoznawcy majątkowemu. Następnie przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem stron i rzeczoznawcy. Podczas rozprawy J.O. zakwestionował przyjętą wycenę nieruchomości w kwocie 561.550 zł uznając, że jest zaniżona. Od wydanej na podstawie operatu decyzji Starosty Pruszkowskiego z dnia 27 października 2010 r. odwołanie złożyli B.O. i J.O. żądając jej zmiany i przyznania odszkodowania w wysokości 839.641 zł. Odwołujący się zarzucili ustalenie zaniżonego odszkodowania oraz niezastosowanie się do zaleceń zawartych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2009 r. Decyzję Starosty Pruszkowskiego zakwestionował także Wójt Gminy [...]. W konsekwencji, decyzja Starosty Pruszkowskiego z dnia 27 października 2010 r. została uchylona decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 maja 2011 r. nr 1237/2011 z uwagi na stwierdzone przez organ odwoławczy nieprawidłowości w operacie szacunkowym będącym podstawą jej wydania i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego oraz po uwzględnieniu zaleceń Wojewody, organ I instancji zlecił wykonanie nowego operatu szacunkowego. Operat ten sporządzono 26 czerwca 2012 r., a następnie, po uwzględnieniu zastrzeżeń, skorygowano operatem z 26 stycznia 2013 r. wykonanym przez rzeczoznawcę majątkowego K.S. W oparciu o ten operat szacunkowy Starosta Pruszkowski wydał decyzję z dnia 22 maja 2013 r. ustalającą odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod drogę na kwotę 462.112 zł. Odwołanie od tej decyzji złożyli B.O. i J.O. wskazując, iż w sprawie doszło do podobnych uchybień proceduralnych, jak we wcześniej wydanych decyzjach. Powyższą decyzję Starosty Pruszkowskiego zaskarżył również Wójt Gminy [...], powołując się na nieprawidłowości w operacie szacunkowym. Decyzja Starosty Pruszkowskiego z dnia 22 maja 2013 r. została uchylona decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 stycznia 2014 r. z powodu stwierdzenia nieprawidłowości w sporządzonym operacie szacunkowym. Decyzję tę zaskarżono skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., I SA/Wa 1007/14 oddalił skargę B.O. i J.O. Następnie, w postępowaniu wszczętym skargą kasacyjną ww. skarżących, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie, w związku z cofnięciem środka zaskarżenia vide: postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2015 r., I OSK 1188/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W konsekwencji powyższego, Starosta Pruszkowski prowadząc ponownie postępowanie zlecił wykonanie kolejnego operatu szacunkowego. Pismem z 21 lipca 2017 r. B.O. i J.O. złożyli wniosek o przeprowadzenie dowodu z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego M.S. oraz o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z jej udziałem. Wobec negatywnej oceny przedłożonego operatu szacunkowego, Starosta Pruszkowski zlecił wykonanie nowego operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowemu R.S., który opinią z 10 lipca 2017 r. ustalił wartość szacowanej nieruchomości na kwotę 256.100 zł. Decyzją z dnia 31 stycznia 2018 r. Starosta Pruszkowski, w oparciu o ww. operat szacunkowy ustalił odszkodowanie we wskazanej w nim wysokości. Od powyższego aktu odwołanie złożyli B.O. i J.O., wnosząc o jego zmianę przez przyznanie im słusznego odszkodowania w wysokości odpowiadającej rynkowej wartości wydzielonej pod drogę nieruchomości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 29 czerwca 2018 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temuż organowi, wskazując na sprzeczność badanego operatu z regulacją prawną obowiązującą w zakresie szacowania nieruchomości. Następnie wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r., IV SA/Wa 3055/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw od ww. decyzji Wojewody Mazowieckiego. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta Pruszkowski zlecił wykonanie operatu szacunkowego kolejnemu rzeczoznawcy majątkowemu. Ponieważ prawidłowość sporządzonego wówczas operatu szacunkowego z 5 lutego 2019 r. została zakwestionowana przez B.O. i J.O., Starosta Pruszkowski wystąpił do Warszawskiej Federacji Rzeczoznawców Majątkowych o dokonanie oceny sporządzonego operatu szacunkowego, a następnie decyzją z dnia 31 października 2019 r. organ ten ustalił na rzecz J.O. i B.O., odszkodowanie z tytułu nabycia przedmiotowej nieruchomości drogowej na kwotę 289.737 zł. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli B.O. i J.O. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania i wskazując na konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy polegający na ustaleniu rzeczywistej rynkowej wartości wywłaszczonej nieruchomości, co w ich ocenie, posiada kluczowy wpływ dla jej wynik. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 25 czerwca 2020 r. uznał, że kwestionowana decyzja Starosty Pruszkowskiego z dnia 31 października 2019 r. odpowiada prawu i utrzymał ją w mocy. Skargę od ww. decyzji Wojewody złożyli B.O. i J.O. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2021 r. oddalił skargę B.O. i J.O. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki i Starosta Pruszkowski prawidłowo uznali, że przedmiotowy operat szacunkowy był zgodnym z prawem i wiarygodnym dowodem, na podstawie którego można było ustalić odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość drogową. Analiza ww. operatu szacunkowego, zdaniem Sądu I instancji, wskazuje, że biegła T.S. prawidłowo określiła przedmiot wyceny, tj. działkę nr [...] o powierzchni 2.063 m2, nabytą pod drogę publiczną – projektowaną drogę gminną w obrębie wsi [...] w Gminie [...]. Prawidłowo określiła także cel wyceny, tj. określenie wartości nieruchomości gruntowej wraz z nasadzeniami dla potrzeb ustalenia odszkodowania, zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2020.1990 ze zm.), dalej jako "u.g.n.". W sposób uwzględniający § 3 i § 36 ust. 4 w związku z ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, biegła określiła w operacie właściwy lokalny rynek nieruchomości drogowych oraz okres badania cen na tym rynku, tj. lata 2017 – 2018. Dokonała także analizy i charakterystyki tegoż rynku ograniczając się do terenów wiejskich i niezurbanizowanych, skoro wyceniana działka niezabudowana na dzień wydania decyzji podziałowej miała planistycznie przeznaczenie drogowe (droga publiczna, dojazdowa), była położona na terenie wsi, a nie na terenie miejskim, zaś faktycznie użytkowana była jako nieurządzona droga, zagospodarowana jako teren zieleni nieurządzonej (porośnięty trawą i 5 drzewami). Sąd I instancji zwrócił także uwagę, iż operat szacunkowy wyraźnie wskazuje, że lokalny rynek nieruchomości drogowych pozostawał słabo rozwinięty, a po jego rozszerzeniu na ościenne powiaty, możliwe było znalezienie 12 transakcji podobnymi nieruchomościami drogowymi. Ceny transakcyjne na tak określonym rynku kształtowały się w przedziale od 75,42 do 176,33 zł za 1m2, a cena średnia wyniosła 101,63 zł za 1 m2. Z grupy 18 transakcji odnalezionych na tak wyznaczonym rynku biegła odrzuciła transakcja: zawarte w okresie przekraczającym 2 lata, transakcje nieruchomościami najbardziej skrajnymi cenowo oraz transakcje uznane za niepodobne do celu wyceny. Sąd I instancji skonstatował przy tym, że powyższe stanowisko biegłej uwzględniało opinię Zespołu Oceniającego [...] nr KA/07/2019. Dalej Sąd I instancji zauważył, że operat szacunkowy wskazuje cechy mające wpływ na wartość nieruchomości niezabudowanych w segmencie drogowym na badanym terenie i w tym zakresie wymienia przede wszystkim: lokalizację nieruchomości (wzrost cen ma związek z malejącą odległością nieruchomości od Warszawy i miast oraz z położeniem przy głównych arteriach komunikacyjnych). Cenotwórcze znaczeniem ma także dojazd do drogi publicznej, jakość drogi i stan jej urządzenia, dostęp do usług podstawowych, przeznaczenie gruntów i możliwości inwestycyjne, intensywność zabudowy. Operat uwzględnia także trend czasowy w zakresie cen nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne. W tym zakresie biegła wskazała, że ogólna sytuacja na rynku nieruchomości drogowych jest ustabilizowana, wobec czego przyjęto ceny transakcyjne z aktów notarialnych bez ich korekty z uwagi na upływ czasu. Biegła – korzystając z uprawnień jakie daje rzeczoznawcy majątkowemu art. 154 u.g.n. oraz zgodnie z § 36 ust. 1 i 4 w związku z § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia – ostatecznie ustaliła wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości podejściem porównawczym, metodą korygowania ceny średniej, biorąc pod uwagę 12 transakcji nieruchomościami podobnymi (niezabudowanymi, drogowymi) z terenów wiejskich powiatu pruszkowskiego i powiatów ościennych: warszawskiego zachodniego, otwockiego, mińskiego i grodziskiego. Sąd I instancji wskazał także, że rzeczoznawca majątkowy sporządziła wycenę mając na uwadze treść § 36 ust. 1 i ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, przyjmując stan przedmiotowej nieruchomości z dnia wydania decyzji zmieniającej w trybie tzw. autokontroli decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości. Dopiero bowiem w decyzji wydanej w trybie autokontroli decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (15 lutego 2006 r.) i wartość rynkową gruntu według stanu z daty sporządzenia wyceny (30 sierpnia 2019 r.). Biegła – zgodnie z art. 153 ust. 1 u.g.n. – określiła i uwzględniła w wycenie najważniejsze cechy nieruchomości wycenianej oraz cechy nieruchomości występujących na badanym rynku. Na podstawie zastosowanych kryteriów ustaliła cechy i ich wagi: lokalizacja – 25%, sąsiedztwo i otoczenie – 20%, przeznaczenie gruntów przyległych – 30%, parametry działki – 10%, dojazd, dostępność – 15%. W następstwie tego zastosowała w wycenie współczynniki korygujące różnice cech. Z operatu wynika także, iż rzeczoznawca określiła wartość rynkową gruntu nieruchomości według aktualnego sposobu jej użytkowania wynikającego z dotychczasowego przeznaczenia (art. 134 ust. 3 u.g.n.), ponieważ nabycie nieruchomości z mocy prawa pod drogę publiczną nie spowodowało zwiększenia jej wartości z uwagi na wcześniejsze drogowe przeznaczenie planistyczne. Przyjęta przez rzeczoznawcę cena wycenianej nieruchomości na kwotę 138,49 zł/m2 jest – w ocenie Sądu I instancji – ceną adekwatną do cen transakcyjnych nieruchomości drogowych, niezabudowanych występujących na rynku lokalnym o charakterze wiejskim, ponieważ jest wyższa od ceny średniej tego typu nieruchomości (101,63 zł/m2) i mieści się w przedziale cen nieruchomości podobnych (75,42 zł/m2 – 176,33 zł/m2). Z kolei odnosząc się do wyceny naniesień biegła zastosowała art. 135 ust. 2 i ust. 5 zdanie drugie, art. 152 ust. 3, art. 153 ust. 3 u.g.n. w związku z § 21 ust. 2, § 22 ust. 1 i § 23 ust. 4 rozporządzenia, określając wartość odtworzeniową w zakresie części składowych gruntu, tj. 30-letnich drzew ozdobnych – 3 sosen i 2 akacji, w podejściu kosztowym z zastosowaniem metody kosztów odtworzenia naniesień roślinnych (drzew) i techniki wskaźnikowej (wskaźnik kosztów zakupu drzew). Odwołując się do wiedzy specjalistycznej biegła określiła koszt odtworzenia nasadzeń (zasadzenia i pielęgnacji drzew do dnia wywłaszczenia) na kwotę 4.032 zł. W ocenie Sądu I instancji opracowana w sprawie wycena nieruchomości była ważna w rozumieniu art. 156 ust. 3 u.g.n. i zawierała informacje, o których mowa w § 55 rozporządzenia oraz elementy wymienione w § 56 ust. 1 oraz § 57 ust. 1 rozporządzenia, a zatem mogła być wykorzystana jako dowód z opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 98 ust. 3 i art. 130 ust. 2 u.g.n. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi Sąd I instancji zwrócił uwagę, że operat szacunkowy autorstwa T.S. ma walor samodzielnej opinii o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 156 ust. 1 u.g.n. Operatu tego nie obejmowała opinia negatywna Zespołu Oceniającego [...] nr KA/07/2019, która dotyczyła wcześniejszego operatu z 5 lutego 2019 r. sporządzonego na zlecenie organu I instancji. Przy czym, błędy wytknięte w ww. opinii zostały usunięte w kolejnym operacie szacunkowym z 30 sierpnia 2019 r. autorstwa T S. Biegła ta w operacie zamiennym, który stał się podstawą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, uwzględniła stanowisko Zespołu Oceniającego wyrażone w ww. opinii z 26 sierpnia 2019 r. Biegła w szczególności, w zakresie analizy i charakterystyki rynku nieruchomości, uszczegółowiła charakterystykę opisową nieruchomości podobnej o cenie min. i opisała nieruchomość o cenie maks., doprecyzowała opis ocen skali cech rynkowych na analizowanym rynku nieruchomości tak, iż przyjęte oceny nie są ocenami jedynie przymiotnikowymi. Sąd I instancji zauważył także, że nie było na etapie postępowania administracyjnego podstaw do wyłączenia rzeczoznawcy majątkowego T.S. i powoływania w sprawie kolejnego biegłego, jak tego domagali się skarżący. Sam fakt negatywnej oceny przez Zespół Oceniający operatu szacunkowego T.S. z 5 lutego 2019 r. nie jest samodzielną i odrębną przesłanką do wyłączenia biegłego od czynności szacowania nieruchomości (art. 176 u.g.n.) i udziału w postępowaniu administracyjnym w oparciu o art. 24 § 1 pkt 4 i 5 w związku z art. 84 § 2 k.p.a. Takie wyłączenie jest możliwe jeżeli wystąpią przesłanki wyłączenia wskazane w art. 24 § 1 pkt 1 – 3 k.p.a. Te zaś nie zachodzą w niniejszej sprawie. Skoro operat szacunkowy został poddany ocenie pod względem jego prawidłowości i organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych zaopiniowała tenże operat negatywnie, to biegły winien mieć w dalszym toku postępowania administracyjnego zapewnioną możliwość poprawienia dostrzeżonych błędów, czy to przez uzupełnienie opinii, jej poprawienie lub sporządzenie nowego operatu szacunkowego, co też w niniejszym postępowaniu miało miejsce. Sąd I instancji za trafne uznał natomiast zarzuty skargi wskazujące, iż w operacie szacunkowym biegła nie przedstawiła i nie opisała zbioru 18 transakcji zanotowanych na rynku lokalnym rozszerzonym. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący pomijają bowiem, że Zespół Oceniający, oceniając prawidłowość operatu z 5 lutego 2019 r. wskazał, że zapoznał się ze stanem nieruchomości wycenianej, także w oparciu o oględziny oraz przeanalizował wypisy aktów notarialnych i zapoznał się z informacjami dotyczącymi transakcji sprzedaży nieruchomości przyjętych do porównań jako podobnymi w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n., zidentyfikował te nieruchomości w terenie, dokonał ich oględzin, ustalił stan i przeznaczenie. Po analizie Zespół Opiniujący odrzucił, jako niepodobne i nieadekwatne dla celu wyceny przedmiotowej nieruchomości, transakcje nr: 4, 9, 12, 14, 18 – wymienione w Tabeli nr 1, str. 14 i 15 operatu z 5 lutego 2019 r. Oznacza to, że inne transakcje, spośród wszystkich 18 transakcji wskazanych przez biegłą, Zespół Oceniający uznał za właściwe dla celu wyceny. Sąd I instancji zauważył w takiej sytuacji, że ponowna analiza wszystkich tych transakcji pod względem kryterium "podobieństwa" do nieruchomości wycenianej nie miałaby większego sensu, skoro analizy tej i oceny dokonało ciało w tym względzie fachowe. W konsekwencji powyższego stanowiska Zespołu Opiniującego T.S. w operacie z 30 sierpnia 2019 r. pominęła przy wycenie transakcje uznane przez Zespół Oceniający za wadliwe i przyjęła zbiór 12 nieruchomości jako "podobnych" do wycenianej, zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia, do doboru których Zespół Oceniający nie miał zastrzeżeń. Jeżeli natomiast chodzi o zagadnienie "podobieństwa" nieruchomości, o którym mowa w art. 4 pkt 16 u.g.n. Sąd I instancji wskazał, że w praktyce nie jest możliwe wyłonienie z właściwego rynku nieruchomości porównawczych takich samych, jak nieruchomość wyceniana. Zawsze są to nieruchomości mniej lub bardziej podobne do nieruchomości wycenianej. Przesłanka podobieństwa ma charakter oceny, a wybór nieruchomości podobnych nie opiera się na sztywnych regułach. Decydują o nim różne czynniki i uwarunkowania, które bierze pod uwagę rzeczoznawca majątkowy jako podmiot wyspecjalizowany w określaniu wartości nieruchomości (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Sąd I instancji nie podzielił także stanowiska skarżących o naruszeniu art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu operat szacunkowy z 30 sierpnia 2019 r., uzupełniony wyjaśnieniami biegłej z 5 października 2019 r. spełniał określony w art. 75 § 1 k.p.a. wymóg zgodności z prawem. Przyjęte w operacie ustalenia są wiarygodne, a wyciągnięte z nich wnioski dostatecznie uzasadnione, spójne i logiczne, co nadaje tej opinii walor dowodowy. Końcowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż istota trwającego wiele lat sporu sprowadza się do tego, że skarżący domagali się przyznania odszkodowania na poziomie ponad 800.000 zł i konsekwentnie kwestionowali wszystkie wyceny sporządzone na zlecenie organu. W toku postępowania skarżący przedstawiał przykłady transakcji nieruchomościami "niepodobnymi" do nieruchomości szacowanej, tj. transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu mieszkaniowym jednorodzinnym i siedliskowym, a także o przeznaczeniu mieszanym (np. usługowo-handlowo-produkcyjnym). , usług i zieleni urządzonej), transakcji obejmującej udział w prawie do drogi wewnętrznej. W prezentowanej argumentacji skarżący pomijają, że już przed wydaniem decyzji podziałowej, bo w 2004 r. teren przedmiotowej nieruchomości uzyskał status gruntu przeznaczonego pod projektowaną drogę publiczną. Grunt ten nie był w 2006 r. zabudowany, czy zagospodarowany w sposób zorganizowany, ani wyposażony w urządzenia infrastruktury technicznej. Wobec tego oczekiwania skarżących dotyczące wysokości odszkodowania za przejętą pod drogę działkę gruntu diametralnie różnią się od rzeczywistej jej wartości rynkowej jako działki drogowej. Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli B.O. i J.O., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 ze zm.) dalej jako "p.u.s.a.", w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę wydanej decyzji i uznanie jej wadliwości w kontekście materialnoprawnych przepisów, tj.: a) § 3 i § 36 ust. 4 rozporządzenia, stanowiących o wymogach stawianych opiniom służącym ustaleniu wyceny nieruchomości wywłaszczanych pod drogi publiczne, a do których rzeczoznawca T.S. nie zastosowała się opierając swoje wyliczenia o rynek cen transakcyjnych nieruchomości drogowych, rzekomo lokalnych, mimo iż pozostaje to obiektywnie niemożliwe z uwagi na brak odpowiednich ku temu substratów w postaci nieruchomości podobnych, u podstaw czego legło błędne przekonanie Sądu jakoby transakcje wskazane w operacie miałby dotyczyć nieruchomości podobnych do tej wywłaszczonej, która podlega wycenie, zamiast przeprowadzić wycenę na gruncie ku temu właściwym, tj. w oparciu o ceny rynkowe nieruchomości podobnych do wywłaszczonej, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważających wśród gruntów przyległych do niej, tj. gruntów o przeznaczeniu zabudowy jednorodzinnej, co wprost wynika z treści wskazanych przepisów; b) art. 4 pkt 16 u.g.n. przez uznanie, jakoby działki wskazane w zbiorze 18 transakcji zanotowanych na rynku lokalnym rozszerzonym pozostawały zdatnymi do uznania ich za podobne z uwagi na charakter oceny tejże przesłanki, mimo iż jedyną i wyłączną cechą wspólną tych nieruchomości z nieruchomością wycenianą jest fakt ich wywłaszczenia pod drogę publiczną, przez co sporządzony operat szacunkowy winien być uznany za absolutnie nie mogący stanowić dowodu w sprawie oraz podstawy dla ustalania wysokości należnego skarżącym odszkodowania; c) art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 98 ust. 3 i art. 130 ust 2 u.g.n. przez uznanie, że przedstawiona w sprawie opinia – operat szacunkowy - była ważna w świetle zarówno u.g.n. jak i rozporządzenia, w związku z czym mogła być wykorzystana zarówno przez Starostę Pruszkowskiego, jak i Wojewodę Mazowieckiego jako dowód z opinii biegłego i uczynić ją postawą dla ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną od skarżących nieruchomość; 2. art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. przez niewłaściwie uznanie, że operat szacunkowy zamienny mógł być wykorzystany w postępowaniu odszkodowawczym jako wiarygodny i zgodny z prawem dowód w sprawie, co rzekomo prawidłowo uczynili Wojewoda Mazowiecki i Starosta Pruszkowski, podczas gdy cechuje się on niewłaściwe dobraną metodą wyceny, która oczywiście i wprost rzutuje na wysokość ustalonego na rzecz skarżących odszkodowania, które pozostaje czterokrotnie zaniżone względem realnej kwoty rynkowej wartości wywłaszczonego gruntu, oraz odznacza się oczywistymi uchybieniami w postaci nie przedstawienia przez biegłą i nie opisania zbioru 18 transakcji zanotowanych na rynku lokalnym rozszerzonym, co zostało dostrzeżone przez Sąd I instancji, ale zbagatelizowane, jako rzekomo nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż Wojewoda Mazowiecki i Starosta Pruszkowski prawidłowo uznali, że rzeczony operat szacunkowy był zgodnym z prawem i wiarygodnym dowodem, na podstawie którego można było ustalić odszkodowanie za wywłaszczenie przedmiotowego gruntu, przez co skarga oczywiście zasługiwała na oddalenie. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Ocenę zarzutów kasacyjnych wypada rozpocząć od zasadniczego problemu w badanej sprawie, a mianowicie oczekiwania skarżących, iż wydzielona wskutek podziału działka nr [...], która w obowiązującym w dniu podziału nieruchomości planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego została przeznaczona pod drogę publiczną i przeszła z mocy prawa na własność Gminy [...], winna zostać oszacowana w oparciu o ceny rynkowe nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną. Odnosząc się do powyższej kwestii należy zauważyć, iż przepis art. 130 ust. 1 u.g.n. wskazuje, iż ustalenie wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Generalnie wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości (art. 134 ust. 3 u.g.n.). W sytuacji jednak gdy przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (art. 134 ust. 4 u.g.n.) Powyższe koresponduje z przepisem § 36 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, że wypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Niekwestowane pozostaje przekonanie, że przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia należy odczytywać w ten sposób, że punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej działki (vide: wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., I OSK 1816/13; wyrok NSA z dnia 5 listopada 2014 r., I OSK 1395/13; wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r., I OSK 2311/15; wyrok NSA z dnia 23 maja 2023 r., I OSK 870/23, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Trafnie w takiej sytuacji wskazał Sąd I instancji, iż istnienie możliwości określenia wartości przedmiotowej nieruchomości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych determinowało sposób oszacowania przedmiotowej nieruchomości, uniemożliwiając ustalenie jej wartości z uwzględnieniem przeważającego przeznaczenia nieruchomości wśród gruntów przyległych. Powyższe kwestie wymagają odrębnego komentarza. Po pierwsze, wśród istotnych okoliczności sprawy nie jest podważane ustalenie o drogowym przeznaczeniu działki nr [...]. Wynika to w sposób jednoznaczny z postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...]. Powyższe ustalenie ma charakter przesądzający, choć wypada także zauważyć, iż z planistycznym przeznaczeniem koresponduje faktyczny sposób dotychczasowego wykorzystywania ww. działki, jako lokalnej, nie urządzonej drogi. Po drugie, nie można także zakwestionować konkluzji dotychczasowego postępowania odnoszącej się do istnienie możliwości określenia wartości przedmiotowej nieruchomości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Jakkolwiek operat szacunkowy będący podstawą wydanej w sprawie decyzji początkowo wskazywał na istnienie 18 transakcji nieruchomościami podobnymi do wycenianej, a ostatecznie wskazał, że takich transakcji jest 12 i na ich podstawie oszacowana została wartość przedmiotowej nieruchomości, to nie można skutecznie podważać faktu istnienia transakcji drogowych umożliwiających wycenę działki zgodną z planistycznym przeznaczeniem działki. Trafnie bowiem Sąd I instancji wskazuje, iż istnienie 12 transakcji nieruchomościami drogowymi podobnymi do nieruchomości szacowanej wynika nie tylko z operatu szacunkowego rzeczoznawcy T.S., ale zostało także potwierdzone w opinii Zespołu Oceniającego [...] nr KA/07/2019. Opinia ta, wydana w trybie art. 157 ust. 1 u.g.n., nie zakwestionowała istnienia takiej ilości transakcji nieruchomościami drogowymi, która okazała się wystarczająca dla możliwości zastosowania podejścia i metody wyceny przyjętych w operacie szacunkowym T.S. Po trzecie, skarga kasacyjna nie podważa prawidłowości wykorzystania do wyceny informacji o cenach podobnych nieruchomości drogowych pochodzących z rynku regionalnego, wobec ich nieodnalezienia w wystarczającej ilości na rynku lokalnym. Nie formułuje w szczególności zarzutu naruszenia § 26 ust. 1 lub § 36 ust. 2 rozporządzenia, a tym samym kwestie wykorzystania w operacie szacunkowym T.S. informacji o cenach nieruchomości z rynku regionalnego nie mogą być przedmiotem weryfikacji w postępowaniu kasacyjny, Powyższe uwagi wskazują na nietrafność zarzutu naruszenia § 36 ust. 4 rozporządzenia. Bezpodstawne w szczególności pozostaje oczekiwanie skarżących wykorzystania do wyceny transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową. Z kolei zarzut naruszenia § 3 rozporządzenia, podnoszony w łączności z zarzucanym naruszeniem § 36 ust. 4 tegoż rozporządzenia, został sformułowany w sposób niestaranny z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postawiony w owym przepisie wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jeżeli zatem § 3 rozporządzenia dzieli się na dwa ustępy, a każdy z nich reguluje odrębne zagadnienia prawne, to zarzut kasacyjny podnoszony w tym zakresie nie nadaje się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Odnosząc się kolejno do zarzutu naruszenia art. 4 pkt 16 u.g.n. wypada zauważyć, iż czynności dokonywane przez biegłego w zakresie doboru nieruchomości porównawczych oraz cech wpływających na wartość nieruchomości, podobnie jak w zakresie wyboru właściwego podejścia, metody, techniki szacowania nieruchomości mają charakter specjalistyczny. Porównywalność nieruchomości w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n. nie oznacza identyczności parametrów, tylko wspólność istotnych cech rynkowych mających zasadniczy wpływ na wartość nieruchomości. Jest to zatem więź polegająca na podobieństwie, a nie na tożsamości. Ustalenie zaś, które cechy nieruchomości mają najistotniejsze znaczenie w konkretnym przypadku, zależy od oceny rzeczoznawcy wyposażonego nie tylko w szczególne kompetencje ustawowe, ale także posiadającego specjalistyczną wiedzę na temat czynników oddziaływających na wartość nieruchomości. Jeżeli zatem w operacie szacunkowym z dnia 30 sierpnia 2019 r. biegła T.S. – uwzględniając opinię Zespołu Oceniającego [...] nr KA/07/2019 – przyjęła istnienie podobieństwa do nieruchomości wycenianej 12 nieruchomości drogowych pochodzących z rynku regionalnego, to powyższa konstatacja nie może być podważona prostym zaprzeczeniem skarżących o braku podobieństwa. Wskazując w skardze kasacyjnej na istnienie 18 transakcji nieruchomościami podobnymi skarżący odwołują się do treści operatu szacunkowego T.S. z dnia 5 lutego 2019 r. Operat ten nie stał się jednak podstawą ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości przyjętą w zaskarżonej decyzji i zarzuty formułowane wobec jego treści w skardze kasacyjnej nie podważają podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy. Operat ten podlegał krytycznej opinii Zespołu Oceniającego [...] nr KA/07/2019, uwzględnionej następnie w operacie szacunkowy autorstwa T.S. z dnia 30 sierpnia 2019 r. Jeżeli zatem operat ten, konstatuje – w ślad za ww. opinią zespołu rzeczoznawców majątkowych – istnienie 12 transakcji nieruchomościami drogowymi podobnymi do nieruchomości wycenianej, to nie sposób mówić o dowolności ustalenia w powyższym zakresie i naruszeniu art. 4 pkt 16 u.g.n. Przechodząc do podniesionych w kasacji zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. wypada zauważyć, iż operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego w istocie jest dowodem z opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. Organ oceniając taki dowód powinien stosować się do ogólnych reguł postępowania dowodowego, wyrażonych m.in. w art. 7, art. 77 § 1 art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie przepis art. 157 ust. 1 u.g.n. wskazuje, że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, na warunkach określonych w tym przepisie. Oceny tej dokonuje się także w przypadku rozbieżnych operatów szacunkowych określających wartość tej samej nieruchomości dla tożsamego celu wyceny, przy czym wówczas art. 157 ust. 1 u.g.n. stosuje się odpowiednio (art. 157 ust. 4 u.g.n.). Zestawienie powyższych regulacji k.p.a. i u.g.n. prowadzi do wniosku, że opinia rzeczoznawcy majątkowego określająca wartość nieruchomości winna być w toku prowadzonego postępowania poddana analizie na dwóch płaszczyznach: formalnej i merytorycznej. Nie budzi wątpliwości, iż kontrola formalna owego dowodu, obejmująca m.in. zbadanie tego czy opinia została sporządzona i podpisana przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy, czy jest logiczna i kompletna, czy nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, należy do organu administracji i jest dokonywana na podstawie przepisów k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 10 lipca 2015 r., I OSK 2546/13; wyrok NSA z dnia 20 maja 2015 r., I OSK 2329/13; wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., I OSK 345/13; wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., I OSK 611/13; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2020 r., I OSK 1978/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z kolei kontrola opinii rzeczoznawcy na płaszczyźnie merytorycznej obejmuje elementy, które można podzielić, na te nie wkraczające w sferę wiadomości specjalnych i te w sferę tą wkraczające. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że merytoryczna ocena operatów szacunkowych – zarówno przez organy administracji publicznej jak i sądy administracyjne – nie jest możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. W tym bowiem zakresie operat szacunkowy może być oceniony, a w konsekwencji tego także podważony jedynie przez ocenę dokonaną w trybie art. 157 ust. 1 i 4 u.g.n., a więc wyłącznie w następstwie oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonanej przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (vide: wyrok NSA z dnia 5 września 2009 r., I OSK 2085/11; wyrok NSA z dnia 8 maja 2013 r., I OSK 2138/11; wyrok NSA z dnia 5 lutego 2014 r., I OSK 1612/12; wyrok NSA z dnia 31 lipca 2019 r. I OSK 1906/17; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2020 r., I OSK 1978/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższa uwaga jest konieczna zważywszy, że skarga kasacyjna podważa zdatność bycia dowodem operatu szacunkowego sporządzonego w badanej sprawie, odwołując się do naruszenia przepisów k.p.a. Tak sformułowane zarzuty kasacji ograniczają w postępowaniu kasacyjnym zakres kontroli instancyjnej do kwestii formalnych. Nie budzi natomiast zastrzeżeń autora kasacji kwestia jasności i klarowności operatu. Brak jest także zarzutów wskazujących na błędy i pomyłki operatu. Ponadto uznać należy trafność stanowiska Sądu i instancji, iż operat jest logiczny i nie narusza w sposób istotny przepisów, na podstawie których został wydany. Jedyną jego wadą – co dostrzegł Sąd I instancji – jest brak precyzyjnego opisu zbioru transakcji nieruchomościami podobnymi przyjętymi do wyceny. Skoro jednak wycena ta została dokonana na podstawie 12 transakcji nieruchomościami drogowymi, co do podobieństwa których z wycenianą nieruchomością nie miała zastrzeżeń ww. opinia zespołu rzeczoznawców majątkowych nr KA/07/2019, to powyższe uchybienie formalne samodzielnie nie podważa konkluzji operatu będącego podstawą ustalenia odszkodowania. Nie stanowi też jego wady naruszającej ww. przepisy k.p.a. Operat szacunkowy z 30 sierpnia 2019 r. uwzględnia bowiem ocenę w zakresie wiadomości specjalnych, której podważenie nie jest możliwe na gruncie zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. Z kolei przepisy art. 98 ust. 3 i art. 130 ust. 2 u.g.n. stanowią podstawę administracyjnego ustalenia odszkodowania za działki gruntu przejęte z mocy prawa pod drogę publiczną w razie braku uzgodnienia wysokości tegoż odszkodowania. Regulacje te wskazują, iż odszkodowanie w tym zakresie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, a ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Przepisy te nie wskazują natomiast na warunki ważności operatu szacunkowego. Stąd też zarzut naruszenia powyższych przepisów, polegający na uznaniu w dotychczasowym postępowaniu ważności operatu z dnia 30 sierpnia 2019 r. postawiony został z pominięciem ich dyspozycji. Nie można zatem potwierdzić jego zasadności. Za nietrafny uznać należy także zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. Regulacja te stanowią o funkcji sądów administracyjnych i nie ma charakteru procesowego ale ustrojowy. Sąd administracyjny może w związku z tym naruszyć powyższy przepis wyłącznie wówczas, gdy oceni działalność podmiotu spoza administracji publicznej, albo oceniając działalność administracji publicznej przyjmie inne niż legalność (zgodność z prawem) kryterium kontroli. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów wskazujących na to, że Sąd I instancji mógł naruszyć ww. przepis w sposób odpowiadający jego dyspozycji. Jednocześnie kwestia, czy dokonana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji, wydanej przez organ administracji publicznej była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiana z naruszeniem powyższych przepisów (vide: R.Hauser, A.Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., I OSK 345/2010; wyrok NSA z dnia 8 października 2015 r., II GSK 2991/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.