I OSK 1527/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 293/25 odrzucającego skargę [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 lutego 2025 roku znak: SKO.4101.13.24 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: I. odrzucić skargę kasacyjną; II. zwrócić [...] z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 293/25, działając na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 lutego 2025 r. nr SKO.4101.13.24 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący złożył skargę za pośrednictwem strony e-doręczenia Skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 5 czerwca 2025 r. wywiódł [...], reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając mu: 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1a p.p.s.a. i w związku z art. 156 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 z poźn. zm., dalej: "u.d.e.") w zw. z art. 157 ust. 1 u.d.e. i w zw. z art. 147 ust. 2 u.d.e. oraz w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie polegające na zastosowaniu przez sąd I instancji dyspozycji normy wynikającej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - tj. odrzuceniu skargi, w sytuacji, gdy istniejące przepisy o doręczeniach elektronicznych przewidują równoważność doręczeń dokonywanych przez osoby fizyczne za pośrednictwem systemu e-Puap z tymi doręczeniami, jakie udostępnia system e-Doręczeń, a także wskazującymi wprost, że od wejścia w życie u.d.e. do końca 2025 r., jeśli tylko podmioty publiczne udostępnią swoją elektroniczną skrzynkę podawczą - tak jak miało to miejsce w tym przypadku w systemie innym niż e-Puap, to złożony poprzez e-Doręczenia dokument uznaje się za doręczony do tego podmiotu publicznego, co na kanwie przedmiotowej sprawy wprost godzi w zasady demokratycznego państwa prawa i prawa obywatela do sądu gwarantowane art. 2 i art. 45 ust.1 Konstytucji RP, 2. art. 54 § 1a p.p.s.a. w zw. z art 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie pojęcia elektronicznej skrzynki podawczej organu jedynie do systemu EPUAP podczas, gdy zarówno interpretacja jak i cel tego przepisu zakładają, że wniesienie skargi dopuszczalne jest również za pośrednictwem skrzynki e-Doręczeń co jest tożsame w zakresie skutków wnoszenia pism do organów administracji, które taką skrzynką dysponują a bynajmniej interpretacja, że w przepisie art. 54 § 1a p.p.s.a. chodzi wyłącznie o skrzynkę e-PUAP nie wynika z literalnego brzmienia tego przepisu czy też innych metod wykładni co również godzi a Konstytucyjne prawa strony do sądu - art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; 3. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, oczywiście przy założeniu, że wniesienie skargi przy wykorzystaniu udostępnionej przez organ elektronicznej skrzynki podawczej w systemie e-Doręczeń w ogóle stanowi naruszenie właściwego sposobu wniesienia skargi, w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości, iż organ otrzymał w ustawowym terminie dokument skargi w postaci dokumentu elektronicznego opatrzonego podpisem złożonym przy pomocy profilu zaufanego i nie istnieją żadne faktyczne przeszkody pozwalające na naprawienie takiego braku formalnego poprzez wyznaczenie skarżącemu 7-dniowego terminu do usunięcia ewentualnego braku skargi poprzez złożenie jej przez system e-PUAP lub w formie zwykłej pisemnej, tym bardziej, że takie uzupełnienie skargi (złożenie jej przez system EPUAP) nie doprowadziłoby faktycznie do żadnej zmiany, bo byłby to i tak ten dokument, który organ otrzymał już wcześniej i przekazał sądowi administracyjnemu, a zmieniła by się jedynie droga komunikacji elektronicznej, co również wprost godzi w zasady demokratycznego państwa prawa i prawa obywatela do sądu gwarantowane art 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W konsekwencji przedstawionych zrzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadminsitracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do nadesłania pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej bądź reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Do dnia dzisiejszego pełnomocnictwa nie nadesłano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z uwagi na brak nadesłania pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (z zastrzeżeniem § 2 i 3). Zatem, pełnomocnik strony dokonujący tej czynności procesowej musi posiadać umocowanie do jej sporządzenia. Z kolei art. 176 p.p.s.a. wskazuje, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Stosownie natomiast do art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W sprawie, skarga kasacyjna została sporządzona przez radcę prawnego, który jednak nie dołączył do niej pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy dołączone do skargi (k.65) nie spełnia wymogów pełnomocnictwa do reprezentowani przed sądami administracyjnymi. Z tego względu, zarządzeniem (wydanymi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a.) wezwano radcę prawnego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pomimo upływu terminu do wykonania wezwania, pełnomocnictwo nie zostało nadesłane. Z tego względu nie można uznać, że został dochowany przymus adwokacko-radcowski określony w art. 175 § 1 p.p.s.a. i należało orzec o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do odrzucenia skargi kasacyjnej, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 180 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 175 § 1, a także w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.