I OSK 1879/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 610/23 w sprawie A.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr SKO.4511.29.2023 w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r., IV SA/Wr 610/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr SKO 4511.29.2023 w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adwokata M.K. zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art 7, 77 i 80 kpa w zw. z art. 3 ups - a tym samym: - niedostateczne wyjaśnienie sytuacji życiowej A.P. i oparcie rozstrzygnięcia bazując na możliwościach finansowych organu, przy jednoczesnym pominięciu sytuacji życiowej i zdrowotnej Skarżącego, w tym także wywiadu sporządzonego przez pracownika socjalnego będącego naocznym świadkiem warunków mieszkaniowych skarżącego i jego potrzeb, w którego ocenie istniały przesłanki do uwzględnienia wniosku A.P. zgodnie z jego oczekiwaniami, tj. w wysokości 600,00 zł, a w konsekwencji oddaleniu skargi A.P. i utrzymaniu w mocy decyzji godzącej w możliwość zaspokojenia przez skarżącego jego niezbędnych potrzeb oraz życia w warunkach odpowiadających godności człowieka! - niezasadne przyjęcie, że wniosek skarżącego zmierzał do przyznawania mu zasiłku celowego co kwartał w kwocie 600,00 zł i na tej podstawie uznania wniosku A.P. za nadmiernego w stosunku do możliwości finansowych organu, podczas gdy wniosek złożony przez skarżącego dotyczył jednorazowego przyznania Mu kwoty 600,00 zł na kwartał, która równoznaczna jest z kwotą 200,00 zł miesięcznie i stanowi kwotę znacząco niższą aniżeli średnia wysokość zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych wypłaconych przez MOPS w miesiącu maju 2023 r., to jest w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku przez A.P., - nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania, w tym niewskazanie jakie wydatki, z jakiego tytułu i w jakiej wysokości uznać należy za uzasadnione, skutkujące uniemożliwieniem skarżącemu prawidłowe odniesienie się do przyjętych przez organ wydatków na elementarne potrzeby, które miałyby zostać zaspokojone przyznanym specjalnym zasiłkiem celowym. Powyższe naruszenie zdaniem skarżącego miało istotny wpływ na wydanie wyroku, ponieważ skutkowało oddalenie przez Sąd I instancji skargi i pozostawienie w obrocie decyzji. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. b) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa wobec niedostrzeżenia przez Sąd, iż postępowanie administracyjne było wadliwe i pobieżnie przeprowadzone, brak było ustaleń prawidłowego stanu faktycznego, nie wyjaśniono istoty sprawy oraz dokonano dowolnej oceny zebranych dowodów, co skutkowało wyciągnięciem błędnych wniosków, zastosowaniem niewłaściwych podstaw prawnych, wydaniem merytorycznie błędnych decyzji, a także wadliwością uzasadnienia, które nie zawierało wyczerpującego wyjaśnienia w zakresie podstaw faktycznych i prawnych; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1-4, art. 7, art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 § 1 pkt 1 ups, poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż przyznanie skarżącemu kwoty 300,00 zł tytułem specjalnego zasiłku celowego będzie odpowiednie do zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb bytowych i dofinansowanie wydatków na zakup odzieży, obuwia i suplementów, przy uwzględnieniu możliwości finansowych organu, podczas gdy: 1) kwotę 300,00 zł uznać należy za niewystarczającą do zaspokojenia chociażby podstawowych potrzeb skarżącego, zwłaszcza, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że już nawet zakup najtańszych suplementów za pośrednictwem internetu to koszt 252,83 zł, przy czym skarżący, nie zakupuje leków w Internecie, a w sklepie stacjonarnym, jak również pozostałych wydatków, na które spożytkowany miałaby zostać specjalny zasiłek celowy, tj. zakupu odzieży i obuwia, 2) możliwości finansowe organu umożliwiały na finansowanie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego w maju 2023 r. na kwotę 349,74 zł, która to kwota jest zdecydowanie wyższa aniżeli kwota zawnioskowana przez skarżącego wynosząca 600,00 zł, którą skarżący miał spożytkować na kwartał, a zatem w przeliczeniu na miesiąc kwotę 200,00 zł - także pomimo jednorazowości wypłaty ww. świadczenia obejmującego jednakże okres 3 miesięcy. Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ppsa skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 15 lipca 2024 r. dla wykazania częstotliwości przyznawania A.P. specjalnego zasiłku celowego oraz jego wysokości. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego realizowanego w ramach prawa pomocy udzielonej skarżącemu z urzędu - wskazując, iż koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Skarżący zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 ppsa., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 ppsa., zatem należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę za Należy odmówić słuszności zarzutowi naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy odnieść się do wniosku o przeprowadzanie dowodów zawnioskowanych w skardze kasacyjnej. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ppsa, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Dołączenie dopiero do skargi kasacyjnej dowodów, które zgodnie z zasadą kontradyktoryjności powinny być przedstawione przez uczestnika postępowania w postępowaniu administracyjnym i które nie zostały przedstawione organowi przed wydaniem decyzji, jest spóźnione i nie może być brane pod uwagę przy ocenie decyzji organu. Przenoszenie ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego na sąd administracyjny pozostaje w sprzeczności z rolą tego sądu, która nie polega na rozstrzyganiu spraw administracyjnych i sprowadza się do kontrolowania decyzji administracyjnych pod kątem ich zgodności z prawem (wyrok WSA w Warszawie z 10.10.2007 r. VI SA/Wa 1116/07). Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu a nie jego obowiązek. Dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (wyrok NSA z 9.10.2009 r. I OSK 1524/08, cbosa, aprobowany przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, K. Zalasińską w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 641, nb 2; 7.11.2008 r. II GSK 478/08, Lex 525893). Z art. 106 § 3 ppsa wynika, że postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, np. dowodu ze zdjęć czy oględzin, jest niedopuszczalne (wyrok NSA z 30.1.2023 r. II OSK 202/20, cbosa). Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny odmawia przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego w skardze kasacyjnej. Zarzuty z drugiej (art. 174 pkt 2 ppsa) podstawy kasacyjnej, z uwagi na ich charakter, należało rozpoznać łącznie. Zarzuty naruszenia: art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z 7 w zw. z art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa okazały się niezasadne. Złożona w sprawie skarga kasacyjna nie kwestionuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który stał się podstawą wydania w sprawie zaskarżonego wyroku. Wprawdzie skarżący kasacyjnie przywołuje w podstawach zarzutów zarówno przepis art., 7, 77 § 1 i 80 kpa, jednakże, z uwagi na ich treść oraz sposób ich uzasadnienia są one w sposób oczywisty niezasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy w sposób zgodny z regułami określonymi w art. 7, i 77 § 1 kpa. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił w sprawie żadnych wniosków dowodowych, a w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące postępowania dowodowego sformułowała w sposób ogólnikowy (przez co trudno je było zweryfikować). W skardze kasacyjnej wskazano na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W myśl znowelizowanego art. 7 kpa inicjatywa w postępowaniu dowodowym należy nie tylko do organu administracji, ale też do stron, które powinny zgłaszać wnioski dowodowe, zwłaszcza, gdy wywodzą z tego korzystne dla siebie skutki prawne. Skarżący kasacyjna nie skorzystał z tych możliwości w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest możliwe skuteczne postawienie ogólnego zarzutu naruszenia zasady prawdy materialnej oraz reguł postępowania dowodowego poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego. Tego typu zarzut musi zostać skonkretyzowany. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest wskazanie na konkretne okoliczności, które nie zostały wyjaśnione albo wyjaśnione zostały błędnie, w jaki sposób nie doszło do wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, jakie dowody zostały błędnie ocenione i jaka powinna być ich ocena. Brak konkretnych zarzutów w tym zakresie czyni taki zarzut kasacyjny niezasadnym. Ponadto nie jest dopuszczalne stawianie tego rodzaju zarzutów na etapie postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy całkowitej bierności strony zainteresowanej wynikiem sprawy na etapie postępowania przez organem I i II instancji. Słusznie zatem uznał Sąd I instancji, że zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego i ocena materiału dowodowego dokonana przez organy administracyjne była wystarczająca dla podjęcia decyzji odpowiadającej obowiązującym przepisom prawa materialnego. Sąd I instancji prawidłowo tym samym ocenił, że organ nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w toku wyjaśniania okoliczności sprawy, gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz wydawania i uzasadniania zaskarżonej decyzji. Skarżący kasacyjnie nie wykazał również, że zmienił się stan faktyczny sprawy. Podkreślenia wymaga, że z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i z art. 77 § 1 kpa wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji. Jednak strona składająca wniosek powinna aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. To na niej spoczywa bowiem ciężar dowodu w znaczeniu obiektywnym (materialnym), sprowadzający się do obciążenia strony składającej wniosek skutkami prawnymi nieudowodnienia okoliczności, których stwierdzenie jest podstawą wydania decyzji zgodnie ze zgłoszonym żądaniem (wyrok NSA z 27 lipca 2011 r. II OSK 1560/10, CBOSA). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie można mówić o nienależytym zebraniu materiału dowodowego przez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania. Dlatego zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej należało oddalić jako nieuzasadniony, a stan faktyczny sprawy uznać za ustalony prawidłowo. Skoro nie doszło do naruszenia wskazanych norm dopełnienia, Sąd I instancji nie naruszył art. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa. Nie są również zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak słusznie stwierdziła Sąd I instancji podstawą materialną wydanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901), dalej ups. Stosownie do art. 36 pkt 1 lit. c ups. świadczeniami z pomocy społecznej są m.in. zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy. Zgodnie z treścią art. 39 ups w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Niewątpliwie przyznanie beneficjentowi tej formy pomocy jest związane ze spełnieniem kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ups bowiem prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobom i rodzinom, które nie przekroczyły wskazanych w punktach 1-3 w ust. 1 tego przepisu kwot kryterium dochodowego. Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 776 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ups zatem świadczenia z pomocy społecznej, w tym zasiłek celowy przyznawane są tylko osobom samotnie gospodarującym, których dochód nie przekracza 776 zł. Prawidłowo ustalił Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji słusznie uznały, że skarżącemu nie może być udzielone wsparcie z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z art. 39 ups z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Z drugiej jednak strony organy wskazały, że sytuacja życiowa skarżącego może zostać zakwalifikowana do "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 41 ups, przewidującego możliwość przyznania beneficjentowi specjalnego zasiłku celowego. Zgodnie bowiem z art. 41 pkt 1 ups w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem uznaniowym, co oznacza, że organ orzekając w konkretnej sprawie może, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając sytuację wnioskodawcy. W odniesieniu do zarzutu nieuzasadnienia odmowy przyznania świadczeń w większym stopniu niż przyznana trzeba wskazać, że specjalne zasiłki celowe pokrywane są z własnych środków gminy znajdujących się w jej budżecie. Wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń może zostać uznany przez organ za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe, stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia - jak w przypadku skarżącego - organ może uwzględnić tylko te, które w danej sytuacji są najistotniejsze. Słusznie wskazał za organami Sąd I instancji, że skarżący ma 71 lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i pobiera emeryturę w wysokości 1.342,62 zł netto, z uwagi na potrącenie komornicze w wysokości 508,57 zł z tytułu zaległego czynszu. Jest osobą niepełnosprawną z orzeczoną częściową niezdolnością do pracy, choruje przewlekle (schorzenia natury psychicznej, dyskopatia kręgosłupa, cukrzyca, alergia, grzybica), wymaga stosowania specjalnej diety, witamin oraz suplementacji, która jest uzupełnieniem leków przyjmowanych na stałe. I właśnie mając na uwadze powyższe okoliczności, organ przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy w kwocie 300 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu suplementów diety, witamin oraz odzieży i butów, z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Organ całą pewnością nie był zobowiązany przyznawania skarżącemu co kwartał zasiłku w kwocie 600 zł. Przepisy ustawy o pomocy społecznej nie określają dolnej wysokości przyznawanego specjalnego zasiłku celowego. Jest to bowiem decyzja uznaniowa i organ może, ale nie jest zobowiązany do wydania zgodnie z zapatrywaniami skarżącego tym bardziej, iż średnia wysokość zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych wypłaconych w MOPS w miesiącu maju 2023 r. wyniosła 349,74 zł na osobę lub rodzinę i w szczególności dotyczy to osób i rodzin nie posiadających własnego dochodu. Należy też zauważyć, że ostatnio skarżący otrzymał od organu pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego w styczniu 2023 r. w kwocie 350 zł na dofinansowanie do zakupu żywności i suplementów diety. W trakcie wywiadu środowiskowego skarżący oświadczył, że nie oczekuje innego rodzaju pomocy, np. w formie usług opiekuńczych. Zabezpieczenie społeczne opiera się na zasadach pomocniczości i solidarności, zakotwiczonych w preambule Konstytucji RP. Z zasady pomocniczości wynika podział zadań między obywateli, stowarzyszenia, fundacje, samorządy terytorialne i państwo (Wojciech Łączkowski, Etyczne aspekty finansowania potrzeb socjalnych ze środków publicznych, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny z 2004/1/, s. 8 i n.). Rozmiar świadczeń zabezpieczenia społecznego w znacznym stopniu zależy od kondycji danej gospodarki, dla której nie może być nadmiernym, a jedynie adekwatnym obciążeniem. Podatnicy co do zasady nie mogą bowiem pokrywać pełnych kosztów utrzymania osób mających własne źródła dochodów i własny majątek - nawet ubogich. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, słuszne jest stanowisko organów administracyjnych i Sądu I instancji, że brak było w niniejszej sprawie przesłanek do przyznania na rzecz skarżącego kasacyjnie świadczenia w postaci specjalnego zasiłku celowego w wymiarze szerszym niż uczynił to organ I instancji wobec niezaistnienia ku temu szczególnych okoliczności. Mimo znajdowania się w trudnej sytuacji życiowej, skarżący nie wykazał, że zachodzi co do niego przypadek szczególnie uzasadniony, który uzasadniałby przyznanie świadczenia, o którym stanowi art. 41 pkt 1 ups, w żądanej przez nią wysokości. Bytowanie na granicy ubóstwa nie stanowi samoistnej przesłanki do przyznania specjalnego zasiłku celowego w żądanej wysokości. Skarżący nie pozostał całkowicie bez pomocy ze strony państwa, a jedynie świadczona mu pomoc jest dla niego niezadowalająca. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznanie administracyjne organów było w tej mierze racjonalne i słuszne, jako że Państwa nie stać na pomoc każdej osobie znajdującej się w analogicznej sytuacji do skarżącej. Uznanie administracyjne organów obu instancji było swobodne, pozbawione cech dowolności i odpowiadało treści normy materialnoprawnej zawartej w art. 41 pkt 1 ups. Ocena legalności zaskarżonych decyzji dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie organy dogłębnie przeanalizowały sytuację życiową skarżącego jednakże orzekając o przyznaniu pomocy każdorazowo muszą brać pod uwagę ograniczone środki finansowe, jakimi dysponują. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty przekroczenia uznania administracyjnego oraz niedostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do okoliczności sprawy za niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości pogląd Sądu I instancji, że wysokość przyznanego zasiłku została wyliczona prawidłowo z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w art. 38 ups i wystarczająco umotywowana. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną. Z odrębnym wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, wraz z właściwym oświadczeniem, pełnomocnik z urzędu winna wystąpić do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (art. 258 § 2 pkt 8 ppsa).