I OSK 2161/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 806/22 w sprawie ze skargi I.C. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r. nr LVII/1814/2021 w przedmiocie zasad najmu lokali użytkowych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 listopada 2018r. o sygn. akt I SA/Wa 806/22 oddalił skargę I.C. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r. nr LVII/1814/2021 w przedmiocie zasad najmu lokalu użytkowych (dalej: w skrócie "Uchwała") . Przedmiotem skargi był § 1 pkt 1 i 2 tej Uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł I.C. (dalej w skrócie: "Skarżący", "Strona") zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj. - art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( w skrócie: p.p.s.a.) i art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji tj. z zasadą ochrony praw nabytych, zasadą dobrej legislacji oraz zasadą lex retro non agit oraz art. 91 ust. 1 zd. 1 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.) i art. 101 u.s.g. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy z obiektywnie ocenianych okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że Uchwała w zaskarżonym zakresie jest sprzeczna z prawem, tj. z art. 2 Konstytucji oraz w wysokim stopniu narusza słuszny interes lokatorów, wprowadzając nieracjonalny i niemożliwy do dochowania termin wnioskowania o obniżkę czynszu oraz odbierając pierwotnie uprawnionym lokatorom możliwość dochodzenia prawa do obniżki czynszów w lokalach za rok 2021 wnioskami składanymi na początku 2022 roku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134. § 1 p.p.s.a. poprzez niezupełność uzasadnienia wyroku, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się do wszystkich podniesionych przez Skarżącego zarzutów, w tym do argumentacji dotyczącej tego, że Uchwała wyłączała w praktyce prawo do obniżki dla osób, które złożyły wnioski o obniżkę czynszu za rok 2021 na początku roku 2022 oraz, że zasady ustanowione uchwałą uniemożliwiały złożenie kompletnego wniosku o przyznanie obniżki w terminie oraz poprzez błędną i miejscami nielogiczną ocenę okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania orzeczenia, w tym w szczególności, że osobami uprawnionymi do ubiegania się o obniżkę były osoby prowadzące działalność gospodarczą oraz to, że Uchwała nie miała żadnego wpływu na budżet Miasta, co uniemożliwia kontrolę instancyjną oraz miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe Strona wniosła o: - rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, - uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, - o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozpoznał istoty problemu przedstawionego w skardze przez Skarżącego ani nie zrozumiał stawianych Uchwale zarzutów. Skarżący stoi na stanowisku, że Uchwała bezprawnie ogranicza prawo do uzyskania obniżki czynszu najmu lokali użytkowych za rok 2021 dla osób, które złożą wniosek po 1 stycznia 2022r. Ograniczenie to wynika z zapisu, iż do rozpoznania wniosków o obniżkę złożonych do 31 grudnia 2021r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Jest to zapis, którego rzeczywiste znaczenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zbagatelizował. Uchwała nie przewiduje procedury rozpoznania wniosków o obniżkę czynszu złożonych po tej dacie, lecz dotyczących 2021 roku. Uchwała wyłącza więc prawo do ubiegania się o obniżkę uniemożliwiając rozpoznanie wniosku złożonego po 31 grudnia 2021 r. Według Strony trudno zgodzić się ze zdawkowym stwierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że Uchwała nie odbiera prawa lokatorom do ubiegania się o obniżkę za rok 2021r., gdy przy prawidłowej analizie zapisów Uchwały jasnym jest, że prawo to zostało wyłączone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozważył zupełnie skutków kwestionowanych regulacji. Nie wziął także pod uwagę, że podmiotami uprawnionymi do obniżki były osoby prowadzące działalność gospodarczą. Powyższe kwestie mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Skarżącego uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bardzo lakoniczne w zakresie wyjaśnienia rozstrzygnięcia i w zasadzie sprowadza się do kilku stwierdzeń, które nie zostały opatrzone żadnym komentarzem. Uniemożliwia to odtworzenie toku rozumowania Sądu zarówno przez strony, jak i w toku kontroli instancyjnej. Równocześnie Sąd jedynie wybiórczo odniósł się do argumentacji Skarżącego, a braki dotyczą kwestii istotnych z punktu widzenia twierdzeń Skarżącego. W ocenie Skarżącego Sąd w znacznej mierze nie rozpoznał zarzutów podniesionych w skardze. Zauważono, że z uwagi na konieczność przygotowania stosownej dokumentacji, złożenie wniosku o obniżkę do dnia 31 grudnia 2021r., dla osoby która prowadzi działalność gospodarczą o bardziej złożonych finansach, było zwyczajnie niemożliwym. Nieracjonalnym jest natomiast prawodawca, który konstruuje prawo w ten sposób, że najemca, aby mieć w ogóle szansę na skorzystanie ze świadczenia, musiałby złożyć niekompletny wniosek - wręcz w tym przypadku szkieletowy - jedynie dla zachowania terminu, a następnie Organ wzywałby go do uzupełnienia dokumentacji. Stąd też nie można zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że Uchwała jest prawidłowa w zakresie w jakim odmawia osobom uprawnionym prawa do złożenia wniosku o obniżkę po "zamknięciu" miesiąca grudnia 2021r. za ten miesiąc, a więc w styczniu 2022r., gdzie takie rozwiązanie jest zwyczajnie niesprawiedliwe i nieracjonalne. Sąd akceptuje fakt, że wnioskodawca musiałby złożyć niezupełny wniosek, tylko i wyłącznie po to, aby zachować termin. Wniosek ten musiałby podlegać uzupełnieniu w zakresie braków już w roku 2022. Takie rozwiązanie z całą pewnością nie jest dobrym prawem. Zwrócono też uwagę na zbyt krótki i okołoświąteczny okres między ogłoszeniem Uchwały, a jej wejściem w życie Zdaniem Strony skarżona uchwała działa de facto wstecz, co jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności, zasadą zaufania oraz ochrony praw nabytych przez stronę. Uchwała ta weszła w życie 1 stycznia 2022r., przy czym jednocześnie ogranicza ona termin na złożenie wniosków o obniżkę do 31 grudnia 2021r. Ostatnim dniem złożenia wniosku o obniżkę zgodnie z uchwałą, był dzień poprzedzający dzień jej wejścia w życie. Oznacza to, że uchwała tak naprawdę zadziałała wstecz, co jest zupełnie sprzeczne z zasadą nieretroaktywności prawa. Stanowisko Organu o pogarszającym się stanie budżetu Miasta nie ma żadnego znaczenia w przedmiotowym postępowaniu. Według Skarżącego w tym miejscu uwidacznia się brak konsekwencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - skoro Uchwała nie ograniczyła prawa lokatorów do ubiegania się o obniżkę w 2021 roku, to jednocześnie nie mogła mieć ona żadnego wpływu na dochody jednostki samorządowej. Jedynie przy przyjęciu przeciwnego twierdzenia, że Uchwała spowodowała brak możliwości ubiegania się o podwyżkę, uwidacznia się jej wpływ na budżet Miasta. Jest to ważna konkluzja, która pokazuje prawidłowość stanowiska Skarżącego. Przyjęte w uchwale rozwiązanie, zdaniem Skarżącego, jest sprzeczne z art. 2 Konstytucji, a mianowicie z zasadą ochrony praw nabytych, zasadą dobrej legislacji oraz zasadą lex retro non agit. Odpowiadając na skargę kasacyjną pełnomocnik Rady m.st. Warszawy wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 193 zd. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Z 2024 r . poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134. § 1 p.p.s.a. dotyczących wad uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które w ocenie Skarżącego zostało sporządzone lakonicznie, nie odnosi się do wszystkich podniesionych zarzutów, jest nielogiczne i umyka kontroli instancyjnej. Zdaniem Strony Sąd I instancji nie rozpoznał sprawy. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. O naruszeniu normy wynikającej z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby natomiast mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Trzeba zaznaczyć, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., podobnie jak za pomocą zarzutów naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok zapadł naruszenia powyższych zasad rozpoznawania sprawy oraz sporządzania uzasadnienia orzeczenia. Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, iż Sąd I instancji, uzasadniając swój wyrok, nie odniósł się szerzej do argumentacji skargi, iż zaskarżona Uchwała de facto wyłącza prawo do ubiegania się o obniżkę czynszu za 2021 r., uniemożliwiając rozpoznanie wniosku dotyczącego tego okresu, a złożonego po 31 grudnia 2021 r. Sąd wyraził jednak stanowisko, że zaskarżona uchwała nie pozbawia możliwości ubiegania się o obniżkę czynszu za grudzień 2021 r. a jedynie ogranicza termin składnia wniosku o tę obniżkę. Jednocześnie Sąd zauważył, że uchwała była opublikowana 20 grudnia 2021 r. i skarżący miał 10 dni na zapoznanie się z nowymi zasadami w tym dotyczącymi składnia wniosków za 2021 r. Z uzasadnienia WSA wynika zatem jakimi przesłankami kierował się uznając przyjęte w zaskarżonej regulacji przepisy przejściowe za zgodne z prawem. Z kolei ewentualna wadliwość oceny prawnej czy też oceny stanu faktycznego ( np. pominiecie w uzasadnieniu pewnych okoliczności lub błędna ich interpretacja), wyrażona przez Sąd nie świadczy o wadliwości konstrukcji uzasadnienia wyroku i naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał też, aby Sąd I instancji rozstrzygając sprawę wyszedł po za jej granice lub aby pominął naruszenia prawa, które nie były powołane wcześniej w skardze, a które Sąd ten zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Zdaniem Strony zaskarżony wyrok został wydany nadto z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. i art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP tj. z zasadą ochrony praw nabytych, zasadą dobrej legislacji oraz zasadą lex retro non agit oraz art. 91 ust. 1 zd. 1 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.) i art. 101 u.s.g. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi. Zauważyć należy, iż art. 147 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. zawierają normy o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej, a którego to uchybienia nie dostrzegł sąd administracyjny. W rozpoznanej sprawie naruszenia tych norm Strona dopatruje się w powiązaniu z naruszeniem normy rangi konstytucyjnej – tj. art. 2 Konstytucji RP oraz przepisami art. 91 § 1 zd. 1 oraz art. 101 ustawy z 8 marca 1990r . o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie. Trzeba przy tym wyjaśnić , że przepis art. 97 § 1 zd. 1 u.s.g. stanowi, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zarzut naruszenia tego przepisu również wymaga powiązania go z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, którego naruszenie przez organ skutkuje nieważnością uchwały lub zarządzenia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Skarżący dopatruje się nieważności uchwały z uwagi na jej sprzeczność z zasadami wyrażonymi w art. 2 Konstytucji RP. Skarżący nie sprecyzował natomiast w jaki sposób w jego ocenie został naruszony przepis art. 101 u.s.g. Artykuł ten składa się z czterech jednostek redakcyjnych ( ust. 1, 2, 2a i 4), które zwierają regulacje dotyczące legitymizacji do wniesienia skargi na uchwały i zarządzenia w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skarżący nie wskazał, który z zawartych w art. 101 u.g.n. przepisów został naruszony oraz nie wyjaśnił na czym polegało to naruszenie. Tym samym kontrola tak sformułowanego naruszenia art. 101 u.g.n. pozostaje poza gestią Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak to wyjaśniono wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Przechodząc do oceny zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP uznać należy go za niezasadny. § 1 pkt 1 zaskarżonej Uchwały zmieniono brzmienie § 7 pkt 7 uchwały nr XXI11/663/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad najmu lokali użytkowych. Zmieniony § 7 pkt 7 uchwały z 5 grudnia 2019 r. od 1 stycznia 2022 r. przewidywał, że dopuszczalne jest jednokrotne obniżenie czynszu z powodu pogorszenia sytuacji finansowej najemcy z ważnych przyczyn losowych, przy czym obniżenie czynszu nie może przekroczyć 3 miesięcy w okresie 5 lat, z zastrzeżeniem, że do tego limitu nie wlicza się obniżek, jeżeli zostały udzielone w związku z wprowadzeniem na podstawie rozporządzenia właściwego Ministra lub Rady Ministrów określonych ograniczeń, nakazów lub zakazów związanych z wystąpieniem stanu epidemii lub innego zagrożenia". Przed zmianą , do 31 grudnia 2021 r. przepis ten przewidywał, iż dopuszczalne jednokrotne obniżenie czynszu z powodu pogorszenia sytuacji finansowej najemcy z ważnych przyczyn losowych, przy czym obniżenie czynszu nie może przekroczyć 3 miesięcy w okresie 5 lat, z zastrzeżeniem, że w przypadku, gdy pogorszenie sytuacji finansowej związane jest z wprowadzeniem na podstawie rozporządzenia Ministra lub Rady Ministrów określonych ograniczeń, nakazów lub zakazów związanych z wystąpieniem stanu epidemii lub innego zagrożenia, dopuszcza się obniżenie czynszu na okres od wprowadzenia tych ograniczeń, nakazów lub zakazów do 30 dni od dnia ich zniesienia, a okres 5 lat nie ma zastosowania. Tym samym zaskarżoną Uchwała od 1 stycznia 2022 r. zniesiono możliwość uzyskania obniżenia czynszu w sytuacji gdy pogorszenie sytuacji finansowej związane jest z wprowadzeniem na podstawie rozporządzenia Ministra lub Rady Ministrów określonych ograniczeń, nakazów lub zakazów związanych z wystąpieniem stanu epidemii lub innego zagrożenia, na okres od wprowadzenia tych ograniczeń, nakazów lub zakazów do 30 dni od dnia ich zniesienia. W § 2 Uchwały przewidziano, iż do wniosków o obniżenie czynszu w związku z wprowadzeniem na podstawie rozporządzenia właściwego Ministra lub Rady Ministrów określonych ograniczeń, nakazów lub zakazów związanych z wystąpieniem stanu epidemii lub innego zagrożenia, złożonych do 31 grudnia 2021 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Według Skarżącego wprowadzenie tej regulacji pozbawiło go m.in. praw nabytych bowiem w praktyce niemożliwe było złożenie przed dniem 1 stycznia 2022 r. kompletnego wniosku o obniżenie czynszu, obrazującego pogorszenie sytuacji finansowej w miesiącu grudniu 2021 r. Zaznaczyć należy, iż Skarżący na mocy regulacji zmienianych w § 1 pkt 1 zaskarżonej Uchwały nie posiadał uprawnienia do obniżki czynszu w grudniu 2021 r. Przepis § 7 pkt 7 uchwały nr XXI11/663/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. zarówno do 31 grudnia 2021 jak i od 1 stycznia 2022 r. "dopuszczał" obniżkę czynszu, uprawniał zatem organy wykonawcze Miasta do stosowania ulg w czynszu należnym z tytułu najmu lokali użytkowych należących do zasobu gminy, określając zasady ustalania i ramy tych ulg. Regulacja ta pozostawia luz decyzyjny, a nie obowiązek w stosowaniu tych ulg wobec spełniającego warunki jej uzyskania. Uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w brzmieniu do 31 grudnia 2021 r. nie przyznawała zatem Stronie wprost prawa do obniżenia czynszu ani maksymalnie ukształtowanej ekspektatwy w tym zakresie. Tym samym w sytuacji Skarżącego nie można mówić o pozbawieniu go praw nabytych, a co najwyżej uprawnienia do ubiegania się o uzyskanie takiego prawa. Nie można też zgodzić się, iż zaskarżony § 2 Uchwały narusza zasadę lex retro non agit. Ten przepis przejściowy reguluje na podstawie jakich zasad mają być rozpoznawanie wnioski składane przed 31 grudnia 2021 r., a więc przed wejściem w życie nowych zasad określonych w § 1 ust. 1 tej uchwały. Ma na celu usunięcie wątpliwości jakie zasady obowiązują w chwili rozpoznawania wniosków składanych przed 31 grudnia 2021 r. i nierozpoznanych przed tą datą, skoro od 1 stycznia 2022 r. wykluczone jest przyznawanie obniżek z uwagi na stan epidemii lub innych zagrożeń. Przepis ten w żaden sposób nie uchyla z datą wsteczną regulacji obowiązujących przed wejściem w życie postanowień Uchwały. Skarżący podniósł także zarzut dotyczący wyjątkowo krótkiego okresu vacatio legis, niemniej nie powiązał go ze stosownym przepisem, który reguluje zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych. Trzeba wspomnieć, że zgodnie z art. 88 ust.2 Konstytucji RP zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. Strona nie wskazała jakie przepisy rangi ustawowej zostały ewentualnie naruszone w związku z zastosowaniem zbyt krótkiego, w jej ocenie, vacatio legis, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania zarzutów skargi w tym zakresie. Nie można też odmówić racji argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika Rady Miasta Warszawy, dotyczącej konieczności określenia zasad na jakich będą rozpoznawane wnioski o obniżenie czynszu składane przed i po 1 stycznia 2022 r. z uwagi na wpływ jaki miało na budżet Miasta przyznawane przedsiębiorcom wsparcie. Wskazano, iż przyjęcie brzmienia przepisu proponowane przez Skarżącego, tj. stosowanie przepisów dotychczasowych do wniosków o obniżkę za okres do 31 grudnia 2021 r., spowodowałoby możliwość składania wniosków jeszcze przez wiele miesięcy, a nawet lat. To w konsekwencji powodowałoby trudności w szacowaniu zysków poszczególnych dzielnic m.st. Warszawy z najmu lokali użytkowych na potrzeby kolejnych rocznych planów finansowych. Sąd I instancji słusznie też zauważył, że Skarżący nie został pozbawiony możliwości ubiegania się o obniżenie czynszu za grudzień 2021 r. Miał możliwość złożenia stosownego wniosku do dnia 31 grudnia 2021 r. Zaskarżona Uchwała została ogłoszona 20 grudnia 2021 r. zatem potencjalni wnioskodawcy mieli kilkanaście dni na zapoznanie się z nowymi zasadami. Z akt sprawy wynika nadto, iż Skarżący o takiej możliwości został poinformowany w pismem z 21 grudnia 2021 r. Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami dla Dzielnicy [...] m. st. Warszawy przesłanym Skarżącemu pocztą elektroniczną w dniu 22 grudnia 2021 r. Poinformowano go jednocześnie, iż niekompletne wnioski będzie można uzupełniać w styczniu 2022 r. W tym stanie sprawy skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.