I OSK 622/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 830/24 w sprawie ze skargi B.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 3 września 2024 r. nr SKO.4115.239.2024 w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 830/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.A. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: Kolegium) z 3 września 2024 r., nr SKO.4115.239.2024, w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 5 sierpnia 2024 r., znak WPS.4137.560.8.2023.1. Należy w tym miejscu wskazać, że wnioskiem z 14 sierpnia 2023 r. skarżąca wystąpiła o umieszczenie jej wraz niepełnosprawnym umysłowo, pełnoletnim synem – P.A., którego jest opiekunem prawnym, w Domu Pomocy Społecznej w B. Wniosek w zakresie umieszczenia w w/w placówce P.A. został skierowany do rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Kolegium. Pismem z 29 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zawiadomienie o śmierci skarżącej. W dniu 12 sierpnia 2025 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął odpis skrócony aktu zgonu, z którego wynika, że skarżąca zmarła 29 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283), osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Z treści powyższego przepisu wynika, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej jest świadczeniem niepieniężnym z pomocy społecznej o charakterze zindywidualizowanym, ściśle związanym z osobą świadczeniobiorcy (odnoszącym się tylko i wyłącznie do osoby, która wymaga umieszczenia w domu pomocy społecznej). Jego celem jest otoczenie całodobową opieką osoby, która tego wymaga. Nie ulega zatem wątpliwości, że wynik postępowania sądowego w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej dotyczy wyłącznie interesu prawnego osoby ubiegającej się o skierowanie do domu pomocy społecznej. Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa dotyczy odmowy skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej, zaś skarżąca zmarła 29 czerwca 2025 r. W sprawie tej uprawnienie do świadczenia w formie umieszczenia w domu pomocy społecznej na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przysługuje wyłącznie skarżącej. Wynik toczącego się postępowania kasacyjnego nie dotyczy bowiem interesu prawnego innych osób. W związku z tym, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie odnosi się do praw ściśle związanych z osobą zmarłej skarżącej, a nie ma innych osób, których interesu prawnego mógłby dotyczyć wynik tego postępowania, podlega ono umorzeniu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.