I OW 234/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie NSA Marek Stojanowski NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy R. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy R. a Burmistrzem Miasta C. w przedmiocie wskazania organu właściwego do ustalenia na rzecz A.W. prawa do świadczeń z pomocy społecznej: zasiłku okresowego, świadczenia pieniężnego za zakup posiłku w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu", zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów zakupu środków czystości postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Pismem z 26 sierpnia 2025 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., działający w imieniu Wójta Gminy R., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Miasta C. w przedmiocie wskazania organu właściwego do ustalenia na rzecz A.W. prawa do świadczeń z pomocy społecznej: zasiłku okresowego, świadczenia pieniężnego za zakup posiłku w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu", zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów zakupu środków czystości. W odpowiedzi na ww. wniosek Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., działający w imieniu Burmistrza Miasta C., uznał się niewłaściwym w sprawie, wnosząc o rozstrzygnięcie sporu. Przy piśmie z 24 listopada 2025 r. wniosek przekazano do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że sporem o właściwość między organami administracji publicznej jest obiektywnie istniejąca sytuacja prawna, w której zachodzi rozbieżność poglądów między organami administracji publicznej, co do zakresu ich działania w tym przede wszystkim, co do upoważnienia do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OW 174/20, z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I OW 319/20, z 10 marca 2022 r., I OW 194/21, z 8 listopada 2023 r., sygn. akt I OW 119/23, czy z 7 lutego 2025 r., sygn. akt I OW 195/24). Oznacza to, że spór o właściwość pomiędzy organami uniemożliwia im załatwienie sprawy objętej tym sporem. Zatem wydanie w sprawie decyzji kończącej postępowanie przez jeden z organów oznacza, że w sprawie nie zaistniał spór o właściwość, który mógłby zostać rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z zawartej w aktach dokumentacji sprawy administracyjnej wynika, że wnioski złożone przez A.W. zostały zakończone wydaniem decyzji. Oznacza to, że między organami ustał spór o to, który organ jest właściwy do rozpatrzenia tych wniosków a postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia wskazanego sporu jest bezprzedmiotowe. Spór w rozpoznawanej sprawie ustał przed złożeniem wniosku o jego rozstrzygnięcie, a zatem brak jest sporu o właściwość, który miałby rozstrzygnąć Naczelny Sąd Administracyjny. Jak długo bowiem wydane w sprawie decyzje pozostają w obrocie prawnym i nie toczy się żadne postępowanie o ich uchylenie, zmianę albo stwierdzenie nieważności, nie istnieje sprawa administracyjna, w której mógłby wystąpić spór o właściwość (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I OW 330/20, z 5 listopada 2019 r., sygn. akt I OW 241/23, z 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I OW 180/24, czy z 7 lutego 2025 r., sygn. akt I OW 195/24). W tak ustalonym stanie sprawy stwierdzić należy, że spór o właściwość między organami nie występuje, a tym samym postepowanie należało umorzyć. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 193 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.