I OW 4/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy [...] a Wójtem Gminy [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku E.R. o przyznanie pomocy materialnej postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.

Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2026 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Wójtem Gminy [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku E.R. o przyznanie pomocy materialnej. Jednocześnie wnioskujący organ wskazał, że E.R. zmarł w dniu 31 grudnia 2025 r., co potwierdza dołączony do wniosku wydruk z Systemu Rejestrów Państwowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedmiot postępowania administracyjnego – przyznanie pomocy materialnej - niewątpliwie dotyczy wyłącznie prawa ściśle związanego z osobą ubiegającą się o świadczenie. Wobec śmierci zainteresowanego, postępowanie w sprawie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania wskazanego świadczenia jest bezprzedmiotowe. W tej zatem sytuacji postępowanie należało umorzyć, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 15 § 2 p.p.s.a.