I OZ 458/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 152/25 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 17 grudnia 2024 r., nr NSP-VIII.7581.1.126.2024.IK w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: 1. sprostować z urzędu sentencję postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 152/25 w ten sposób, że w wierszu ósmym rubrum w miejsce słów: "P. Sp. z o.o." wpisać: "P. Sp. z o.o. z siedzibą w G." oraz w tenorze postanowienia w punkcie drugim w miejsce słów "P. Sp. z o.o." wpisać: "P. Sp. z o.o. z siedzibą w G.", 2. zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu podjęcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt III OPS 2/25.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 152/25 odrzucił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka/skarżąca) na decyzję Wojewody Pomorskiego z 17 grudnia 2024 r., nr NSP-VIII.7581.1.126.2024.IK w przedmiocie odszkodowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że pełnomocnik Spółki, pomimo wezwania do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS), nie uzupełnił braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Pismem z 19 maja 2025 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając wadliwe odrzucenie skargi, gdyż w aktach administracyjnych przekazanych sądowi znajdował się dokument pełnomocnictwa, które obejmowało umocowanie do działania przed sądami administracyjnymi, zatem istnienie i zakres pełnomocnictwa mogły zostać zweryfikowane bez potrzeby jego ponownego składania. Ponadto Spółka zarzuciła niezasadne przyjęcie, że brak dokumentu pełnomocnictwa stanowi nieusuwalny brak formalny, mimo, że sąd nie wezwał Spółki do uzupełnienia braku skargi przez jej podpisanie, tymczasem art. 49 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakłada obowiązek wezwania strony do usunięcia braku przed zastosowaniem sankcji w postaci odrzucenia pisma. W zażaleniu podniesiono także, że błędnie Sąd I instancji uznał, jakoby upływ terminu do uzupełnienia braków skargi uzasadnia jej odrzucenie, albowiem strona złożyła niezwłoczny wniosek o przywrócenie terminu, który pozostaje nierozpoznany. W ocenie Spółki doszło do niezasadnego odrzucenia skargi przed uprzednim rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, co stanowiło przedwczesne zakończenie postępowania i uniemożliwiło skuteczną ochronę praw procesowych strony. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki; jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Przepisy te mają zastosowanie również do postanowień, na mocy art. 166 p.p.s.a. W wyniku oczywistej omyłki w sentencji zaskarżonego postanowienia wadliwie określono nazwę podmiotu wnoszącego skargę. Akta sprawy potwierdzają, że skarżącą jest P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Z tego względu konieczne stało się sprostowanie zaistniałej omyłki. Z podanych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 i w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomo, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 23 czerwca 2025 r. wystąpił z wnioskiem o podjęcie przez skład powiększony NSA uchwały wyjaśniającej: "Czy podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, bądź która nie przedstawiła pełnomocnictwa stanowi brak formalny, który może podlegać uzupełnieniu przez wezwanie strony do podpisania skargi na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), czy też w takim wypadku skarga powinna zostać odrzucona zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy ?". Wniosek o podjęcie uchwały został zarejestrowany pod sygn. akt III OPS 2/25 i oczekuje na rozstrzygnięcie. Przedstawiony wyżej stan faktyczny niniejszej sprawy oraz powoływana w zażaleniu argumentacja, odwołująca się do konieczności wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego skargi przed jej odrzuceniem w przypadku stwierdzenia, że pełnomocnik nie wykazał się umocowaniem do działania, w sposób bezpośredni wiążą się z zagadnieniem przedstawionym we wniosku Prezesa NSA o wyjaśnienie przepisów, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wobec stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zażalenia zależy od rozstrzygnięcia w sprawie III OPS 2/25, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji.