I OZ 711/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1384/25 w sprawie ze sprzeciwu B.B. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr 58/2025 w przedmiocie wykreślenia z rejestru ewidencji gruntów i budynków postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z 15 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1384/25 (dalej postanowienie z 15 października 2025 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: 1. odrzucił sprzeciw B.B. (dalej skarżący) od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej Inspektor) z 3 kwietnia 2025 r. nr 58/2025 w przedmiocie wykreślenia z rejestru ewidencji gruntów i budynków; 2. zwrócił skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od sprzeciwu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zawiadomienie o wydaniu przez Inspektora decyzji z 3 kwietnia 2025 r. nr 58/2025 zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej 4 kwietnia 2025 r., zatem skutek doręczenia decyzji skarżącemu upłynął 18 kwietnia 2025 r. W konsekwencji, 14-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu, wynikający z art. 64c § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej ppsa) upłynął skarżącemu 2 maja 2025 r. Sprzeciw wniesiony 21 maja 2025 r. uchybił ustawowemu terminowi. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu odrzucił postanowieniem z 11 września 2025 r. I OZ 526/25 Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na niezachowanie terminu określonego w art. 87 § 1 ppsa. Zgodnie z art. 64b § 1 ppsa, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji odrzucił sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 i art. 64c § 1 ppsa. O zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (k. 2-5, 6, 30, 58-62, 70, 79-82, 91-94 akt sądowych). Zażalenie na postanowienie z 15 października 2025 r. wniósł skarżący, wnosząc o zmianę postanowienia i rozpatrzenie sprawy co do meritum. Skarżący podniósł, że - jego zdaniem - Sąd I instancji nie zastosował się do wytycznych zawartych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2025 r. I OZ 256/25 [winno być 526/25 - uw. NSA]. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w postanowieniach organu, od których przysługiwało zażalenie, brak jest pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia. Biorąc pod uwagę, że fikcyjne doręczenie jest mniej korzystne dla strony, gdyby strony miała taką informację, na pewno zaskarżyłaby to postanowienie. Żadne z zawiadomień organu nie zawierało pouczenia o przysługującym trybie odwoławczym i terminie do zaskarżenia wydanej decyzji. Skarżący nie miał odpowiedniej wiedzy w tym zakresie aż do daty doręczenia mu decyzji, które nastąpiło 6 dni po terminie do wniesienia sprzeciwu od decyzji. Brak pouczenia zaszkodził stronie w ten sposób, że z winy organu nie mogła ona wnieść zażalenia do Sądu w terminie, co w świetle art. 112 [ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej kpa)] wydaje się niedopuszczalne (k. 104 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64c § 1 ppsa, sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Pismem z 3 kwietnia 2025 r. znak WIG-I.7221.2.2.2025.SP, opublikowanym w Biuletynie Informacji Publicznej Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie w dniu 4 kwietnia 2025 r., Inspektor zawiadomił na podstawie art. 49 § 1 kpa, że 3 kwietnia 2025 r. wydał decyzję nr 58/2025 orzekającą o uchyleniu decyzji Starosty Otwockiego nr 45/2024 z 28 listopada 2024 r., a także przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W tym zawiadomieniu organ poinformował, że z treścią decyzji oraz dokumentacją sprawy można zapoznać się w Mazowieckim Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie Delegatura w Ostrołęce oraz pouczył o treści art. 49b kpa. Skarżący nie kwestionuje pozyskania wiedzy o wydaniu decyzji z zamieszczonego w dniu 4 kwietnia 2025 r. na stronie urzędu zawiadomienia, lecz dopiero w wyniku odebrania nadesłanego przez organ odpisu decyzji dowiedział się, że decyzja jest ostateczna, a strona niezadowolona z jej treści może wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Dopiero uzyskując odpis decyzji, skarżący dowiedział się, że doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w BIP. Skoro 8 maja 2025 r. skarżący otrzymał odpis decyzji i jednocześnie dowiedział się o trybie i terminie zaskarżenia, a także o tym, że uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu, dzień ten otworzył mu możliwość zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 87 § 1 ppsa, z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia powinien wystąpić w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. W niniejszej sprawie taką okolicznością było zapoznanie się przez skarżącego z treścią decyzji, jako elementem wskazanym przez skarżącego, który w zażaleniu podkreślił, że zbyt późne doręczenie decyzji uniemożliwiło mu dokonanie czynności jej zaskarżenia w terminie. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w dniu 21 maja 2025 r. (k. 6, 30), a więc z uchybieniem ustawowego terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 ppsa. Kwestia ta została przesądzona ostatecznie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z 11 września 2025 r., na skutek zażalenia skarżącego, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2025 r. VII SA/Wa 1384/25 odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu, dopatrując się błędów w doręczeniu odpisu decyzji skarżącemu i pouczeniu go o prawie i procedurze wniesienia sprzeciwu, lecz jednocześnie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu z uwagi na jego złożenie po terminie, który upłynął bezskutecznie 15 maja 2025 r. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawomocne, a tym samym wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpatrującego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2025 r. Skoro termin do wniesienia sprzeciwu nie został skarżącemu przywrócony i postępowanie w tym aspekcie zostało prawomocnie zakończone, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrujący niniejsze zażalenie, mógł jedynie ocenić, czy termin do wniesienia sprzeciwu został przez skarżącego dochowany czy też przekroczony. Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił spóźniony sprzeciw, zakreślając tym samym granice dopuszczalnej kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezależnie od stwierdzonych uchybień w pouczeniu skarżącego przez organ w postępowaniu administracyjnym, brak było przesłanek do uwzględnienia zażalenia. Stwierdzone uchybienia mogłyby stanowić postawę do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia sprzeciwu, gdyby złożył on wniosek o przywrócenie tego terminu bez uchybienia terminowi, o którym stanowi art. 87 § 1 ppsa. Uchybienia co do puszczenia nie stanowią podstawy do wzruszenia postanowienia w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu wobec uchybienia terminu do jego wniesienia. Dlatego zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.