I SA/Kr 102/26

|Sygn. akt I SA/Kr 102/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Borys Marasek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 24 kwietnia 2026 r., sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 9 grudnia 2025 r. nr 1201-IOP2-2.4103.27.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.

B. Sp. z o.o. sp.k. w W. (dalej: Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS) z dnia 9 grudnia 2025 r., nr 1201-25-165191 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie (dalej: organ I instancji) z dnia 6 maja 2025 r., nr 35800-CKK1-6.5001-33.2024.97. Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 6 maja 2025 r., nr 35800-CKK1-6.5001-33.2024.97. Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie określił Spółce zobowiązanie podatkowe oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2022 i 2023 roku oraz kwartały 2023 r. Na dzień wydania decyzji Spółka miała ustanowionych dwóch pełnomocników E.M., która została wskazana przez Spółkę również jako pełnomocnik do doręczeń wraz z podaniem adresu do doręczeń na platformie e-PUAP, oraz adw. R.B., który nie został wskazany jako pełnomocnik do doręczeń. Decyzja została uznana za doręczoną w dniu 21 maja 2025 r., za pośrednictwem platformy ePUAP. Decyzja zwierała pouczenie o trybie odwoławczym. W dniu 5 sierpnia 2025 r. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika adw. R.W. (pełnomocnictwo z 17 lipca 2025 r.) zwróciła się do DIAS o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Wraz z wnioskiem przedłożyła odwołanie. W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, gdyż nie widziała o wydaniu decyzji, próbie jej doręczenia E.M. oraz niepodjęciu tej korespondencji w terminie. Również wyżej wymieniony pełnomocnik nie miał wiedzy o wydaniu przedmiotowej decyzji, "zwłaszcza, że na skrzynce ePUAP pełnomocnika przywołana korespondencja nie jest już (o ile kiedykolwiek była) dostępna, ani widoczna (okoliczność notoryjna, która na wezwanie organu może zostać poparta dowodem z printscreenu skrzynki odbiorczej)". Spółka podniosła również, że o wydaniu decyzji dowiedziała się dopiero po otrzymaniu z Urzędu Skarbowego w Wieliczce upomnienia do zapłaty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy objęte układem ratalnym, który realizuje terminowo. W reakcji na to upomnienie nowy pełnomocnik Spółki – R.W. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce z zapytaniem o podstawę dochodzonej należności i w odpowiedzi w dniu 29 lipca 2025 r. doręczono mu pismo z 24 lipca 2025 r., w którym w skrócie opisano przedmiotową decyzję. Następnie 30 lipca 2025 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami postępowania w siedzibie organu I instancji, w stopniu umożliwiającym sporządzenie odwołania. Spółka przedłożyła fotokopię pierwszej strony upomnienia z 7 lipca 2025 r., kopię pisma z 18 lipca 2025 r. skierowanego do organu I instancji z prośbą o wyjaśnienie, kopię pisma z 24 lipca 2025 r. stanowiącego odpowiedź Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce na pismo z 18 lipca 2025 r. W dniu 3 września 2025 r. Spółka wniosła pismo, do którego dołączyła zrzuty z ekranu z platform e-PUAP i mObywatel (łącznie 7 kart), sporządzone 2 i 3 września 2025 r., na potwierdzenie braku doręczenia jej decyzji organu I instancji. Spółka podniosła, że wysłana drogą elektroniczną korespondencja z Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego bywa wadliwie identyfikowana jako otrzymana, lecz nieodebrana w terminie. Jako przykład Spółka wskazała na zrzut ekranu prezentującego wiadomość z 16 grudnia 2024 r. z zawiadomieniem o przesłuchaniu strony wyznaczonym na 23 stycznia 2025 r., która stosownie do treści protokołu z 23 stycznia 2025 r. (zalegającego w aktach -K.461) została przez Urząd uznana za nieodebraną, pomimo, że adresat ją otrzymał i stawił się na termin przesłuchania. Postanowieniem z 9 grudnia 2025 r. nr 1201-IOP2-2.4103.27.2025 DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Następnie, wskazanym na wstępie postanowieniem DIAS odmówił przywrócenia tego terminu. Zdaniem DIAS decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona na podstawie art. 42 ust 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych. W sprawie nie zostały spełnione warunki przywrócenia terminu wskazane w art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. DIAS podał, że w celu wyjaśnienia kwestii prawidłowości doręczenia decyzji, w tym podnoszonej przez Spółkę możliwej usterki w działaniu platformy ePUAP, pismami z 2 września i 3 października 2025 r. zwrócił się do Centralnego Ośrodka Informatyki (podmiot administrujący platformą ePUAP) o udzielenie informacji: – od kiedy adresat miał możliwość odczytania dokumentu, – kiedy sporządzono zawiadomienia o możliwości odbioru dokumentu, – kiedy dokument pojawił się do odczytu, – kiedy dokument został odczytany, – kiedy adresat logował się na platformie ePUAP, – kiedy wygenerowano i przesłano na skrzynkę adresata UPD, – czy adresat drukował przesłany dokument. W piśmie z 18 listopada 2025 r. Dyrektor Centralnego Ośrodka Informatyki przekazał następujące informacje: – Data dostarczenia pierwszego UPD 2025-05-06, g. 14:16:44, – Data dostarczenia drugiego UPD 2025-05-14, g. 00:06:43, – Data finalnej korespondencji, która dotarła i z którą użytkowniczka mogła się zapoznać to 2025-05-21 00:02:55. – Zawiadomienia o możliwości odbioru dokumentu sporządzono 2025-05-06, g. 14:16:44. – Dokument pojawił się do odczytu 2025-05-21 00:02:55 - finalna korespondencja uznana za dostarczoną. – Otwarto nieodczytany dokument "dokument.xml" 2025-07-15 g.14:35:23 – Adresat nie drukował przesłanego dokumentu. – Logowania na platformie ePUAP: – 2025-01-05 14:01:28 – 2025-01-05 14:07:47 – 2025-07-07 19:43:01 – 2025-07-07 19:50:09 – 2025-07-07 19:53:12 – 2025-07-15 14:33:53 – 2025-07-3018:04:05 – 2025-07-3018:05:27 Natomiast wraz z pismem z 3 grudnia 2025 r. Dyrektor Centralnego Ośrodka Informatyki przekazał plik zawierający historię logowania do skrzynki ePUAP E.M. oraz historię dokumentu tj. przedmiotowej decyzji, obejmującą nw. działania na tym dokumencie w dniu 15.07.2025 r.: – 2025-07-15 14:35:23 - uruchomiono wizualizację dokumentu dokument.xml w składzie Domyślna – 2025-07-15 14:35:23 - otwarto nieodczytany dokument dokument.xml – 2025-07-15 14:36:02 - uruchomiono wizualizację dokumentu dokument.xml w składzie Domyślna – 2025-07-15 14:36:23 - uruchomiono wizualizację dokumentu dokument.xml w składzie Domyślna – 2025-07-15 14:36:27 - uruchomiono wizualizację dokumentu dokument.xml w składzie Domyślna – 2025-07-15 14:38:29 - usunięto dokument 330138889 ze składu Domyślna W oparciu o przedstawione dane DIAS ustalił, że w okresie od wpłynięcia przedmiotowej decyzji na adres elektroniczny, tj. 6 maja 2025 r. do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania, pełnomocnik Spółki – E.M. nie logowała się na platformie e-PUAP. W niniejszej sprawie datą początkową biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej) jest dzień, w którym E.M. powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. W dniu 7 lipca 2025 r. E.M. zalogowała się do swojej skrzynki ePUAP, jednakże z pisma Dyrektora Centralnego Ośrodka Informatyki wynika, że tego dnia nie odczytała dokumentu zawierającego decyzję. Zrobiła to 15 lipca 2025 r. Zatem najpóźniej dzień 15 lipca 2025 r. jest datą powzięcia przez stronę, działającą przez pełnomocnika, informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminowi do jego zaskarżenia. W związku z tym 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął z dniem 22 lipca 2025 r. W tym terminie należało również dokonać czynności, której dotyczył wniosek o przywrócenie terminu, tj. wnieść odwołanie. Jednakże w ww. terminie Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ani nie wniosła odwołania. Przedmiotowy wniosek wraz z odwołaniem został złożony 5 sierpnia 2025 r., zatem po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, w związku z czym nie został spełniony formalny warunek przywrócenia terminu wynikający z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie DIAS nie został spełniony również warunek przywrócenia terminu wskazany w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. Spółka nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. Przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają bowiem wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które pomimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie, gdyż od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. E.M. mogła się zapoznać z treścią przedmiotowej decyzji od 6 maja 2025 r., kiedy została ona dostarczona do jej skrzynki ePUAP i zostało wygenerowane pierwsze Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD). 14-dniowy termin na doręczenie upływał 20 maja 2025 r. Ponieważ w tym terminie E.M. nie otworzyła wiadomości (i w ogóle nie logowała się na platformie ePUAP), w następnym dniu po upływie terminu na doręczenie, tj. 21.05.2025 r. nastąpiło uznanie decyzji za doręczoną, co potwierdza UPD znajdujące się w aktach sprawy. Od tego dnia zaczął biec 14-dniowy termin do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji, który upływał 4 czerwca 2025 r. Również w tym terminie pełnomocnik Spółki nie zapoznał się z decyzją i nie złożył od niej odwołania, gdyż, jak wynika z informacji przekazanej przez Centralny Ośrodek Informatyki, E.M. zalogowała się do swojej skrzynki ePUAP dopiero 7 lipca 2025 r., po raz pierwszy od 7 miesięcy (od 5 stycznia 2025 r.), a odczytała doręczoną decyzję 15 lipca 2025 r. Natomiast 16 lipca 2025 r. Spółka przez swojego pełnomocnika – E.M., złożyła do Małopolskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Krakowie wniosek, w którym oświadczyła m.in. "w związku z prowadzoną kontrolą podatkową i wydaną decyzją o nałożeniu dodatkowych sankcji, proszę o udostępnienie kserokopii decyzji z uwagi na fakt, że powyższa decyzja nie została nam dostarczona". Zdaniem DIAS, powyższe oświadczenie zawiera sprzeczność, polegającą na tym, że pełnomocnik Spółki twierdzi, że decyzja nie została doręczona, ale równocześnie wie, że została wydana i zna jej treść, na co wskazuje zwrot "wydaną decyzją o nałożeniu dodatkowych sankcji", podczas gdy w decyzji ustalono Spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT. Zatem składając przedmiotowy wniosek w imieniu Spółki, czyli 16 lipca 2025 r., E.M. wiedziała o wydaniu decyzji. Powyższy fakt podważa wiarygodność twierdzeń zawartych we wniosku o przywrócenie terminu, jakoby Spółka (jej drugi pełnomocnik – R.W.) zapoznała się ze streszczeniem decyzji dopiero z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce z 24 lipca 2025 r., doręczonego 29 lipca 2025 r., natomiast w całości zapoznała się z decyzją 30 lipca 2025 r. w związku z udostępnieniem do przeglądnięcia akt postępowania podatkowego nr 358000-CCK1-6.5001.33.2024. DIAS stwierdził, że powodem uchybienia przez Spółkę terminu do wniesienia odwołania jest okoliczność, że pełnomocnik Spółki – E.M., w okresie od 5 stycznia do 7 lipca 2025 r. nie sprawdzała korespondencji otrzymywanej drogą elektroniczną do skrzynki ePUAP i w konsekwencji, o decyzji dowiedziała się najpóźniej 15 lipca 2025 r., po zalogowaniu się na swoją skrzynkę ePUAP i odczytaniu dokumentu, czyli ponad miesiąc po terminie do wniesienia odwołania. Wobec powyższego nie można uznać za wiarygodne, zawartego we wniosku wyjaśnienia, że powodem uchybienia terminowi była niewidoczność decyzji w skrzynce odbiorczej ePUAP pełnomocnika Spółki. Zdaniem DIAS przedłożonych przez Spółkę wydruków zrzutów ekranu z platformy ePUAP i mObywatel z dnia 2 i 3 września 2025 r. nie można uznać za dowód, że korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję nie była dostępna i widoczna dla pełnomocnika Spółki od chwili wygenerowania pierwszego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, tj. od 6 maja 2025 r. Użytkownik tych platform ma możliwość usunięcia wiadomości ze swojej skrzynki, co jest widoczne na przedłożonych przez Spółkę wydrukach (komenda "Usuń" w górnej części ekranu). Natomiast z "historii dokumentu" przesłanej przez Dyrektora Centralnego Ośrodka Informatyki jednoznacznie wynika, że decyzja ta została usunięta przez E.M. z jej skrzynki ePUAP w dniu 15 lipca 2025 r. o godzinie 14:38. Ponadto wbrew twierdzeniom Spółki, że korespondencja z Małopolskiego Urzędy Celno-Skarbowego w Krakowie bywa wadliwie identyfikowana, DIAS podał, że w protokole z 23 stycznia 2025 r., na który powołuje się Spółka, prawidłowo stwierdzono, że zawiadomienie nie zostało odebrane przez pełnomocnika. Ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 457) wynika, że zawiadomienie o przesłuchaniu strony z 16 grudnia 2024 r. zostało dostarczone do skrzynki ePUAP E.M. 16 grudnia 2024 r. (data wygenerowania pierwszego UPD). Od tego dnia biegł 14 dniowy termin odbioru zawiadomienia, który upłynął 30 grudnia 2024 r. Ponieważ w tym okresie E.M. nie odebrała tego zawiadomienia, w dniu następnym po upływie terminu odbioru, tj. 31 grudnia 2024 r. została automatycznie wygenerowana informacja o uznaniu dokumentu za doręczony i o nieodebraniu dokumentu przez adresata w ciągu 14 dni od wysłania. Jednakże w sytuacji wyżej opisanej, nieodebranie dokumentu w terminie i wygenerowanie UPD z informacją o uznaniu dokumentu za doręczony nie powoduje usunięcia wiadomości ze skrzynki ePUAP oraz nie uniemożliwia jego odczytania przez adresata po terminie doręczenia. Przesłany dokument nadal jest dostępny i może być przez adresata odczytany, również po upływie terminu jego odbioru. Zatem we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Spółka nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. W szczególności nie wskazała okoliczności uprawdopodabniających, że kontrola wpływu korespondencji urzędowej do skrzynki ePUAP pełnomocnika Spółki nie była możliwa przed 7 lipca 2025 r. i że w związku z tym nie było możliwe dochowanie terminu wniesienia odwołania od decyzji. Spółka ustanowiła E.M. swoim pełnomocnikiem, która działała w jej imieniu przed organem I instancji. W niniejszej sprawie Spółka nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu przez pełnomocnika, bowiem osoba działająca przez pełnomocnika działa tak, jakby sama dokonywała czynności procesowych. Dlatego też odpowiedzialność za działania i zaniechania pełnomocnika obciąża stronę. W związku z tym zaniechania procesowe pełnomocnika obciążają stronę, a nawet w sytuacji, gdyby spowodowały zaistnienie szkody u mocodawcy. Natomiast okoliczność, że nie był to pełnomocnik profesjonalny, nie ma w tym przypadku znaczenia. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie został zachowany 7-dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz nie zaistniały obiektywne, niezależne od Spółki przeszkody, uniemożliwiające złożenie w ustawowym terminie odwołania od decyzji. W skardze na ww. postanowienie Spółka wniosła o uchylenie tego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.162 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., polegające na odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, pomimo że do uchybienia tego terminu doszło z winy pełnomocnika Spółki, działającego świadomie na niekorzyść reprezentowanej. Spółka argumentowała, że ustanowiony przez nią pełnomocnik E.M. podjął działa na niekorzyść Spółki, które datuje się od 5 stycznia 2025 r. Zważywszy, że E.M. już wówczas była pełnomocnikiem strony, korespondującym do tej pory z organami podatkowymi przez skrzynkę ePUAP, zaniechanie logowania się na skrzynkę przez ponad 6 miesięcy przybiera postać rażącego niedbalstwa, graniczącego z umyślnością. Szczególnie zaś naganne, bo nacechowane premedytacją, było usunięcie wiadomości z przedmiotową decyzją w dniu, w którym się z nią – poniewczasie - zapoznała, a następnie utrzymywanie przed swoim mocodawcą i jego nowym pełnomocnikiem, jakoby tej decyzji w ogóle nie otrzymała. Zdaniem Spółki tak rażący eksces pełnomocnika, który w przypadku profesjonalisty skutkowałby jego odpowiedzialnością dyscyplinarną, nie powinien obciążać już i tak poszkodowanej strony i pozbawiać jej możliwości prawa do odwołania się od decyzji. Zważywszy zaś, że odwołanie to zostało wniesione wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od chwili zapoznania się z decyzją przez nowego pełnomocnika, który niewątpliwie wcześniej nie miał z nią styczności, a o wyżej przedstawionych ekscesach poprzedniego pełnomocnika dowiedział się dopiero z lektury zaskarżonego postanowienia, odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydaje się naruszać wskazane w petitum skargi przepisy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Natomiast w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622; dalej o.p.) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Treść art. 162 § 1 o.p. nie pozostawia wątpliwości, że to składający wniosek o przywrócenie terminu obciążony jest obowiązkiem przedstawienia dowodów i okoliczności uprawdopodabniających brak winy w naruszeniu terminu procesowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. II FSK 3010/15). Ciężar takiego uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swoich twierdzeń. To strona, a nie organ podatkowy zna przyczynę, która uniemożliwiła jej dochowanie terminu i ma możliwość jej wykazania, zatem to rolą strony jest uprawdopodobnienie braku winy w niedochowaniu terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie go stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. III SA 1716/99). Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. W regułach starannego działania zawarta jest odpowiedzialność strony postępowania podatkowego za dobór osób, które reprezentują ją w stosunku do podmiotów zewnętrznych, w tym organów państwowych i doręczycieli pocztowych, wybór pracowników, jak i ustanawianie pełnomocników są bowiem sprawami wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje nie można przenosić na inne osoby fizyczne lub prawne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r., sygn. II FSK 731/10). Nie budzi przy tym wątpliwości, że ponosi ona konsekwencje działań swoich pracowników oraz innych osób, którym powierzyła wykonanie określonych czynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. II FSK 2003/15) (P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, Gdańsk 2025, komentarz do art. 162). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że stosunek pełnomocnictwa oparty jest na szczególnym zaufaniu mocodawcy do ustanowionego przez niego zastępcy procesowego, a błędy ze strony pełnomocnika co do zasady nie stanowią okoliczności mieszczącej się w katalogu przesłanek braku winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku spółka podała, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, gdyż nie wiedziała o wydaniu decyzji, próbie jej doręczenia E.M. oraz niepodjęciu tej korespondencji w terminie, podniosła, że również pełnomocnik nie miał wiedzy o wydaniu przedmiotowej decyzji, "zwłaszcza, że na skrzynce ePUAP pełnomocnika przywołana korespondencja nie jest już (o ile kiedykolwiek była) dostępna, ani widoczna (okoliczność notoryjna, która na wezwanie organu może zostać poparta dowodem z printscreenu skrzynki odbiorczej)". Organ podał także, że w dniu 16 lipca 2025 r. skarżąca złożyła do Małopolskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Krakowie wniosek, w którym oświadczyła m.in. "w związku z prowadzoną kontrolą podatkową i wydaną decyzją o nałożeniu dodatkowych sankcji, proszę o udostępnienie kserokopii decyzji z uwagi na fakt, że powyższa decyzja nie została nam dostarczona", a zatem wnioskiem tym potwierdziła, że w tej dacie wiedziała o wydaniu decyzji i znała jej treść. W sytuacji natomiast kiedy organ bardzo precyzyjnie ustalił w jakiej dacie pełnomocnik skarżącej odczytała decyzję i kiedy ją usunęła, skarżąca zmieniła narrację i w skardze argumentowała, że ustanowiony przez nią pełnomocnik E.M. podjął działania na niekorzyść spółki, które datuje się od 5 stycznia 2025 r., a zważywszy, że E.M. już wówczas była pełnomocnikiem strony, korespondującym do tej pory z organami podatkowymi przez skrzynkę ePUAP, zaniechanie logowania się na skrzynkę przez ponad 6 miesięcy przybiera postać rażącego niedbalstwa, graniczącego z umyślnością. Wskazać jednak należy, że skarżąca w żaden sposób nie podjęła nawet próby wykazania okoliczności dotyczących celowego działania ustanowionego pełnomocnika z pokrzywdzeniem mocodawcy, nie przedłożyła żadnych dokumentów, które potwierdzać miałyby te twierdzenia, a dokumenty zgromadzone w aktach postępowania również nie potwierdzają tych twierdzeń. Przeciwnie, zwrócić zwłaszcza należy uwagę na okoliczność, że nawet po rzekomym ujawnieniu przez skarżącą działania pełnomocnika na szkodę skarżącej, skarżąca nie zmieniła pełnomocnika dla doręczeń, co całkowicie przeczy twierdzeniom podnoszonym w niniejszej sprawie. Organ wyjaśnił bowiem, że pełnomocnictwo dla E.M. nie zostało odwołane. Przy czym 16 lipca 2025 r. E.M. złożyła oświadczenie o rezygnacji z doręczania korespondencji za pośrednictwem e-PUAP i poprosiła o dostarczanie jej pocztą na adres [...] , natomiast 30 sierpnia 2025 r. wyraziła zgodę na dostarczanie korespondencji za pośrednictwem e-US. Rację ma zatem organ, że w niniejszej sprawie nie został zachowany 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro o wydaniu decyzji i uchybieniu terminu skarżąca wiedziała co najmniej od 15 lipca 2025 r., a wniosek o przywrócenie terminu złożyła dopiero w dniu 5 sierpnia 2025 r. oraz nie zaistniały obiektywne przeszkody, niezależne od spółki, uniemożliwiające złożenie w ustawowym terminie odwołania od decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.