I SA/Łd 226/26

Dnia 20 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi A. S.A. z/s w B. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z dnia 2 marca 2026 roku nr POL.3153.199.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.

Wójt Gminy K. interpretacją indywidualną z dnia 2 marca 2026 r., na podstawie art. 14j § 1 w zw. z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), zwanej o.p., po rozpatrzeniu wniosku A S.A., uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy w sprawie klasyfikacji studni w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. jako obiektów niestanowiących budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U z 2025 r., poz. 707 ze zm.), zwanej u.p.o.l. We wniosku, przedstawiając stan faktyczny, A wyjaśnił, że jest spółką prawa handlowego, będącą podatnikiem podatku od nieruchomości. Zgodnie z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym, przedmiotem przeważającej działalności jest wytwarzanie energii elektrycznej (PKD 35.11.Z). Jednym z oddziałów spółki jest B., w skład którego wchodzi Zakład "C", w którym prowadzone jest wydobycie węgla brunatnego służącego jako paliwo energetyczne używane w pobliskiej D. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że w celu wydobycia węgla prowadzone jest wyprzedzająco odwodnienie złoża podstawowym systemem studni wielkośrednicowych i otworów drenażowych rozmieszczonych w liniach barier wzdłuż granic wyrobisk, a w miarę potrzeb wiercone są na poziomach eksploatacyjnych studnie pomocnicze systemu odwodniania. Warunkiem właściwego odwodnienia jest zachowanie jednoczesności pracy poszczególnych elementów tego systemu. Odwodnienie górotworu prowadzone jest w celu wywołania takiej depresji, która zapewnia bezpieczną eksploatację złoża metodą odkrywkową. Ujmowane wody podziemne i opadowe z rejonu wyrobisk są odprowadzane do naturalnej sieci hydrograficznej rejonu, tzn. do rzeki [...] i rzeki [...] ([...]). Wskazane studnie odwadniające oraz otwory drenażowe są urządzeniami podstawowego systemu odwodnienia i pomocniczego systemu odwodnienia, które służą do odwodnienia górotworu i wiercone są w powierzchni terenu lub w wyrobiskach górniczych przez specjalistyczne firmy. Otwór drenażowy może mieć formę rury z filtrem albo prostego otworu wypełnionego tłuczniem (bez rury), którego zadaniem jest odprowadzanie wody do dalszych elementów systemu odwodnienia (rury, pompownie, osadniki etc.). Głębokość studni na terenie B wynosi od ok. 15 m do ok. 400 m. Znajdująca się w studniach woda odprowadzana jest na zasadzie wylewki grawitacyjnej, co skutkuje odprowadzeniem wody w konkretnym kierunku. Ponadto w studniach zapuszczone są agregaty pompowe służące do odprowadzania nadmiaru zbierającej się wody. Co do zasady, studnie nie posiadają obudów (trwałych konstrukcji zabezpieczających otwór przed zanieczyszczeniami, uszkodzeniami mechanicznymi oraz wpływem czynników atmosferycznych). Spółka nie uzyskuje pozwoleń na budowę studni, lecz są one wykonywane na podstawie pozwolenia wodnoprawnego obejmującego m.in. wykonanie studni oraz odprowadzanie wód pochodzących z odwodnienia wgłębnego i powierzchniowego B do wód powierzchniowych. Studnie posiadają dokumentację geotechniczną. Nakłady na studnie (zarówno koszt wierceń, jak i elementów materialnych) ujmowane są jako nakłady na środki trwałe. Spółka wykazuje te obiekty do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle. W tak zarysowanym stanie faktycznym wnioskodawca zapytał, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. opisane wyżej studnie stanowią budowle w rozumieniu w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przedstawiając swoje stanowisko wnioskodawca stwierdził, że przedmiotowe studnie nie stanowią budowli w rozumieniu u.p.o.l. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka zauważyła, że wykonanie studni będących przedmiotem wniosku mieści się w zakresie robót geologicznych regulowanych przez ustawę z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1290 ze zm.), zwanej u.p.g.g., a nie robót budowlanych w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwanej u.p.b. W związku z tym studnie nie są wznoszone w wyniku robót budowlanych, a co za tym idzie nie mogą stanowić budowli w rozumieniu u.p.o.l. Ponadto, w katalogu budowli z załącznika nr 4 do u.p.o.l. obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. nie wskazano studni odwadniających. Zdaniem wnioskodawcy, choć w załączniku do ustawy wymieniono "ujęcia wód", pojęcie to odnosi się do urządzeń służących poborowi wody na potrzeby bytowe lub gospodarcze, a nie do studni odwadniających, które kierują wodę do naturalnej sieci hydrograficznej rejonu. Jednocześnie, wnioskodawca dla uniknięcia wątpliwości sprecyzował, że studnie będące przedmiotem wniosku nie mogą być traktowane jako obudowy ujęć wód podziemnych w rozumieniu pozycji 9 załącznika nr 4 u.p.o.l. Obudowy ujęć wód podziemnych mają charakter konstrukcji technicznych, których celem jest zabezpieczenie źródła wody przed zanieczyszczeniem, zapewnienie możliwości jej kontrolowanego poboru oraz utrzymanie ciągłości dostaw wody na cele bytowe lub gospodarcze. Studnie nie mogą być utożsamiane z obudowami ujęcia wód. Studnie będące przedmiotem wniosku nie posiadają trwałych konstrukcji zabezpieczających otwór przed zanieczyszczeniami, uszkodzeniami mechanicznymi oraz wpływem czynników atmosferycznych. Studnie nie mogą być traktowane jako urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, ponieważ ich przeznaczenie i funkcja pozostają ściśle związane z działalnością górniczą, a nie z obiektami budowlanymi objętymi opodatkowaniem. Studnie służą funkcjonowaniu wyrobiska górniczego, ale ono nie stanowi w rozumieniu u.p.o.l. ani budynku ani budowli z załącznika nr 4. Wnioskodawca zauważył więc, iż opodatkowanie nakładów na wiercenie studni byłoby de facto opodatkowaniem przestrzeni w nieruchomości gruntowej podczas gdy wyłączenie z zakresu obiektów budowlanych w rozumieniu u.p.o.l. wyrobisk górniczych jest odzwierciedleniem tez wyroku Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt P 33/09. Wójt Gminy K. wydał w dniu 2 marca 2026 r. interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko spółki przedstawione we wniosku, za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ interpretacyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. kluczowym warunkiem dla uznania obiektu za budynek lub budowlę na potrzeby podatku od nieruchomości jest fakt, że powstał on w wyniku robót budowlanych. Ustawodawca wprowadził definicję "robót budowlanych" w art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. Jak wynika z uzasadnienia nowelizacji, intencją było zawężenie zakresu opodatkowania wyłącznie do obiektów powstających w procesie budowlanym. Ponadto w definicji "budynku" z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. pozostawiono szczególne wyłączenie. Budynek to obiekt powstały w wyniku robót budowlanych, wyposażony w instalacje umożliwiające korzystanie z niego zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni przegrodami budowlanymi, posiadający fundamenty i dach, z wyjątkiem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały w kawałkach lub materiały ciekłe lub gazowe, jeżeli jego podstawową cechą techniczną określającą przeznaczenie jest pojemność. W rezultacie, aby dany obiekt można było zakwalifikować jako budowlę, musi on spełnić łącznie następujące warunki: nie może być budynkiem; musi być wymieniony art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. b) – e) lub w załączniku nr 4 do u.p.o.l. (art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a); musi być wzniesiony w wyniku robót budowlanych; może stanowić część obiektu niewymienionego wprost w ustawie, o ile samodzielnie spełnia powyższe przesłanki. Ponadto organ zauważył, że dla prawidłowej kwalifikacji składnika majątku na potrzeby podatku od nieruchomości konieczne jest przeanalizowanie zarówno jego konstrukcji, jak i sposobu jego powstania. W postępowaniu dotyczącym wydania indywidualnych interpretacji podatkowych organ podatkowy udziela odpowiedzi wyłącznie w granicach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę (art. 14b § 2 w zw. z art. 14c § 1 o.p.). Odnosząc się do przesłanki powstania studni w ramach robót budowlanych określonych w art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. organ stwierdził, że nie można przyjmować, iż roboty geologiczne z definicji pozostają poza kategorią robót budowlanych. Jeżeli bowiem przy ich realizacji znajdują zastosowanie regulacje u.p.b., choćby w ograniczonym lub pośrednim zakresie, to brak jest podstaw do wykluczenia ich z pojęcia robót budowlanych w rozumieniu u.p.o.l. Przy czym, roboty geologiczne nie funkcjonują w całkowitym oderwaniu od reżimu u.p.b. W konsekwencji, jeżeli w toku ich realizacji stosowane są, w jakiejkolwiek formie, przepisy tej ustawy, prace te mogą być jednocześnie traktowane jako roboty budowlane na gruncie u.p.o.l. Dodatkowym argumentem przemawiającym za powyższą interpretacją jest utrwalona linia wykładni, zmiany wprowadzone nowelizacją u.p.o.l. oraz oficjalne stanowisko Ministra Finansów. Skoro bowiem przyjmuje się, że obiekty usytuowane wewnątrz wyrobiska górniczego, a więc w przestrzeni co do zasady wyłączonej spod opodatkowania (na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek lub budowlę, z wyłączeniem wyrobisk górniczych) mogą zostać zakwalifikowane jako budowle w rozumieniu u.p.b. i podlegać podatkowi od nieruchomości, to brak jest podstaw do odmiennej oceny obiektów zlokalizowanych poza wyrobiskiem. W takim przypadku uznanie ich za budowle oraz objęcie opodatkowaniem jest tym bardziej uzasadnione. Organ stwierdził następnie, że konieczne jest rozróżnienie pomiędzy samą przestrzenią w górotworze a studnią rozumianą jako zespół wykonanych w tej przestrzeni urządzeń i elementów technicznych. O ile bowiem pusta przestrzeń w gruncie, jako taka, nie stanowi przedmiotu opodatkowania, o tyle studnia obejmująca zastosowane urządzenia, na które sam wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego, posiada samodzielny byt techniczny i realizuje określoną funkcję użytkową. Jej powstanie jest efektem celowych i zorganizowanych działań, a nie jedynie naturalnym lub wtórnym ukształtowaniem górotworu. Realizacja studni obejmuje ciąg zaplanowanych i następujących po sobie czynności technicznych, polegających na wykonaniu otworu w gruncie do określonej głębokości, a następnie osadzeniu w nim elementów konstrukcyjnych, takich jak rury filtracyjne lub komory chłonne, oraz ukształtowaniu warstw umożliwiających kontrolowany dopływ wód podziemnych. Działania te prowadzą do powstania trwałego elementu technicznego, stanowiącego efekt wznoszenia obiektu budowlanego oraz montażu jego zasadniczych komponentów. Podobnie wykonywane są otwory drenażowe. W obu przypadkach dochodzi do celowego ukształtowania i wyposażenia otworu w elementy techniczne, których zadaniem jest przechwytywanie wód podziemnych i kierowanie ich do dalszych części systemu odwodnienia, takich jak rurociągi, studnie zbiorcze, pompownie bądź naturalne zbiorniki wód. W konsekwencji elementy te mają charakter trwałej infrastruktury odwodnieniowej, powstałej w wyniku robót polegających na wznoszeniu i montażu, której funkcją jest stałe ujmowanie oraz ukierunkowane odprowadzanie wód do systemu hydrograficznego. Ewentualna równoległa kwalifikacja tych działań jako robót geologicznych na gruncie przepisów u.p.g.g. nie eliminuje ich charakteru budowlanego dla celów u.p.o.l. Organ stwierdził również, że mimo tego, iż studnie nie zostały literalnie wymienione w załączniku nr 4, na podstawie przedstawionego stanu faktycznego obiekty te spełniają kryteria pozwalające na ich zaklasyfikowanie do pozycji 19 załącznika nr 4 (ujęcie wód śródlądowych). Definicja wód śródlądowych została zawarta w art. 19 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm.), zwanej u.p.w. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca zalicza wody podziemne do kategorii wód śródlądowych, pozostawiając poza tym zakresem jedynie wody o charakterze morskim, tj. morskie wody wewnętrzne oraz wody morza terytorialnego. Organ - odwołując się do definicji leksykalnej - zauważył, że zgodnie ze "Słownikiem języka polskiego PWN", termin "ujęcie wód" oznacza: "urządzenie lub zespół urządzeń do pobierania wody z rzeki, ze zbiornika lub spod ziemi". Analogiczne rozumienie wskazał we wniosku sam wnioskodawca. W tym kontekście rozstrzygające znaczenie organ przypisał funkcji, jaką realizuje studnia, a nie jej formie, czy późniejszemu sposobowi zagospodarowania ujmowanej wody. Dla kwalifikacji obiektu jako ujęcia wód śródlądowych kluczowy jest bowiem sam fakt technicznego przechwycenia wody ze środowiska naturalnego, niezależnie od tego, czy woda ta jest następnie wykorzystywana gospodarczo, czy jedynie odprowadzana dalej w ramach systemu odwodnienia. O kwalifikacji nie decyduje więc ani sposób eksploatacji wody, ani jej dalszy los, lecz zasadniczy cel istnienia obiektu. Jeżeli podstawowym przeznaczeniem studni jest kontrolowane ujmowanie wód podziemnych w celu oddziaływania na warunki gruntowo-wodne, w szczególności poprzez obniżenie poziomu zwierciadła wody lub ograniczenie jej napływu, to funkcja ta przesądza o jej charakterze jako ujęcia wód śródlądowych. Nie ma również znaczenia okoliczność, że obiekty objęte wnioskiem nie zostały wyposażone w obudowę. W załączniku nr 4 do u.p.o.l., w pozycji 9, ustawodawca posługuje się bowiem odrębnym pojęciem "obudowy ujęć wód podziemnych". Gdyby jego zamiarem było objęcie opodatkowaniem ujęć wód wyłącznie w zakresie ich obudów, rozróżnienie to znalazłoby odzwierciedlenie także w odniesieniu do ujęć wód śródlądowych poprzez jednoznaczne wskazanie obudów jako przedmiotu opodatkowania. Skoro jednak ustawodawca zdecydował się na wyraźne wyodrębnienie "obudowy ujęć wód podziemnych", nie wprowadzając analogicznego zastrzeżenia przy ujęciach wód śródlądowych, należy przyjąć, że obudowa nie stanowi elementu koniecznego dla uznania obiektu za ujęcie wód w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Jednocześnie organ podkreślił, że skoro ujęcia wód podziemnych mieszczą się w pojęciu ujęć wód śródlądowych, co wprost wynika z regulacji u.p.w., kwalifikacja danego obiektu jako ujęcia wód śródlądowych nie może być uzależniana od wyposażenia go w obudowę, lecz od realizowanej przez niego funkcji polegającej na technicznym ujmowaniu wody. Rozdzielenie przez ustawodawcę pojęć "ujęć wód śródlądowych" oraz "obudowy ujęć wód podziemnych" nie służy zawężeniu zakresu opodatkowania wyłącznie do obudów, lecz ma na celu wyodrębnienie odrębnych przedmiotów opodatkowania, które mogą występować samodzielnie lub łącznie i podlegać opodatkowaniu na podstawie odrębnych pozycji załącznika. Przyjęcie, że ujęcia wód podziemnych podlegałyby opodatkowaniu wyłącznie wówczas, gdy zostały wyposażone w obudowę, podczas gdy inne ujęcia wód śródlądowych podlegałyby opodatkowaniu niezależnie od występowania takiego elementu, prowadziłoby do nieuzasadnionego i wewnętrznie sprzecznego zróżnicowania sytuacji podatkowej obiektów pełniących tożsamą funkcję techniczną, co pozostawałoby w sprzeczności z zasadą racjonalnego ustawodawcy oraz powszechności opodatkowania budowli. Tego rodzaju rozróżnienie należy traktować wyłącznie jako doprecyzowanie zakresu poszczególnych kategorii obiektów, a nie jako wprowadzenie odmiennych zasad ich kwalifikacji, analogicznie jak w przypadku pozycji 6, która obejmuje generalnie obiekty służące do gromadzenia materiałów, oraz pozycji 4 i 5, zawierających wprost wskazane rodzaje zbiorników, mimo że obiekty te niewątpliwie mieszczą się w definicji określonej w pozycji 6. W konsekwencji analizowane obiekty powinny zostać ocenione przez pryzmat tego, czy spełniają przesłanki pozwalające zakwalifikować je jako ujęcia wód śródlądowych. Regulacja ta jednoznacznie potwierdza, że ustawodawca kwalifikuje systemy odwadniania zakładów górniczych jako układy obejmujące ujęcia wód, przy czym ujęcia te zostały objęte szczególnym reżimem polegającym na wyłączeniu z obowiązku uiszczania opłat. Odmienne założenie, zgodnie z którym studnie odwadniające nie stanowiłyby ujęć wód, czyniłoby tę regulację pozbawioną sensu normatywnego, skoro w takim przypadku nie istniałaby w ogóle podstawa do rozważania poboru opłat za ujmowanie wody z tego rodzaju obiektów. Trafność tej wykładni potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych, które konsekwentnie przyjmuje, że studnie oraz elementy systemów odwodnienia zakładów górniczych stanowią ujęcia wód w rozumieniu przepisów prawa wodnego. W ocenie organu, z treści przepisów u.p.o.l. nie sposób również wywieść, aby wskazana pozycja odnosiła się wyłącznie do ujęć wód wykorzystywanych gospodarczo, jak twierdzi wnioskodawca. Okoliczność, czy ujmowana woda jest wykorzystywana gospodarczo, odprowadzana do środowiska, czy też przekazywana do innych elementów systemu, pozostaje bez znaczenia dla samego faktu istnienia ujęcia wód jako obiektu podlegającego opodatkowaniu. Również hipotetyczna sytuacja, w której ujęcie wody nie funkcjonuje czasowo lub trwale, nie prowadzi do utraty jego kwalifikacji podatkowej, gdyż decydujące znaczenie ma istnienie obiektu jako elementu infrastruktury technicznej, a nie aktualny zakres jego eksploatacji. Organ wydający interpretację uznał, że w realiach niniejszej sprawy studnie pełnią funkcję polegającą na technicznym przechwytywaniu wód podziemnych oraz ich kontrolowanym odprowadzaniu do odbiorników naturalnych, tj. do rzek [...] i [...]. Tym samym obiekty te realizują istotę ujęcia wód śródlądowych, niezależnie od dalszego sposobu zagospodarowania ujmowanej wody. Ich zasadniczym przeznaczeniem jest bowiem oddziaływanie na warunki wodne poprzez ujmowanie wód podziemnych i kierowanie ich do środowiska powierzchniowego, co odpowiada funkcji przypisywanej ujęciom wód śródlądowych w rozumieniu przepisów prawa. Tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W skardze na tą interpretację indywidualną pełnomocnik spółki, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest: 1. art. 1a ust. 1 pkt 2b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. oraz w art. 2 ust. 1 u.p.b., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wykonanie odwiertów, które według przepisów u.p.g.g. stanowią "roboty geologiczne", jest tożsame ze wzniesieniem obiektu w wyniku robót budowlanych, do których stosuje się przepisy u.p.b.; 2. art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. w zw. z pozycją 19 załącznika nr 4, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na zastosowaniu niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej i zrównaniu pojęcia "ujęcia wód śródlądowych" ze studniami odwadniającymi oraz otworami drenażowymi. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych poza wskazanymi w skardze naruszeniami prawa. W przypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli prawnopodatkowej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 57a p.p.s.a. jest oparty na zasadzie pełnego związania sądu podstawami zaskarżenia (zob. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2025 r., I FSK 909/22). Sąd w trakcie kontroli interpretacji indywidualnej może jedynie dokonywać oceny zarzutów i podstaw zaskarżenia. Ocena taka może dotyczyć naruszenia jakiego – zdaniem wnioskodawcy – dopuścił się organ interpretacyjny i to w sposób określony w skardze. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważa, że skarżąca w skardze do WSA w Łodzi sformułowała dwa zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W jej ocenie, naruszenie przez organ wydający interpretację wskazanych przepisów doprowadziło do błędnego uznania, że studnie odwadniające i otwory drenażowe stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w świetle znowelizowanych przepisów u.p.o.l., obowiązujących od dnia 1 stycznia 2025 r. W pierwszym z nich wskazała na naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. oraz w art. 2 ust. 1 u.p.b., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wykonanie odwiertów, które według przepisów u.p.g.g. stanowią "roboty geologiczne", jest tożsame ze wzniesieniem obiektu w wyniku robot budowlanych, do których stosuje się przepisy u.p.b. Drugi zarzut dotyczy zaś naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. w zw. z pozycją 19 załącznika nr 4, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na zastosowaniu niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej i zrównaniu pojęcia "ujęcia wód śródlądowych" ze studniami odwadniającymi oraz otworami drenażowymi. Wobec tak sformułowanych zarzutów, Sąd stwierdza, że art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. zawiera definicję robót budowlanych na gruncie tej ustawy i wskazuje, że są to prace polegające na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy u.p.b. Z kolei stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., za budowlę uznaje się obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, wzniesiony w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 u.p.b., ustawy (prawo budowlane – przyp. Sądu) nie stosuje się do wyrobisk górniczych. W ocenie Sądu, zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 u.p.b. przepisy ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczególności prawa geologicznego i górniczego - w odniesieniu do obiektów budowlanych zakładów górniczych oraz art. 6 pkt 17 u.p.g.g. z którego wynika, że w rozumieniu tej ustawy wyrobiskiem górniczym - jest przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Stosownie zaś do art. 106 u.p.g.g., do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych zakładów górniczych stosuje się przepisy prawa budowlanego oraz odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału 5. Definicję obiektu budowlanego zakładu górniczego zawiera z kolei, przywołany w uzasadnieniu skargi, art. 6 pkt 4 u.p.g.g., zgodnie z którym jest to jest znajdujący się poza podziemnym wyrobiskiem górniczym obiekt zakładu górniczego będący obiektem budowlanym w rozumieniu u.p.b., służący bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie: a) wydobywania kopalin ze złóż, a w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny wraz z pozostającym w związku technologicznym z wydobyciem kopaliny przygotowaniem wydobytej kopaliny do sprzedaży, albo b) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, albo c) podziemnego składowania odpadów, albo d) podziemnego składowania dwutlenku węgla. Zarówno z wykładni literalnej, jak i systemowej art. 2 ust. 1 u.p.b. wynika zatem, że zakres wyłączenia stosowania tej ustawy dotyczy jedynie wyrobisk górniczych, a nie obiektów budowlanych znajdujących się w tych wyrobiskach, a tym bardziej obiektów znajdujących się poza wyrobiskami. Z zakresu normowania u.p.b. nie wyłączono obiektów budowlanych usytuowanych w podziemnych wyrobiskach górniczych, jak również nie są one objęte normą art. 2 ust. 2 pkt 1 u.p.b. Brak jest jakiegokolwiek przepisu u.p.b. czy też u.p.g.g., który wyłączałaby stosowanie przepisów u.p.b. w odniesieniu do prac polegających na budowie obiektów budowlanych znajdujących się w podziemnych wyrobisku górniczym lub obiektów budowlanych zakładów górniczych poza jego granicami. Przepis art. 2 ust. 2 u.p.b. interpretowany w kontekście zakresu normatywnego ustaw szczegółowych, do których się odwołuje, powinien być rozumiany jako nakaz stosowania przepisów u.p.b. bez uszczerbku dla przepisów zawartych w wymienionych w nim ustawach (por. komentarz do art. 2 ustawy Prawo Budowlane, Mikołaj Goss, Prawo budowlane. Komentarz, LEX). Z kolei w komentarzu do art. 106 u.p.g.g., trafnie wyjaśniono, że "przepisów u.p.b. nie stosuje się jedynie do przestrzeni powstałej wskutek robót górniczych, lecz będą miały w pełni zastosowanie do zlokalizowanych w wyrobisku obiektów jeśli tylko spełniają warunki uznania za obiekt budowlany". (por. H. Schwarz, Prawo geologiczne i górnicze. Tom II. Komentarz, wyd. 2, 2022, art. 106.). Tym samym na gruncie przepisów u.p.o.l w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. za aktualne należy uznać stanowisko wyrażone w orzecznictwie NSA oraz w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., w sprawie P 33/09, iż przepisy u.p.b. - w szczególności art. 1, art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 3a i art. 3 pkt 9 - mają zastosowanie do obiektów budowlanych znajdujących się w podziemnych wyrobiskach górniczych, w tym do spornych obiektów opisanych we wniosku. W ocenie Sądu, nie sposób zatem zgodzić się z zarzutem spółki, iż charakter prac wiertniczych (obejmujący ciąg zaplanowanych i następujących po sobie czynności technicznych, polegających na wykonaniu otworu w gruncie i osadzeniu w nim elementów konstrukcyjnych) nie oznacza automatycznie, że mamy do czynienia z robotami budowlanymi, przez co podlegają one reżimowi u.p.g.g., a nie u.p.b. Dokonana powyżej analiza wzajemnej relacji przepisów u.p.g.g., u.p.b. oraz u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że niezależnie od tego, czy przedmiotowe obiekty znajdują się w podziemnym wyrobisku górniczym, czy też poza jego granicami (czego zresztą nie kwestionuje sama skarżąca), o ile spełniają warunki uznania za obiekt budowlany, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd nie podziela również zapatrywania spółki uznającego za błędną interpretację, zgodnie z którą studnie odwodnieniowe oraz otwory drenażowe, choć nie zostały literalnie wymienione w załączniku nr 4, to na podstawie przedstawionego stanu faktycznego spełniają kryteria pozwalające na ich zaklasyfikowanie do pozycji 19 załącznika nr 4 do u.p.o.l. obejmującej obiekt "ujęcie wód śródlądowych", a zatem stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podkreśla niedopuszczalne odejście przez organ od literalnego znaczenia analizowanych pojęć (które to znaczenie językowe jest jasne). W ocenie strony, organ wydający interpretację błędnie założył, że dla kwalifikacji obiektu jako ujęcia wód śródlądowych kluczowy jest sam fizyczny fakt technicznego przechwycenia wody ze środowiska naturalnego, tym samym bagatelizując to, czy woda ta jest faktycznie ujmowana w celu jej gospodarczego wykorzystania przez określonych odbiorców, czy też stanowi jedynie element uciążliwy dla prowadzonej działalności i jest wyłącznie odprowadzana w ramach technologicznego systemu odwodnienia górotworu. W ocenie Sądu, jakkolwiek trafnie skarżąca – dokonując analizy znaczeniowej pojęcia "ujęcie wody" – odwołuje się do definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN, zgodnie z którą jest to "urządzenie lub zespół urządzeń do pobierania wody z rzeki, ze zbiornika lub spod ziemi", to wywodzi z niej nieuprawniony wniosek o konieczności dalszego jej gospodarczego wykorzystania przez określonych odbiorców. Zdaniem Sądu, należy bowiem zwrócić uwagę również na znaczenie pojęcia "pobieranie", zdefiniowane w tym samym Słowniku Języka Polskiego PWN. Zgodnie z pierwszym z listy znaczeń, które jest adekwatne dla potrzeb prowadzonej interpretacji, pobierać to "wziąć wiele czegoś po kolei albo z wielu miejsc". Powyższe oznacza, że – wbrew stanowisku strony – ujęcie wody należy wiązać z momentem jej "wzięcia" z określonego miejsca w celu przemieszczenia w inne miejsce. Tożsame znaczenie ("wydobywać czymś substancje płynne lub sypkie, zaopatrywać się w coś, korzystać z czegoś") ma słowo "czerpanie", którym posługuje się definicja "ujęcia wody" zawarta w Wielkim słowniku języka polskiego PAN, przywołana w uzasadnieniu skargi. W realiach opisanego we wniosku interpretacyjnym stanu faktycznego sprawy ujęcie wody śródlądowej – w ścisłym znaczeniu językowym – następuje zatem w momencie przemieszczenia wód z obszaru, na którym prowadzona jest eksploatacja złoża. Jak wskazała bowiem strona, "odwodnienie górotworu prowadzone jest w celu wywołania takiej depresji, która zapewnia bezpieczną eksploatację złoża metodą odkrywkową. Ujmowane wody podziemne i opadowe z rejonu wyrobisk są odprowadzane do naturalnej sieci hydrograficznej rejonu, tzn. do rzeki [...] i rzeki [...] ([...])". Tym samym organ zasadnie wskazał, że dla kwalifikacji obiektu jako ujęcia wód śródlądowych kluczowy jest sam fakt technicznego przechwycenia wody ze środowiska naturalnego, niezależnie od tego, czy woda ta jest następnie wykorzystywana gospodarczo, czy jedynie odprowadzana dalej w ramach systemu odwodnienia. O kwalifikacji nie decyduje więc ani sposób eksploatacji wody, ani jej dalszy los, lecz zasadniczy cel istnienia obiektu. Jeżeli podstawowym przeznaczeniem studni jest kontrolowane ujmowanie wód podziemnych w celu oddziaływania na warunki gruntowo-wodne, w szczególności poprzez obniżenie poziomu zwierciadła wody lub ograniczenie jej napływu, to funkcja ta przesądza o jej charakterze jako ujęcia wód śródlądowych. Wobec tego – w ocenie Sądu – przedstawiona w zaskarżonej interpretacji indywidualnej ocena, zgodnie z którą opisane we wniosku studnie odwadniające oraz otwory drenażowe - jako ujęcia wód śródlądowych wymienione pod poz. 19 załącznika nr 4 do u.p.o.l. nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy. Uwzględniając przedstawione okoliczności, Sąd stwierdza, że w skardze nie zostały podniesione zarzuty pozwalające na skuteczne podważenie interpretacji indywidualnej, w której Wójt Gminy K. uznał, że studnie odwadniające i otwory drenażowe w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dch